FilmYar
هی
بی‌شک من گنده‌ترینم، بزرگ‌ترین
از وقتی مامانم تو اون آپارتمانا بود دارم می‌تازم، هرچی باشه
بابام گفت اسلحه رو نگه دار، حتی تو ماشین خارجی هم بی‌رحمم
اینا همه بهم حسودی می‌کنن
فقط چون گنده‌ترینم، بزرگ‌ترین
بزرگ‌ترین…
ایناهاش! برنده‌ی عنوان سکسی‌ترین پزشک نیویورک
شش سال پشت سر هم، به انتخاب من.
به اتفاق آرا.
چطوری خنگول؟ دیشب دلم برات تنگ شد.
منم دلم تنگ شد. امروز چندتا جون نجات دادی؟
‏- فقط سه تا. - سه تا؟ منو حساب نمی‌کنی؟
تو هر روز جونمو نجات می‌دی.
‏- کنارت زنده‌ام. - آخی، چقدر نازی.
‏- معلومه سرحالی. - آره، سرحالم.
به خاطر مقاله‌ی ادویکه.
‏- خیلی خوبه. - آره، مرد منو باش!
لم‌دادنت رو میز خیلی بامزه‌ست.
نه نه، بامزه نیست. این تکیه‌ی قدرته.
دارم اقتدارمو نشون می‌دم.
یعنی ما زوج قدرتیم عزیزم. زوج قدرت.
راستش، کلینیک مایو زودتر جوابمو می‌خواد.
این خیلی بزرگه. باهاش می‌شی رئیس بخش جراحی.
می‌دونم، ولی حسِ درستی بهش ندارم.
تازه، برای فصل بعدیِ زندگی‌مون اینجا هیجان‌زده‌ام.
‏«جنده‌های میامی»؟
‏- خیلی فکر کردم. - چی شده؟
‏- و من… آماده‌ام این کارو بکنم. - چه کوفتیه؟
شوخیت گرفته. مطمئنم داری دروغ می‌گی.
‏- نچ. - عزیزم، جدی؟
چه کوفتیه؟ نه.
بعد از اینکه گفتم برای فصل بعدی‌مون هیجان‌زده‌ام، این جوابی نیست که می‌خوام بشنوم.
عزیزم نه. یه مشت پیام الکی برام اومده،
آخرشم یه کیر که آسیاب‌بادی می‌چرخوند.
‏- منظورم اونه. - عجب صبح پرماجرایی داری.
پس می‌ذارم خودت حلش کنی، بعداً بهم خبر بده، باشه؟
باشه، بعداً حرف می‌زنیم. هی!
دوستت دارم.
‏- دوستت دارم. - نجات‌بخشِ من.
‏- بی‌رحمم - فاصله بگیرید!
بهم حسودی می‌کنن چون گنده‌ترینم، بزرگ‌ترین
گنده‌ترین، بزرگ‌ترین، هی
‏- صبح بخیر جو. - چطوری؟
‏- سلام جو. - صبح بخیر تریسی.
ارائه‌تون عالی بود. خیلی بهتون افتخار می‌کنم.
‏- ممنون. - ایناهاش.
‏- اوه! - مدیر خلاقیت جدیدمون!
نه بری، این کارو نکن. شور نزن.
هنوز کسی رسماً تصمیم نگرفته. تا اون‌موقع بذارش سر جاش.
همه می‌دونن گزینه‌ی اول رئیسی.
بس کن. این چه کوفتیه پوشیدی؟ رو صورتت چیه؟
‏- اینا؟ عینک هوشمند. - چی؟
دارم برای یه شرکت مزخرف پوشیدنی کمپین می‌سازم.
اینترنت داره، آهنگ گوش می‌دم. فیلمم ضبط می‌کنه.
الان داری منو ضبط می‌کنی؟
اونجوری بهم نگاه نکن.
چشمات عجیب شده. اینا مدل منحرف ۷۰۰۰ان؟ چه وضعشه؟
کلی محصول پوشیدنی دارن.
این گردنبندو ببین.
‏- اونم دوربینه؟ - دوربین بدنِ سکسیه.
اوه لعنتی. کمپین اینه؟
‏- اصلاً. - آره بابا.
‏- نه. - دوربین سکسی.
نمی‌دونم دنبال چی هستی.
ولی مخاطبش من نیستم.
‏- دنیا رو از بین نوک سینه‌هات ببین. - بری، اینو باید ببینی.
منو تو یه گروه چت الکی اضافه کردن.
‏- این چیه؟ - نمی‌دونم.
بچه‌ها! مردا! ۲۴ ساعت دیگه می‌رسیم میامی
تا میسون موزس رو راهی کنیم.
‏- یعنی نوکرِ امیلی! - آآآه!
‏- «نوکر امیلی»؟ - با روحیه‌ی خوب بیاین.
آره، با تو‌ام هانتر.
هیچ‌کس به جدایی‌ت اهمیت نمی‌ده، بزدلِ سفیدپوستِ گنده.
یه اقامتگاه لوکس جور کردم
که تنها توصیفش اینه: «در حد بودجه‌ی توافقی‌مون».
خدای من. عین سلول زندان می‌مونه.
آره، مشکوک می‌زنه. ولی چون بی‌پولیم دیگه، خب؟
‏- چی؟ - ولی سه روز میسون مال ماست!
قبل از اینکه کیرشو بندازه زندان.
‏- تلق! - می‌دونی چیه؟ می‌خوام کمکشون کنم.
‏- چی… چیکار می‌کنی؟ - «سلام بچه‌ها، اسم من جوئه.»
‏«یکی‌تون خنگه و اصلاً بلد نیست تایپ کنه،
برای همینم من تو این گروهم.»
‏«نگران نباشین. منم یه روزی جوون و بی‌پول بودم.»
‏«دست‌خالی نیومدم.»
‏«بفرمایید… ۲۰۰ دلار با ونمو.»
‏«دور اول مشروب مهمون من.»
واقعاً بهشون پول دادی؟
آره، دادم.
‏- باشه. - مرام، مرام رو می‌شناسه.
این بچه‌ها ول‌کن نیستن.
دارن دعوتم می‌کنن.
‏- به میامی؟ - آره، می‌خوان برم.
جو، آماده‌ان. تری بی‌صبرانه منتظر ارائه‌ته.
‏- ارائه آماده‌ست؟ - آره، معلومه.
از پسش برمیام.
هر نسلی یه لحظه داره که توش تعریف می‌کنه کی هست.
دروغ نیست.
جایی که می‌بینیم رقیبا می‌برن و می‌گیم «باشه داداش، نوبت ماست».
چون ما تو حال و هوای خفنیم.
و حالا که نوبت ماست، قراره حسابی جذبش کنیم.
ودکای پریمیوم آنلیمیتد.
بترکون!
‏- بری؟ - وایسا نیستم
همم؟
بترکون.
لازم نیست دست بزنید.
دست نزنید.
اَه. خیلی ضایع بود.
‏- آره. - ببخشید دنیل، چی گفتی؟
گفتم ضایع بود، جو.
‏- همگی، اتاق رو خالی کنید. - باشه.
‏- خب، بیاین… - جو، تو می‌مونی؟
سه کمپین آخرت برای نسل زد کاملاً شکست خورد.
اون تبلیغ فانتا که دوتا بطری درباره‌ی عوض‌کردن ضمیرشون حرف می‌زدن
از «او» به «خودش» به «خنک» و «خوشمزه»،
من… اون دیگه چی بود؟
‏- خواستم فراگیر باشه… - فروش سقوط کرد.
هیئت‌مدیره گفته اگه آنلیمیتد رو به‌عنوان مشتری نگیری،
مجبوریم مسیرو عوض کنیم و شاید یکی جوون‌تر رو بیاریم
برای پست مدیر خلاقیت، خب؟
یکی مثل… خب، دنیل.
‏- همون دنیل رو می‌گی؟ - آره.
انگار دیگه فرهنگ جوونا رو نمی‌فهمی.
اگه بخوایم به‌عنوان یه آژانس دووم بیاریم،
نباید قدیمی به نظر بیایم.
پس بذار… بذار کمپین آنلیمیتد رو پس بگیرم.
یه شانس بده پسش بگیرم.
تری، ۷۲ ساعت بهم وقت بده.
بذار برم بگیرمش.
اگه کمپین آنلیمیتد رو بگیری، پست مدیر خلاقیت مال خودته.
ولی اگه بپیچونی،
کارتو از دست می‌دی.
نمی‌پیچونمت.
نمی‌تونم این کارو از دست بدم.
همیشه می‌گی شرکت خودتو بزن.
شاید الان وقتشه. منم میام برات کار می‌کنم.
بری، من زیاد حرف می‌زنم. هر چی می‌گم که انجام نمی‌دم.
ده ساله دارم از این نردبون شرکتی بالا می‌رم.
ده سال از این نردبون بالا رفتم. حاضر نیستم بپرم پایین.
مهم‌تر اینکه به جن چی بگم؟ تازه اومده پیشم.
بچه‌های لعنتی. نه بابا. می‌خوان ببرنم پارتی.
من با یه مشت بیست‌ساله نمی‌رم پارتی. نه ممنون.
‏…شاید بیش‌فعالیه، یا شخصیتمه…
وای.
بری، اون گروه چت. مهمونی مجردی.
خب که چی؟
اگه این فرصت من باشه چی
که جوری از همه جلو بیفتم که تا حالا کسی نتونسته؟
در واقع، ایده‌ی من اساساً،
از دهن خودشون می‌ره مستقیم تو گوش مدیرعامل.
مطمئنی واقعاً دعوتت کردن؟ یا دارن سرکارت می‌ذارن؟
نه، مطمئن نیستم. پس یه تیکه می‌ندازیم ببینیم چی می‌شه.
‏- ببینیم چی می‌گن. - یه تیکه بنداز.
‏«خب بچه‌ها، اگه می‌خواین بیام، به یه شرط فکر می‌کنم.»
یکی داره تایپ می‌کنه.
داری سرکارم می‌ذاری، نه؟
خب، «چطوره پول همه‌چی رو من بدم؟»
هی! رنگ موی منو ندیدی؟
آره عزیزم، همین‌جاست، ولی فکر نکنم لازمت باشه.
موی جوگندمی بهت میاد.
نه، وقتی سفیدیا می‌زنن بیرون باید جمعشون کنی.
‏- واسه همین لازمش دارم. طبقه پایین بود؟ - آره.
همه‌چی رو همه‌جا ول می‌کنم. دارم عقلمو از دست می‌دم.
‏- خب، چرا داری چمدون می‌بندی؟ - اِ…
‏- نمی‌خوام وحشت کنی. آروم باش. - باشه.
‏- آره؟ - اوهوم.
‏- ترفیع رو نگرفتم. - وایسا، چی؟
‏- ارائه شکست خورد. - چی شد؟
‏- تری فکر می‌کنه پیر شدم. - لعنتی!
‏- متأسفم عزیزم. - اشکالی نداره، نه؟
من با این قضیه‌ی «پیر شدم» موافق نیستم،
ولی… حس اون اینه دیگه، می‌دونی؟
دیوونگیه. آخ.
ولی همینه که هست.
ولی خوبه، فرصت می‌ده اولویت‌های زندگیمو دوباره بچینم.
خودمو جمع کنم، به چیزایی که برام به‌عنوان یه مرد مهمه فکر کنم.
وقتی از جهش حرف می‌زنم، یعنی تغییر.
نباید از تغییر ترسید.
فکر کنم به جایی رسیدم
که می‌خوام برای جفتمون تصمیمای بهتری بگیرم.
‏- آره. - بیشتر برامون کار کنم.
‏- آره. آره. - بیشتر برامون باشم.
می‌رم میامی.
چی؟
یادته اون گروه چت با اون پسرا؟ می‌خوام برم.
فکر کنم با مطالعه‌شون تو میامی بتونم ارائه رو درست کنم.
یعنی می‌ری مهمونی مجردی یه غریبه؟
آره.
حس احمقا رو دارم.
اوه لع…
باشه.
هی، فکر نکردی می‌خوام خواستگاری کنم که؟
چرا! حرف تعهد و سر و سامون گرفتن نبود؟
بی‌خیال، کجاش داد می‌زد خواستگاری؟
جو، رو یه زانو نشستی.
آره، چون دارم وسایلمو می‌ذارم تو ساک.
باشه، وایسا. باشه.
وای خدا.
عزیزم فکر نکنم بفهمی قضیه چقدر بزرگه،
پس بذار… بذار برات بشکافمش، باشه؟
دارم شغلمو از دست می‌دم.
یعنی نقشه‌م برای آینده‌ی مشترکمون داغون شده.
ببخشید عزیزم. ازدواج آخرین چیزیه که تو ذهنمه.
ببخشید؟
چی گفتی؟ این اصلاً یعنی چی؟
ما بچه‌ایم. خیلی جوونیم. چرا داری…
‏- ما بچه نیستیم. - الان چه خبره؟
می‌خوای چیکار کنم؟
منتظر بمونم تا تو بزرگ شی؟
مجبورم نکن.
امیدوارم واقعاً به اون مهمونی مجردی خوش بگذره.
خب، برام خیلی ارزش داره. ممنون.
بیا پایین، بیا به میامی
سلام عزیزم. تازه رسیدم میامی.
یه‌جوری‌ام از اینکه اونجوری ازت جدا شدم.
فقط می‌خوام بدونی دوستت دارم. هر وقت تونستی زنگ بزن.
‏- بیا پایین، بیا به میامی - هی!
سال‌اولیِ قلابی اومد!
‏- سلام بچه‌ها. - چطوری عمو؟
‏- خوبی؟ - آره، انگار گفتی «عمو».
‏- خب، آره… گفتم. - آها.
‏- پیشکسوت. - باشه.
نمی‌دونم کی به کیه. تو گوشیم فقط یه مشت شماره‌این.
فهمیدم. من نیکم، ساقدوش.
‏- سلام. خب؟ - باشه، گرفتم.
این بزدلِ دورگه‌ی نامعلوم، عروس خانمه،
بهترین رفیقم، میسون موزس.
میسون موزس. چطوری؟
‏- خوشبختم. - داره قدم بزرگی برمی‌داره.
‏- بهت افتخار می‌کنم داداش. - ممنون.
خفه شو بابا.
اصلاً بهت افتخار نمی‌کنم. ازدواج مال بزدلاست. تو هم بزدل گنده‌ای.
