FilmYar
برگرفته از یک داستان واقعی
FilmYar
همه‌ش با یه قایق کوچولو شروع شد.
می‌تونیم بذاریم آدما غرق شن؟
واقعاً می‌تونیم رومونو برگردونیم؟
اون فکر وجودمو گرفت.
عمیقاً حسش کردم. ول‌کن نبود.
فقط بزرگ‌تر شد.
قوی‌تر و قوی‌تر شد.
تا جایی که نتونستم ازش خلاص شم.
حالا با ۲۰ سال زندان روبه‌روییم.
تابستان ۲۰۱۵
برو، برو، برو، برو! آره!
برو!
طی تابستون ۲۰۱۵،
صدها هزار پناهنده راهی آلمان و اروپا شدن.
‏- بطری‌ها رو ببرم بیرون؟ - اوهوم.
از جنگ و خشونت فرار می‌کردن،
به امید امنیت و یه آینده‌ی بهتر.
‏- صبح بخیر. - صبح بخیر.
‏- وای، خیلی خوب به‌نظر می‌رسی. - تو هم همینطور.
با وجود چالش‌های بزرگ و کلی سؤال بی‌جواب،
موجی از همدردی کشورو فرا گرفت.
یه اشتیاق واقعی واسه کمک بود.
‏- نه! - مشکلی نیست. همه‌چی روبراهه.
‏- پیش میاد. - ببخشید.
واقعاً مشکلی نیست.
♪ حالا می‌دونیم بیشتر می‌خوایم ♪
♪ اوه، آه ♪
♪ زندگی‌ای که ارزش جنگیدن داره ♪
♪ پس بذار بگن نمی‌تونیم بهتر باشیم ♪
♪ قانونایی می‌ذارن که نمی‌تونیم بشکنیم ♪
♪ می‌خوان بشینن و پژمردنتو تماشا کنن… ♪
‏- سلام. - چطوری؟
یه‌کم کمک غذایی اینجا دارم.
اون گشاده‌دلی دووم نیاورد.
دولتای اروپایی از پا درومدن و تصمیم گرفتن مرزاشونو ببندن.
واسه خیلی از پناهنده‌ها، تنها گزینه‌ی باقی‌مونده
این بود که سعی کنن از مدیترانه فرار کنن و زنده بمونن.
هیچ مأموریت نجات دولتی‌ای نبود.
فقط یه کشتی خصوصی سعی می‌کرد آدما رو از غرق‌شدن نجات بده.
هی. توپو می‌خوای؟
♪ زندگی‌ای که ارزش جنگیدن داره… ♪
با اینکه کاملاً غیرممکن به‌نظر می‌رسید…
‏…می‌خواستم کمک کنم.
آه، نه! نه!
‏- اینو تو یکی از کلاسام دیدیم. - دوتا؟ دوتای دیگه، امیل!
‏…جایی که اروپا تموم می‌شه، و هیچ‌کس اهمیت نمی‌ده اون‌ورترش چی می‌شه.
تا پارسال، یه مأموریت نجاتِ دولتی بود.
ماره نوستروم سالی بیش از ۱۵۰۰۰۰ پناهنده نجات می‌داد.
و لغو شد. پس دیگه کمکی نیست.
دیگه هیچ‌کس نمی‌ره مأموریت نجات.
ولی تو هرکدوم از اون قایقای بادی حدود ۱۵۰ نفرن.
یا بیش از ۱۰۰۰ نفر تو قایقای چوبی کهنه.
یه دونه جلیقه‌ی نجاتم نیست.
اگه اتفاقی بیفته، همه‌شون غرق می‌شن چون کسی نیست کمک کنه.
پس فکر می‌کردم، حتماً یه راهی هست که دخالت کنیم.
مثلاً یه کشتی نجات بخریم.
یه کشتی واقعی بخریم؟
آره، فکر کنم ممکنه. کلیشو آنلاین دیدم که فروشیه.
ولی واقعاً چطوری می‌خوای بگیریش؟
نه تو بانک چیزی داری نه سررشته‌ای از قایق.
آره، همه‌ش درسته، ولی نظرت چیه که…
باشه.
یعنی، سرتاسر دنیا، نسل‌های جوون‌تر دارن دور هم جمع می‌شن
و به چیزای عظیمی می‌رسن.
می‌گم از همون انرژی استفاده کنیم که به یه راه‌حل خلاقانه برسیم.
می‌فهمی چی می‌گم؟ باید رو چیزایی بزرگ‌تر از خودمون تمرکز کنیم.
اگه راهی واسه نجات جون آدما هست، باید انجامش بدیم.
سلام، لوکاس وایلند هستم.
قایقتونو آنلاین دیدم و می‌خواستم بدونم می‌تونم ببینمش.
یه شخص حقیقی‌ام. می‌دونم. واسه یه هدف خیره.
دنبال یه قایقم که به مهاجرای گرفتار تو مدیترانه کمک کنم.
هنوز داریم پول جمع می‌کنیم.
ولی می‌خواستم بدونم چه شرایطی باید
واسه این‌جور قایقا داشته باشیم؟
شاید بتونین تو این زمینه کمکم کنین؟
آره، من… تقریباً همه‌ی بودجه رو جور کردم، اِم…
خیلی داریم نزدیک می‌شیم.
باشه. فهمیدم. وقتی همه‌ی پولو داشته باشم دوباره تماس می‌گیرم.
گفتی می‌خوای یه نقشه داشته باشم. حالا دارم.
‏- خیلی ممنون. لوکاس، فوق‌العاده‌ست. - ممنون.
واقعاً عالیه. ولی راستشو بخوای، وقتی گفتم باید یه نقشه داشته باشی،
منظورم خریدن کشتی نبود.
خب، یه پروژه‌ی دیگه نیست
بین یه کار تو سوپرمارکت و… یه خیال‌پردازی؟
نجات آدمای درحال‌غرق‌شدن دقیقاً برداشت من از خیال‌پردازی نیست.
اوه، بیخیال. منظورم این نبود.
دقیقاً می‌تونم بهت بگم چی می‌شه.
با تمام شورت
می‌پری وسطش، و این عالیه.
مسئله اینه که پول کافی جمع نمی‌کنی.
بعد از یه سال، تنها چیزی که ازش داری یه شکاف تو رزومه‌ته.
درعین‌حال، آدمایی مثل کیتی تو دفاتر حقوق بشر کار می‌کنن
و واقعاً هدفو پیش می‌برن.
آره، خب، من باید دوتا امتحان دولتی رو رد کنم
قبل از نجات دنیا.
معلومه، انجامش می‌دی.
فقط نمی‌خوام به‌عنوان یه جور مثال نقض ازم استفاده شه
که پسرتو نقد کنی.
حق با توئه.
باشه. منو ببخش.
تنها چیزی که می‌خوام بگم اینه که مطمئنم
انتخاب یه راه معمولی خودبه‌خود خودخواهی نیست.
من نگفتم هست.
باشه، فرض کن از پسش برمیای و می‌ری اون‌پایین، بعدش چی؟
چیزی رو عوض نمی‌کنه. دنیا عوض نمی‌شه.
دنیا باید عوض شه.
این اتفاق نمی‌افته اگه کسی کاری نکنه.
و بابات چی فکر می‌کنه؟
نمی‌دونم. باهاش حرف نزدم.
فقط نگرانم، همین. هوم.
باید به تلاش ادامه بدی.
درسته. آره، یه احتمال هست که مامانت راست بگه
و شاید به نتیجه‌ای که امیدوار بودی نرسی…
هرچند شک دارم.
و به‌هرحال، الان نمی‌تونی ولش کنی.
واقعاً باید تلاش کنی، چون مطمئنی کار درسته.
نمی‌تونی همینجوری بگی، «ایده‌ی بدیه. بیا فراموشش کنیم،»
چون خیلی چالش‌برانگیزه یا تو رزومه‌ت خوب به‌نظر نمیاد.
و من کنارت هستم. آره، تا جایی که بتونم کمکت می‌کنم.
ولی من درسمو ول نمی‌کنم.
نقشه‌م اینه که مدرک بگیرم، و کوتاه نمیام.
‏- من هیچ‌وقت همچین چیزی ازت نمی‌خوام. - می‌دونم.
من… اینو به‌عنوان یادآوری به خودم گفتم.
فقط می‌دونم به‌خاطر انتخابم احساس گناه می‌کنم.
‏«یوگِند رِتِت.»
اون چیه؟
‏«جوانان نجات می‌دهند.» اسم پروژه‌ت.
آره، این خیلی قابل‌تحسینه.
چه ابتکار خوبی.
‏- هوم؟ - اوهوم.
کار آسونی نیست. کلی شجاعت می‌خواد.
خوشحالم که می‌بینم جوونامون دارن وارد سیاست می‌شن.
ولی اینجا یه بانکه.
یه خیریه نیست.
آره، ما یه خیریه‌ایم، ولی بانک نیستیم.
به‌عنوان یه نماینده‌ی مجلس، من نه خیریه‌ام نه بانک.
و راستش، همه‌مون موافقیم که پروژه‌ت یه‌کم زیادی…
ساده‌لوحانه‌ست.
باید بگم، این کاملاً غیرواقع‌بینانه‌ست.
مخصوصاً از کسی به جوونیِ تو.
ولی اگه بخوای، خوشحال می‌شم اسمتو تو لیست انتظار کارآموزیمون بذارم.
هر انسانی که در دریا گرفتار است سزاوار نجات است
آدمایی اون بیرون دارن می‌میرن
چون از شرایط زندگیِ غیرقابل‌تحمل فرار کردن.
و وقتی می‌گم می‌خوام کمک کنم،
بهم می‌گن غیرممکنه، غیرواقع‌بینانه‌ست، و ساده‌لوحانه.
چیزی که واقعاً ساده‌لوحانه‌ست باور اینه که مشکل خودبه‌خود حل می‌شه.
عالیه، ممنون.
می‌تونی صورت‌جلسه‌ی جلسه رو بنویسی؟
‏- آره، حتماً. - و این، اگه علاقه‌مند بودی.
خیلی ممنون بابت کپی‌ها.
خواهش. پس به‌هرحال کشتی رو می‌گیری؟
یه راهی پیدا می‌کنم که بخرمش و دنبال یه‌کم بودجه‌ی بیشتر می‌گردم.
باید هدفتو ماه بذاری، درسته؟
چون بازم یه جای بالاتر فرود میای. نه؟ آره.
یه‌جایی فرود میای.
‏- چسبو داری؟ - آره.
هر انسانی که تو دریا گرفتاره سزاوار نجاته.
همه سزاوار نجاتن.
هی، شنبه ساعت چهار یه جلسه‌ی معارفه درباره‌ی نجات دریایی داریم.
‏- ممنون. - سر بزن، باشه؟
جلسه‌ی معارفه‌ی یوگِند رِتِت
‏- اوه، ممنون. - هر انسانی سزاوار نجاته.
سلام، داریم تلاش‌های نجات دریایی رو سازماندهی می‌کنیم.
راحت باش شنبه ساعت ۴ بعدازظهر سر بزن.
می‌خوایم نجات دریایی رو سازماندهی کنیم. صفحه‌ی فیسبوکمونو ببین.
‏- همه‌ی اطلاعاتو اونجا پیدا می‌کنی. - باحاله.
اولین جلسه‌مون شنبه ساعت ۴ ئه.
این، اگه می‌خوای مشارکت کنی.
اون بیرون تو دریا، تو مدیترانه،
گمان می‌رود صدها نفر جان باخته‌اند
در یکی از بدترین فجایع پناهندگی.
یک قایق ماهیگیری با حدود ۷۰۰ پناهنده دیشب واژگون شد،
بین ساحل لیبی و جزیره‌ی ایتالیایی لامپدوزا.
طبق گزارش کمیساریای پناهندگان، فقط ۲۸ پناهنده نجات یافتند.
در نتیجه، وزیر کشور فدرال، توماس دو مزیر،
خواستار یک راهبرد در اتحادیه‌ی اروپا شده
برای مقابله با باندهای قاچاق پناهنده و تثبیت منطقه.
تا جایی که می‌دانیم، قایق واژگون شد
به‌احتمال زیاد چون پناهندگان به سمتی از قایق هجوم بردند
که نجات‌گران داشتند به آن می‌رسیدند.
به‌سادگی همه‌جا کمبود کشتی برای کمک به نجات مردم وجود دارد.
سازمان‌های امدادی تخمین می‌زنند که در ماه‌های اول امسال،
نزدیک به ۱۶۰۰ نفر جان باخته‌اند،
حین تلاش برای فرار از آفریقا به ایتالیا.
