« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
‫عزیزم، یکی از این دخترا چطوره؟
" دو دیوانه در شهر " « فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
[ FilmYar ]
‫شاشانک، صبح بخیر.
‫موفق باشی.
‫شاشانک، کدوم گوری هستی؟
‫«مانیس»، من بیمارستانم. ‫حال مادربزرگم خیلی وخیمه.
‫خب، منم کاملاً جدیم.
‫تیم سئول آنلاینه. ‫مشتری داره می‌پرسه کجایی.
‫من پرونده رو قبلاً برات فرستادم.
‫خودت باید ارائه‌اش بدی. ‫من نمی‌تونم بیام.
‫صبر کن، من؟ این ارائه توئه. ‫خودت باید انجامش بدی.
‫من چطوری باید این کارو بکنم؟ ‫تو تازه ایمیلش رو فرستادی...
‫دکتر دیراج، جواب ام‌آر‌آی اومد؟
‫- شاشانک، گوش کن... ‫- یه لحظه وایسا، «مانیس».
‫آقا، براتون کمی آب بیارم ‫یا فقط سِرُم وصل کنم؟
‫خب، می‌تونی آشپزی کنی؟
‫تو می‌تونی؟
‫کی، من؟
‫من می‌تونم مگی درست کنم.
‫واو.
‫پس به همون مگی راضی میشم.
‫حس شوخ‌طبعی خوبی داری.
‫تا حالا به این فکر کردی ‫که لنز تماسی بذاری؟
‫البته.
‫کمی بهش فکر کردم
‫و تصمیم گرفتم که نمی‌خوام.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫ولی فکر کنم لنز تماسی ‫خیلی بهتر باشه...
‫مخصوصاً برای دخترا.
‫درسته؟
‫تو تا حالا به این فکر کردی ‫که مغز پیوند بزنی؟
‫پیوند مغز خیلی بهتر از اینه ‫که اصلاً مغز نداشته باشی. نه؟
‫منظورم این نبود. یعنی...
‫میلک‌شیکِ خوبیه.
‫ممنون.
‫هی، فقط...
‫- مامان، یه روتی به من بده. فقط یدونه. ‫- باشه.
‫- بفرما. ‫- کدو تنبل؟
‫بیا عزیزم. شام حاضره.
‫اونا زشتن ‫و طرز راه رفتن عجیبی دارن.
‫یه جور عجیبی می‌خندن.
‫- سس ماست؟ ‫- اگه بشه گفت.
‫توش چیه؟
‫خیار.
‫باشه، یه کم می‌خورم.
‫- بیا، روشنی. ‫- بیا عزیزم.
‫غذای مورد علاقه‌ته.
‫کدو تنبل نمی‌تونه غذای مورد علاقه هیچ‌کس باشه، بابا.
‫ممنون.
‫من یه چیزی می‌خورم.
‫«پس به همون مگی راضی میشم.»
‫باید همون موقع می‌گفتی که آشپزی بلدی.
‫من بهت یاد می‌دادم.
‫بی‌خیال.
‫مرتیکه تو عکسش ‫عین یه عوضیِ به تمام معنا بود.
‫- چی؟ ‫- چه شکلی بود؟
‫یه عوضی! از اونایی که ‫هیچ انتظاری نمی‌تونی ازشون داشته باشی،
‫و جای مغز ‫یه سوراخ کوچولو دارن.
‫بیتو بهم گفت معنیش این میشه.
‫خب، اون فقط شبیه یه عوضی نبود، ‫واقعاً همون بود.
‫عزیزم، اگه یه عوضی ‫ماهی شیش لک درآمد داشته باشه،
‫ما بهش نمیگیم عوضی.
‫چند بار بهت گفتم ‫برنامه‌های دوست‌یابی رو امتحان کنی؟
‫اون فقط پولش رو ‫خرج قرارای قهوه خوردن می‌کنه.
‫که چی؟
‫باید همینطوری الکی ‫ازدواج کنم؟
‫آره. تو این کشور، ‫اکثر مردم دقیقاً همین کارو می‌کنن.
‫برای اولین بار در واقع ‫یه حرف حسابی زدی.
‫لازمه ‫هر روز بهش غر بزنی؟
‫آره. لازمه.
‫ننا رو ببین. اون خیلی خوشگله
‫ولی یه عمر طول کشید ‫تا براش یه داماد پیدا کنیم--
‫اگه انرژیت رو می‌ذاشتی روی آشپزی
‫به جای این چرت‌وپرت‌ها،
‫شاید مجبور نبودیم ‫هر روز صبح این غذای خسته‌کننده رو بخوریم.
‫و کاریِ مونده دیشب رو.
‫و ماست و خیار پارسال رو.