خلاصه، این هانتره.
‏- آره. - شکارچی نیست، ولی پسر خوبیه.
هانتر. چطوری داداش؟
‏- تو چطوری؟ - خوبم.
فامیلی هم داری، یا فقط هانتری؟
اگه درست پیش رفته بود، می‌شد آقای متیوس.
داداش، گور باباش. ولش کن.
راستش خیلی هم خوب می‌شد. دلم می‌خواد باهاش بخوابم.
‏- می‌خواستی فامیلی اونو بگیری؟ - آره، چرا که نه؟
افتخار زندگیم بود.
باشه. گرفتم. هانتر.
‏- پس هانتر. - آره، بعدش هم…
راستی سال‌اولی کدوم گوریه؟
اوه!
‏- سگ بد! - اوهو.
اونور نرین. یه سگ اونجاست. اصلاً خوشحال نیست.
خواستم از نرده برم بالا، نشد.
لازم نبود. جو اینجاست.
رمز داره. راهمون می‌ده.
‏- اوه. - جو، این سال‌اولیه.
اوه، تو پیری. عتیقه‌ای.
‏- سال‌اولی، ها؟ - اوهوم.
چرا بهت می‌گن سال‌اولی؟
کسی دقیق نمی‌دونه. اینقدر گذشته که همه یادمون رفته.
بهت می‌گیم سال‌اولی چون سال اول رو دوباره خوندی.
اوه!
آره، بار دوم خیلی سخت‌تر بود.
‏- به ریاضی حرف اضافه کرده بودن. - آها.
‏- آره. - بریم خونه رو ببینیم؟
‏- حتماً، نه؟ - درو باز کن جو. یالا.
بریم ببینیمش.
وو، عزیزم عزیزم
بوی پول میاد
کیفمو باز می‌کنم…
به نظرتون این طلای اصله؟
‏- چراغا رو نسوزون داداش! - لعنتی!
واو، حیاط پشتی رو ببین!
‏- عین زمین فوتباله. - این اتاق دیوونه‌کننده‌ست.
سهم منو بده، سهم منو بده، تو مال خودتو بگیر، من مال خودمو می‌گیرم
‏- پاشو، پاشو، پاشو… - میسون ببین! اینجا عین جنگله!
بدون درخت.
بوی پول می‌ده
بچه‌ها! می‌شه تا ابد اینجا زندگی کنیم؟
خواهش؟
چی گفتم؟ بهشته، نه؟
‏- هوو! - بله قربان.
خب، گوش کنین. بریم سر برنامه‌ی امشب.
باید چندتا تصمیم غلط بگیریم. باید میسون رو بندازیم زندان، خب؟
پس امشب، اتوبوس پارتی. ساوت‌بیچ رو می‌ترکونیم.
‏- کسی زنده نمی‌مونه. - هم!
بعد فردا صبح، کنار استخر کباب و خوشی. کسی زنده نمی‌مونه.
‏- اوهوم. - نیک، خط فکریت رو دوست دارم.
بار اولتونه با گنده‌بک پارتی می‌گیرین.
‏- اوه! - آره. قصد دارم قلاده رو باز کنم.
پس ممکنه هر کسی رو گاز بگیرم.
باید با یه انفجار شروع کنیم.
پاو! پاو! براتون هدیه دارم.
لازم نبود این کارو بکنی. این…
نه، باید می‌کردم.
می‌خوایم پارتی بگیریم، باید درست بگیریم.
آره.
بذار من بگیرم. بذار…
‏- بالا. - نه، خودم گرفتم. بفرما.
‏- واو. - اوه، باشه.
بفرما. گفتی نمی‌خوای زنده بمونی، نه؟
بوم، ایناهاش.
‏- اوه… - کسی زنده نمی‌مونه!
لعنتی! باشه.
می‌دونی اینجا هم مشروب می‌فروشن، نه؟
‏- ممنون داداش بابت این همه مشروب. - آره.
‏- شاید زیادی باشه؟ - نه بابا، همچین چیزی وجود نداره.
‏- گفتم که، الان با گنده‌بکی. - آها.
وظیفه‌ی منه که بهتون خوش بگذره.
‏- ممنون. - جدی می‌گم.
آره، یه‌کم عجیبه که این پیرمرد این همه مشروب برامون خریده،
ولی این مرد کوچولو کیف پول گنده‌ای داره، بچه‌ها.
داره پز می‌ده. ممنون داداش.
‏- هی! - اوه!
همم. خودش گفت.
یه جن کوچولوی عصبانیه.
نیک، می‌خواستم بپرسم. ویدیوی دعوت رو دیدم. خیلی خوب بود.
‏- ممنون. - کارت همینه؟
نه بابا، نیک بیکاره. این آخر هفته کل زندگیشه.
اوه.
همون‌طور که الیزابت کل زندگی من بود.
می‌دونی چیه؟ من بیکار نیستم. فقط بین دو تا شغلم.
‏- تو و ای جدا شدین؟ - آره داداش.
اون عشق زندگیت بود. بی‌نقص بود.
حتماً دردناک بود.
فقط می‌گم بچه‌ها، این آخر هفته کلی اشک می‌ریزه.
گور باباش. اشک نداریم.
کل سفر می‌شه فیلم عاشقانه.
هی، هی، هی! هی! هی!
همین الان گفتم گنده‌بک اینجاست. بی‌خیال دیگه!
اگه اشکی باشه، اشک شوقه. شنیدی؟
حال و هواشو که می‌دونی.
گرفتمش.
آه! ببین، من نوشیدنی درست می‌کنم.
می‌خوای شروع بشه، خودت دست به کار شو.
چهارتا… راب‌روی.
شیک‌شده، نه هم‌زده.
مطمئن می‌شم داروی بیهوشی نریزه توش.
‏- آره. - فکر خوبیه.
‏- اِ… - اینجا محشره.
‏- جو! چطوری داداش؟ - سلام.
‏- خوبم. اینجا باحاله. - آره. آره.
فقط می‌خواستم بگم داداش، خیلی عجیبه که اومدی.
‏- جدی؟ - اصلاً نمی‌دونستم پنجاه سالته.
نه بابا، چهل سالمه.
آها، چهل. خب… بازم کلی ساله.
نه بابا، چهل سالگی همون بیست سالگیه.
زیاده.
ببین، اگه تو چت بهت برخورد،
فقط می‌خواستم بگم متأسفم.
فقط شوخی می‌کردم. امیدوارم جدی نگرفته باشی.
جو، مشکلی نیست.
‏- باشه. - انگار با بابامم.
یا هم نه.
ببین، حرفم اینه که این آخرین دورهمی من و میسونه
قبل از اینکه این کار دیوونه‌وار ازدواج رو بکنه.
‏- عملاً داره می‌ره زندان. - همم.
اون زنه ترسناکه.
‏- نمی‌ذاره از خونه بیاد بیرون. - آره.
مهمه که با هم وقت بگذرونیم
و این آخر هفته بی‌نقص بمونه.
می‌فهمم، ولی می‌خوام بدونی تا راحت‌تر باشی.
‏- اومدم با جمع باشم. - باشه.
نیومدم تو راه باشم. کنارم.
و اگه یه وقت تو راه بودم، بکشم کنار و بگو «جو، برو کنار».
‏- باشه؟ - باشه.
‏- منظورتو گرفتم. - خب. مشکلی نیست؟
‏- آره، مشکلی نیست. عالیه. - بیا جو. خب.
تا این راب‌روی‌ها رو تموم نکنین جایی نمی‌ریم!
باشه جو.
تو…
می‌دونم داری دروغ می‌گی.
بی‌خیال دیگه جو.
لعنتی!
تو فقط… اوه، محشره.
می‌تونیم از این کتاب میامی یه جا پیدا کنیم.
سال‌اولی، از کجا آوردیش؟
یه خانمی تو فرودگاه بهم داد. مهربون بود.
داداش، این عربیه.
‏- عکسم داره توش. - اگه تو دوستش داری، منم دارم.
‏- بجنب، بجنب - وحشی شو، عجیب شو
‏- تو سکسی‌ای، تو خوشگلی - باشه
‏- برو، برو، برو - برو
برو دختر
برو، برو، برو دختر
وای خدا.
جیز، اینو قبلاً ضبط کردیم.
تو عمارت قدیمی.
یه یارو رفته تو کمد تابستونی رئیس.
‏- عجب رویی داره. - لعنتی.
‏- درو قفل کردی؟ - آره، همون‌طور که گفتی.
‏- اون برچسبه رو هم زدی؟ - آره.
داره لباسای رئیس رو برمی‌داره.
خیلی خب. آروم باش. مشکلی نیست.
اگه می‌دونستم دلوکس بی‌ان‌بی همچین مستأجرای عوضی‌ای میاره،
ازش استفاده نمی‌کردم.
اینو تبدیل به برد می‌کنیم. کارمون همینه.
ودیعه‌شو بالا بکش، نظافت رو دوبرابر کن،
پول تعمیرات بگیر، بابت وسایل گمشده هم.
‏- چشم رئیس. - یه چیز دیگه.
می‌خوام حواست به این یارو باشه.
اوه لعنتی، داره میاد.
نمی‌دونم. حس مسخره‌بودن دارم، ولی تو این فرصت کم همینو پیدا کردم.
نه بابا، عین غول چراغ بدجنسی.
‏- خوشم اومد. - جدی؟
عالی شده، نه بچه‌ها؟
آره، عین پیت‌بولِ کوتاه‌قدی.
آره.
دوتا باید بگیریم.
‏- آبجو هم باید بگیریم. - این چطوره؟
‏- پروسکو؟ - آره.
نه. می‌دونی این چیه؟
‏- مشروب مامانمه. - دقیقاً.
یادداشت برای خودم.
نسل جوون. فقط بحث خود محصول نیست،
بلکه چیزیه که باهاش قاطی می‌کنن.
نوشیدنی درست چیه؟
چه خبر جو؟
‏- سلام. - اون چی بود؟
می‌خواستم زنگ بزنم. هیچی.
اون چیه؟
چیز ضروری.
‏- آره. - باشه بابا، هرچی.
می‌بینم زیاد مشروب نمی‌خری. خب…
قضیه‌ت چیه؟ تو… بیشتر…
آلرژی دارم؟
‏- نمی‌فهمم چی می‌پرسی. - کوکائین! کوکائین می‌زنی؟
نه! اهل کوکائین نیستم.
قانونمه. دیگه کوکائین نه.
بار آخر که زدم، «صورت‌زخمی» می‌دیدم.
وسط فیلم سیمام قاطی کرد. آخرش از هوش رفتم.
نمی‌دونم. با کوکائین یه آدم دیگه می‌شم. پس کوکائین نه.
برای منم پیش میاد.
‏- با غذای چینی. - اوه، بده.
چیکار می‌کنی؟ همون… چشما و صدا رو درمیاری؟
مثلاً «اوه… چی… چیییی…»
‏- «آآآه…» - تو… نه! چی؟
‏- عقلتو از دست دادی؟ - آره، نمی‌شه.
تو این دوره نه. کنسلت می‌کنن.
‏- یا خدا. - ببخشید.
بار اول که بهم خیانت کرد گفتم «باشه، هر کسی یه بار حق داره».
بار دوم؟ باشه. بار سوم دیگه داشت الگو می‌شد.
بار سوم با خودم گفتم «این یارو واقعاً آشغاله».
‏- آره. - باشه.
باید بفهمی، این دیوونگیه داداش.
خب… لازم نیست اینو بگی.
حداقل طرف سیاه‌پوست بود، پس…
‏- خوب بود. طرف فراگیر بود. - آره.
‏- می‌دونی؟ - تنوعه.
آره، از این نظر آدم خوبیه.
باشه.
چیکار… نه، نه، نه، نه.
پول تو اینجا اعتبار نداره.
این طلاست.
طلا چون من جسورم، خب؟
این جوونا بخوان، می‌گیرنش.
‏- هی. وای نه. - می‌خوریش دیگه.
این درش چطوریه؟ چیکار باید کرد؟
‏- بپیچونش. - بپیچونم؟ برو بابا.
یادمه زمون ما فقط یه تلق و باز می‌شد. خب؟
همم.
اوه.
کل بطری رو؟
اوهوم. آره.
ببین، باید معده‌تو پوشش بدی.
ولی این کافی نیست. حالا پوشش اصلی رو بزن.
‏- که هردوشو نمی‌خوری. - چرا، باید خورد.
شماره دو، چیکار می‌کنی؟
‏- نه جو. - بی‌خیال بابا.
‏- وای خدا. - این خطرناکه داداش.
همم.
‏- خوبی؟ - آره.
‏- اَه. - یا خدا.
همینه داداش. ادامه می‌دیم! آره!
اوه!
جو، یه‌کم زین می‌خوای؟
‏- ببخشید؟ - ببین جو، من دوتا می‌ذارم.
طبقه پایین.
‏- اوه لعنتی! - طبقه بالا.
تو دوتا، پس من سه‌تا.
اوه!
حمله‌ی مثلثی. دوتا بالا، یکی پایین.
من شیکاگو بولزی می‌رم. تیم قهرمانی.
اسکاتی پیپن، تونی کوکوچ بالا. ها؟
ها؟ همون‌جا.
مایکل جردن رو می‌ذارم تو محوطه. بفرما. پرواز.
‏- باید رو لثه بشینه. - آها، پس می‌ذارمش اونجا.
‏- ولی می‌شه باهاش خورد، نه؟ - آره.
‏- ادامه بدیم؟ آره. - بریز. بریز، بریز.
‏- ادامه بدیم. - بده من.
هی، هی. جو، جو، جو.
‏- جو. - بابا، پستش نمی‌کنم.
‏- می‌خوای باهاش چیکار کنی؟ - مدت‌ها اینجوری بیرون نیومدم.
‏- بعداً باهاش جق می‌زنی؟ - چی؟
بچه‌ها، بذارین جو ویدیوشو بگیره.
ولی بعدش، نه گوشی، نه شبکه‌ی اجتماعی.
آره، فقط خوش بگذرونین!
‏- آره! - هوو!
آره لعنتی! ایول!
گوش کنین بچه‌ها. وقت وارسی احساساته.
‏- اون دیگه چه کوفتیه؟ - قبل رفتن، وارسی احساسات.
‏- بی‌خیال. - ببینیم همه رو به‌راهن.
ببخشید، متوجه نمی‌شم.