این آمار بی‌سابقه است.
کشتی
هی، دارم اطلاعاتتو می‌زنم به دیوار که یه دید کلی از وضعیتمون داشته باشیم.
باشه، از نظر زمانی، واسه برنامه‌ریزی یه مأموریت امسال خیلی دیره.
هدفمون اینه که تا تابستون بعد یه کشتی تو مدیترانه داشته باشیم،
درسته؟
پس، شیش ماه وقت داریم که یه کشتی جور کنیم،
و باید آدمایی بیاریم که تو روابط‌عمومی، تدارکات، و استخدام خدمه کمک کنن.
به تأمین مالی نیاز داریم.
کمک‌کننده - پول - کشتی
می‌دونم دیوونه‌کننده به‌نظر میاد، ولی من درگیر همه‌ی این شدم.
مثلاً، بیدار می‌مونم.
هر روز، تو سمینارا می‌شینم، و مدام حرف می‌زنیم
درباره‌ی اینکه باید یه کاری کرد.
و اینجایی تو، که واقعاً داری واسه این بحران یه کاری می‌کنی.
حس می‌کنم بی‌ربطم.
خوبی؟
آره، نه، همه‌چی خوبه.
اِ، این عالیه.
‏- عالیه. - پس این… یعنی هستی؟
آره.
پس، تو کشتی رو به‌عهده بگیر، و من… تدارکات و این‌جور چیزا رو،
جذب داوطلب، و تأمین مالی رو با هم انجام می‌دیم.
‏- باشه. - چقدر پول لازم داریم؟
اِم… واسه قایق، سوخت، غذا، اسکان،
لوازم پزشکی، جلیقه‌ی نجات، و این‌چیزا لازم داریم.
می‌گم ۳۰۰۰۰۰ یورو.
300.000?
آره، چون کشتیا ۶۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ می‌ارزن.
خب، فکری داری چطوری تأمینش کنیم؟
یه‌جورایی. به یه‌کم جمع‌سپاری فکر کردم.
کمک‌های خیریه، و… یه بازارچه‌ی دست‌دوم.
‏- بازارچه‌ی دست‌دوم؟ - آره، می‌تونیم لباس و این‌چیزا بفروشیم.
اوهوم.
کمپین جمع‌سپاری ۲۰ هفته‌ای:
هدف: ۳۰۰۰۰۰ یورو
‏- اجازه هست؟ - حتماً.
‏- خیلی ممنون. خداحافظ. - هر کمکی مؤثره!
هفته‌ی ۱
‏- چقدر جمع کردیم؟ - اِ… حدود ۳۰۰؟
عالیه، فقط ۲۹۹۷۰۰ تا مونده.
‏- هی! سلام. - اوه، همینو! هی، دومی!
چطوری؟
بچه‌ها، این دومینیکه. مسئول روابط‌عمومیمون می‌شه.
‏- محشره. - سلام.
این یه لوگو تو یه طرح دیگه‌ست.
باشه، این یکی واقعاً قدرتمنده.
‏- این نیست. - چرا ازش خوشت نمیاد؟
چون با اون مشت پیامش کاملاً غلطه.
هفته‌ی ۴
این یکی مطلقاً موردعلاقه‌مه. کار کیتیه.
آره، فکر کنم عالیه.
هفته‌ی ۶
یالا، بازشون کنین!
فقط داشتیم سعی می‌کردیم یه‌سری بازیگرو راضی کنیم تو شبکه‌هاشون درباره‌مون پست بذارن.
پس با آکادمی فیلم آلمان تماس گرفتیم،
و عاشق ایده‌مون شدن.
یه دفتر خالی داشتن، و بهمون پیشنهادش دادن.
‏- هی! پس تو لوکاسی؟ - سلام. آره، خودمم.
‏- سلام. من کاتیام. از دیدنت خوشحالم. - از دیدنت خیلی خوشحالم.
ممنون. کاری که می‌کنین عالیه. براوو.
هفته‌ی ۸
ارتباطات موجود برای…
نینا؟ لوکاس؟ اینو ببینین. تمومش کردم.
عالیه!
خوب جمع شد، نه؟
تو قهرمان مایی! آره بابا، یه وب‌سایت داریم!
‏- من دومی‌ام. ممنون که اومدی. - سلام، من سم‌ام. خوشحالم که اینجام.
‏- خوشحالم اینجایی. من دومی‌ام. - سلام. من پائولام. چطوری؟
یوگِند رِتِت به تعهد اخلاقی
و قانونیمون واسه نجات آدما از غرق‌شدن پایبنده.
واسه رسیدن به این هدف، تیم به یه کشتی نیاز داره.
پس ازتون درخواست کمک مالی داریم.
ده ساعت با قطار طول کشید تا برسم اینجا!
چطور می‌تونن حتی نیان؟
به‌زودی باید یکیو انتخاب کنیم.
چون اگه یکیو هدف نگیریم،
نمی‌تونیم به اهداکننده‌ها کشتی‌ای که می‌خوایمو نشون بدیم، و جمع‌سپاری شکست می‌خوره.
مردم باید بدونن دارن چی رو حمایت می‌کنن.
‏- می‌دونم. - بدون پول، کشتی نیست.
و کار پروژه‌مون تمومه.
می‌تونیم پول اهدا کنیم و بیخیال شیم!
می‌فهمم، نینا، باشه؟
هفته‌ی ۱۸: ۱۲۱۰۰۰ یورو جمع شد
کارت امتیاز چطور؟
‏- نه! نه! عمراً! - آره! آره! می‌دونستم می‌گیریش!
‏- خدا! باید بگیرمش. - این خیابون!
‏- بانک داره حال می‌کنه. - چطوری پولشو بدم؟
‏- باشه. هزارها می‌ارزه! - صبر کن. من چی دارم؟ یه هتل؟
‏- بازم می‌ارزه… - باید روش وام بگیرم.
اوه، یه لحظه.
‏- ۱۹۰۰۰. - یه دقیقه. بله؟ الو؟
‏«تغییر کاربری تأیید شد. بابت هر ملک ۵۰ دلار بگیرید…»
فکر کردم دیگه موجود نیست.
اِ، نه، نه. کشتی نداریم. هنوز داریم می‌گردیم.
آره.
باشه پس. نظرت چیه فردا از دفتر بهت زنگ بزنم؟
عالیه، خیلی ممنون. خداحافظ.
یکیشو گرفتیم.
حدس بزن چی شده؟
یه کشتی برامون پیدا کردم.
‏- پیدا کردی؟ - آره. تو یکی از سفرام دیدمش.
ولی موجود نبود.
ولی معلوم شد بالاخره هست.
‏- باشه. - برو اون‌ورتر!
‏«آلک اکسپلورر» یه قایق گشتی تو دریای شمال بود.
پس بیمارستانم هست، موتورش کاملاً تعمیر اساسی شده.
تازه، رو عرشه واسه بیش از ۲۰۰ نفر جا هست.
و فکر کنم مهم‌ترین جزئیات، چیزی که عالیه،
اینه که یه ورودی کم‌ارتفاع داره، پس سوار کردن آدما راحت‌تره.
‏- اوهوم. و ایرادش چیه؟
اِ، ۱۵۰۰۰۰ می‌ارزه.
آره، عالیه.
مهلت جمع‌سپاریمون تا دو هفته‌ی دیگه‌ست.
هنوز کشتی نداریم. متأسفانه، از پس هزینه‌ش برنمیایم.
همین‌جوری که هست، متأسفانه به هدف کمپینمون نمی‌رسیم.
با فاصله‌ی زیاد. تقریباً نصف.
کسی ایده‌ی دیگه‌ای داره؟
خب، هنوز همه‌ی امید از بین نرفته.
انگار دوتا طرف هنوز دارن به کمک‌های بزرگ‌تر فکر می‌کنن.
اِم، یکیشون… یه استارتاپ سیگار الکترونیکیه. درگ اند جوی.
دارن فکر می‌کنن یه ۲۰۰۰۰ اضافه بدن
به‌شرطی که شعارشونو رو جلیقه‌های نجات چاپ کنیم.
دقیقاً شعارشون چیه؟
‏«یه منبع جدید لذت.»
پس ۱۰۰ نفر تو یه قایق بادی می‌شینن
با جلیقه‌هایی که روش نوشته، «یه منبع جدید لذت.»
یا خدا…
و گزینه‌ی دوم چیه؟
اِم، یه زوج متأهل با یه بنیاد خصوصی‌ان.
‏- اینجا؟ - آره
ما فقط از پروژه‌های غیرانتفاعی‌ای حمایت می‌کنیم که آدمایی می‌گردوننشون
که واقعاً متعهدن فعالانه و دموکراتیک مشارکت کنن
تو شکل‌دادن محیط زندگیشون.
از این نظر، یوگِند رِتِت واقعاً توجهمونو جلب کرد.
واسه همین ازتون خواستیم بیاین اینجا.
می‌خوایم بیشتر بشنویم که چطوری می‌خواین این کارو بکنین.
بفرمایین.
‏- خب، تو بسته‌ای که آماده کردیم-- - کی می‌تونه درباره‌ی اعداد بهم بگه؟
من جواب می‌دم. اوه، ادامه بده.
و رشته‌هاتون چیه؟
‏- اِ، ارتباطات اجتماعی و اقتصادی. - روابط بین‌الملل.
و منم هنوز دارم راهمو پیدا می‌کنم، آقا.
کسی با تجربه‌ی واقعی تو این حوزه باهاتون کار می‌کنه؟
فعلاً نه، ولی داریم دنبالش می‌گردیم.
کسی با پیشینه‌ی مالی دارین که پول‌ها رو مدیریت کنه؟
داریم روش کار می‌کنیم.
‏- یه وکیل؟ - ما یه تیم داریم.
یا کسی که کاری بیشتر از فقط شروع یه مدرک لیسانس کرده،
یا همه فقط… «دارن راهشونو پیدا می‌کنن»؟
کاملاً حق با شماست. ما حرفه‌ای نیستیم.
هیچ‌کس تو تیممون هنوز مدرک نداره.
همه‌مون تازه شروع کردیم.
ولی بهتون اطمینان می‌دم که جدی‌ایم.
بی‌تجربگیمونو با شور جبران می‌کنیم.
دقیقاً واسه همینه که دنبال آدمای باتجربه‌ای مثل شماییم
که تو تعهدمون به بشریت شریکن.
پس هیچ‌کس.
— ماي موويیز —
به نقشه‌ی ب نیاز داریم.
نظرتون چیه یه‌کم کوچیکش کنیم؟
یه کشتی کوچیک‌تر بگیریم، شروعو عقب بندازیم، و مأموریت کمتری بریم.
یه کشتی کوچیک‌تر هست که می‌تونیم بررسیش کنیم…
‏«پاسات».
باهاش آشنام. رفتم دیدمش.
آره؟ عالیه.
حداقل کشتیو… می‌شناسی.
لعنتی.
بله؟
اِ، باشه.
اوهوم.
بله، عالیه. خیلی خوب.
لوکاس!
باشه.
الو؟
‏- خانم گانس؟ سلام، همه‌مون اینجاییم. - خوبه.
اِ، بودجه رو دقیق‌تر بررسی کردیم، و فکر می‌کنیم کاملاً معقوله.
‏- درباره‌ی دفتر ازش بپرس. دفتر. - درسته.
مسئله اینه که، متوجه شدیم چندتا مورد تو محاسباتتون جا افتاده.
مثلاً، هزینه‌ی دفترتون چقدره.
آکادمی فیلم آلمان اسپانسرشه.
آها، باشه.
و هزینه‌ی کشتی‌سازی واسه آماده‌سازی کشتی؟
صاحب کشتی‌سازی از هزینه‌ها گذشته.
می‌خواد یه کاری بکنه. تازه، راحت از مالیات کم می‌شه.
خوبه. اسکان تو مالت؟
اِ، از یه فانوس دریایی قدیمی استفاده می‌کنیم.
بذار حدس بزنم، اونم اسپانسر داره؟
‏- درسته. بله. - آره.
ولی باید بگم که ما هم یه‌سری نگرانی داریم
درباره‌ی تخصص تو پروژه‌تون
و درباره‌ی ساختار سازمان.
و می‌خوایم بدونیم چطوری مأموریت‌ها رو تو بلندمدت تأمین مالی می‌کنین.
ولی کشتیتونو می‌خریم.
‏- چی؟ - آره.
من و شوهرم موافقت کردیم کشتی رو براتون بخریم.
آره! آره!
‏- شب خوبی داشته باشین. - شما هم. خیلی ممنون.
به‌عنوان یه فرد، آدم ناتوانه
و نمی‌تونه دنیا رو عوض کنه.