‫تخم‌مرغ نداریم؟
‫تو به زودی تخمک‌هات تموم میشه.
‫اگه به این مسخره‌بازیات ادامه بدی، ‫تا چشم به هم بزنی یائسه میشی.
‫- چی؟ ‫- هیچی.
‫اون چطوری می‌تونه یائسه بشه ‫وقتی من هنوز نشدم؟
‫صبر کن، تو نشدی؟
‫تو شدی؟
‫بچه‌ها، کافیه! تمومش کنید!
‫من نمی‌تونم همش با احمق‌ها قرار بذارم ‫و روزم رو خراب کنم.
‫اگه با این قضیه مشکل دارید، پس...
‫پس چی؟
‫- پس چی؟ ‫- پس چی؟
‫پس...
‫من از این خونه میرم.
‫- شامت رو بخور عزیزم. ‫- آنلاین سفارش میدم.
‫واو! خیلی خوبه! عالیه!
‫حالا خوشحالی؟ ‫کلاً حال و هوامون رو خراب کردی.
‫ننا: سلام، روش! ‫می‌خوای یکشنبه بریم برانچ بخوریم؟
‫روشنی: آره! فقط بگو کجا...
‫آنیل: جلسه شروع شد. داداش، کجایی؟
‫نه، نمودار خوب به نظر میاد.
‫چیزی در مورد ‫ترجیحات مصرف‌کننده دارید؟
‫شاشانک، بیا.
‫بشین.
‫خب، شاشانک...
‫بله، آقا؟
‫دیروز ساعت ۹:۳۰ اومدی.
‫ساعت ۱۰ وارد سیستم شدی.
‫ساعت ۱۰:۳۰ چای خوردی.
‫و تا ساعت ۱۱:۳۰، رفتی.
‫می‌دونستی ساعت ۱۲ یه جلسه حیاتی داریم.
‫چرا؟
‫آقا، من به «مانیس» خبر داده بودم.
‫- من در جریان گذاشته بودمش... ‫- پشت مانیش قایم نشو.
‫تو جلسه نبودی،
‫و می‌خوام بدونم چرا.
‫چه خبره؟
‫آقا، راستش، مادربزرگمه.
‫مادربزرگت؟
‫مادربزرگت...
‫ایشون خیلی پیر هستن، آقا.
‫سنش بالا بود، برای همین...
‫- بالا بود؟ ‫- اون زنده‌ست.
‫- که اینطور.
‫وضعیتش جدیه. تو آی‌سی‌یو بستریه. ‫حالش وخیمه، آقا.
‫من نَوَش هستم، پس من...
‫نه، البته. می‌فهمم.
‫- آنیل؟ ‫- آقا، اونا خیلی به هم نزدیکن.
‫اگه می‌دونستی ‫باید بهم می‌گفتی.
‫من اینجا نشستم، دارم سرش عصبانی میشم.
‫ببخشید، آقا.
‫چی شده؟
‫چیز مهمیه؟
‫بله، آقا.
‫- مشکل چیه؟ ‫- خیلی جدیه.
‫چی هست؟
‫نمی‌دونم چطوری توضیح بدم.
‫بهش بگو.
‫آنیل، تو می‌دونستی؟ ‫چرا چیزی نگفتی؟
‫منم تازه فهمیدم...
‫حتی خودم هم وقتی فهمیدم ‫شوکه شدم.
‫یه کم شخصیه. بهش بگو. ‫به حرفت گوش میده.
‫آقا، اگه می‌شه...
‫آقا، لطفاً.
‫چی شده؟
‫چی بگم، آقا؟
‫آقا، مادربزرگ من
‫فیبرومیالژیا تو حفره روده‌اش داره.
‫این خیلی جدیه.
‫نه واقعاً، این کاملاً جدیه.
‫اگه چیزی لازم داشتی، فقط بهم خبر بده.
‫- نگران نباش. ‫- بله، آقا.
‫- آنیل. ‫- بله؟
‫گزارش مالی رو ارائه بده...
‫خب، آقا، افزایش ده درصدی که شاهدش بودیم ‫از سمت جنوب آسیا بود...
‫ممنون، آقا.
‫شاشانک.
‫مادربزرگت خوب میشه.
‫استرس نداشته باش، باشه؟
‫- بله، آقا. ‫- خدانگهدار.
‫اصلاً یه ذره خجالت هم می‌کشی؟
‫مادربزرگت الان داره ‫تو گور می‌لرزه. می‌فهمی؟
‫بیا فقط بریم.
‫و این فیبرومیالژیای حفره روده ‫دیگه چه کوفتیه؟
‫حفره رو تو دندون می‌گیرن.