من شروع می‌کنم. اِم…
اوه! حس می‌کنم قدرمو می‌دونن.
‏- همم! - خوبه.
‏- حس قدردانی دارم. - خوشم اومد.
‏- سفر رفاقتی، میامی، مهمونی مجردی. - آره!
من میامی رو حس می‌کنم.
‏- خب. - این بیشتر یه شهره تا یه حس، ولی…
ولی واقعاً حسش می‌کنم.
‏- اگه میامی رو حس می‌کنه… - من یه‌کم حس بی‌مردونگی دارم.
ختنه‌ت کردن؟
جو، تو چه حسی داری؟
‏- هان؟ - چه حسی داری؟
اوه، با اون…
‏- رد. - رد؟
حوصله‌ی جلسه‌ی روان‌درمانی ندارم.
می‌فهمم بیان احساسات ترسناکه،
مخصوصاً با آدمای تازه‌آشنا،
ولی سال‌اولی شجاعت زیادی به خرج داد که گفت میامی رو حس می‌کنه.
‏- بزرگواری کردی داداش. - ممنون.
من نشئه‌ام. یکی می‌خوای؟ بفرما.
بازم نشئه می‌کنم.
پاو! وایسا. پاو!
آره.
‏- یه سؤال. لبم داره بی‌حس می‌شه. - عادیه.
این قسمت داره یه‌جورایی از کار می‌افته.
ولی… قراره همینجوری باشه؟
‏- قورتشون دادی؟ - اسکاتی پیپن و تونی کوکوچ رفتن.
اسکاتی پیپن و تونی کوکوچ رو قورت دادی؟
‏- خوبی؟ خوبی. - می‌تونم بازم بخورم.
‏- پس می‌خوریم. - آره!
بقیه فکر می‌کنن، فقط من می‌خورم.
میامی رو حس می‌کنم!
جواهراتم برق می‌زنه
من الماس خامم
‏- طلای ناب - اوه! هی!
انگشترام مثل برق می‌درخشن
با طراحا و لات‌ها می‌گردم
خرید لوکس و شامپاین
چند آلبوم بعد، هنوز کارم درسته
نه نه. می‌دونی چیکار می‌کنم؟
سال‌اولی، قدیمیا رو بذار.
‏- باشه. - بترکون!
‏- می‌رم سراغ پلی‌لیست بابام. - بجنب فرش.
‏- بهم می‌گن الی گنده - هوو!
‏- باشه. - نه بابا، شوخی می‌کنی.
‏- آهنگ خودشه! - ببینیم.
‏- خیلی خب. - بترکون داداش.
‏- می‌شنوی؟ - هوو!
با کلامم می‌درم
بذار برای رفیقِ ته صف بترکونم
شونه‌ها رو تکون بده ببینم!
‏- هی! - می‌گم چطوری غوغا کنی
تیمبالند رو بیته
‏- هی! اوه! - یخ بیار، شامپاین باز کن
‏- یادت نره از کجا اومدم - برو! برو!
‏- اسممو صدا کن - لعنتی! همینو می‌خواستم!
اوه، چه غلطی کردی جو؟
‏- برو کنار بابا. صورتی لعنتی. - چیکار کردی؟
خبر خوب اینه که بدترینش تموم شد.
چه کوفتیه؟
بیرون یه خودپرداز دیدم. وایمیستم، پول می‌گیرم. باشه؟
اگه باید لباس بخرم، می‌خرم. هر کاری لازم باشه می‌کنم.
دارم همون کاری رو می‌کنم که گفتم.
بهشون گفتم، نمی‌دونم چرا جوری رفتار می‌کنن انگار نگفتم.
ولی دارم تلاش می‌کنم.
لاغره چند؟
ببخشید؟
همون لاغره.
‏- تو دلالشونی، نه؟ - من… چی داری می‌گی؟
من پول می‌دم. پول دارم.
هی داداش…
گمشو از اینجا مریض!
می‌خواد بچه‌های منو بخره.
بچه‌های منو نمی‌خری.
دلیلی داره که پول نقد دستته
تو منطقه‌ای که به تن‌فروشی معروفه؟
یه مرد پنجاه‌ساله با یه مشت بچه‌ی زیرسن.
باشه جناب سروان…
‏- بیا بیرون. - یالا.
راستش این خوبه.
‏- اینا روشنش می‌کنن. - آره.
‏- بچه‌ها، بیاین. - همه‌چی خوبه؟
یه وضعیتی پیش اومده، جناب سروان،
فکر می‌کنه من، ما، یه چیزی هستیم که نیستیم.
‏- شاید شما بتونین روشنش کنین. - راحته.
اون… یه‌جورایی…
دوستمونه، ولی از ما بزرگ‌تره.
‏- یعنی مثل بابامونه. - چرا… چرا اینو…
لازم نیست اینو بگی.
قربان، این رابطه کاملاً با رضایته. با پیامک آشنا شدیم.
‏- برامون مشروب خرید. - اوهوم.
‏- لعنتی. چیکار می‌کنی… بچه‌ها. - اسمش جوئه.
‏- ممنون. - اسمیت؟
‏- رابرتسون؟ - یه چیزی. جو…
‏- استیونز. - جکسون.
بفرما. حالا پرونده داریم. قاچاق انسان.
خریدِ خدمات جنسی. یعنی زندان.
‏- وای خدا. - دستا رو سرت!
‏- همه می‌رن زندان. - آره.
‏- وای خدا. نه… - نه بابا. همه می‌رن زندان.
‏- بچه‌ها، وقت لوپ‌دِ‌لوپه. - آره.
‏- لوپ‌دِ‌لوپ. - جو. جو!
‏- هی! آره. - هی، هی. ولش کن.
‏- نه، نمی‌تونیم… جو! - ولش کن.
‏- جو! - پیره.
‏- بجنب. لوپ‌دِ‌لوپ می‌کنیم. - اون دیگه چیه؟
‏- لوپ‌دِ‌لوپ! - نگران نباش.
‏- لوپ‌دِ‌لوپ. با شمارش سه. - تو بمون.
نه. تقصیر شماست.
‏- سه… - دارم می‌رم زندان.
‏- سه. - لوپ‌دِ‌لوپ!
‏- لوپ‌دِ‌لوپ! - هی.
‏- رسید نگرفتم. لوپ‌دِ‌لوپ! - برگرد اینجا!
‏- کارتو بکن. - لعنتی!
‏- بچه‌ها! - چه خبره؟
بدو جو! اون پاهای کوچولو رو تکون بده!
وایسین! این کفشای لعنتی!
‏- هوی. - یالا جو. زانو بالا.
‏- اوه لعنتی. - خودت تنهایی داداش.
اوه.
گرفتیمش. بینگو.
وایسا!
تکون نخور!
‏- همون‌جا بمون. - فرار بدترش می‌کنه.
‏- می‌شه تمومش کنیم؟ - دستاتو ببر بالا!
‏- خفه شو. الان تمومش می‌کنم. - همون‌جا بمون.
‏- بخواب زمین. - کمک!
کمک! از روم برو کنار.
هی! اوه!
آآه!
ولم کن!
‏- وایسا! - می‌ری زندان، دلال کوچولو.
من دلال نیستم!
وای خدا.
یا خدا! اون دیگه چی بود؟
‏- آره، اون چی بود؟ - اولین لوپ‌دِ‌لوپ عمرم.
‏- اون نشان پلیسه تو دستت؟ - آره.
از پلیس دزدیدیش؟
از همون لوپ‌دِ‌لوپ لعنتی.
اینجوری گرفتمش داداش.
‏- لباسای خودمو گرفتم. - مال ما رو هم؟
‏- نه. - درو باز کن. می‌شه بریم تو؟
وای خدای من.
اِم…
دانلود، دانلود.
دانلود.
خب، اِم…
‏«اینو ببین،
و نظرتو بگو.»
— ماي موويیز —
سلام، جن هستم. ببخشید جواب ندادم. بهت زنگ می‌زنم…
یه بار، آماده؟ یک، دو، سه.
این محشره جو.
این فقط دیشب بود.
می‌بینم چطور مشروب می‌خرن.
پیش‌مهمونی و پارتی‌شونو می‌بینم.
هیچ گروه تحقیقاتی‌ای تو دنیا این اطلاعات رو نمی‌ده.
کلی فیلم بیشتر لازم داری،
ولی نبوغه، استفاده از زندگی واقعی این بچه‌ها تو ارائه.
‏- تری قاطی می‌کنه. - نمی‌تونم. اون قطار رفته.
گفتن دیگه فیلم نگیرم. عجیبه.
قضیه چیه؟ هم می‌خوان آنلاین باشن، هم نمی‌خوان.
‏- می‌خوای چیکار کنی؟ - عینک واسه همینه.
‏- چی؟ - عینکمو یواشکی گذاشتم تو کیفت.
گردنبند رو هم. می‌دونستم لازمت می‌شه. یکی رو انتخاب کن.
چرا تو وسایلم فضولی می‌کنی بری؟
چرا همه همینو ازم می‌پرسن؟
می‌دونی کی یواشکی می‌ره؟
نیروهای ویژه. اونا قهرمانن.
این استاندارد دوگانه‌ست جو.
به جای «مشکوکی بری»، چرا نمی‌گی «ممنون باراک»؟
‏- ممنون. - ممنون ب…
باراک صدات نمی‌کنم، ولی ممنون.
دارم توهم می‌زنم؟ واقعاً جواب می‌ده؟
باید یه راهی پیدا کنم دوباره دلشونو به دست بیارم.
‏- جو؟ - بله؟
اگه یکی از دخترا سینه‌شو نشونت داد،
حتماً ضبطش کن، باشه؟
خودتو جمع کن بری.
دیگه یادم نیست سینه‌های زنم چه شکلیه.
‏- اینجا خیلی تاریکه. - باید برم.
خب، این قضیه‌ی جو یه‌جورایی شکست خورد، نه؟
آره، نگاه‌کردن به جو غمگینم می‌کنه. نمی‌خوام پیر شم.
اگه به جو بگیم بره،
بعدش باید یه هتل چیزی پیدا کنیم، و…
درسته. تازه، معلومه یه چیزی داره اذیتش می‌کنه.
این یارو رو نمی‌شناسیم. اگه قاطی کنه چی؟
شاید ببندتمون و بهمون تجاوز کنه.
‏- چی؟ - ممکنه.
‏- جنایت واقعی. - آره.
‏- اول هم سراغ تو میاد. - ایناهاش، ایناهاش.
‏- اوناهاش. - لعنتی، دکتر پپتو.
صبح بخیر رفقا.
‏- صبح بخیر. - می‌گم چی لازم دارم.
یه‌کم از این.
کل صبح از ماتحتم آبشار راه افتاده.
‏- یا خدا. - آره.
ببین، می‌فهمم.
یه خطای بزرگ مهمونی از طرف من بود.
هنوزم به اون روش اعتقاد دارم. پپتو-بیسمول کار درستی بود.
فکر کنم بدش گیرم اومد.
دو بطری خوردی.
خواستی ما رو بفروشی.
من این کارو کردم؟
‏- نه. - پلیسه اینو نگفت؟
رسماً می‌گم اگه این کارو کرده باشم، غلط بوده.
‏- آره، موافقیم. - آره.
‏- باشه. - ولی شبو خراب کردی جو.
‏- بی‌خیال بچه‌ها. - عین تازه‌کارا.
باید جبرانش کنی جو.
بذارین برگردیم عقب. می‌خوام عذرخواهی کنم. می‌خوام درستش کنم.
و حاضرم هر کاری بکنم تا درست شه. مثلاً…
خب. اگه براتون یه قایق تفریحی اجاره کنم چی؟
دیشب رو فراموش کنین.
به لطف جو، ها؟
‏- قایق تفریحی؟ - به نظر من که خوبه.
‏- خوشتون میاد؟ - قطعاً.
باشه، خیلی خب.
همین الان می‌رم سراغش.
‏- جو، قبل از رفتنت. - بله؟
شبیه آستر کت یه پولداری.
‏- اوه! - ها-ها!
جشن پونزده‌سالگیت مبارک.
این شد دوتا.
عین ریتم می‌مونه. فقط نگهش دار. با-دا-دا!
شبیه فلوید می‌ویترِ اواخواهر.
خب، این آدم منه. آدمِ قایقم. سلام، چطوری؟
ببین، ما رسیدیم. دارم رو اسکله راه می‌رم.
‏- سمت مارینا. - اوه، سینه.
خندید، و بعد…
‏- ادامه بده. - اون جوری بود که…
‏- سلام! - سلام.
‏- به‌به. - سلام خانم‌ها! خانم‌ها، یه لحظه.
بلدین زیر آب شنا کنین؟
‏- ها؟ - چون… می‌تونم نفستو نگه دارم.
خب، بعداً می‌بینمتون. خوش بگذره.
خیره‌کننده‌این. روز خوبی داشته باشین.
‏- چی؟ - چرا اینو…
‏«خیره‌کننده»؟ چیکار می‌کنم؟
‏- چطور… - تمرکز.
‏- تمرکز! - چه حسی داری؟
‏- میامی رو حس می‌کنم! - باشه، آروم بگیر.
آره. باشه. نمی‌دونم یعنی چی. «خطای رزرو.»
نه، پس‌دادن پول نمی‌خوام. قایق می‌خوام.
لعنتی. یعنی باید…
همم، بذار حدس بزنم. قایقی در کار نیست.
همه یه لحظه صبر کنین. درستش می‌کنم.
گفتم براتون قایق جور می‌کنم، همین کارم می‌کنم.
قایق براتون جور می‌کنم. یه لحظه.
می‌دونین چیه؟ نقشه عوض شد.
ببخشید، رد می‌شم.
ببخشید. چطوری؟ همیشه از دیدنت خوشحالم.
‏- هوی. چی… - باید اسم سم رو ببینی…
سم اسلاتر تو لیست.
‏- سم اسلاتر؟ - آره.
سم اسلاتر، آره. سم اسلاتری نیست.
‏- برو ته صف. ممنون. - اسلاتر؟
‏- آره، نمی‌خواستم این کارو بکنم. - خب، بیا…
اوهو.
‏- جناب سروان، من… - اِ…
‏- آره ولی می‌گم… - آه!
‏- پس تو… - ممنون.
همون گروه اونجا؟
‏- آره. - همه سوار قایق می‌شیم.
یه چرخی می‌زنیم، بعد مزاحمت نمی‌شیم.