خب، چندتا دانشجو اینجا تو برلین خلاف این دیدگاه رو ثابت می‌کنن.
تو سالن کارخونه‌ی بندر امدن یه کشتی هست،
که سازمان یوگِند رِتِت خریده، یه گروه از جوونا
که پای باورهاشون وایستادن و می‌خوان دل به مدیترانه بزنن
تا فقط چهار هفته‌ی دیگه پناهنده‌های گرفتار تو دریا رو نجات بدن.
خودشون دارن کشتی رو بازسازی می‌کنن
طی دو ماه گذشته
و تعهد عمیقشون دل ملتو به‌لرزه درآورده.
باشه.
تو فیسبوک دیدیم که یه گروه محشر از جوونا مشکل داشتن
با سیستم برقی، پس داریم کمک می‌کنیم
واسه یه هدف خیره.
و بعد از این‌همه زحمت،
یوونتا بالاخره آماده‌ست راهی مالت شه.
امروز واسه این مأموریت روز بزرگیه.
بدین‌وسیله تو رو یوونتا نام‌گذاری می‌کنیم.
‏- یوگِند! - یوگِند! یوگِند!
مالت، ژوئیه‌ی ۲۰۱۶
خیله‌خب. مواظب سرتون باشین.
هی، مواظب سرت باش.
خیله‌خب، آروم. اون‌پایین.
هی، اِم… من مایکم.
اِ، تازه دبیرستانو تموم کردم. و، اِ، خوشحالم دیپلممو گرفتم.
ولی فکر کنم چیزی که واسم مهم‌تر از ادامه‌ی تحصیله
نجات جون آدماست.
واسه همینه که واقعاً افتخار بزرگیه
که اینجا با شما باشم.
تازه، همه‌تون واقعاً باحالین. ممنون.
نفر بعدی!
سلام. اسم من پائولاست.
تو فیسبوک خوندم دنبال کسی هستین که عربی روون بلد باشه.
خب، من دارم می‌خونمش، و فکر می‌کنم باید خودمون اون تغییر باشیم.
عمل یعنی امید، نه؟
خوبه. هی، من زورنم، سرپرست مأموریت رو کشتی.
باید بگم، یه‌کم عجیبه که مسن‌ترین آدم اینجام.
قبل از اینکه باهام تماس بگیرین،
رو سی‌واچ کار می‌کردم و قبلش، رو لسبوس.
امیدوارم بتونم با تجربه‌م به دردتون بخورم.
من ویولام، کاپیتان.
و، اِم، با زورن رو سی‌واچ بودم.
منبع اصلی درآمدم هدایت یه غول ۵۰۰۰ تنی رو دریا بوده.
افسر اول یه کشتی تفریحی سالمندانم.
مسئله اینه که، معتقدم نمی‌تونیم فقط آرزوی یه دنیای عادلانه رو بکنیم و درباره‌ش حرف بزنیم.
باید بخوای اون حرفا رو عملی کنی.
‏- هی! - اوه! هی!
‏- آه، سو! - هی، ببخشید دیر کردم.
داریم دور معارفه رو انجام می‌دیم. زمان‌بندیت عالیه.
‏- بگو! - اوه، باشه. اِ…
باحاله. اِ، خب، من سو‌ام.
من، اِ، ببخشید یه‌سری معارفه رو از دست دادم.
مشتاقم که همه‌تونو بشناسم.
سال بعد، دوره‌ی دستیاری ارتوپدیمو شروع می‌کنم.
و درعین‌حال، به‌عنوان پزشک کشتی رو یوونتا خدمت می‌کنم.
خداحافظ! مواظب خودتون باشین!
از پسش برمیاین!
‏- خب، حداقل موتورش کار می‌کنه. - آره.
خیلی کهنه‌ست، ولی در عوض، مجانی بود.
مأموریت اول ۲۰۱۶، ۲۴ ژوئیه
روز ۱: ۱۹۸ مایل دریایی دورتر از لیبی
هرچه زودتر ماساژ و تنفس مصنوعی رو شروع کنیم، نتیجه بهتره.
و باید ادامه بدی تا چشماشو باز کنه.
باشه؟ پس فشار می‌دی و بهش تنفس می‌دی.
‏- آره. - باشه.
خیله‌خب. یک، دو، سه. یک، دو…
داری رو شکمش فشار می‌دی.
‏- اوه… - خوب شد صبحونه نخوردم.
و اول باید تیشرتشو دربیاری.
‏- آره، درسته. من، اِ… اینجوری، نه؟ - آره.
‏- باشه. - باشه.
‏- یک، دو، سه، چهار، پنج-- - از ۲۰، لطفاً.
اِ… ۲۷، ۲۸، ۲۹، ۳۰. برو!
بیا اینجا، بیا اینجا.
بیخیال، اونقدرام بد نبود!
خب می‌بینی، اونجا قطب‌نما هم داری، واسه جهت‌یابی.
چیز مشکوکی دیدی؟ سریع به پل بگو.
لوکاس، چند درجه اونجا؟
اِ… ۸۵.
درسته. بعد می‌گی، «قایق تو ۸۵ درجه،»
درحالی‌که دستتو به‌طرفش می‌گیری، آره؟
از اون به بعد باید انگشتتو دقیقاً روش نگه داری، باشه؟
‏- فهمیدم. - آره؟
و مأموریت‌های نجات واسه تو چطورن؟
راستش هیچ‌وقت یکسان نیست. همیشه فرق داره.
ولی، یعنی، حتماً روت اثر می‌ذارن، نه؟
قطعاً خوش‌بین‌تر نشدم، اگه بخوام خوش‌بینانه بگم، فکر کنم.
آره، رو تک‌تک آدما اثر می‌ذاره.
بعدش دیگه همون آدم قبلی نیستی.
اول بریم پایین.
حالا، بالا. بالا، بالا، بالا!
آره، خوبه. همیشه خوب و سفت نگهش دار، اینجوری.
همیشه اون طنابو سفت نگه دار، وگرنه می‌افتی تو آب.
پرت می‌شی. می‌ری شنا. باشه، لطفاً وایسا.
خیله‌خب. حالا سعی کن نجاتم بدی.
کمک! کمک!
کمک!
کمک، کمک!
کمک! کمک!
باشه، باشه. هیچ‌وقت کاری که لوکاس الان کرد رو نکنین.
همیشه برخلاف غریزه‌تون عمل کنین.
یه جلیقه‌ی نجات بندازین تو آب که طرف بتونه بهش بچسبه، فهمیدین؟
آره.
فردا به منطقه‌ی ۲۴ مایلیِ لیبی می‌رسیم.
همینه، بچه‌ها.
هر لحظه ممکنه به قایقای بادیِ حامل پناهنده بربخوریم.
مسافرا معمولاً آسیب روحی دیدن
چون روزها اونجا نشستن،
و هر دقیقه واسه جونشون جنگیدن.
لطفاً بدونین که هیچ رفتار مشخصی نیست که انتظارشو داشته باشین.
دقیقاً.
وقتی یه قایق بادی هست،
موتوردزدها معمولاً تو منطقه کمین کردن و منتظرن.
موتورا رو پس می‌گیرن. به‌محض اینکه فرصت گیر بیارن،
بازشون می‌کنن و باهاشون فرار می‌کنن.
اگه بهشون بربخوریم، فقط رو نجات تمرکز کنین.
همه رو پیاده می‌کنیم، سعی می‌کنیم قایقو نابود کنیم،
ولی نه اگه امنیت ما یا آدمایی که نجات می‌دیم رو به خطر بندازه.
بریم بعدی. این همون به‌اصطلاح گارد ساحلی لیبیه.
اونا… در واقع شبه‌نظامی لیبیایی‌ان.
و بیشترشون پسرای جوونی‌ان
که تازه تو جنگ داخلی جنگیدن و قایقای فرار رو سازماندهی می‌کنن.
مسلحن، همونطور که می‌بینین.
مهاجمن و پایه‌ی دعوان.
این آدما خطرناکن.
خیلی مواظب باشین.
هی. امشب نگهبانی شب می‌دم.
خیلی عجیبه. دریا کاملاً آرومه.
قیرگونه سیاهه.
چیکار می‌کنی؟
امروز باید کار کنم. شماها چطورین؟
خیلی خوب.
وقتی داشتیم همه‌ی این رو تو برلین شروع می‌کردیم، بعد کشتی رو بازسازی می‌کردیم،
همه‌چی خیلی روشن به‌نظر می‌رسید.
به هیچی شک نمی‌کردیم.
ولی اینجا، حس کاملاً متفاوتیه.
یهو همه‌چی خیلی واقعی به‌نظر می‌رسه.
واقعاً می‌ترسیم… که گند بزنیم، می‌دونی؟
کاملاً درکش می‌کنم.
ولی می‌تونین رو هم حساب کنین.
با هم بودن همیشه بهتره.
دلم برات تنگ شده.
منم دلم برات تنگ شده. خیلی.
مأموریت اول ۲۰۱۶، ۲۶ ژوئیه، ۵:۲۳ صبح، ۱۸ مایل دریایی دورتر از ساحل لیبی
پل فرماندهی به دیده‌بان.
دیده‌بان به پل، دریافت می‌کنم.
یه قایق می‌بینم، ساعت ۱۰.
لوکاس، شروع می‌کنیم. بریم.
بریم. صبح بخیر ام‌آر‌سی‌سی، اینجا کشتی موتوری یوونتاست.
تو موقعیت ۳۳ درجه و ۲۲.۲ دقیقه‌ی شمالی‌ام
و ۰۱۲ درجه و ۲۱.۸ دقیقه‌ی شرقی.
یه قایق گرفتار دیدم، سه مایل جنوب موقعیتمون.
بکشش بالا. بالا، بالا، بالا.
حالا می‌ریم بیرون.
بیرون، بیرون، بیرون.
آروم، آروم، آروم.
‏- باشه. - اوناهاش. خبر بده.
یوونتا، یوونتا، یوونتا، قایق نجات.
یوونتا، قایق نجات، یوونتا.
قایقو دیدیم، احتمالاً یه قایق بادیه.
تعدادشون مشخص نیست. داریم نزدیک می‌شیم.
دریافت شد، آماده‌ی به‌سر می‌بریم.
آروم.
سلام!
ما از یه کشتی نجات اروپایی هستیم.
سلام!
اومدیم کمکتون کنیم.
حالا در امانین.
آروم باشین، حالا در امانین.
اومدیم کمکتون کنیم.
همه‌چی… همه‌چی خوبه؟ خوبین؟
همه… همه حالشون خوبه؟
میایم پیشتون، باشه؟
‏- انگلیسی بلدی؟ - آره.
‏- اسمت چیه؟ - لامین.
لامین؟ اسم من لوکاسه.
این مائوروئه و اون وانداست. حالا این کارو با هم انجام می‌دیم.
‏- باشه؟ - آره.
‏- کسی زخمی شده؟ - نه.
چند تا زن و بچه تو قایقن؟
شیش تا زن و یه بچه.
‏- شیش زن و یه بچه. - شیش تا زن و یه بچه تو قایقن.
اینا جلیقه‌ی نجاتن.
از رو سرتون می‌کنین،
بعد دورتون می‌بندین و حسابی سفتش می‌کنین. باشه؟
حالا شروع می‌کنیم به پخش‌کردنشون.
‏- باشه؟ - بفرما.
‏- صبر کنین، صبر کنین! - نه، صبر کن!
دعوا نکنین، لطفاً!
واسه همه به اندازه‌ی کافی داریم! دعوا نکنین، لطفاً!
‏- بدینشون به عقب. - صبر کن، وایسا!
لطفاً، بدینشون به عقب. دست‌به‌دست کنین، لطفاً.
دست‌به‌دست کن. دست‌به‌دست کن، لامین.
‏- بدینشون به عقب! - دعوا نکنین!
واسه همه به اندازه‌ی کافی هست.
لطفاً دست‌به‌دست کنین، دست‌به‌دست کنین.
باشه؟ به کشتی خوش اومدین.
سلام، به کشتی خوش اومدین. مواظب باشین، مواظب باشین!
‏- خوش اومدین. خوب دارین پیش می‌رین. - مواظب قدمت باش.
باشه، آروم، آروم. خوبه.
خوش اومدین، خوش اومدین.
‏- سلام، کمکت می‌کنم. - باشه، آروم، آروم.
خوبی؟ من دکترم، باشه؟ هرچی لازم داری بهم بگو.
خیلی خوب. آفرین همگی. آفرین.
یکی‌یکی.
‏- خیلی خوب. - صبر کن، صبر کن، یه بچه هست.