‫و تو یکی چپوندی تو روده‌اش؟
‫چرا اینقدر زود به زود مادربزرگت رو ‫می‌فرستی آی‌سی‌یو؟
‫حتی دکترا هم به اونجا ‫اینقدر سر نمی‌زنن.
‫این بهترین ویژگی مادربزرگمه.
‫همیشه هوامو داشته.
‫هم تو زندگی و هم تو زندگی پس از مرگ.
‫تو و این چرت‌وپرتای تموم‌نشدنیت.
‫چرا جلوی رئیس زبونت بند میاد؟
‫اصلاً چی باید بگم؟
‫هر کلمه‌ای یه دونه «سین» توش داره.
‫«پرزنتاسون»، «فاینانسیال»، ‫ماشین «واسینگ»...
‫صبح بخیر، آقا.
‫- برای ناهار چی داری؟ ‫- بریانی مرغ.
‫من گیاهخوارم.
‫بریانی رو بی‌خیال شو. بفرما.
‫ببخشید، آقا.
‫خوبه.
‫بی‌خیال، پسر.
‫فقط یه کم حرف بزن.
‫نمی‌کشتت که.
‫در واقع به تو کمک می‌کنه نه به من.
‫تو همیشه به جای من حرف می‌زنی. ‫فرقی نمی‌کنه.
‫نه، فرق می‌کنه.
‫اگه من حرف بزنم، من ترفیع می‌گیرم. ‫تو نمی‌گیری.
‫حقوق من میره بالا. حقوق تو نه.
‫تو پسر خوبی هستی، ‫اونا می‌جَوَنت و تفت می‌کنن بیرون.
‫سعی کن بفهمی.
‫حرف بزن تا به دستش بیاری.
‫چی؟
‫اگه فقط حرف بزنی، ‫به چیزی که لیاقتشه می‌رسی.
‫چیکار کنم؟ ‫من از بچگی همین‌طوری بودم.
‫همین ژست رو نگه دار.
‫آره، صبر کن. بهت اجازه میدم...
‫- گوش کن، برام ایمیلش کن. ‫- می‌تونم بفرستمش.
‫نه، من هندلش می‌کنم. تو نگران نباش.
‫- مطمئنی؟ ‫- فقط برام بفرستش.
‫- یه لحظه، خواهرم داره زنگ می‌زنه. ‫- آره.
‫الو؟
‫هی. کجایی؟
‫من اینجام.
‫- مستقیم بیا جلو. منو می‌بینی؟ ‫- آره، می‌بینمت.
‫آره.
‫واو! چه وایب باحالی داره اینجا.
‫اینجا دفتری چیزیه یا کلاب؟
‫من آخر هفته‌ای اینجام دارم کار می‌کنم، ‫اونوقت تو داری با وایب اینجا حال می‌کنی؟
‫تقریباً تمومه. پنج دقیقه.
‫روش، ما برای برانچ برنامه ریخته بودیم
‫اما الان وقت ناهاره.
‫- می‌دونم، ببخشید. فقط این ددلاین... ‫- من دارم...
‫آره. گرفتم.
‫کاش هیکل اونو داشتم.
‫دقیقاً چی عوض می‌شد؟
‫بهم بگو.
‫آروم باش. اصلاً مگه قرار بود چی بشه؟
‫فقط چند تا لایک بیشتر تو شبکه‌های ‫اجتماعی می‌گرفتم و شاید،
‫آرجون یه تعریفی ازم می‌کرد.
‫- آرجون! ‫- همین.
‫اگه آرجون نرفته بود دهلی، ‫تو الان با من قرار نمی‌ذاشتی.
‫می‌دونم.
‫- روش... ‫- آره، الان تمومش می‌کنم.
‫- سلام! ‫- سلام!
‫ایشون برای...؟
‫این رئیسمه، مندی.
‫و خواهرم، نائینا.
‫- سلام! ‫- اوه، منظورت دخترعموته؟
‫- نه. خواهر. ‫- خواهر!
‫اون بزرگتره، یه کم پولدارتره، ‫و خیلی خوشگل‌تره.
‫- خفه شو! این چه حرفیه! ‫- منظورم اینطوری نبود.
‫- داره چرت میگه. ‫- آره. باشه.
‫- خب، از دیدنت خوشحال شدم. ‫- منم همینطور.
‫و من باهات موافقم. ‫اون واقعاً جذابه.
‫- ممنون. ‫- روز خوبی داشته باشین.
‫شما هم همینطور.
‫هی بهت میگم یه تغییری بکن.
‫- اوه، بی‌خیال! ‫- همیشه داری هله‌هوله می‌خوری.
‫پر از چربیه، روش.