ولی نمی‌خوام کسی بدونه اینجام.
‏- باشه؟ - برو، خوش بگذرون.
‏- بیاین. - خوش بگذره.
آره. باشه تازه‌کار.
‏- جو، تو بهترینی! - بیاین.
‏- آره، این… بد نیست. - اوه!
ببین، حرف نیک اینه که
گند دیشبت رو بیشتر از حد جبران کردی.
این عالیه!
بریم یه نوشیدنی بخوریم؟
‏- آره. - بریم بخوریم؟
‏- بزن بریم. - بریم بخوریم. اطرافو ببین.
‏- به سلامتی داماد. - آه!
یه خوبشو از دست می‌دیم. دوستت دارم.
آره، آره.
‏- امیلیه. بعداً می‌بینمتون. - بی‌خیال، امیلی؟ هو!
‏- اوه! - گور بابات امیلی! مال ماست!
پسره عاشقه. درک می‌کنم.
نه، مزخرفه. همیشه همینه.
چته هانتر؟ چرا قیافه‌ت انگار سگتو دزدیدن؟
قایق منو یاد اون می‌ندازه. جفتمون برج آبی هستیم.
‏- خفه شو داداش! - بذار احساساتمو حس کنم.
‏- «بذار حس کنم» چی؟ - نیک، بطری آنلیمیتد رو بیار.
‏- تا لیوانا رو پر کنیم. - ممنون.
اشکالی نداره. باید دست از دلسوزی برای خودت برداری.
بی‌خیال، دور و برتو نگاه کن. محیطتو ببین.
این همه زن دور و برت. مثل سال‌اولی باش. سال‌اولی رو ببین.
وای خدا. اینقدرا هم آسون نیست.
چرا هست. خیلی هم آسونه!
آخرش هانتر، من درکت می‌کنم. واقعاً.
دوست‌دخترت بهت خیانت کرد، درسته؟
و در نهایت…
عجب وقفه‌ی عجیبی تو آهنگ.
‏- آهنگو زیاد کن. - آره.
‏- خب؟ - شوخی… شوخی کرد.
نه، ببین، همینه که هست.
‏- نه. - و چون اتفاق افتاده، حس شکستگی داری.
اصلاً چی بگم آخه؟
اینقدر فکر نکن!
ببین، مثل سال‌اولی باش.
آره، مثل من باش.
اینا از کجا میان؟
سلام، اسم من ویکتوره. ودکا آوردم.
‏- یکی بطری آنلیمیتد رو پیدا کرد. - آره، بیا!
‏- بدش به هانتر. - باشه.
‏- ممنون. - آره!
‏- بیا، منم یه‌کم بخورم، نه؟ - اوه!
به سلامتی امکانات «نامحدود». چطوره؟
به سلامتی برگشتنت به میدون، امیدوارم طرف باسن گنده‌ای داشته باشه.
‏- یه روزی. هی! - بی‌خیال داداش.
من… یه لحظه.
‏- برمی‌گردم. می‌رم دنبال غذا. - باشه.
‏- بی‌خیال. - به نظرت جو می‌تونه بالم باشه؟
نه. خیلی کوچیکه.
آره. باشه. بعداً حرف می‌زنیم.
ببخشید.
هی!
داشتم دنبال غذا می‌گشتم.
خوبی؟
ها؟ چی شده؟
ها.
داشتم با امیلی حرف می‌زدم،
و دارم می‌فهمم چه قدم بزرگیه.
همم.
دلشوره‌ی داماد. عادیه.
شروع می‌کنی به فکرکردن به زندگی، به همه‌ی کارایی که می‌تونستی بکنی،
چی داری، چی نداری.
شغل، خونه، ثبات مالی.
نه جو، من دلشوره ندارم.
گفتم چون داشتی گریه می‌کردی…
نه، فقط دلم برای نامزدم تنگ شده.
خیلی برای شوهرشدن هیجان دارم.
ولی از وقتی نامزد کردم،
نیک مسخره‌م می‌کنه که چقدر برای ازدواج ذوق دارم.
ولی اون نمی‌فهمه.
همه‌ش درباره‌ی… ساختن یه چیزی با یکی دیگه‌ست.
وگرنه فقط داری عمرتو هدر می‌دی، و…
اگه اینو داشته باشی،
دیگه منتظر چی هستی؟
می‌دونی؟
سلام، جن هستم. ببخشید جواب…
‏- لوکو، برو جت‌اسکی‌ها رو چک کن. - چشم.
چطوری؟ می‌دونی غذای این قایق کجاست؟
هوی! لوکو، درو ببند.
می‌شناسمت؟
نه، منو نمی‌شناسی.
فقط دنبال یه چیز خوردنی‌ام.
تو پلیسی؟
کی، من؟
نه! من… من غیرنظامی‌ام.
بار آخر که یه پلیس اومد رو قایق، کارایی باهاش کردم که به مادرمم نمی‌گم.
به اون همه‌چی می‌گم.
‏- بذارش کنار. - چشم قربان.
به من نگاه کن.
مطمئنی پلیس نیستی؟
آره.
بیا اینجا.
جوجو، یه‌کم از اون چیز میز براش بریز.
ثابت کن پلیس نیستی، آقای غیرنظامی.
من… باشه. ولی قضیه اینه که من مواد نمی‌زنم.
مواد لعنتی رو بزن.
‏- باشه، می‌زنم. - خب؟
راستی، آره.
می‌خوای مواد بزنم، می‌زنم دیگه، نه؟
باشه. بذار فقط…
خب، بریم. بریم.
‏- همم. - بریم.
اوه لعنتی.
پلیس نیستم، نه؟
نمی‌دونم. می‌دونی به نظرم چی بود؟
انگار یه پلیسی که ادای غیرنظامی درمیاره.
می‌خوای یکی دیگه بزنم؟
یه دونه واقعی، از ته دل.
آره، مثل… یه خطِ جنایتکارانه.
بیشتر مثل یکی که اشتباهی وارد اتاق شده و قراره بمیره.
باشه، می‌زنم. باشه. می‌زنم. می‌زنم.
دو خط، بفرما.
‏- اوه لعنتی! - هوو!
‏- ایول داداش! - آره.
چه حسی داری؟
این… این رفت تو. نه؟
‏- این زود اثر می‌کنه! - آره.
سه ثانیه وقت داری، بعدش می‌ترکونمت.
‏- باشه. - آره.
دارم می‌رم. برو بیرون. شما خوبین. این چطوری کار می‌کنه؟
‏- ولش کن. ولش کن. - نمی‌تونم… نمی‌تونم برم.
ایول.
‏- هوو! - آره!
ها-ها-ها!
‏- اوناهاش، اون طرف. - هی. باید بری.
نه، تو باید بری. برو دیگه.
‏- نه. نه، نه، نه. - دارن خوش می‌گذرونن.
بجنب جو.
کنترلم داره می‌ره. بیهوش نشو جو.
جو. خوبی؟
جو کیه؟
ها!
من… ریکاردو مونتانام.
و تو با من در نیفت.
‏- این نژادپرستانه‌ست؟ - آره، صد در صد.
‏- من این دوست نداره. - چی شد؟
من… دوست نداره. دوست نداره تو به من نگاه کنه.
داداش، کسی نگاهت نمی‌کنه.
اه!
با من در نیفت. با من در نیفت!
من با تو درمی‌افتم!
چرا با هم‌قد خودت در نمی‌افتی؟
اون کاری باهات نداشت.
همم.
می‌خوای با من دربیفتی؟
‏- اوهوم. - یه لحظه.
برو.
چرا؟
چون می‌خوام به دوست کوچولوم… سلام کنم.
‏- آره. - آره، باشه.
باشه.
پس تو… با من مشکل داری؟
‏- صد در صد مشکل. - این یارو رو می‌شناسه؟
‏- نمی‌دونم. فکر کنم کت ویلیامزه؟ - چی رو؟
اجازه می‌دم بابت حرف‌قطع‌کردن عذرخواهی کنی.
‏- متأسفم… - همم!
‏- که تو یه عوضی‌ای. - چی؟
برو، برو، برو!
‏- آره! - ها!
من حس نمی‌کنه.
ها!
حالا وقت پارتیه.
الان ویل اسمیتم کردی؟
آره. ولی تو هیچی گیرت نمی…
آه! آآه!
اوله!
کسی به ریکاردو دست نمی‌زنه.
بسه!
اوه!
چه موادی زدی؟
اوپس.
نه، تو نمی… تو نمی‌دونه من کجاست.
بابا، نمی‌دونی می‌بینمت؟
یاه!
آی!
اوه، چه بد.
من حس نمی‌کنه. آه!
‏- ضربه‌ی مغزی در راهه. - وای نه.
‏- اوف! - چقدر تحمل داری؟
‏- فکر می‌کنی داری می‌بری؟ - این شبیه باختنه؟
با صورت می‌ری.
با صورت!
من… من بردم.
تو نمی…
اونو! دوس!
کواترو!
نه، سینکو!
وای خدا.
این درو باز کن!
نه! نه، تو بمون!
خوب می‌جنگی!
ممنون.
اوه! داداش!
‏- باید بریم! - اولا.
‏- هانتر، همین الان باید بریم. - یه لحظه.
بکنش! ممنون.
‏- نه… - اوه‌اوه. جو؟
من…
جو، خواهش می‌کنم…
‏…ریکاردو… مونتانام.
‏- بیا جو. - جو؟
این شهر منه.
‏- اونو دیدی؟ - پادشاه میامی.
هی! جو، جو! خواهش می‌کنم، به کشتنمون می‌دی.
به جشن خوش اومدی.
‏- دیر کردی بی‌شرف. - اوه.
‏- ممنون. - اه! آآه!
‏- حس نمی‌کنه! - وای خدا!
فکر کنم زیادی بهش دادیم. برو اون ملخو بگیر.
من ریکاردوام!
بدو! بدو، بدو!
‏- آه-آه-آه! - اوه!
‏- به سمت اسب‌ها! - اسب؟
‏- نمی‌دونم اسب چیه. - اوه لعنتی!
برو، برو، برو، برو!
‏- اوه! داداش! - اه!
‏- من خوبه. - نشونم بده.
‏- من خوبه. - دالی، عوضی.
اوه، دوست من! آه!
‏- بی‌شرف، آره! - وای نه!
به سمت اسب‌ها!
اسب‌ها اینان!
این کارو نکن.
تو مُردی. باشه.
ریکاردو؟ الو؟
ریکاردو؟
بیداری ریکاردو؟
ریکاردو؟
‏- بچه‌ها، بالاخره بیدار شد. - ریکاردو؟
هی!
چی داریم می‌خوریم؟ اینو ببین.
سلام عزیزم.
عشقت اومده.
اون بنزین دوست داره
بنزین بیشتر بده
دوستت دارم!
مشکل داریم. یکی محموله‌مونو دزدیده.
نه نه. یه یارو تازه. ادای پلیس درآورد.
کوکائین لعنتی‌مونو دزدید.
چه خبر عزیزم؟ این مال من نیست. نمی‌دونم این چه کوفتیه.
بیارش بالا.
خواهش می‌کنم جو…
همون‌جا. گوش کن.
من پادشاه میامی‌ام.
این شهر منه.
اسمش؟ اسمش هست…
ریکاردو مونتانا.
‏…بال…
واقعاً فکر می‌کنم…
‏- سلام. - چه خبر نیک؟
داشتم فکر می‌کردم برای امشب،
گفتم شاید بهتر باشه این یکی رو نیای.
فقط خودمون باشیم، می‌دونی؟
نه یه غریبه که یهو پیداش شد و خیلی از ما بزرگ‌تره.
باشه.
نیک، ببین، درکت می‌کنم.
می‌ترسی. حس می‌کنی داری بهترین رفیقتو از دست می‌دی،
و به خاطر همون حس،
یه عالمه انرژی تو خودت جمع کردی که نمی‌دونی باهاش چیکار کنی.
اون انرژی رو صرف خودت کن.
به کارایی که می‌خوای تو زندگیت بکنی فکر کن.
‏- مثلاً یه شغل. - آره.
آره، می‌دونم می‌خوام چیکار کنم.
‏- باشه. - فقط می‌خوام بهت کمک کنم، عمو.
‏«عمو»ش خیلی سنگین بود.
ولی فکر نکنم واقعاً کمک لازم داشته باشم… نیک.
اوه،
از این لحنت خوشم نمیاد.
مال من با کاف بود.
هرچی. من مشکلی ندارم.
‏- اوه. - زندگی من می‌ترکونه.
‏- مال منم همینطور رفیق. - جدی؟
‏- می‌ترکونه. - عالیه.
‏- باشه. - باحاله.
‏- آره. - ها.
‏- تسک. - پفف.
‏- خیلی خب. - پس مشکلی نیست؟
آره.
پس شاید امشب… همین‌جا بمونی؟
قرصاتو مرتب کنی، کمرتو یخ بذاری، از این چیزا؟
من کمرمو یخ نمی‌ذارم.
می‌دونی چیه نیک؟ من میام.
بچه‌ها، یه لحظه صبر کنین. وایسا. آره.
‏- واو! - نیمه‌پز، لطفاً.
آره، آره، آره.
بچه‌ها، فکر کنم وقتشه این کاملاً دست تو باشه.
‏- کتاب. - اوه لعنتی.
نیک، این همون…
وای خدا. این عکسا رو ببین.
اولین کنسرتمون.
‏- تجدید دیدار اوت‌کست! - آره داداش.
نه نیک، همیشه تو نگهدار این کتاب بودی.
تو داری ازدواج می‌کنی.
قراره مسئولیت‌پذیرترین آدم بین ما باشی.
نیک، این بهترین هدیه‌ایه که می‌تونستم بخوام.
‏- هوات رو دارم داداش. دوستت دارم. - ممنون.
‏- چه هدیه‌ی خوبی. - قشنگه. واقعاً قشنگه.
همه‌ی خاطراتتون تو اون کتابه؟
چرا از شبکه‌های اجتماعی استفاده نمی‌کنین؟ مگه واسه همین نیست؟
این نمود فیزیکی اینه که ما کی هستیم.
نیک ۱۲ سالگی شروعش کرد.
از اون موقع، هر اتفاقی افتاده تو این کتاب ثبت شده.
‏- می‌شه ببینمش؟ - نمی‌دونم…
‏- می‌شه ببینه؟ - آره.
بعد این آخر هفته، تو هم توش می‌ری جو.