‏- اسمت چیه؟ - رُز.
رُز، اسم من مائوروئه. و اسم بچه‌ت چیه؟
پراید.
باشه رُز، پراید رو فقط واسه یه دقیقه می‌گیرم، باشه؟
واست خیلی خطرناکه که با اون بیای بالای کشتی.
بهم اعتماد کن، مواظب پراید هستم.
‏- باشه. - باشه؟
باشه.
کمکت می‌کنم، باشه؟
مادرو، و بعد ادامه می‌دیم، باشه؟
نوبت توئه، باشه؟
کمکت می‌کنم بیای. یالا.
باشه. خیلی نگرانه.
بچه‌تو واسه چند ثانیه می‌گیرم، باشه؟
صبر کن، یه لحظه. باید صبر کنیم بچه در امان باشه.
فقط یه لحظه صبر کن.
در امانی. همه‌چی روبراهه.
بفرما، گرفتمت. گرفتمت.
‏- می‌تونی. نزدیکه. - می‌خوایم کمک کنیم.
همه‌چی روبراهه. حالا در امانی، باشه؟
‏- پائولا. - بله؟
یه قایق هست.
زورن، مایک صحبت می‌کنه.
بله؟
آره، یه قایق می‌بینیم که داره میاد. فکر کنم موتوردزدن.
باشه، ریسک غیرضروری نکنین. برگردین، لطفاً.
باشه، دریافت شد.
‏- آماده‌ای؟ - آره.
‏- باشه، بریم. - اوه.
موتور رفت! غرقش کردیم! اینجا چیزی واسه بردن نیست!
‏- خوبی؟ - همه‌چی روبراهه.
‏- داریم میایم. - باشه، عالیه.
یه زخم کوچیک اینجا داری که سوخت قایق ایجادش کرده.
پس تمیزش می‌کنم، ضدعفونیش می‌کنم، و بهش باند می‌بندم، باشه؟
شاید یه‌کم درد بگیره.
هی.
‏- ممنون. - اهل کجایی؟
نیجریه. اهل نیجریه‌ام.
از یه دهکده‌ی کوچیک.
‏- ببخشید. - تو شمال شرقی.
چند سالته؟
هجده.
و اون چند سالشه؟
شیش ماه. و سه روز.
هوم.
و چرا… یعنی، چرا نیجریه رو ترک کردی؟
تو دهکده‌م زندگی می‌کردم که بوکوحرام اومد.
دارن آدما رو می‌کشن.
میان به مزرعه‌هایی که کار می‌کنیم و به زنا تجاوز می‌کنن و مردا رو می‌کشن.
پس از دهکده‌م فرار کردم به شهر.
ولی خونه‌ای نداشتم.
پس اونجا هم آسون نبود.
تو قایق اوضاع چطور بود؟
خیلی ترسناک.
خیلی زیاد بودیم. فشرده بودیم.
آدما بالا می‌آوردن. اولین‌بارم بود که تو دریا بودم.
شنا بلد نیستی؟
نه. خیلیامون شنا بلد نیستیم.
فقط مرگ و زندگیه.
‏- و دریا خیلی بزرگه. - آره.
خیلی، خیلی بزرگ.
و ترسیده بودم.
و پراید گریه می‌کرد. و من فقط می‌خواستم زنده بمونه.
می‌دونی، تنها چیزی بود که بهش فکر می‌کردم.
باشه همگی. می‌شه یه لحظه توجه کنین؟
یه قایق کوچیک داره از اون‌طرف نزدیک می‌شه
که شما رو می‌بره به یه قایق خیلی بزرگ‌تر از گارد ساحلی ایتالیا.
ازتون مراقبت می‌کنن، به‌جای امن می‌رسوننتون، و به ایتالیا.
چون ما فقط نجات می‌دیم، ولی اونا شما رو می‌برن اروپا، باشه؟
ممنون.
‏- ممنون که تو قایق کمک کردی. - خواهش می‌کنم.
ممنون بابت کمکت.
اولین‌بارم بود، اِ، می‌دونی؟
کارت عالی بود.
همه‌مون خوب کار کردیم، همه‌مون.
چند وقته که تو راهی؟
سه ساله که تو راهم.
و… چرا اومدی؟
پدرم خیلی مریضه.
کارشو از دست داد، و پول واسه غذا نداریم.
پول واسه دارو نداریم.
می‌دونی، می‌خواستم تحصیل‌کرده بشم.
می‌خواستم یه مرد خیلی تحصیل‌کرده بشم.
نقشه‌م اینه.
دارم به خدا دعا می‌کنم که محقق شه.
و کاملاً تنها اومدی؟
نه، با یه دوست اومدم.
و… الان اینجاست؟
مرده.
تو یه معدن طلا تو بورکینافاسو کار می‌کردیم.
خیلی گرم بود. پنجاه درجه.
خیلیا مردن.
ولی تو اینجا رو کشتی کار خوبی داری.
کار خوب می‌کنی. سفر می‌کنی. حقوق می‌گیری.
نه، نه، ما حقوق نمی‌گیریم.
‏- حقوق نمی‌گیری؟ - نه.
اوه. پس این یه… یه کار مزخرفه.
آره، پس فکر کنم یه کار مزخرفه.
فقط شوخی کردم.
جونمونو نجات دادی.
کار خوبیه.
یه قدم بزرگ.
‏- آره، همینه. - ممنون.
‏- خداحافظ، رفیق. - ممنون.
‏- می‌شه پراید رو برام نگه داری؟ - البته.
‏- کمکت می‌کنم بیای، باشه؟ - ممنون.
آفرین.
مواظب سرش باش. مواظب.
‏- مواظب خودت باش. - خداحافظ.
‏- خداحافظ. - خداحافظ، لوکاس.
‏- لوکاس. - بله؟
لطفاً اینو بگیر.
ممنون. خیلی ممنون.
ممنون، لوکاس.
حالا تو دوستمی.
‏- مواظب خودت باش. - خداحافظ، لوکاس.
‏- هورا! - این عالیه.
امروز تو قایق…
اون لحظه‌ای که بچه‌ی رُز رو بغل کردم… پراید.
انگار وزن دنیا رو دوشم بود.
می‌دونی؟
اولین‌بار تو زندگیم بود که یه بچه رو بغل کردم. چه حسی.
مدام به خودم می‌گفتم،
‏«نندازش، مائورو.»
‏«با جونت از پراید محافظت کن.»
‏«هیچ‌وقت کاری مهم‌تر از این نمی‌کنی.»
مأموریت اول ۲۰۱۶، ۲۹ ژوئیه، روز ۰۶
‏۳۰ مایل دریایی دورتر از لیبی
اگه می‌خوای یه چیزی مثل «اسم من پائولاست» یا «من لوکاس یا مایکم» بگی،
می‌گی، «أنا پائولا.»
‏- أنا… - أنا لوکاس.
أنا مائورو.
‏- أنا مایک. - «أنا مایک»، آره.
خوش اومدی.
من ماریتام.
‏- ماریتا؟ - آره.
‏- چه اسم قشنگی. - ممنون.
از دیدنت خوشوقتم. هی، من زورنم.
قایق تو ۱۳۵ درجه!
قایقو می‌بینیم. مستقیم جلو، ساعت ۲.
تو اریتره به دنیا اومدم.
ولی مجبور شدم برم بعد از اینکه… خانواده‌م به‌دست دولت کشته شدن.
ولی تو سودان، می‌گن باید با یه مرد خیلی پیر ازدواج کنم.
خیلی مسن‌تر از من.
پس… تصمیم گرفتم دوباره فرار کنم.
نگاه کن! دلفین!
‏- عمراً! - آره!
‏- نه! - آره!
لعنتی!
صبح بخیر، یوونتا.
اولین مورد روز رو دیدیم.
یه قایق چوبی آبیه.
می‌تونی رو همون طول جغرافیایی بری. منتظر… منتظر دستورامم.
با نجات پیش می‌ریم.
‏- عالیه. ممنون. - ممنون.
‏- یک، دو، سه. - من تمومم.
ماچ. دوستت دارم.
اون یکی شبیه مائوروئه!
خوبی؟ مواظب باش.
‏- خداحافظ، موفق باشی. - خداحافظ، موفق باشی، باشه؟
زنو بده به ما، باشه؟
‏- باشه، با احتیاط، با احتیاط. - نه، فاطیما!
مواظب باش، لطفاً.
فاطیما!
باشه، برگرد، برگرد!
نه، نه، برگرد. برگرد، لطفاً.
برگرد. لطفاً آروم بمونین. همگی، آروم بمونین.
جلیقه‌ی نجاتتونو دارین. محکم بچسبین بهشون، باشه؟
بهشون بچسبین و برگردین به قایق.
لطفاً آروم بمونین، باشه؟ جلیقه‌ها کمکتون می‌کنن.
در امانین، ولی باید برگردین.
باشه.
تماس!
اسمش چیه؟
فاطیما، فاطیما!
فاطیما.
‏- نمی‌تونیم تو رو ببریم. ببخشید-- - نه، باید پیشش بمونم!
می‌بریمش یه کشتی بزرگ‌تر و بعد پیش دکتر، باشه؟
‏- من برادرشم! - برمی‌گردیم. قول می‌دم.
نه!
یوونتا، قایق نجات.
دو نفر تو قایق داریم،
یکیشون بی‌هوش، و احیا رو شروع کردیم.
دریافت شد. همه‌چیو آماده می‌کنیم. به سو خبر می‌دم.
طاقت بیار.
22. 23. 24. 25. 26. 27. 28. 29. 30.
‏- برو. - یک، دو، سه…
…26. 27. 28. 29. 30.
‏- نفس نمی‌کشه. جواب نمی‌ده! - صبر کن!
جواب نمی‌ده!
برو، برو، برو، برو!
یک، دو، سه، چهار، پنج…
ده.
پونزده.
بیست…
‏۲۵، ۲۶، ۲۷، ۸، ۹، ۱۰. برو!
یکی دیگه بکن.
لوکاس.
‏- پنج. - تموم شد.
‏- ده. - هی. لوکاس.
پونزده.
‏- هی، لوکاس. - بیست.
‏- لوکاس. لوکاس؟ - بیست‌وپنج.
لوکاس؟ لوکاس، خواهش می‌کنم، لوکاس.
‏- سی. - هی، هی…
‏- لوکاس، فایده نداره. - لوکاس! لوکاس.
تموم شد. باشه؟
مرده.
— ماي موويیز —
نمی‌تونستی نجاتش بدی، لوکاس.
دردش کمتر نمی‌شه، می‌دونم، ولی نمی‌تونستی نجاتش بدی.
وقتی آوردیش رو قایق، دیگه رفته بود.
اینو می‌دونی، نه؟
هی.
خیلی مهمه که اینو بدونی.
پایان مأموریت اول، برلین، ۱۶ اوت ۲۰۱۶
تعویض خدمه در یوونتا
‏- سلام. - برگشتی!
‏- وای خدا! - از دیدنت خوشحالم!
خیلی از دیدنت خوشحالم!
خیلی پوچ به‌نظر می‌رسه
که هوای اون‌پایین همیشه اینقدر قشنگه.
خورشید خیلی روشن می‌درخشه. دریا کاملاً آرومه.
شب کاملاً ساکته.
و همینجوری اونجا می‌شینی، و می‌دونی
که قایقای بادی همون لحظه دارن می‌زنن به دریا.
آدمایی که می‌بینیم اغلب یه سفر پرمشقتو گذروندن
که سالها طول کشیده.
میان پیشمون رو یوونتا.
و عرشه رو می‌بوسن.
دستاشونو به آسمون بلند می‌کنن.
اینقدر شادن.
‏- ذوق‌زده‌ان که بالاخره در امانن. - هوم.
ولی ما می‌دونیم که اون‌موقع هنوز خیلی مونده تا تموم شه.
ولی نمی‌تونی اینو بهشون بگی. وقتش نیست.
ما از اروپاییم.
اومدیم کمکتون کنیم. حالا در امانین!
همه حالشون خوبه؟
‏- نه، صبر کن! دعوا نکنین! - صبر کن!
واسه همه به اندازه‌ی کافی داریم. دعوا نکنین، لطفاً!
برگرد، برگرد! اسمش چیه؟
نه، فاطیما!
‏- فاطیما! - خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‏- برو! - لوکاس!
برو! برو!
‏- دارین کجا می‌برینش؟ - نمی‌تونیم، نمی‌تونیم تو رو ببریم!
‏- من برادرشم! - برمی‌گردیم، قول می‌دم!
‏- مرده. - نه!
اینجا با لوکاس، نینا، دومی و مائورو از یوگِند رِتِتم.
واقعاً می‌خوام بررسی کنیم که مردم چطور می‌تونن به این هدف بپیوندن.
ولی قبل از اون، می‌خوام بفهمیم
شنونده‌هامون درباره‌ی کاری که می‌کنین چی فکر می‌کنن.
نجات این بیچاره‌ها عادی نیست؟
باید از زیر سؤال بردنش خجالت بکشیم؟
کریستیان از شونه‌برگ پشت خط به ما ملحق می‌شه.
آره، سلام! اِم…
بذارین با این شروع کنم که واقعاً قدر کمکتونو می‌دونم.
چیزی که نمی‌فهمم
اینه که چرا این آدما رو برنمی‌گردونین آفریقا؟
‏- چرا همه‌شون سر از اروپا درمیارن؟ - تو جواب بده.
خب، طبق کنوانسیون پناهندگان ژنو،
اجازه نداریم کسیو به یه کشور ناامن برگردونیم.
لیبی یه کشور ناامنه، و ما
اگه این کارو می‌کردیم خلاف قانون عمل کرده بودیم.
راستش، فقط خلاف قانون بودن نیست.
می‌ندازنشون زندان،
شکنجه می‌شن، و اگه برشون گردونیم شاید بمیرن.
باشه، ولی چرا نبرینشون یه کشور آفریقایی دیگه
جایی که امن باشن؟
فقط نمی‌فهمم چرا همه‌شون باید بیان اینجا.
چون آلمان حق پناهندگی می‌ده، کریستیان.
آره، ولی این باعث نمی‌شه پذیرفتن همه درست باشه.
مشکلاتمون بهتر نمی‌شه اگه مهاجرای بیشتری بپذیریم.
‏- بگو ببینم، کریستیان؟ - بله؟
دقیقاً از چی می‌ترسی؟
اینکه تو کشورم احساس راحتی نکنم،
راه دادن مجرما، و امن نبودن بچه‌هام.
می‌ترسم به‌عنوان یه کشور نتونیم از پس فشار اضافه بربیایم.
یعنی، فکر می‌کنم عالیه که دارین به آدما کمک می‌کنین
تو مدیترانه، ولی قطعاً به آدمای تو آلمان کمک نمی‌کنین.
نظر منه. خوشحال شدم.
‏- کریستیان-- - خداحافظ.
مأموریت سوم ۲۰۱۶، ۲۹ سپتامبر، روز ۰۹، آب‌های بین‌المللی دورتر از لیبی
باشه، پس الان همه‌مون باید تو ۶۵ درجه باشیم.
‏- آره؟ - آره.
‏۶۵ درجه همون جهتیه که به پل می‌دی.
‏- باشه؟ - آره.
زورن، می‌شه بیای پل فرماندهی؟
صبر کن. وایسا. بعداً بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
بله؟
آره، یه قایق تندرو داره نزدیکمون می‌شه. خیلی سریع از جنوب.
نمی‌دونم کیه. جواب نمی‌دن.
‏- اِ، شبه‌نظامی‌ان؟ - شاید. نمی‌دونیم.
روال قرنطینه رو شروع کردیم.
سو داره همه رو می‌بره اتاق موتور.
الان می‌رم رو عرشه.
تنش‌زدایی. اشکالی نداره رو خط بمونی؟
البته، آره.
همونجوری که تمرین کردیم انجامش می‌دیم. تو اتاق موتور می‌مونیم و صبر می‌کنیم.
هیچ ریسکی نمی‌کنیم.
یالا، برو.
اتاق موتور.
لعنتی، ویولا. انگار مسلحن.
به همه‌ی ایستگاه‌ها، به همه‌ی ایستگاه‌ها.
اینجا یوونتاست، یوونتا، یوونتا.
‏۱۵ مایل شمال غربی طرابلسم.
مورد حمله‌ی دزدان دریایی‌ام. تکرار می‌کنم، مورد حمله‌ی دزدان دریایی‌ام.
به کمک فوری نیاز دارم.
آروم!
هی، آروم!
هی، شلیک نکن! نه! شلیک نکن.
لطفاً، شلیک نکن.
ما جست‌وجو و نجات می‌کنیم.
ما جست‌وجو و نجات می‌کنیم. ما… ما مشکلی نداریم.
لطفاً. ما جست‌وجو و نجات می‌کنیم. ما… ما دوستیم.
ما اینجا مشکلی نداریم. اینجا همه‌چی روبراهه.
‏- چی می‌خواین؟ - آره.
‏- همه‌چی روبراهه. - خدمه کجان؟
همه‌چی روبراهه.
هی! بس کن. بس کن!
چی می‌خواین؟
یالا، بیا پایین. ما اینجا می‌مونیم، باشه؟
مواظب سرت باش. مواظب باش.
موتور خیلی داغه.
بقیه کجان؟
هی، چرا این کارو می‌کنین؟
اینجا کسی نیست، باشه؟
چیزی نیست، باشه؟
لطفاً نکن. بس کن. هی! هی!
لطفاً، لطفاً آروم باشین. لطفاً آروم باشین.
خدمه.
خدمه. خدمه کجان؟
باشه. اسم من سوئه.
اسم من سوئه.
من دکتر این کشتیم. لطفاً! من دکترم، ولشون کنین!
یوونتا، یوونتا، یوونتا. گروه‌های مسلح دارن سوار کشتیمون می‌شن.
ما یه سازمان جست‌وجو و نجاتیم. اومدیم آدما رو تو دریا نجات بدیم.
‏- ویولا؟ - ما صلح‌جوییم. به آدما کمک می‌کنیم.
زورن؟
‏- هی! ما یه مأموریت نجاتیم. - راه برو! راه برو!
‏- هی! - تکون بخور.
‏- هی! هی، هی، هی. - برو کنار!
پاسپورت. پاسپورتا رو بده.
این آب ملیه.
این آب‌های بین‌المللیه. نمی‌تونین همینجوری سوار کشتیم شین.
‏- ما کار اشتباهی نکردیم. - نه!
‏- اینجا خاک لیبیه. اینجا نجاتی نیست. - این آب‌های بین‌المللیه!
تا وقتی کوه‌های لیبی رو می‌بینم، این آب منه.
دفعه‌ی بعد ببینیمت، بازداشتت می‌کنیم. و می‌بریمت زندان.
دفعه‌ی بعد تو آبمون ببینیمت، این کشتیو غرق می‌کنیم.
می‌فهمی؟
فهمیدیم.
خب، با خدمه حرف زدم.
رأی‌گیری کردیم، و همه‌مون می‌خوایم ادامه بدیم.
می‌فهمم، ولی این فقط تصمیم تو نیست.
نمی‌تونیم ریسک همچین وضعیتی رو بکنیم.
یعنی، اونا مسلح بودن.
لوکاس، ما ازش خبر داریم. ما اینجا بودیم.
فقط فکر می‌کنیم باید چند هفته استراحت کنین، همین.
و یه ارزیابی خطر جدید می‌کنیم و تنظیمش می‌کنیم.
اون آدمایی که امشب تو لیبی سوار قایق می‌شن چی؟
‏- شرط می‌بندم اونا هم استراحت می‌خوان. - این لحنو بذار کنار، ویولا.
ما هم اون‌پایین بودیم.
تو تنها کسی نیستی که می‌دونه چقدر بده.
اگه رو مأموریت بمونیم، پیام درستو می‌رسونه.
که نمی‌تونن بترسوننمون. وگرنه، اونا بردن.
می‌فهمی چی می‌گم؟
انتخاب با توئه.
باشه. برمی‌گردیم مالت،
استراحت می‌کنیم، و واسه مأموریت بعدی آماده می‌شیم.
باشه.
باید همینو بپذیریم.
آره.
پس این پیامیه که می‌خوای بفرستی؟
حداقل تو خطر نیستی.
این کل حرف چیماماندا انگوزیه
تو «خطر یک روایت واحد».
اگه آدمای خاصی رو تو یه دسته بذاری، مثلاً فقیر، بی‌سواد،
یا ناتوان، و تقویتش کنی… می‌دونی، با تکرار مکررش،
کم‌کم به‌عنوان واقعیت می‌بینیش.
مسئله اینه که… روایت‌گری قدرت این رو داره که دیدمون به آدما رو شکل بده.
یه مثال دیگه دارم، باشه؟
تاریخ آمریکا رو در نظر بگیر.
به‌جای تمرکز رو کریستف کلمب،
از بومیای آمریکا حرف بزنیم، روایت کاملاً فرق می‌کنه.
اونجایی؟
لوکاس!
‏- دوست من! - لامین!
چطوری؟
اِ، ببخشید. اِ… من… باید این تماسو جواب بدم. صبر کن.
لامین!
اوه، اتصال… اتصال خیلی بده. صوتی حرف بزنیم؟
‏- آره، آره. - آره.
چطوری… چطوری پیدام کردی؟
تو فیسبوکی.
آهان، درسته.
ولی، اِ… چطوری؟ الان کجایی؟
تو کنستانتسم.
چی؟
تو کنستانتسم.
‏- عمراً، نیستی. - چرا!
چطوری اون‌همه راه رو رفتی اونجا؟
تو ایتالیا، منو گذاشتن یه جای مخصوص خردسالا.
تو سالرنو، تو یه دهکده‌ی کوچیک.
پس، پرسیدم آیا امکانش هست که برم مدرسه.
می‌دونی، این تو ذهنم بود. اینکه تحصیل‌کرده بشم.
ولی بهم گفتن، یه دهکده‌ی کوچیکه، مدرسه ندارن.
پس، تو آلمان اطلاعات گرفتم که می‌شه رفت مدرسه.
پس، نقشه‌م اینه، «فقط آلمان.»
جای دیگه نمی‌رم، فقط آلمان. دارم می‌رم.
‏- پس همینجوری رفتی آلمان؟ - آره!
واقعاً؟ ولی چطوری؟
با قطار می‌رم.
و بعضی وقتا، می‌گفتن باید از قطار پیاده شم
چون بلیط ندارم.
و یه لحظه، تصمیم گرفتم پیاده برم.
پیاده رفتی آلمان؟
آره! آره!
راه رفتم و راه رفتم. و یه لحظه، دیدم، می‌دونی،
ماشینایی با برچسب «د» دیدم، برچسب «د».
پلیس اومد. پرسیدم، «تو آلمانم؟»
و خیلی مهربون بودن و گفتن، «آره، تو آلمانی.»
باورنکردنیه.
خیلی باورنکردنیه.
به مادرم زنگ زدم، و گریه کرد چون فکر می‌کرد مُردم.
ولی حالا، خیلی خوشحالن.
خیلی خوشحال.
و تو، دوست من؟
چطوری؟ هنوز این کار مزخرفو داری؟
اِ، آره. هنوز کار مزخرفو دارم.
اِم، ولی اشکالی نداره.
فقط شوخی می‌کنم، دوست من. می‌دونی؟
نه، می‌دونم.
می‌دونم. می‌دونم.
هی، هنوز دستبندو داری؟
آره. آره، آره.
همیشه همرامه. هر روز می‌بندمش.
شنیدن صدات خیلی خوبه.
آه، لامین، شنیدن… شنیدن صدات خیلی خوبه.
واقعاً. جدی می‌گم. شنیدن صدات خیلی خوبه.
‏- هی. - هی.
کیتی کجاست؟
یه‌کم زمان می‌بره.
واسه شما سخته؟
اوهوم.
فکر کنم این‌روزا فقط تو دوتا دنیای متفاوتیم.
خوبی؟
آره، یه‌جورایی خسته‌ام.
انگار فکر می‌کردم داشتن این کشتی یعنی مشکلاتمون حل می‌شه.
آره.
‏- مائورو خوابیده؟ - آره.
یا حداقل داره سعی می‌کنه. حالش زیاد خوب نیست.
می‌دونستی هر روز تو اتاق موتور قایم می‌شد که گریه کنه؟
ولی مشتاق مأموریت بعدی بود.
و فکر کردم شاید به‌نفعش باشه.
انگار نمی‌تونه ازش عبور کنه.
حیف شد، کمک مالیتون خیلی کمک بزرگی می‌بود.
دومی. لطفاً این هزینه‌ها رو اضافه کن، ممنون.
اِم، ولی می‌دونستی کمک‌های مالی از مالیات کم می‌شن؟
‏«می‌خواین قاره رو نابود کنین.» «همه‌شون قراره کجا زندگی کنن؟»
‏«اصلاً به فکرتون رسیده؟»
مأموریت تا دو هفته‌ی دیگه‌ست،
ولی نه افسر اول داریم نه کسی که قایق نجاتو برونه.