خب، این…
نمی‌دونم چطور برداشت کنم. خیلی بزرگ بود.
واقعاً محشره.
پس دروغ نمی‌گین. واقعاً مال روزای اوله.
‏- درسته. - واو. شما رو ببین.
‏- فیسبوک اینجوری بود؟ - جو، کتابو پس بدی؟
حتماً نیک.
آره. داری یه‌کم مچاله‌ش می‌کنی.
‏- کتاب قدیمیه. - فهمیدم.
‏- ببخشید، یه لحظه بهم وقت بده. - آره، عجله نکن.
جو، این تصویر جدید از این بچه‌ها
که با آنلیمیتد نوشیدنی درست می‌کنن، محشره.
می‌دونم، و این نسل دنبال ارتباط واقعی و اصیله،
نه اون چرندایی که می‌ذاری آنلاین.
دنبال چیزای واقعی‌ان، چیزایی که کسی نمی‌بینه.
این ترفیع مال توئه جو.
جو نیکسون برگشت!
‏- آره لعنتی! آره! - اوه.
البته به جز…
‏- چرا گفتی «به جز»؟ - تو این فیلما زن نیست.
بی‌خیال بری، بس کن این حرف زن و سینه رو.
نه نه. اون منظورم نبود، باشه؟
به سینه فکر می‌کردم، ولی حرفم…
تری دیدگاه زنانه رو می‌خواد، می‌دونی؟
این پنجاه درصد مشتریاست.
‏- گروه هدف زنان. - آره.
برو دخترای نسل زد رو پیدا کن.
‏- لعنتی. - باشه، باید برم.
فر رو روشن کردی؟
دیگه ناگت دایناسوری نه!
‏- ناگت دایناسوری داشتیم… - اوه!
ببره، ریکاردو مونتانا!
کل شهر داره درباره‌ی کاری که کردی حرف می‌زنه.
‏- خون‌سرد… - خون‌سرد!
فقط می‌خوایم به رئیسِ رئیسای جدید احترام بذاریم!
اوه!
گراسیاس.
لطفاً اینو از من دور کن.
یه چیزی این ریکاردو درست نیست.
شوخیت گرفته؟
می‌دونم به چی فکر می‌کنی.
‏«باید یه دختر هم‌سطح خودم پیدا کنم»، نه؟
‏«یکی معمولی.»
اشتباهه!
امشب تو لیگ برتریم. من مربیتم.
نمی‌دونم. وقتی حضوری با زنا حرف می‌زنم حس منحرفا رو دارم.
ترجیح می‌دم اینقدر زیر پستاش کامنت بذارم تا متوجه شه.
‏- ببین، کاری که می‌کنی اینه. - آره.
به پیست رقص نگاه می‌کنی.
خوشگل‌ترین دختر رو که پیدا کردی، بهش اشاره می‌کنی. باشه؟
یه کاری کن حرف شروع شه.
‏- واو. - بگو «تو یه بحث کمکم کن».
‏- این عین کلاس آموزشیه. - بحث؟
‏- آره آره. - سیاها در برابر سفیدا.
‏- چی؟ - شاید نه.
‏- نه بابا. - هوو!
هوی! اون مهمونی مجردی دخترا رو یادته؟
‏- آره. - اینجان داداش.
‏- ساعت شیش. - امکان نداره.
‏- تا ساعت شیش صبر کنیم؟ - نه، جهت ساعت شیش.
‏- هوو! به سلامتی! - دست نزن…
‏- هانتر. - بله؟
می‌خوام تاکتیک بدم. نوبت ماست. نگام کن.
‏- ببین چی می‌گم. - نمی‌فهمم یعنی چی.
‏- دنبالم بیا! - باشه، گرفتم.
‏- حالت چطوره؟ - چه خبر؟
شب خوبی داشته باشین.
خانم‌ها!
سلام! چطورین؟ من جوی کیرگنده‌ام.
خب، سلام.
همم! چی گفتم؟ چی گفتم؟
میسون. اون دامادِ.
عروس. نمی‌دونم.
باید سکس کنین و ازدواجاتونو خراب کنین!
اون نیکه. ببخشیدش.
شوخی‌هاش از راهنمایی رشد نکرده.
‏- ادامه بدم. این سال‌اولیه. - سلام.
‏- خوشبختم. - سال‌اولی؟
‏- «سال‌اولی» مثل مدرسه. - منم مدرسه رفتم.
‏- می‌رم خونه. نمی‌خوام. - چی؟
‏- می‌رم خونه می‌خوابم. - نه! به هیچ وجه.
من تاکتیک دادم! برو.
خیلی خب، بریم.
‏- تو. - من؟
داشتم رقصتو نگاه می‌کردم.
منم آلت بزرگی دارم.
چرا ادای ترمیناتور درمیاری؟
آره، من فقط… ببخشید، نه.
‏- من هانترم. چطوری؟ - اسکارلت.
هیچ‌وقت جا نزن. لعنتی.
‏- سلام. - اوه، سلام.
‏- خوشبختم. - چطوری؟ اوه!
‏- چه باحال. - آره.
اوه، پارس.
آره. جو؟
‏- بله؟ - بعداً می‌بینمت.
‏- سلام. - سلام.
چطوری؟
اون بهترین دوستمه، اسکارلت.
از پسرای لاغر و بلند خوشش میاد و تازه از دوست‌پسرش جدا شده.
پس قراره حسابی بهش حال بده.
و اگه اونا سکس کنن، ما هم می‌کنیم دیگه، نه؟
نه. نه، نمی‌کنیم.
‏- کیرتو دربیار. - چی؟
اگه بخوای خودم درمیارم.
‏- اگه پامو بذارم بالا راحته. - ها؟
‏- کاندوم هم دارم. - چی داری؟
‏- اینو باید امتحان کنی. خوبه. - باشه.
‏- وای! - اوه! اشکالی نداره.
‏- می‌شه نجاتش داد. - اشکالی نداره.
‏- بیا به سلامتی بزنیم. - باشه.
تفش نکن. تف…
‏- هی. گوش کن. - آره.
می‌دونم عجیب و پیری و اینا، ولی این باحاله.
‏- ممنون. - برام ارزش داره. بیا اینجا.
‏- خب. - مردای بالغ همینن.
خب بچه‌ها، پخش شین و این عوضی رو پیدا کنین.
باید یه جایی همین‌جا باشه.
ما داریم می‌ریم یه کلاب دیگه. شما هم میاین؟
لیموزین داریم، کلی جا هست.
فکر کنم از طرف همه‌ی بچه‌ها می‌گم
که می‌خوایم یه شب مردونه داشته باشیم.
از طرف من حرف نمی‌زنه. اصلاً.
‏- چه کوفتیه؟ - بیاین دیگه، خوش می‌گذره.
خانم‌ها، با بچه‌ها حرف بزنم.
‏- آره. - یه مشورت کوچیک.
‏- یه لحظه بهمون وقت بدین. - باشه.
با بچه‌ها. می‌شه عقب بکشی؟
‏- خواهش. - بی‌خیال عزیزم.
بجنب هانتر!
‏- هوو! - ها ها!
‏- آره! - عجب!
‏- زندگیم کاملاً عوض شد. چه زود. - سوار هواپیمایی. باید بشونیش.
باید فرود بیام. باید مثل سالی باشم.
‏- آره. - آره.
خب. می‌رم سر اصل مطلب. کی سکس می‌کنه؟ دست بالا.
اوه، آره.
‏- آره بابا. - اگه پیشنهاد بشه، آره قربان.
و من با کسی جز امیلی نمی‌خوابم،
ولی هر جا شما برین میام.
منو شمردی؟ من هستم. کاملاً آماده‌ام.
می‌دونم، ولی تهاجمیه.
خب. سه تا آره، یه شاید، و یه نه داریم.
منم… منم سکس نمی‌کنم، میس.
‏- نمی‌کنی؟ - پس دو تا. دو نه، سه آره.
خب. دارم اعلام می‌کنم. خانم‌ها.
‏- بله؟ - ما هستیم.
‏- نه… - با لیموزین می‌ریم.
می‌دونم!
اشکالی نداره. نوشیدنیتو بخور.
راه بیفت! برو.
تو جلو برو!
‏- می‌خوای به مامانت زنگ بزنی؟ - کیفو بگیر. نه، خواهش…
‏- اونجا می‌بینمت عزیزم. - سوار ماشین شو لطفاً!
‏- الو؟ - سلام عزیزم.
سلام… سلام!
فکر کنم اشتباه گرفتین.
‏- دنبال یکی به اسم ریکاردو می‌گردم. - می‌تونم توضیح بدم.
‏- می‌تونم بهت… - نه، ممنون.
فقط زنگ زدم جواب بدم.
مگه الان وقت خوبی نباشه.
نه نه. الان وقت عالیه.
جو! بجنب!
زود باش. کیرتو بیار تو!
‏- خفه شو و سوار ماشین شو. - اون کیه؟
من تو… تو ون گنده‌ام.
اون کیه دیگه؟
اون کیه؟ تو… نه. اون، اِم…
هانتر… پس این…
دیوونگیه. اون جدا شد…
چه خوشت بیاد چه نیاد؟
اون کیرو به من می‌دی!
کیری در کار نیست.
اونجایی؟
عزیزم، می‌دونی چیه؟ اگه بشه… بهم…
یه لحظه بهم وقت بده.
‏- بذار یه چیزایی رو سریع حل کنم… - نه.
بی‌صبرانه منتظرم تو زندگیت اولویت بشم.
‏- نمی‌تونم. - چرا اینو می‌گی؟
‏- تو اولویتی. - نیستم.
چون اگه بودم، اینجا بودی نه اونجا.
و معلومه با هم زندگی‌کردن اشتباه بزرگی بود.
‏- وقتی برگردی رفتم. - نه نه. عزیزم، قطع نکن.
این…
عزیزم، تلفنت تموم شد؟
جو، حرف بزن. چی شده؟
جن داره می‌ره. داره اسباب‌کشی می‌کنه.
خب… می‌خوای چیکار کنی؟
سؤال خوبیه میسون. نمی‌دونم.
یه چیز عالی دارم.
چندتا سؤال از یه آزمون ازت می‌پرسم
که یه سال پیش خیلی تو اینترنت معروف بود، باشه؟
ولی مهم‌ترین چیز اینه که بدون فکر جواب بدی، باشه؟
باشه.
این زنو دوست داری؟
آره.
می‌خوای بقیه‌ی عمرتو باهاش بگذرونی؟
فکر نکن، جواب بده.
می‌خوای بقیه‌ی عمرتو باهاش بگذرونی؟
آره.
قبول شدی.
همین بود؟ دو تا سؤال، همین…
نه، آزمون صدتا سؤال داشت
که آخرش به عدد تشک خواب تو و شریکت می‌رسید.
یه آزمون تبلیغاتی تشک‌فروشی بود.
ولی دو تا سؤال مهمشو درست جواب دادی.
همم.
ببین، چه اهمیتی داره اگه همه‌ی قطعه‌ها دقیق جفت نشن؟
برو خونه و بهش بگو دوستش داری،
که می‌خوای تا ابد باهاش باشی.
قول می‌دم، اگه آدم درستی باشه،
همون‌جوری که هستی قبولت می‌کنه.
واو.
چند سالته؟
‏- من گرفتم. - پرسیدی پیک می‌خوام؟
‏- یه پیک! - آره!
من که ازدواج نمی‌کنم!
پس هنوز می‌تونم خوش بگذرونم. بیاین!
بخور! بخور! بخور! بخور!
‏- آره! - هوو!
شما دوتا باید حرف بزنین.
نه. هوش هیجانیش اندازه‌ی یه بچه‌ست.
‏- هوو! خوشم اومد. - آره!
این رفاقتی که بین شماست، واقعاً محشره.
اون آلبوم، اون خاطرات،
اینا ارزش جنگیدن دارن.
امیدوارم راهی پیدا کنین که حرف بزنین.
امیدوارم.
می‌خواستم درباره‌ی یه چیزی باهات حرف بزنم.
‏- آره. - یه‌کم… کاریه.
اوهوم.
‏- سلام! نوشیدنی تموم شد. - داریم پیک می‌زنیم.
و باید بازم بخورم. قول دادی. قول دادی.
الان خمیازه نکش. قرارمون این نبود.
برات دارم. قلپ قلپ قلپ.
ولی اون پیک آخر، فکر کنم اشتباه کردم.
بچه‌ها، همه‌چی داره می‌چرخه.
‏- ازم مراقبت می‌کنی… - چه خبره؟
این ماشین چقدر درازه.
هی.
چیه عزیزم؟ نگران چی هستی؟
همه یهو خوابشون برد.
می‌دونم داری دروغ می‌گی…
داری دروغ می‌گی… دروغ…
شب بخیر، عوضی.
— ماي موويیز —
هوی، همه خوبن؟
فکر کنم.
لعنتی!
گوشی و کیف پولمو دزدیدن.
بچه‌ها، همه‌چی رفته، همه‌ش.
چی؟
چه کوفتیه؟ وایسا، اونا…
‏- ما رو زدن داداش. - همینو گفتم.
می‌دونستم. اون دخترا خطرناک بودن.
چقدر نشونه بود. اون دختره تو پنج دقیقه چسبید به هانتر.
اسمش اسکارلت بود. فکر کنم بینمون یه چیز واقعی بود.
خفه شو بابا.
امیدوارم دخترا حالشون خوب باشه.
‏- سال‌اولی، دخترا ما رو زدن. - ها؟
همون دخترا بودن که ما رو زدن.
دخترا هم بد می‌شن؟
وایسا. وایسا.
کتاب کجاست؟
کتاب لعنتی، بچه‌ها.
کتاب لعنتی رو دزدیدن.
‏- کتاب لعنتی رو بردن جو! - متأسفم.
‏- عجب گردش باحالی. - متأسفم.
متأسفی؟ عالیه. خیلی کمک می‌کنه. لعنتی!
چه کوفتیه؟ چطور برگردیم؟
‏- اصلاً نمی‌دونیم کجاییم. - شاید تو کوبا باشیم.
تو کوبا نیستیم.
جو، چیکار کنیم؟ الان باید چیکار کنیم؟
پاشین. راه بریم، ببینیم جاده‌ای پیدا می‌کنیم.
بهم قدرت بده ادامه بدم
بهم قدرت بده ادامه بدم…
جو، اینجا ساحله.