واسه درمانگاهم یکیو لازم داریم. سو یه استراحت لازم داره.
‏«این قاچاق انسانه و همه‌تون باید به سزای اعمالتون برسین.»
‏«باید حبس بکشین.»
‏«قاچاقچیای بدون مرز باید تو دریا بمیرن.»
‏- قفله. نمی‌تونم وارد شم. - چی شده؟
هکمون کردن. وب‌سایت، شبکه‌های اجتماعی، همه‌شو.
‏- می‌دونیم کار کی بود؟ - یه‌سری راست‌گرا! کی دیگه؟!
لعنتی! گندش بزنن!
‏«تو تلویزیون دیدمتون.»
‏«این نقشه‌ای که اینقدر بهش افتخار می‌کنین یه ایده‌ی واقعاً مزخرفه.»
‏«جدی، اینا قراره کجا برن؟»
‏«شغلا و زنای ما چی؟»
اون چیه؟ کی رفت هامبورگ؟
چرا یه رسید از هامبورگ لعنتی هست؟
این رو زیر سینک پیدا کردم.
‏«گور بابای تو و اسلامی‌سازی غرب.»
‏«آلمان مال آلمانی‌هاست، و تمام.»
لوکاس.
گارد ساحلی ایتالیا به یوونتا دستور داد بره بندر لامپدوزا.
‏- با فقط پنج پناهنده تو کشتی. - صبر کن.
چی؟ این اصلاً معنی نمی‌ده.
‏- ویولا، رو بلندگویی. - آره.
پنج تا خردسال تو کشتی داریم،
و چهار پنج تا قایق بادی اون بیرونه،
که حدود ۵۰۰ نفرو حمل می‌کنن.
اگه الان بریم نمی‌تونیم کمکشون کنیم.
‏- نمی‌تونین مسافرا رو منتقل کنین؟ - آره، نه، امتحان کردیم.
ایتالیایی‌ها گفتن بدون دلیل غیرممکنه.
باید بریم لامپدوزا. لحن ایمیلاشون داره تندتر می‌شه.
همه‌ش می‌گن، «از دستورا پیروی کنین!» می‌دونی؟
‏- درسته. الان کجایین؟ - یه روز کامل فاصله تا لامپدوزا.
واسه رفت‌وبرگشت دو روز از دست می‌دیم.
پس این کارو نمی‌کنیم.
عمراً. ما همیشه باید با مقامات همکاری کنیم.
‏- قانونه. - نینا.
باید اون آدما رو نجات بدیم. واسه همین اینجاییم.
‏- چون جون آدما اولویت داره. - می‌خوای چی بگی؟
می‌گم دستورو نادیده می‌گیریم. همین‌جا می‌مونیم.
نمی‌تونین. نه. اگه اطاعت نکنین، پشتتون نمی‌مونیم.
برخلاف دستورای صریحمون موندین،
و همه‌ی مأموریت‌های آینده رو لغو می‌کنیم.
ما همکاری می‌کنیم. این اصل بنیادی یوگِند رِتِته.
‏- الان جدی می‌گی؟ - آره.
هی.
بله؟
‏- الو؟ - الو؟
پناهنده‌ایم. شنیدیم می‌شه اینجا موند.
‏- درو باز کن، یالا! - چی؟
درو باز کن، درو باز کن!
‏- یالا، بذارین بیایم تو! هی! - گشنه‌ایم، هی!
‏- یه دار‌ودسته‌ی فاشیسته. - چی؟
درو باز نکن!
‏- هی، دیوونه‌این؟ - همین الان برین!
‏- کیه؟ - یه مشت فاشیست.
واسه چی اینجایین لعنتی؟!
‏- به پلیس زنگ بزنیم؟ - آره! برو به پلیس زنگ بزن.
گوش کنین، الان به پلیس زنگ می‌زنیم. چه مرگتونه؟!
‏- از اینجا برین! گمشین بابا! - بسه دیگه!
بله، سلام. یه مشت آدم دارن به درمون می‌کوبن
و سرمون داد می‌زنن که راهشون بدیم.
لطفاً زود بیاین.
داریم به پلیس زنگ می‌زنیم، پس گمشین برین!
‏- هنوز دارن می‌کوبن. - فقط از اینجا برین!
‏- آره، باشه، ممنون. باشه. - یالا، گمشین دیگه!
گمشین!
‏- من حلش می‌کنم. - نمی‌رن!
‏- گمشین! - اوه!
گمشین! همین الان!
مائورو، خوبی؟
‏- خوبی؟ صدامو می‌شنوی؟ - نمی‌تونم نفس بکشم.
باشه، نفستو بده بیرون.
‏- آروم نفس بکش. در امانی. - باشه.
‏- هی. - چیزی نیست. رفتن.
‏- نمی‌تونم نفس بکشم. - آروم نفستو بده بیرون.
تو امنی.
همه‌چی روبراهه.
حالا رفتن. اشکالی نداره.
زمستون مأموریت‌ها رو متوقف می‌کنیم.
پناهنده‌ها با قایق بادی عبور نمی‌کنن.
دریا واقعاً خطرناک می‌شه. هوا خیلی بده.
از این وقت بیکاری واسه سرویس کشتی استفاده می‌کنیم.
و تو ژانویه، یه جلسه‌ی بزرگ می‌ذاریم
که همه‌ی اتفاقای سال اولمون تو دریا رو مرور کنیم.
چیزای خوب و چالش‌ها.
‏- هوم. - اوهوم.
‏- چیه؟ - هیچی.
خب، نمی‌خواستم امشب این رو پیش بکشم.
فقط نگرانم.
دو ساله داری این کارو می‌کنی.
گفتی یه سال بهش می‌دی.
اوهوم. که چی؟
خب، کیتی تقریباً درسش تموم شده. تو حتی یه مدرکم شروع نکردی.
فکر می‌کنی باید اون‌پایین اینو بگم؟ می‌تونم به پناهنده‌ها بگم،
‏«ببخشید! باید برم پی زندگیم. مادرم فکر می‌کنه این کار شرافتمندانه نیست.»
‏- منظورم این نبود. - منظورت چی بود؟
فقط دارم می‌گم که تقریباً دو سال گذشته،
و شیش ماهه ازت خبری ندارم.
پس نگرانم.
‏- نمی‌تونی اینجوری ادامه بدی. - باور کن. کاش می‌تونستم فقط بس کنم!
خیلی خوشحال می‌شدم برم پی زندگیم.
کاش دیگه کسی نیاز به نجات نداشت یا یکی دیگه انجامش می‌داد.
ولی هیچ‌کس پا پیش نمی‌ذاره.
دولت‌ها پیشنهاد نمی‌دن کارو تحویل بگیرن. کمک نمی‌کنن!
تو هم نمی‌کنی.
فکر می‌کنی دادن ۵۰۰ یورو تو کریسمس حمایت کافیه.
دست نمی‌کشیم تا عوض شه.
خوبه.
چیزی که نمی‌فهمم اینه که… اتهامی علیه ما هست؟
چرا باید کشتیمونو بگردین؟
نه. نه، فقط روال کاره.
روال کار نیست.
و واسه پنج تا خردسال، لازم نیست کشتیمونو بگردین.
اصلاً معنی نمی‌ده! ببینین، مدارکمون مرتبه.
همه‌چی روبراهه. واقعاً نمی‌فهمم قضیه چیه.
اینا روال کارن. نگران نباشین.
آدمایی اون بیرون تو دریان. به کمک ما نیاز دارن.
وگرنه، درحالی‌که ما اینجا داریم بحث می‌کنیم، می‌میرن.
پس همکاری با مقامات این شکلیه.
از مأموریتت بیرون کشیده می‌شی، و کشتی رو می‌گردن.
تمام شب ازمون بازجویی کردن و صبح روز بعد گذاشتن برگردیم.
به‌خاطرش دو روز کامل از دست دادیم.
مجبور بودیم بریم چون پنج تا خردسال تو کشتی داشتیم.
صدها نفر هنوز اون بیرون تو قایقای بادی بودن.
نمی‌دونیم چه بلایی سرشون اومد.
ولی مسئله اینه، تو یه همچین لحظه‌ای،
هیچی نیست که گارد ساحلی
یا هر مقامی بتونه بگه.
ما اونجاییم که آدما رو نجات بدیم.
باشه. ولی پس انتظار داشتین ما چیکار کنیم؟
چون نادیده گرفتن مقامات راه‌حل خوبی نیست.
بمونیم و نجات بدیم.
باید پای تصمیم می‌موندین و می‌ذاشتین دستورا رو رد کنیم.
‏- بد می‌شد. - این کشتی ماست.
آزادیم روش هرکاری بخوایم بکنیم.
ولی کشتی شما نیست! مال ما هم نیست.
شما پولشو ندادین. ملک خصوصی نیست.
مال ما نیست!
و همه‌مون می‌دونیم که شما فقط می‌خواین آدما رو نجات بدین،
ولی ما باید طبق قوانین لعنتی بازی کنیم!
کاری که می‌خوام رو نمی‌کنم. کاری که مجبورم رو می‌کنم.
خب، یوگِند رِتِت همیشه باید همکاری کنه.
یعنی، اگه همکاری یعنی گذاشتن آدما اون بیرون بمیرن،
نباید همکاری کنیم.
مخالفت با مقامات جرمه.
بودجه رو از دست می‌دیم، و هیچ جونی نجات نمی‌دیم.
این تصویر مسخره‌ای که با پوشیدن لباسای برندت می‌خوای نشون بدی--
ویولا!
به نجات کسی کمک نمی‌کنه. یه نمایشه!
‏- داری از حدت می‌گذری! - من جسد حمل می‌کنم.
تو فقط پشت میزت با فایلای اکسلت می‌شینی.
وای، ویولا. اصلاً نمی‌فهمی.
بدون ما اینجا، تو برلین، تو کشتی نداشتی.
من اینجا نمی‌شینم و واسه کمک مالی چاپلوسی کنم.
من روابط‌عمومی، جمع‌آوری کمک، کار حمایتگری می‌کنم،
و هر ایمیل لعنتی رو می‌خونم.
همه‌ی نفرتو زیر و رو می‌کنم.
چطور جرئت می‌کنی بگی من فقط می‌شینم!
دارم خودمو می‌کشم که حمایت مردمو جلب کنم!
بدون همه‌ی کاری که ما اینجا می‌کنیم، یه پاپاسی نداشتیم.
آره، ولی اگه بذاریم ایتالیایی‌ها زورگویی کنن، پول لعنتیت به‌درد نمی‌خوره!
بسه!
واسه همینه که داریم از هم می‌پاشیم.
داری خیلی بی‌احترامی و از خود‌راضی‌بازی درمیاری.
‏- فقط همون‌طور که هست می‌گم. - چرا با ما می‌جنگی؟
چون مجبوریم.
اون اون تو خیلی زشت رفتار کرد.
من تقریباً همه‌ی وقتمو تو این‌جا می‌گذرونم.
زندگی ندارم، و می‌گن اهمیت نمی‌دم؟
من بیشتر به لباسام اهمیت می‌دم تا نجات مهاجرایی که به کمکم نیاز دارن؟
جوری رفتار می‌کنه انگار دو نوع آدم هست.
اونایی که پشت کامپیوترن و اونایی که جون نجات می‌دن.
می‌فهمم. فقط سعی کن یادت باشه اینا دیدگاه‌هایی درباره‌ی یه مشکلن.
آخرِ کار،
هدف اینه که بری اون بیرون و جون آدما رو نجات بدی.
کاملاً می‌دونم تو دریا چه خبره، با اینکه تو مأموریت‌ها نمی‌رم!
ولی انگار آدمای اینجا اهمیتی بهش نمی‌دن!
می‌دونی، قبلاً همه‌ش «ما از پسش برمیایم!» بود. اون زمان گذشته.
هیچ‌کس نمی‌خواد اینجا چیزی عوض شه.
آره، می‌خوان مشکل مهاجرا حل شه.
ولی نمی‌خوان واقعاً تو هیچ‌کدومش کمک کنن.
می‌خوان فقط ناپدید شه!
چطوری می‌تونن ببینن که پذیرفتن آدما می‌تونه ما رو به هم نزدیک کنه
وقتی داره ما رو از هم می‌پاشونه؟
فکر کنم باید یه جای دیگه کار کنم.
‏- ببخشید. - دومی.
دومی!
هی.
گارد ساحلی لیبیِ لعنتی.
اوه لعنتی.
دارن بهشون شلیک می‌کنن.
‏- می‌دونی زورن و ویولا کجان؟ - طبقه‌ی بالا.
ممنون.
شبه‌نظامیای پارسال حالا گارد ساحلی رسمی لیبی‌ان.
آره. اروپا داره واقعاً آموزش و تأمین مالیشون می‌کنه.
همه‌چی داره عوض می‌شه. دیوونه‌کننده‌ست.
هیچ‌کس نمی‌خواد با پناهنده‌ها سروکار داشته باشه.
کشورای اروپایی می‌خوان مسیر مدیترانه رو ببندن.
واسه همین دستور دادن بریم لامپدوزا. شاهد نمی‌خوان.
آره. می‌خوان عقب بکشیم.
ولی به اندازه‌ی پارسال قایق بادی اون بیرون هست.
موج‌موج میان.
بعضی وقتا هشت‌نه تا قایق اون بیرون هم‌زمان می‌بینیم.
دیوونه‌کننده‌ست. صدها نفر.
همه‌شون می‌میرن اگه کسی نجاتشون نده.
زورن!
‏- زورن! - چیه؟
خیلی زیادن! گارد ساحلی لعنتی کجاست؟
گفتن تو راهن! ولی اون ساعتها پیش بود!
نمی‌تونیم تنهایی از پس همه‌ش بربیایم!
آدمای اونجا رو ببر رو قایق نجات.
قایق نجاتو پر می‌کنیم، باشه؟
همگی، به کمکتون نیاز دارم.
آدما رو بکشین تو.
باشه.
جا می‌خوام. بچه‌ها، جا می‌خوام!
گرفتمش! گرفتمش!
یالا، بذارین رد شم. ببخشید، ببخشید.
گارد ساحلی چی شد؟
دوتا قایق دیگه دیدن که نیاز به نجات دارن.
کشتیای دیگه چی؟ نیروی دریایی؟
‏- ظاهراً هیچ‌کس نمی‌تونه. - هیچ‌کس نمی‌تونه کمک کنه؟
‏- باشه. - صبر کن، زورن.
باید همه رو بیاریم رو عرشه و قایقای نجاتو بندازیم.
‏- عمراً. نمی‌تونیم. - مجبوریم.
این قایق تو این هوا تکون نمی‌خوره اگه نکنیم!
این تنها راه مقابله با امواجه.
ویولا. عرشه پره. چرا اینو نمی‌فهمی؟
‏- دیگه جا نیست! - می‌فهمم، ولی تنها راهه.
‏- یه موج بزرگ و همه‌چی تمومه. - آره، می‌دونم!
لعنتی.
لعنت بهش. خدا به دادمون برسه.
همه رو بیارین بالا! همه‌شونو بیارین اون بالا!
لوکاس! لوکاس! مایک! بیاین بالا!
باید همه رو بیاریم بالا. همه برن زیر عرشه!
بیا، یالا! بیا بالا!
برین زیر عرشه!
همه رو ببرین پایین! همه رو ببرین زیر عرشه!
یکی پس از دیگری!
برین تو. می‌تونین بیاین اینجا. بیا اینجا، بیا اینجا.
باشه، برو تو. برو تو! برو تو، برو تو.
خیلی ضعیفه. خیلی ضعیفه.
مواظب سرت باش. مواظب پاهات باش، لطفاً!
برو اونجا.
باشه، مواظب باش. سعی کن محکم بگیری.
مواظب باش! مواظب قدمت باش، لطفاً. برو اونجا.
لطفاً یه‌کم برو عقب.
‏- یکی‌یکی! - برو عقب!
آروم‌تر. مواظب باش، لطفاً. لطفاً، مراقب باش!
پخش شین! همه پخش شین!
لطفاً، همه باید یه لحظه صبر کنن! و مواظب باشین!
لطفاً آروم‌تر!
سعی کنین واسه همه جا باز کنین.
مِی‌دی، مِی‌دی. اینجا یوونتاست، یوونتا، یوونتا.
‏۴۰۰ نفر تو کشتی دارم.
با وضعیت فعلی هوا، نمی‌تونم با ایمنی هدایتش کنم.
لطفاً. به کمک فوری نیاز دارم. نمی‌تونم از این وضعیت خارج شم.
مِی‌دی! مِی‌دی! مِی‌دی!
یه نفر افتاد تو آب!
برگرد به قایقت! برگرد!
برگرد به--
باشه، بیا اینجا! بیا اینجا! دستمو بگیر!
محکم بگیر! من پیشتم! دستمو بگیر!
این‌طرف! یالا! دستمو بگیر!
یالا! یالا، حالا!
خدا به دادمون برسه.
روی‌هم ۴۸ ساعت اون بیرون بودیم.
کاملاً به حال خودمون رها شدیم.
هیچ کشتی‌ای به کمک نیومد. گارد ساحلی اصلاً پیداش نشد.
نیروی دریایی هم نیومد.
کشتی اینقدر پر بود که جا واسه کسی نبود.
مجبور شدیم غرق‌شدن آدما رو تماشا کنیم.
جا و جلیقه‌ی نجات تو کشتی تموم شد. هیچی نداشتیم.
درب‌وداغون شدیم. بیشتر از ظرفیت بودیم. آدما هی می‌اومدن.
نمی‌تونستیم به همه‌شون کمک کنیم.
بالاخره یه کشتی باری پیداش شد و بهمون کمک کرد.
با کمک اون خدمه، تونستیم برسیم
به یه مأموریت نجات دیگه.
آدمای «نجات کودکان»، یه کشتی بزرگ.
آدمایی که نجات داده بودیم سوار شدن. کار ما همینه.
هنوز تو مدیترانه‌این. کجاها؟
تو مالت.
آره. داریم خودمونو واسه مأموریت بعدی آماده می‌کنیم.
برگمان، تو چی فکر می‌کنی؟
معتقدی سیاست‌ها واسه مقابله با این کافی‌ان؟
اِ… خب، بذارین با این شروع کنم که این جوونا
دارن اون‌پایین کار فوق‌العاده‌ای می‌کنن.
و ببینین، نمی‌خوام انگیزه‌هاشونو زیر سؤال ببرم.
قطعاً شرافتمندانه‌ست. واقعاً همینطوره.
ولی از دید ما، این کشتیای نجات هم عامل جذبن.
منظورت اینه که واقعاً باعث می‌شن این مهاجرا
جونشونو به خطر بندازن به امید اینکه نجات پیدا کنن؟
دقیقاً.
حاضرن تقریباً هرکاری بکنن
که از وضعیت وخیمشون خلاص شن.
جونشونو به خطر می‌ندازن اگه قراره یه کشتی برسوندشون اروپا.
‏- ولی اصلاً اینجوری نیست. - آقای وایلند؟
یعنی، ببخشید ولی درست نیست.
آدما سوار این قایقای بادی نمی‌شن
با این فکر که یه کشتی نجاتِ سازمان مردم‌نهاد اون بیرون منتظره نجاتشون بده.
نه، آدما این کارو می‌کنن چون تو مناطق جنگی‌ان.
تو کشورایی زندگی می‌کنن که گرایش جنسی یا دینشونو غیرقانونی می‌کنن.
حتی نمی‌تونن شکم خانواده‌شونو سیر کنن.
باید حسابی مستأصل باشی که سوار یه همچین قایق بادی‌ای شی.
آدم فقط سرِ مرگ و زندگی دل به دریا می‌زنه.
وقتی سوار قایق ما می‌شن، به کمک‌های رفاهی علاقه‌ای ندارن.
تنها چیزی که می‌خوان اینه که به مادراشون بنویسن که زنده موندن.
و پاسختون چیه
به این اتهامات که یه‌سری نجات‌گر با قاچاقچیای انسان همکاری می‌کنن؟
که یه خط ارتباطی کامل برقرار می‌شه
قبل از حرکت هر قایق.
این هم درست نیست. این اتهامات دروغن.
مقامات از این خبر دارن.
همه‌ش اطلاعات نادرسته که هدفش بی‌اعتبار کردن مأموریت ماست.
البته، آخرش مردم باورش می‌کنن
چون تو برنامه‌های گفت‌وگومحوری مثل این اینقدر تکرار می‌شه.
هیچ‌وقت هیچ ارتباط از پیشی باهاشون نیست.
شنیدیم بعضی وقتا قایقا و موتورا رو براشون جا می‌ذارین.
ما وسط دریاییم.
پس، معلومه، همیشه نمی‌تونیم حین نجات قایقای بادی رو نابود کنیم.
سرمون گرم نجات آدمای در خطره چون… چون این اولویتمونه.
مأموریت ما نجات جون آدماست. نه رسیدگی به قایقا.
مالت. اواخر ژوئیه‌ی ۲۰۱۷
‏- وای، قیافه‌ت داغونه. - آره.
‏- بیا یه‌کم قدم بزنیم. - اوهوم.
خب اون کنفرانسی که، اِ… می‌ری چیه؟
‏- کجا بود؟ - اِ، تو سیراکوز، تو سیسیل.
آهان.
کنفرانس رو حقوق بشر بین‌المللی تمرکز داره.
نینا گفت اوضاع این‌پایین داره واقعاً سخت می‌شه.
این کم‌گویی‌ای بیش نیست، مطمئناً.
این یه جنگه.
دارن با پناهنده‌ها می‌جنگن، پس با ما هم می‌جنگن.
دولت ایتالیا ازمون خواسته یه آیین‌نامه‌ی رفتاری امضا کنیم.
می‌خوان پلیس با یوونتا همراه بشه
که بتونن… به‌محض سوار شدن پناهنده‌ها ازشون بازجویی کنن.
احتمالش هست که فقط بپرسن، «کی قایق بادی رو می‌روند؟»
و یکی با افتخار می‌گه که مسئول بوده،
با احساس قهرمانی، و به‌خاطر قاچاق انسان ۲۰ سال حبس می‌شه.
بیشتر سازمانا امضاش کردن، ولی ما این کارو نمی‌کنیم.
دقیقاً می‌دونم چطوری جواب می‌دن.
— ماي موويیز —
کشتیم به‌زودی راه می‌افته.
مأموریت بعدیت کِیه؟
اِ… فردا.
مواظب خودت باش.
ببخشید. چرا دارین دو نفرو سوار می‌کنین؟
نه. نکن.
کجا پیداشون کردین؟ می‌خواین حالا باهاشون چیکار کنیم؟
نه. یه مشکله.
چون نمی‌دونیم چرا اینجان.
حالا چیکار کنیم؟ نه، نمی‌فهمم.
اونا کی‌ان؟
ظاهراً، دوتا برادر از سوریه.
با چمدونای شیک؟ گارد ساحلی آوردشون اینجا.
پس باید ببریمشون لامپدوزا؟ جدی؟
‏- آره. - دیوونگیه.
‏- ما فقط داریم سعی می‌کنیم-- - باشه، وایسا. اِم… شما کی‌این؟
‏- ما برادریم، از سوریه. - برادر، باشه.
‏- لوکاس. - فقط یه لحظه صبر کن.
راستش، شبیه برادرا نیستین. می‌شه یه لحظه فیلم‌برداری رو بس کنی؟
این چیه؟ اینجا چیکار می‌کنین؟
داریم واسه یه مستند مصاحبه می‌کنیم.
مستند؟
‏- درباره‌ی وضعیت پناهنده‌ها. - باشه، نه. اِ، لطفاً خاموشش کن، باشه؟
ما مصاحبه نمی‌کنیم. اینجا مستند نمی‌سازیم.
‏- خاموشش کن. هی! خاموش… لعنتی! - چیه؟
این دیوونگیه.
لامپدوزا، ۲ اوت ۲۰۱۷
کاپیتان اینجا کیه؟
‏- این کشتی تحت تحقیقات پلیسه. - چرا؟
متأسفم خانم. ولی باید کشتی رو ترک کنین.
‏- دلیلش چیه؟ - لطفاً.
کل خدمه باید کشتی رو ترک کنن. همین الان.
‏- یالا. - ما کار اشتباهی نکردیم.
هیچ دلیلی نیست که این کشتی رو ترک کنیم.
یعنی…
ما بازداشتیم؟ چی؟ لطفاً بهم دست نزن.
نینا؟ صبر کن، می‌ذاریمت رو بلندگو.
‏- باشه. - باشه. کجایی؟
کنار قایق. دارن می‌گردنش.
می‌دونم. اینجا تلفنا دارن بی‌وقفه زنگ می‌خورن.
دارن کشتی رو توقیف می‌کنن.
قراره به قاچاق انسان متهم بشیم.
چی؟
این چیزیه که مقامات ایتالیایی به مطبوعات گفتن.
یه کیفرخواست ۴۰۰ صفحه‌ای علیهمون دارن.
الانشم همه‌جای رسانه‌ها پخش شده.
آره، اینا رو ببین.