بچه‌ها، ما تو یه جزیره‌ایم.
بهش فکر کن
بهش فکر می‌کنم، بهش فکر می‌کنم…
جزیره‌ی خیلی کوچیک.
اینجا می‌میریم داداش.
مجبور می‌شیم همدیگه رو بخوریم.
آره. باید همدیگه رو لیس بزنیم.
نه سال‌اولی، فقط همدیگه رو بخوریم.
آره. تو فیلما همیشه این کارو می‌کنن.
‏- تو اولین نفری. - من که…
‏- لعنتی. - وایسا.
‏- چی؟ - یه قایق. ببین.
‏- یه قایقه! - هی! هی!
‏- هی. - سلام آقا.
هوی، هوی، هوی!
چه خبره؟ شما از کجا اومدین؟
داشتی نگاهمون می‌کردی؟
آره، از… از اونجا.
ببین، اضطراریه. این زن‌ها… یعنی دخترا،
گوشی‌ها و کیف پولامونو بردن، خب؟
عزت نفس.
‏- آدمای بدی. - ولی خوشگل بودن.
دنبال این بودیم ببینیم می‌شه ما رو برسونی میامی.
بپیچونش، بپیچونش!
اگه اونجاست، نفس می‌کشیم!
‏- آره! بو می‌ده… - بذار بگم.
مثبت‌هامون خیلی بیشتر از منفی‌هامونه.
اگه اون ماهیگیر نبود…
داداش، خفه شو دیگه.
فقط من می‌پرسم اینجا کجاست؟
‏- رو یه قایقیم. - می‌دونم رو قایقیم.
می‌گم این قایق ماهیگیری معمولی نیست.
‏- این کوفتیا چیه؟ - احتمالاً ماهی.
‏- بازش کنیم. - باید ماهی باشه.
ماهی نیست. چرا قفل باشه؟
باشه.
این… این چیه؟
فوم شنا؟
‏- تازه استفاده‌شده. - فوم شنا نیست.
آره، بچه‌ها برشون می‌دارن و باهاشون بازی می‌کنن تو…
تو استخر.
‏- از حالت عادی سنگین‌ترن. - چی خنده‌داره؟
به چی می‌خندی سال‌اولی؟ چی خنده‌داره؟
روش نوشته «کوجیرا نو پنیسو».
این چه زبونیه؟ چی؟
‏- همه‌ی جعبه‌ها ژاپنیه. - ژاپنی بلدی؟
‏- آره. - یعنی چی «آره»؟
‏- من چندزبانه‌ی حرفه‌ای‌ام. - چی هستی؟
چندزبانه‌ی حرفه‌ای. یعنی کلی زبون بلدم.
بابا، این چه کوفتیه؟
کیر نهنگه. یه کیر نهنگ دستته.
‏- نمی‌شد از اول بگی؟ - آروم باش.
‏- چرا از اول نگفتی؟ - حداقل پنجاه تا کیر نهنگ اینجاست.
‏- اینا خیلی باارزشن. - چی؟
یه بازار سیاه کامل براش هست.
‏- خاصیت درمانی و محرک جنسی دارن. - از کجا می‌دونی؟
‏- کیر نهنگ خوندی؟ - مختصر، آنلاین.
‏- این غیرقانونیه؟ - اینا قاچاقچی‌ان.
‏- گفتم که! - هیس!
هیس، هیس!
گارد ساحلی آمریکاست.
قایقو نگه دارین. آماده‌ی بازرسی باشین.
اینو بازرسی کن، عوضی!
‏- همین الان باید بریم. - بیرون نرو.
چرا؟ چون هر کوفتی که بالا داره اتفاق می‌افته،
فکر می‌کنن ما هم بخشی از این ماجراییم.
کیرای منو نمی‌گیرن!
تکون نخور.
‏- تکون نخورم؟ دارن شلیک می‌کنن! - برام مهم نیست.
‏- نمی‌خوام تیر بخورم. - اگه بری بالا تیر می‌خوری.
همین‌جا می‌مونیم.
‏- هی. - همین‌جا بمون.
اسلحه‌ها رو بندازین و دستا بالا.
کس دیگه‌ای نیست بگیرین؟
گوش کن.
‏- هوو! - از قایق پریدن.
‏- یعنی چی؟ - پریدن پایین!
‏- پس کی قایقو می‌رونه؟ - هیچ‌کس قایقو نمی‌رونه.
جو! یعنی چی؟ اینجا آبه جو!
وای نه!
‏- برو، برو! - بزن بیرون!
‏- چی؟ اوه لعنتی. - بزن بیرون!
گرفتمش.
باشه، گرفتمش.
اوه!
‏- ببین! بچرخونش. بچرخون و فشار بده! - باشه.
‏- بچرخونم؟ - زود!
‏- و فشار بده. - یالا!
‏- باز نمی‌شه! - ببخشید!
‏- واقعاً متأسفم. - متأسفی واسه چی؟ بازش کن!
‏- با هم انجامش می‌دیم. با شمارش سه. - نه.
‏- چی؟ - سه نمی‌تونم.
‏- چی؟ - با سه خوب نیستم. چهار بگیم.
‏- باشه، لعنتی! - آماده‌ای؟
یک، دو، سه، چهار.
‏- گفتم که. - آره!
‏- کل عمرم. - با چهار انجام ندادم.
‏- نمی‌تونم. - فقط سه بلدم.
‏- من هیچ‌وقت با سه نتونستم. - برو!
‏- برو! - باشه. ببخشید، حق با توئه. بیا.
‏- منتظرم بمون. - یه کیر نهنگ بردار!
شنا کن به ساحل.
‏- یه کیر بردار. - چی برداریم؟
‏- کیر گرفتم. - کیر بردار!
خوبه که اینا شناورن.
خیلی بهتر از فوم شنان.
‏- فقط باید دراز بکشم. - کلی آب خوردم.
کاش می‌تونستم از نهنگ صاحب این کیر تشکر کنم.
خیلی تشنمه.
بچه‌ها! هر چی بخوایم می‌تونیم بگیم.
‏- بی این کیرا زنده نمی‌موندیم. - جو.
‏- بله؟ - یه عروس دریایی.
اوه لعنتی! بچه‌ها، عروس دریایی سمت چپ.
یکیشون نیشت بزنه، کارت تمومه.
‏- اوه! لعنتی! - چی؟
‏- فکر کنم زدت. - جو.
‏- کیو زد؟ - صورتتو!
‏- صورتمو زد؟ - اوه!
‏- وای خدا! - اوه لعنتی!
‏- چیزی حس می‌کنی؟ - فکر کنم منو زد!
‏- آره، می‌دونیم! - منو زد!
‏- از کیر استفاده کن. - چی؟
‏- کیر خاصیت درمانی داره. - ورم کرده؟
‏- صورتتو بذاری روش کمک می‌کنه. - نه! نه!
بدم میاد بگم، ولی بیشترش تو نوکشه.
مزخرفه بابا!
راستی خیلی خوش‌شانسیم، چون این یکی هنوز منی داره.
هرچی هست، یه‌کم بی‌حسش می‌کنه.
جو، حداقل اول نهنگو ببر شام.
‏- گورتو گم کن نیک. - اون نهنگ هیچ‌وقت فراموشت نمی‌کنه!
این… این واقعاً مسخره‌ست بچه‌ها.
باید آنتی‌هیستامین و زنجبیل بگیرم.
زنجبیل لازم دارم.
چون بدن من، جوری که کار می‌کنه،
گاهی باید انرژیشو آروم کنم.
خدا، خیلی درد داره.
اون ماجرا حماسی شد،
ولی… نزدیک بود تو قایق غرق شیم و تو نجاتمون دادی.
راستش فقط کاری رو کردم که باید می‌کردم.
داشتم فکر می‌کردم…
خوشحال می‌شم بیای عروسیم، جو.
دوباره بگو؟
جو، تو هم مثل بقیه عضو این خانواده‌ای.
پس تو روز بزرگم می‌خوام باشی.
باعث افتخارمه. شنیدی؟
‏- خب. بیا… - جدی می‌گم.
‏- بریم برات دارو بگیریم. - نه، خوبم.
راستی، با این خبر همین الان بهتر شدم.
کل شب می‌فرستمت بیرون و دست‌خالی برمی‌گردی؟
این یارو روحه؟
تو خیابونا خیلیا دارن حرف می‌زنن.
اگه پخش شه که می‌شه از من دزدی کرد چی؟
‏- عمراً. - وایسا.
‏- موادمو می‌خوام. امشب. - برگرد عقب.
وایسا.
‏- لعنتی! اوناهاش. - چی؟
می‌دونستم این حرومزاده رو می‌شناسم. تو یکی از عمارتای ماست.
‏- آدرسو بیار. - یکی از ملکای ما رو اجاره کرده؟
بعد از اینکه برچسب زدی، رفت تو کمد تابستونیت.
و نشناختیش؟ تو احمقی؟
این مُرده به حساب میاد.
باورنکردنیه.
یا خدا، پاهام درد می‌کنه.
یکی آب بیاره. می‌شه آب بیاری؟
‏- ممنون. - اوهوم.
می‌دونی چیه؟ احتمالاً باید بازم دارو بخورم.
می‌تونیم با کامپیوترت گوشیو ردیابی کنیم.
فکر خوبیه میسون. خیلی خوبه.
شاید بتونیم اون دخترا رو پیدا کنیم و وسایلمونو پس بگیریم.
جو، این همه عکس و فیلم از ما چیه؟
اوه… آها، درسته.
این چیه؟
‏- چی شده؟ - «ارائه‌ی کمپین آنلیمیتد»؟
برای همین بطری‌های آنلیمیتد رو آوردی؟
این یه کمپین تبلیغاتیه؟
داشتی جاسوسی شرکتی می‌کردی.
گوش کن نیک. جاسوسی شرکتی این نیست.
داداش، زاویه‌شو ببین.
اون گردنبند قلابی این بود. دوربین بود!
چرا اینجوری می‌کنین؟ باید افتخار کنین.
چقدر باید توهم داشته باشی که فکر کنی افتخار می‌کنیم
که زندگی‌مونو کردی کالا تا یه چیزی بفروشی؟
چی؟ کل این آخر هفته یه دروغ بوده؟
حس تجاوز دارم.
‏- هانتر… - بدون رضایتمون ازمون سوءاستفاده کردی!
برای منافع شخصی خودت.
تو یه هیولایی جو.
دیگه بسه.
بسه دیگه!
‏- من هیولا نیستم! - جو.
دیگه میامی رو حس نمی‌کنم.
سال‌اولی، وایسا. اینجوری نرو.
هنوز تو میامی هستی.
فکر کردم از افسردگی درم آوردی، ولی تو هم عین الیزابتی.
الان دقیقاً شبیه اونی.
گور بابات جو.
گور بابام؟ من بودم که نزدیک بود برات ترتیبشو بدم.
نزدیک بود.
این دیوونگیه بچه‌ها.
‏- بهت اعتماد کردم. - هی. هی.
از بین همه، تو باید طرف من باشی.
بعد از حرفی که زدی، یادته؟
گفتی هوش هیجانی نیک اندازه‌ی یه بچه‌ست.
اینو به من نگفتی؟
می‌دونم پر مواده.
محاله اینو بهش گفته باشی.
‏- بهش بگو میسون. - نه؟
آره.
می‌دونی چیه نیک؟
از وقتی نامزد کردم، حرف‌زدن باهات یه‌کم سخت شده.
جدی؟ با این عجیب‌الخلقه بهم خیانت رفاقتی کردی؟
فقط خوب بود
که با یکی از ذوق نامزدی‌ام حرف بزنم
بدون اینکه هر پنج ثانیه بهم بگن بزدل.
چی می‌گی میس؟ کل رابطه‌مون بر همین بناست.
‏- اینجوری نشون می‌دم… - می‌گم دیگه جواب نمی‌ده.
بذار جا بیفته.
‏- خفه شو جو! - خفه شو دیگه جو!
‏- منصفانه‌ست. - می‌دونی چیه؟
‏- پروژه‌ی کوچولوت؟ - این کارو نکن.
‏- همم؟ - خب، نیک؟
‏- فقط یه بار می‌گم. - فکر می‌کنی این باحاله جو؟
کاری که فکر می‌کنم بکنی، اینجا مبلمون جابه‌جا می‌شه.
‏- می‌ری پیش ماهیا جو. - نه نیک، نه…
عجب رویی داری، نه؟
لعنتی! کارتو کردی.
اه، لعنتی!
می‌گن هفت ثانیه وقت دارم. نمی‌تونم بگیرمش.
تو…
گند زدی نیک. شنیدی؟
تو آدم بدی هستی جو.
آره، بهتره بری.
همین کارو بکن. مثل یه بچه قهر کن و برو.
باورم نمی‌شه. میسون، تو باورت می‌شه؟
جو، باید بری.
پس اینجوریه، آره؟
اسم من هنوز رو قراردادِ.
چمدونمو می‌دین؟
همم.
آآه.
احتمالاً بیشتر از حد خوردم، ولی حس کردم مجبورم.
فکر کنم داره فروکش می‌کنه، خوبه دیگه، نه؟
چه روز بدی.
گوشیمو گم کردم. کیف پولم نیست.
پول هیچی رو ندارم.
‏- لعنتی. - چی گفتی؟
‏- همم؟ - گفتی نمی‌تونی پولشو بدی؟
گفتم نمی‌تونم باهاش بازی کنم. با اون آب حال نمی‌کنم.
هوو! آره!
می‌دونم داری دروغ می‌گی.
هی!
هی! به این عوضیا اعتماد نکنین!
پیک! پیک! پیک!
وایسا! این عوضیا دزدن!
اینا دزدن!
بهشون اعتماد نکنین!
آآه!
داشتم…
آآه!
‏- اون چی بود؟ - یاه!
‏- اوه لعنتی! - سورپرایز، عوضیا!
حدس بزن کی از جزیره‌ی بیهوشی برگشته؟
وای خدا!
‏- همه بی‌حرکت! - چه خبره؟
گوش کن. اومدم جونتو نجات بدم چون این عوضیا کلاهبردارن!
‏- چی؟ - نه!
‏- لعنتی! - اونو نخور!
نخورش! بیهوشتون می‌کنن!
شنیدی؟ دیگه خودت نمی‌شی.
خوردش.
‏- داداش، به من نگاه کن. رفت! - داغونه.
‏- خفه شو! هی! - قیافه‌ش همینه!