پس، اونا قبل از ما می‌دونستن؟
انگار کاملاً آماده بودن.
یه وکیل از «بوردرلاین اروپا» پیدا کردم که تو لامپدوزا تعطیلاته.
الان داره می‌ره جلسه‌ی کیفرخواست،
و تو باید باهاش ملاقات کنی.
باشه، ممنون.
‏- مواظب خودتون باشین. - هستیم. خداحافظ.
آره. همه‌شونو ببرین.
اول، باید ازتون بخوام گوشیاتونو خاموش کنین، لطفاً.
و می‌بینم که یه یخچال دارین.
لطف می‌کنین واقعاً خاموششون کنین
و بذارینشون اون تو، لطفاً؟
ممنون.
بیشتر از ۴۰ گوشی رو شنود کردن. وکلا، کشیشا، روزنامه‌نگارا…
همه‌ش اینجاست.
سه اتهام کیفری علیه خدمه‌ی یوونتا مطرح شده.
یکی تحویل مستقیم آدما از قاچاقچی‌ها به یوونتا رو مطرح می‌کنه.
اون یکی، یه حرکت دست، مثل تکون دادن.
که قراره ارتباط رو ثابت کنه و رابطه رو نشون بده
بین شما و اونا.
تکون دادن دست؟
کشتیمونو توقیف کردن چون یکی دست تکون داد؟
آره.
و… سومی
شما رو به برگردوندن سه قایق پناهنده به قاچاقچیای لیبیایی متهم می‌کنه.
همه‌ی این‌ها منجر به اتهام معاونت و تسهیل مهاجرت غیرمجاز می‌شه،
که یعنی قاچاق انسان.
عکسا رو چطوری گرفتن؟
معلومه یکیو تو کشتی داشتن که گرفتشون.
یه جاسوس بود؟ تو اون یکی کشتی یه جاسوس بود؟
‏- ما فقط قایقا رو از سر راه کشیدیم کنار. - آره.
سعی کردیم عملیات نجاتو به خطر نندازیم.
اگه فقط به عکس نگاه کنی، یه روایت دیگه می‌گه.
و همون روایتیه که به مطبوعات گفتن.
چی؟
اوه، و یه چیز دیگه هم هست.
پرونده‌ها نشون می‌دن که مقامات ایتالیایی
رونوشت مکالمات داخل یوونتا رو دارن.
‏- چی؟ - یعنی شنودمون کردن؟
هوم.
واسه همین دستور دادن بریم لامپدوزا. که شنودمون کنن.
لعنتی، رفیق.
چی می‌شه اگه… اِ، اون کلمه‌ش چی بود؟
‏- محکوم. - آره.
قاچاق انسان یه اتهام جدیه.
پس اگه دادگاه علیهتون رأی بده، شاید مجبور شین برین زندان.
چقدر؟
حداقل پنج، تا ۲۰ سال.
و ۱۵۰۰۰ یورو جریمه به‌ازای هر نفری که وارد ایتالیا شده.
‏- سلام، دوست من. - سلام، لامین.
پنج بار سعی کردم بهت زنگ بزنم.
دیدم، آره. الان آلمانی حرف می‌زنی، یا چی؟
آره، یه دوره رفتم! دوره‌ی فشرده.
و به خودم گفتم، «اگه می‌خوای بری مدرسه، باید آلمانی یاد بگیری.»
‏- فوق‌العاده‌ست. - آره، سخته.
واقعاً زبون سختیه.
ولی حالا می‌تونم تو آلمان بمونم.
مدرسه رو تموم می‌کنم، و بعد یه دوره‌ی کارآموزی می‌رم.
مکانیک صنعتی.
مکانیک صنعتی؟ باحاله.
و بهت زنگ زدم چون می‌خواستم یه چیزی بهت بگم
بدون همه‌ی شما نمی‌تونستم این کارو بکنم. می‌دونی؟
اون روز تو کشتیتون شادترین روز زندگیم بود، می‌دونی؟
و حالا، دارم تحصیل می‌کنم.
می‌تونم دنبال رؤیاهام برم.
و همه‌ی این رو به‌خاطر شما می‌تونم بکنم.
واسه همین می‌خواستم ازت تشکر کنم.
واسه همین زنگ زدم.
‏- چی شده، دوست من؟ - هیچی.
‏- چیه؟ - لامین، کشتیمونو توقیف کردن.
چی؟
آره، می‌گن ما با قاچاقچی‌ها با هم کار می‌کنیم.
‏- ولی شما این کارو نمی‌کنین. - نه، می‌دونم. می‌دونم که نمی‌کنیم.
بهشون می‌گم که شما این کارو نکردین.
آره، این… این عالی می‌شه.
بهشون می‌گم که شما با قاچاقچی‌ها کار نکردین.
من اونجا بودم. می‌تونم شهادت بدم.
همه‌مون می‌دیم. همه‌مون.
بدون شما، همه‌مون می‌مردیم. مطمئناً.
شما ما رو نجات دادین و حالا، ما شما رو نجات می‌دیم.
لامین، این… این محشر می‌شه.
واقعاً.
اگه پناهنده‌ها شاهدامون باشن چی؟
اونا اونجا بودن. می‌تونن بگن که گرفتار بودن.
که واسه جونشون جنگیدن و ما با قاچاقچی‌ها همکاری نکردیم.
یعنی، نمی‌دونیم امروز کجان.
احتمالاً سرتاسر اروپا زندگی می‌کنن، اگه هنوز تو اروپا باشن.
می‌تونیم پیداشون کنیم، مطمئنم. نه؟
کِی اجازه داریم لامپدوزا رو ترک کنیم؟
مسئولین یوونتا کیا هستن؟
پس پیشنهاد می‌دم شما سه‌نفر اینجا بمونین
و منتظر تصمیم مقامات بمونین.
شاید بیان ازتون بازجویی کنن یا یه حکم بازداشت بیارن.
چرا نمی‌تونیم فقط با هواپیما برگردیم؟ یعنی، چیکار می‌تونن بکنن؟
بازداشتمون کنن چون سعی کردیم فرار کنیم؟
آره.
چی؟ ولی نه، نمی‌تونن بازداشتمون کنن.
همه‌مون شهروند اروپاییم.
یعنی، همینجوری بدون هیچ دلیلی کشتیمونو توقیف کردن.
دقیقاً.
فکر کنم خدمه می‌تونن برن. نمی‌تونن مجبورشون کنن بمونن.
ولی… نمی‌دونم چه بلایی سر شما سه‌نفر میاد.
عالیه. فکر کنم اینجا گیر افتادیم.
الان، اِ، برمی‌گردم.
‏- لوکاس! - می‌دونم چطوری از اینجا خارجمون کنم!
می‌دونستم مائورو گواهی قایقرانی داره.
پس با نینا سوار پرواز بعدی به مایورکا شد.
موفق باشی.
لباس توریستا رو پوشیدن، یه قایق اجاره کردن
و پنج شبانه‌روز بی‌وقفه یه‌راست تا لامپدوزا قایقرانی کردن.
درحالی‌که بقیه‌ی خدمه برگشتن برلین،
نینا و مائورو ما رو قاچاقی از جزیره بردن بیرون.
واسه یه لحظه‌ی کوتاه، آزاد بودیم.
رسماً تو آب‌های بین‌المللی‌ایم. می‌تونین بیاین بالا.
‏- بیا جشن بگیریم. - باشه.
می‌دونم این خیلی نامناسبه،
ولی وقتی قایقو اجاره کردیم این بطری رو بهمون دادن.
‏- پس بیا لذت ببریم. - به سلامتی.
به سلامتی ما.
پرونده به یکی از طولانی‌ترین و پیچیده‌ترین
پرونده‌های تاریخ علیه یه سازمان نجات غیرنظامی تبدیل شد.
شما مسئول ارتباطات حین عملیات بودین؟
از جمله، بله.
پس خدمه‌تون به کانالای مخفی و رمزنگاری‌شده متکی بودن؟ درسته؟
ما از واتساپ استفاده کردیم. مخفی نیست. کاربردیه.
مقامات ایتالیایی می‌خواستن با ما یه سابقه‌ی قضایی بسازن،
با وجود اینکه هیچ مدرکی واسه اثبات ادعاهاشون نبود.
شاهدا سیگنال نور قوی از کشتیتون گزارش دادن.
چه علامتی می‌دادین؟
هیچی. داشتیم دنبال قایقای گرفتار می‌گشتیم.
استفاده از نورافکن تو شب
تو هر عملیات نجات یه روال استانداردـه.
به ما می‌گفتن «تاکسیای دریا».
هدفشون بی‌اعتبار کردن و ساکت کردن ما بود.
هر انتقالی مستند شد، به مقامات گزارش شد.
می‌تونین سوابق، ایمیلا، تماس‌ها رو چک کنین…
همه‌ش هست. همه‌چی ثبت شده.
به تلاش واسه پیدا کردن آدمایی که نجات داده بودیم ادامه دادیم.
هرکسی که حاضر بود شهادت بده که ما بی‌گناهیم.
خیلیا تو اردوگاه‌ها و پناهگاه‌های موقت زندگی می‌کردن،
دور از خانواده‌هاشون و رؤیای یه آینده‌ی امن.
همه‌شون حاضر بودن به‌نفعمون شهادت بدن.
‏- سلام. - سلام، رُز.
تو صحرا به‌دست شبه‌نظامیای لیبیایی اسیر شدیم.
و بردنمون زندان.
کتکمون زدن و روزها بدون غذا ولمون کردن.
خیلی از زنا به تن‌فروشی مجبور شدن.
وقتی چشمامو می‌بندم، من… هنوز جیغ آدما رو می‌شنوم.
اعتراض دارم. هیچ‌کدوم اینا به این پرونده مربوط نیست.
رد شد. مربوطه. لطفاً ادامه بدین.
روزها سرگردون بودیم، تو دریا رها شده،
قبل از اینکه یوونتا پیدامون کنه.
هیچ تحویل مستقیمی نبود. یا همکاری‌ای با قاچاقچی‌ها.
بدون اونا، من الان اینجا نبودم.
اینجا نبودیم که داستانمونو بگیم.
مرده بودیم.
آدمای یوونتا جونمونو نجات دادن.
کاری که کردن همین بود.
در ۱۹ آوریل ۲۰۲۴، بعد از بیش از ۴۰ جلسه‌ی دادرسی و هفت سال،
قاضی حکم رو اعلام کرد.
شواهد ارائه‌شده در این پرونده
با وضوح و کمال مطلق گویای
نبودِ جرائم مطرح‌شده علیه متهمان است.
وقتی افراد جانشان را به خطر می‌اندازند تا از شکنجه و بردگی فرار کنند،
این دادگاه نمی‌تواند کسانی را مجازات کند
که اعمالشان در جهت تضمین بقای آن‌ها بوده است.
عمل نجات جان انسان‌ها در دریا
یک جرم نیست و هرگز نبوده است.
آره!
از همه‌ی اتهامات تبرئه شدیم.
فقط می‌تونم از طرف خودم حرف بزنم،
ولی همیشه آدما رو از غرق‌شدن نجات می‌دم.
کمک کردن جرم نیست.
این یه عمل انسانیه.
بین سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷،
خدمه‌ی یوونتا جان بیش از ۲۳۰۰۰ نفر را نجات دادند.
طی هفت سال محاکمه علیه یوونتا
ده‌ها هزار نفر در مدیترانه غرق شدند،
با نزدیک به یک میلیون یورویی که صرف محاکمه شد
‏«یوگِند رِتِت» می‌توانست به نجات جان‌ها در مدیترانه ادامه دهد
برای چهار سال دیگر.
یا شش کشتی دیگر مثل یوونتا بخرد
و از آن‌ها برای عملیات نجات استفاده کند.
یوونتا در بندر تراپانی زنگ زد.
در سال ۲۰۲۴، به‌صورت یک لاشه به «یوگِند رِتِت» بازگردانده شد.
بسیاری از اعضای خدمه‌ی یوونتا با وجود اتهامات فعال ماندند
و با سازمان‌های نجات دیگر همکاری کردند.
در سال ۲۰۲۰، خدمه‌ی یوونتا برنده‌ی
جایزه‌ی حقوق بشر عفو بین‌الملل برای کارشان شدند.
داستان آن‌ها الهام‌بخش بسیاری دیگر شد که به نیازمندان کمک کنند.
این فیلم تقدیم می‌شود به همه‌ی کسانی که در مدیترانه جان باختند،
به آن‌هایی که زنده ماندند، و به همه‌ی کسانی که به آن‌ها کمک کردند.
‏۲۳۰۰۰ زندگی
FilmYar