به من نگاه کن. جلوی من نمیر!
‏- گور باباش! من رفتم. - نه، نه…
باید بهش غذا بدی. یه چیزی بذار تو معده‌ش.
‏- یه چیزی بده بخوره. - یادداشت شد!
براش آب بیارین!
خب. این دو تا راه داره.
یا راه آسون رو می‌ری یا راه سخت رو.
راه آسون خیلی ساده‌ست.
مال ما رو بده.
منظورت
مال ماست، نه؟
‏- می‌خوایش؟ - خب!
‏- یکی عاقلانه انتخاب کرد. - می‌خوایش؟
اوه لعنتی!
ولم کن! از روم برو!
خفه شو بابا!
‏- بگیرش! داغونش کن. - برو بیرون! گمشو بیرون!
‏- می‌خواین بکشینم؟ - گمشو بیرون!
‏- گمشو بیرون! - دستتو بکش!
حالا رو صحنه‌ایم و پول میاد
اینو می‌خوام، اینو می‌خوام…
‏- آره! - بشین سر جات!
داغونت می‌کنم!
شما چتونه؟
می‌میری!
حرومزاده! بگیر عوضی!
اصلاً کیرتو نمی‌خواستم. فکر کردی؟
گور بابات عوضی!
اوه لعنتی!
وای خدا، اسکارلت! خیلی متأسفم! خدا!
معامله رو جوش می‌ده
می‌خوام زیر قیمت بگیرمش
‏- ساعت پر الماس - بگیرش!
‏- دندونای طلا - دارم می‌زنم بیرون!
مواظب باش! اوه!
بیا اینجا!
عمراً باهات بخوابم، احمق!
جدی؟ تو باختی!
چهار به یک. چهار به یک! و کیف دست منه. گور بابات!
اینو می‌خوام، اینو می‌خوام
آلبومتونو پس گرفتم.
آسون نبود، ولی…
چه غلطی می‌کنی؟
‏- ببخشید! فکر کردم اونایی. - فکر کردی کی‌ام؟
مواد‌فروشا.
‏- چی؟ - میسون رو بردن!
میسون رو می‌شناسی، همون قوی‌هیکله؟
‏- دامادِ؟ - آره.
‏- چهار تا بودیم، حالا سه تا. - میسون رو می‌شناسم.
‏- سبزه، یه‌کم روشن‌تر از ما؟ - می‌دونم میسون کیه!
‏- بردنش! - دارم صبرمو با تو از دست می‌دم.
‏- با من؟ ما رو کردی موادفروش! - آره.
بس کن! یه نفس بگیر و بگو چه خبره.
فکر می‌کنن تو، ریکاردو مونتانا، یه جور سرکرده‌ای
که وارد قلمروشون شده.
‏- کی این فکرو می‌کنه؟ - گفتن تا ساعت هشت وقت داریم.
مواد رو پس بدیم وگرنه میسون رو می‌کشن.
‏- کدوم مواد؟ - آره، «کدوم مواد؟»
آره کدوم مواد… این بازیو با من در نیار. کدوم مواد؟
سی کیلو کوکائین از اون قایق بزرگ دزدیدی.
‏- من هیچ موادی ندزدیدم. - چرا دزدیدی!
این گوشی رو بهمون دادن و گفتن اگه به پلیس زنگ بزنیم،
میسون رو می‌کشن.
باید تو یه نقطه‌ی مبادله با مواد ببینیمشون.
بلد نیستم باهاش کار کنم. مال نسل شماست. تو انجام بده.
باید به من گوش کنین. خوب گوش کنین.
عین احمقا حرف می‌زنین!
انگار نمی‌فهمیدم سی کیلو کوکائین دارم…
‏- مواظب باش. - جت‌اسکی‌ها!
‏- پله‌ها رو که رفتی پایین، بپیچ چپ. - یالا، یالا!
‏- آره آره. - وای خدا.
‏- اینجا، اینجا. - چطور باز می‌شه؟
از جلو.
‏- بالاشو بگیر. - اوه! اوه!
این حدود پنج میلیارد دلار کوکائینه.
‏- به این حسابت مطمئن نیستم. - بچه‌ها، چیه؟
آره. آره جو.
کلی ازش هست.
اوه لعنتی.
شما عوضیا موادمو دارین؟
آره، ولی گوش کن، ما… ما داریمش،
ولی می‌خوام بگم که ما…
این کیه؟
اِم… جو نیکسون هستم.
گفتم فقط با ریکاردو مونتانا حرف می‌زنم.
ریکاردو مونتانا رو بده وگرنه پسره می‌میره.
‏- وای… - خب، قضیه اینه…
‏- الو؟ لعنتی، قطع کرد. - وای…
اوه، نه بابا.
نه نه. باشه، دوباره زنگ بزن و ریکاردو باش.
‏- اینقدرا آسون نیست. - فقط ریکاردو رو بیار.
الان حوصله‌ی سال‌اولی رو ندارم.
‏- آروم باش. - یه آدم دیگه نیست. این…
‏- خودشه. - چی؟
‏- فقط… - بچه‌ها، نمی‌تونم همین‌جوری ریکاردو بشم.
‏- ریکاردو تو وجودته. - تو وجودشه؟
‏- عجیب به نظر رسید. - وایسا.
اختیاری نیست.
فقط وقتی می‌شه که… اون چیزو بزنم.
چی؟
باشه، پس…
نیک، یه‌کم ازش براش خط کن.
‏- بی‌خیال جو، فقط کوکائینه. - آره، بزنش.
به‌خاطر میسون.
اوه.
‏- اوف! - اوه.
ها!
‏- هوو! - جواب داد؟
آره، تو… تو ریکاردویی؟
خدایا، اسپانیایی حرف بزن.
هنوز حال سالسا نداری؟
بوئنوس… بوئنوس دیاس.
اولا، ریکاردو؟
اولا؟ حالت چطوره؟
نه، هنوز جوئه.
‏- لعنتی! - بی‌خیال بابا.
اِم… بیشتر بزن.
‏- آره. - چی؟
بازم کوکائین بزن! باید ریکاردو بشی.
خیلی منطقیه. باید بیشتر بزنی.
‏- نه. نه. - اگه جو بمیره چی؟
نکته‌ی خوبیه.
اگه جو بمیره چی؟ اگه میسون بمیره چی؟
‏- باید بزنیش. - معده‌مو پوشش ندادم.
معده‌م داغون می‌شه. پپتو-بیسمول نخوردم.
‏- بس کن این پپتو رو! - بیشتر بزن!
اینجوری نیست. وقتی می‌زنی، یه لحظه صبر کن.
‏- بعدش یه لحظه‌ی دیگه. - یه لحظه؟
‏- اگه نکنم… - چی می‌گه؟
‏- چی داری می‌گی؟ - بیشتر بزن!
‏- نه، باید… - گور باباش.
‏- بازم کوکائین می‌زنی. - نه نه! اوه!
‏- بزن! - اوه لعنتی!
اوه. اوه!
اون چه کاری بود؟
ها؟ جدی می‌گم داداش.
چه غلطی می‌کنی؟
گور باباش! یه مشت کوکائین تو صورت کسی نمی‌پاشن.
نمی‌دونم چی بود. اگه اوردوز کنم چی؟
داغونی. داغون. همه اینجا…
— ماي موويیز —
اوه لعنتی.
عینک از کجا آورد؟
جواب داد؟
تو ریکاردویی؟
‏- حالش خوبه؟ - یه اتفاقی افتاد. نمی‌دونم.
‏- یه چیزی بگو. - چه حسی داری؟
‏- تو… - ساکت!
داشتیم بهت زنگ می‌زدیم.
بسه.
شماره‌ی لعنتی رو بگیر.
‏- باشه. - بگیرش.
‏- آره. باشه. - بذارش رو «بلندگ».
‏- چی؟ - بذارش رو «بلندگ».
هرچی می‌گه بکن. بذار رو «بلندگ».
‏«بلندگ». بفرما.
بهتره ریکاردو باشه.
بله.
و شما؟
جفتمون می‌دونیم من کی‌ام. موادم دستته؟
شاید آره، شاید نه.
‏- نه، داریمش. - بستگی داره.
بستگی داره پسرم دستت باشه.
یعنی «پسر».
‏- ها؟ - پسرت دستمه.
گوش کن.
خوب گوش کن.
داره چونه می‌زنه.
اگه یه خراش… روش باشه،
یه خراش،
من و تو با هم مشکل پیدا می‌کنیم.
مشکل بزرگ.
همم؟
با من مشکل نمی‌خوای، چون من دیوونه‌ام.
شنیدی؟
چرا همین الان نکشمش؟
لعنتی.
بهت می‌گم چرا!
چون تو جنگ نمی‌خواد.
من جنگ می‌خوام.
عاشق جنگم.
راستش، یه سورپرایز کوچیک می‌خوای بشنوی؟
همم؟
من با یاکوزا شریک شدم.
امروز با منن.
‏- نه! چرا اینو می‌گی؟ - همم.
چرت می‌گی. من از قبل با یاکوزا قرارداد دارم.
من دروغ نمی‌گه!
دلم می‌خواد بندازمت جلوی اسب آبیم، ها؟
می‌ذارم خودت با یاکوزا حرف بزنی.
چرا این کارو می‌کنی؟ نه.
یاکوزا.
حرف بزن.
دیگه نه. ما با ریکاردو مونتانا شریک شدیم.
بوم.
مثل یه بمب بزرگ.
حالا تو به من گوش کن.
قراره یه معامله بکنیم.
آدم من، مواد تو. همین‌قدر ساده.
‏- شاید بهتره… - هی.
‏- من فقط… - یاه!
اوه!
‏- چه غلطی بود؟ - بسه.
محکم زدم تو صورتت.
سکوت.
اوه!
معامله‌مون شد؟
‏- آخ! چی؟ - ها؟
آدرس رو می‌فرستم.
‏- آه. - اوه، آره.
تصمیم درستی گرفتی.
مشتاقم معلوم کنیم پادشاه واقعی میامی کیه.
و مشتاقم مادرتو بگام.
‏- چه غلطی بود؟ - یه لحظه.
‏- زیاده‌روی بود. - این چی بود؟
‏- ریکاردو! - با ریکاردو در نیفت.
عالیه.
اوه! پیام اومد.
یه آدرسه.
خب. بریم. از پسش برمیایم. بریم.
همه‌ی موادو بردار و بزن بیرون…
وایسا!
همم.
این خوبه.
اگه قراره پارتی بگیریم،
پس می‌خوام مناسبش لباس بپوشم.
و شما هم همین کارو می‌کنین.
همم؟
هستم
راه
‏- آآه! - آره
بریم!
بریم، آره. نمی‌دونم.
صبر کن، دارم به پول می‌رسم
همه عصبانی‌ان
می‌گن پولم زیاد شده
همه عصبانی‌ان
همون بچه‌ی قدیمیِ محل
همون آدم قدیمی
همون آدم قدیمیِ خیابون
همه ازش بدشون می‌اومد، بعد برگشت بالا
کلی وقت اون‌ور آب گذروندم
پولمو دوبرابر کردم
تو شهر خودم مشغول کار بودم
وقتی از قایق افتادن، بلیز رو می‌گم
می‌دونم کلی آدم حسود بود
هرچی می‌بینم فقط پوله
‏- ریکاردو، خوبی؟ - ها؟
نه. کوکائین لعنتی پرید.
‏- چی؟ - دندونامو حس می‌کنم.
چونه‌م یهو تحت کنترل شد.
‏- رفت. - گرفتم.
‏- کیرمو مثل هلیکوپتر می‌چرخونم. حواسشونو پرت کن. - کیرتو در نیار.
‏- درازه. نمی‌دونن چیکار کنن. - هوی!
‏- عوضیای پرزرق‌وبرق، بریم. - فقط دنبال من بیاین.
دنبالش برین. دنبالش برین. باشه.
لوکو.
چه خوب که لباساتونو عوض کردین!
باشه، باشه.
بابا اومد.
بازی تمومه.
خب.
فکر کردی پادشاه جدید میامی می‌شی، ریکاردیتو؟
میای رو قایقم و مالمو می‌دزدی.
فکر کردی بعد این کار ولت می‌کنم؟
چرا لباس پدرمو پوشیدی؟
سرتو ننداز پایین. دارم با تو حرف می‌زنم.
چرا لباس پدر مرحومم تنته؟
تو چه جور آدمی هستی؟
می‌دونی وقتی پدرم زنده بود چقدر بهش بی‌احترامی شد
چون کوتوله بود؟
و حالا این؟ باید این کوتوله‌ی عوضی رو ببینم
با لباسای اون تنش؟
به یاکوزا زنگ زدم. اصلاً نمی‌شناسنت.
حالا می‌مونم که ریکاردو مونتانا کدوم خریه؟
سؤال ساده‌ایه.
چرا دست می‌زنی؟
چرا داری دست می‌زنی؟ یه اسلحه بدین.
باشه، دوباره همون سؤال رو می‌پرسم.
بعد تا سه می‌شمرم و منتظر جوابم.
ریکاردو مونتانا کدوم خریه؟ یک، دو، سه.
‏- وای خدا! - جو، حقیقتو بهش بگو!
باشه. خیلی خب.
حقیقتو می‌خوای؟
من هیچ‌کسم.
یه آدمم که سرزده اومده تو مهمونی مجردی این بچه‌ها
چون… چون می‌ترسم.
از بزرگ‌شدن می‌ترسم.
ریکاردو مونتانا خیالیه. اصلاً واقعی نیست.
یه کسیه که با کوکائین بهش تبدیل می‌شم.
منو احمق و دیوونه می‌کنه.
اسم من جو نیکسونه.
یه مدیر خلاقیت چهل‌ساله‌ام.
جت‌اسکی‌ها رو دزدیدم. اصلاً نمی‌دونستم مواد توشونه.
‏- خبر نداشتیم. - خبر نداشتیم.
این بچه‌ها هیچ ربطی ندارن. من گند زدم. همه‌ش تقصیر منه.
پس اگه می‌خواین با کسی کاری کنین، باید با من باشه.
چون منم که زندگیم داره به فنا می‌ره،
و می‌ترسم.
حقیقتم اینه.
همه‌ی اینا چون… بحران میانسالی گرفتی؟
فکر کنم خیلی بیشتر از این گفتم. مثال هم زدم.
پس اومدی اینجا و ادای یه بارون مواد کوبایی رو درآوردی
با یه لهجه‌ی افتضاح؟
فکر می‌کنی هر بارون مواد تو میامی کوباییه؟
نه. همه می‌خوان تونی مونتانا باشن
با یه لهجه‌ی مسخره!
من با اون لهجه حرف می‌زنم؟
‏- فکر می‌کنی صدات چه شکلیه؟ - جو.
نه.
‏- تو کودنی؟ - نه…
بذار یه چیزی بگم، وقتی کوکائین می‌زنم،
من یه لهجه‌ی آفریقایی-آمریکایی خیلی خنده‌دار درمیارم.
جدی؟ خب، مثلاً هیپ‌هاپی؟
نه احمق! چرا این کارو بکنم؟ بی‌احترامیه.
‏- باشه، فهمیدم. - تو کودنی؟
نه، منم همینو می‌گم. هر چی می‌گی، بعدش می‌گم «آها».
دلم برات تنگ شده بابا.
داره گریه می‌کنه.
داره گریه می‌کنه؟
بوی پدرمو می‌دی.
آره. آره.
فرصت نکردی خالیش کنی.
دوستت دارم بابا.
اِم…
منم… منم دوستت دارم.
تو برای این کارای دیوونه‌وار پیری. باید سر و سامون بگیری.
من سر و سامون گرفتم و زندگیمو عوض کرد.
پسرمو اونجا می‌بینی؟
جاناتان. مایه‌ی افتخارمه.
دوستت دارم بابا.
بابا، تو خیابون گفتم بهم بگو جیز.
خفه شو. کسی اینجوری صدات نمی‌کنه.
به خدا. هفته‌ی پیش سر ناهار گفتم.
‏- حتی خالکوبیشم کردم. - باشه، هرچی، جز.
‏- جیز بابا، با ای. - نه…
‏- خواهش می‌کنم، بگو. - باشه، جیز با ای. هرچی.
برو.
می‌فهمم درباره‌ی خانواده چی می‌گی، و…
چیزی که شماها دارین؟ منم اونو می‌خوام.
‏- به مادرش رفته. - باشه.
باشه.
باید مهم‌ترین آدمای زندگیتو در اولویت بذاری.
بهشون زنگ بزن، بگو دوستشون داری،
و می‌خوای تا ابد باهاشون باشی.
مهم‌ترین چیزه.
خب، ولش کنین. بریم. موادو بردارین.
‏- خوش اومدی رفیق. - اوه!
‏- دوستت داریم. - وای خدا.
‏- جویی. - بله؟
شانس آوردی من قدیمی‌ام و غیرنظامی نمی‌کشم.
کت رو دربیار.
آره، حتماً… حتماً.
تو… آره، فقط…
‏- همینه. - شلوارم می‌خوای؟
نه، شلوار بمونه.
جو، رو باسنت چیه؟
‏- گهه. - چی؟
‏- ها؟ چی؟ - گهه.
‏- نگران شده بودم. - صدای تیر. گه.
‏- وضعیت ترسناکی بود. - ریدم.
‏- وای خدا. - ریدم.
تو این عروسی خیلی بهت خوش می‌گذره.
‏- سال‌اولی، تاریخو خراب نکن. کِی؟ - اکتبر.
هفتم جولای‌ه، سال‌اولی.
آها، هفتم جولای. ببخشید، فکر کردم هالووینه.
هالووین نیست، سال‌اولی.
راستی سال‌اولی، نگفتم چقدر خوب عمل کردی
تو اون تماس با بارونای مواد، حیرت‌زده‌م کردی.
باید بری سازمان ملل مترجم بشی.
‏- قهرمان شو. - مثل بتمن؟
‏- دیگه مقاومت نمی‌کنم. باید تسلیم شد. - آره.
‏- نه؟ - بذار کار خودشو بکنه.
بابت خراب‌کردن آخر هفته‌تون واقعاً متأسفم.
آره. کل آخر هفته رو خراب کردی.
آره.
ولی فراموش‌نشدنی بود جو. حتماً می‌ری تو کتاب.
واو.
تو کتاب بودن چیز بزرگیه. ممنون.
اگه بشه یه اطلاعاتی بهت بدم…
نصیحت نیست. فقط اطلاعاته.
بدون که دنیا کلی توپ چرخ‌دار پرتت می‌کنه.
وظیفه‌ی توئه که غربالش کنی و تصمیمایی بگیری
که به نفع خودت و داشته‌هاته.
ولی از این محافظت کن. از این جمع محافظت کن.
نیک، حاضر بودی برای نجات من کیرتو بچرخونی.
یادم نمی‌ره.
هزار بار برات این کارو می‌کنم.
جدی می‌گم. برای تو. برای هرکدومتون.
تو هم جو.
‏- همه‌مون. - لازم ندارم.
‏- می‌تونیم بکنیم. - بزن بریم.
نه بچه‌ها. فکر کنم این یکی مال خودتونه.
‏- باشه. - چرا نه؟
‏- هرجور راحتی. - بغل می‌خوام.
‏- می‌خوای لمسمون کنی؟ - می‌شه فقط بغل کنیم؟ بغلم کن.
‏- بزن بریم. - باشه.
‏- بغلم کن. - آره.
‏- بیا. - می‌دونی چیه؟
این باعث می‌شه میامی رو حس کنم!
خانم‌ها و آقایان، به فرودگاه جان اف. کندی نیویورک خوش آمدید.
برای ایمنی خودتان و اطرافیان،
لطفاً کمربندتان را بسته نگه دارید…
تا هواپیما کاملاً در گیت متوقف شود.
ببخشید وسایلتو داغون کردم،
ولی تونستم هارد دیسکتو نجات بدم و اینو برات ساختم.
بهم می‌گن الی گنده
پول گنده، ویلی گنده…
این خوبه.
این واقعاً خوبه.
همه بیان وسط
درو ببند، بدون شوخی
تا صبح ادامه می‌دیم، دیوونه‌وار…
‏- کجاست؟ - همین الان پیام داد. نزدیکه.
بهم دروغ نگو
چشماتو باز کن، دستا بالا
چرا اینقدر خوشگلی؟
اگه اشکالی نداره عزیزم، حالو بالا ببر
حالو بالا ببر، حالو بالا ببر
حالو بالا ببر، عزیزم حالو بالا ببر
همینجوری ادامه بده
شیرین و بم
یکی مثل خانم خونه می‌خوام
داغ مثل شعله
دو بار دوم شدم، اهل گشت‌وگذار نیست
یه چیز قشنگ نشونم بده تا برگردم
بدون تردید، سر جام محکم
‏- لعنتی. - تو چشمام ببین، همینم
اگه اشکالی نداره، حالو بالا ببر
‏- برو! - آه! هی.
اِم، من…
سریع می‌گم، چون عجله داری، نه؟
این آخر هفته، دو تا از مهم‌ترین سؤالای زندگیمو ازم پرسیدن.
سؤال اول این بود: «این زنو دوست داری؟»
سؤال دوم، که به نظرم مهم‌ترینه، این بود:
‏«می‌تونی خودتو تا آخر عمر کنار این زن ببینی؟»
و…
و اونجا فهمیدم تو زندگی منی.
از بین همه‌ی چیزایی که تو زندگیم دارم،
هیچی مهم‌تر از تو نیست، پس جواب هر دو سؤال «آره»ست.
جواب هر دوتاش آره‌ست.
این همون آزمون تشک نیست که پارسال وایرال شد؟
باشه، منصفانه‌ست.
ولی این باعث نمی‌شه حرفم درست نباشه.
درسته؟ دروغ نمی‌شه، چون حس واقعی منه.
خب، پس ارائه‌ت چی؟
پس رفتن با اون پسرای عوضی و نجات شغلت چی؟
گور بابای ارائه. نگرانش نیستم.
همین الان دارم از دستش می‌دم.
دارم به یه کار دیگه فکر می‌کنم. راه‌انداختن کار خودم.
رئیس خودم بشم.
و اگه رئیس خودم باشم، یعنی مدیرعاملم.
می‌تونم قوانین خودمو بذارم. جابه‌جا شم.
ولی فقط برای اینکه به تو نزدیک‌تر باشم.
دوستت دارم، و متأسفم.
نمی‌خوام از دستت بدم.
متأسفم.
ببخشید.
‏- دوستت دارم. - دوستت دارم.
دوستت دارم.
‏- خب عزیزم، چه خبر؟ - چه خبر
‏- بیا شروع کنیم - شروع
‏- فقط خم شو - خم
من پشتت وایمیستم و تو بچرخون
بیا تو صف، بدنتو به من بچسبون
با-دونگ-بونگ-بونگ…
پس درباره‌ی میامی شوخی نمی‌کردی؟
گفتم که عزیزم، با هم رفیق شدیم.
سلام. چطورین؟
‏- سلام. - از دیدنت خوشحالم.
بری می‌خواد بدونه کمپین رو به بازارای متوسط گسترش بدیم؟
‏- جو، ببین. من تو میامی‌ام! - بری.
‏- من و زنم یه آخر هفته اومدیم. - نه. بری.
‏- تازه کوکائین خریدیم. - خداحافظ بری.
این کارو نمی‌کنم. تو عروسیم!
‏- آره. - کار نمی‌کنیم! با نامزدمم.
‏- می‌دونم. قشنگه. - نه؟ خب.
می‌دونم کمپین آنلیمیتد رو تو آوردی،
برای همین استخدامت کردم، ولی اخراجت می‌کنم.
‏- اوه. - چون رئیستم.
‏- و شرکت مال منه. - درسته.
‏- اخراجت می‌کنم. - درسته. باشه. ممنون عمو.
‏- باشه. - پیر!
‏«عمو»؟
واقعاً رو این پسرا تأثیر گذاشتی.
کار من همینه. فکر کنم رو هر کی می‌بینم تأثیر می‌ذارم.
ولی راستش، تأثیر اونا رو من بیشتر بود.
‏- اوهوم. - آره. بچه‌های خوبی‌ان.
سلام خانم زیبا.
‏- دو ثانیه قرضش می‌گیرم. - بفرما.
‏- وایسا. - برش می‌گردونم.
ببین، منو نبر.
‏- مواظب باش! کی زنگ می‌زنه؟ - بچه‌ها، بریم.
‏- تو باید بیرون باشی. - آره!
‏- بیا. - باشه.
اِم… باشه، باشه.
‏- وایسا، پیک. - اوه!
‏- بله، لطفاً. - من می‌گم.
‏- اِم… - وقت وارسی احساساته.
‏- اوه! - اوه!
‏- باشه! - اوه!
‏- من شروع می‌کنم. - تو شروع می‌کنی؟
حس متأهل بودن دارم.
هوو!
‏- هی! باشه. - آره.
من حس می‌کنم…
شاغلم.
فعلاً.
‏- باشه، فعلاً. - بالاخره!
حس می‌کنم…
از افسردگی دراومدم.
آره، این بزرگه.
خیلی بزرگه.
‏- منم حس متأهلی دارم. - چرا؟
چون وقتی اون ازدواج کرد، انرژیشو حس کردم،
منم می‌خوام ازدواج کنم.
‏- آره! خوبه. - آره!
اِم…
حس می‌کنم…
بجنب خانم، خودتو تکون بده
‏…انگار قراره به‌زودی یه مهمونی مجردی بگیرم.
اوه!
‏- دختر من باسن گنده داره - آره
‏- مال تو کوچیکه - وای نه
‏- دختر من باسن گنده داره - آره
‏- مال تو کوچیکه، وای نه - باسن گنده
وای نه.
وای نه…
قدیمی. بیا! آره!
کوین واقعاً زد تو گوشم.
‏- دستا رو سرت! - نه!
همه می‌رن زندان. غذای گرم و تختخواب.
‏- نه، نباید زندان بره… - تخت دوطبقه. نودل فراوون.
شیرینی عسلی. قاچاق انسان.
قراره جنده‌ی یکی بشی!
چیکار می‌کنی؟ همون…
چشما و صدا رو درمیاری؟
مثل… «اوه! واااه…»
‏«اوه…»
بلد نیست. این کارو بلد نیست.
‏- این کارو با من نکن. لعنتی. - بی‌خیال!
اصلاً بهم خیانت نکرد. یه رابطه‌ی احساسی بود.
ولی با یکی دیگه خوابید.
کیرشو گذاشت… اِ بذار…
ولی این کافی نیست.
‏- حالا پوشش اصلی رو بزن. - که هردوشو نمی‌خوری.
چرا، باید خورد. باید هر دوتاشو بزنی…
نه…
باید هر دوتاشو بزنی داداش.
می‌گم… خوشتیپ شدی.
‏- تو هم همینطور. - ممنون.
عین فلامینگویی. پرنده‌ی موردعلاقه‌مه.
‏- باشه. - پرنده‌ی فسفری. همچین پرنده‌ای دیدی؟
سال‌اولی، اصلاً دوست ندارم مدت طولانی با تو گیر بیفتم.
چرا؟
‏- یه کیر بردار. - چی برداریم؟
‏- یه کیر بردار! - چرا هنوز سفتن؟
‏- حس می‌کنم مال من کوچیک‌تره. - کیرتو خودت انتخاب نمی‌کنی.
‏- کیر تو رو انتخاب می‌کنه. - همینه دیگه.
پادشاه میامی.
همم؟
‏- بیا خودتو بهم بمال. - نه.
‏- بذارش تو. - نه… چیزی رو نمی‌ذاری…
‏- وای خدا، داره می‌ره تو. - نه، نمی‌ره.
‏- آه! - این…
‏- ها؟ - بسه دیگه.
‏- باشه. بذار… - خوب بود. دوباره بریم.
‏- چی خوب بود؟ هیچی نشد. - شوخی کردم. ساک می‌خوای؟
دندون می‌زنم، ولی نرمن.
چه کوف… نه!
مرد یاکوزا!
ببخشید. گرفتمش. گرفتمش.
‏- ریکاردو مونتانا! - ریکاردو مونتانا!
ریکار…
مونتانا! یاه!
اون چی بود؟
‏- اصلاً تلاش نکرد. - دارم تلاش می‌کنم.
دو ساعته دارم تمرینشو می‌بینم.
تا نوبتش شد، همه‌شو پرت کرد بیرون.
نه، می‌خوایم بپری تو ماشین.
بپر تو جیپ، جو.
کمک لازم داری؟
بیا، بپر تو ماشین.
بفرما!
اوه!
FilmYar