‫- نخورش. برای پوستت هم بده. ‫- می‌دونی چیه؟
‫- یکم بخور. خوشحالت می‌کنه. ‫- من خیلی خوشحالم، روش. بیا بریم.
‫تقریباً کارم تمومه...
‫- چیِ این انقدر خاصه؟ ‫- بیا بریم.
‫میرم یه آبی به دست و روم بزنم. دو دقیقه.
‫عجله کن، روش.
‫اومدم!
‫داری زندگی سختی رو می‌گذرونی!
‫تو شرکت مندی داره رو مخت رژه میره، ‫تو خونه هم که مامان.
‫دیدی؟
‫قشنگه، نه؟
‫ناخن‌های تابستونی.
‫خیلی قشنگه.
‫تو هم باید ناخناتو درست کنی. ‫راستش، ناخنات خیلی داغونن.
‫خسته نمیشی؟
‫سعی کن هر از گاهی یه تنوعی بدی.
‫مدل موهاتو عوض کن.
‫آخرین بار کی پاکسازی پوست رفتی؟
‫یه کاری بکن.
‫تا مندی دیگه فکر نکنه ‫ما دخترعموییم و خواهر نیستیم؟
‫چرت نگو. مندی احمقه.
‫خواهشاً.
‫به خود رسیدن و ‫خوشگل شدن چه ایرادی داره؟
‫من سعیمو کردم، باشه؟
‫ببین به کجا رسیدم.
‫حتی بعد از اون همه ماجرا، ساحیل فقط...
‫واقعاً هنوز تو فکر ساحیلی؟
‫گوش کن. اولاً، ساحیل یه عوضی بود. باشه؟
‫خدا رو شکر که ‫قبل از اینکه خیلی دیر بشه فهمیدی.
‫اون ضرر کرد، نه تو.
‫دست از سرم بردار و فقط سالادتو بخور!
‫من فقط دارم باهات حرف می‌زنم، روش.
‫تو...
‫اگه ادامه بدی ‫به زور بهت پاستا می‌خورونم.
‫- منم سالادو می‌تپونم تو حلقت. ‫- من به سالاد آلرژی دارم.
‫- منم به پاستا آلرژی دارم. ‫- تو...
‫به سلامتی.
‫ما در مسیرهای ناشناخته همو می‌بینیم
‫همو می‌بینیم...
‫گوش کن.
‫چرا برای خودت یه ماشین نمی‌خری؟
‫تا کی می‌خوای هی ‫سوار و پیاده تاکسی بشی؟
‫من به ماشین نیازی ندارم، بابا.
‫واقعاً؟
‫پس به چی نیاز داری؟
‫به ماشین نیاز نداری، ‫به خونه نیاز نداری...
‫- اصلاً به ما نیاز داری... ‫- از راست بعدی بپیچ.
‫این چیه؟
‫لیست.
‫همونی که همیشه یادت میره بگی.
‫ما تو پاتنا یه خونه بزرگ داریم.
‫عموت فارغ‌التحصیل ای ای تی ـه.
‫تو تقریباً داشتی وارد IIM می‌شدی.
‫بی‌خیال، خودمون اینا رو هندل می‌کنیم.
‫فقط یادت نره بگی ‫حقوقت شش رقمیه.
‫باشه؟
‫باشه، بابا.
‫الو؟
‫استرس نگیر، پسرم.
‫فقط صادقانه حرف بزن.
‫بذار ببینه واقعاً کی هستی. ‫باید بدونه که پسر خوبی هستی.
‫چرا موقع انتخاب بابا چک نکردی ‫ببینی اونم پسر خوبیه یا نه؟
‫کسی نظر منو نپرسید.
‫- موهاتو مرتب کنم؟ ‫- نه، خوبه.
‫- پشتش سیخ شده. ‫- مدلشه.
‫ما ده سال پیش اومدیم بمبئی.
‫جاده‌ها هنوز همونن، ‫پر از چاله چوله.
‫- درسته. ‫- ولی الان پل‌های هوایی جدید زدن.
‫سی لینک نزدیک خونه ماست.
‫- شما اونجا سی لینک دارین؟ ‫- نه، ما...
‫آره. شما اون اطراف دریا ندارین.
‫شاشانک الان دیگه یه پسر بمبئی‌ایه.
‫میگه: "بمبئی وایبِ خودشو داره."
‫اون دیگه چیه؟
‫زمان ما، ‫از این وایبا نبود.
‫اصلاً یعنی چی؟
‫- پس شما تو پاتنا ساکنید؟ ‫- بله.
‫ما اونجا یه خونه بزرگ داریم.
‫- واقعاً کجا بریم؟ ‫- دقیقاً.
‫باید یه بار بیاین بهمون سر بزنین.
‫همه اتاقا کولر دارن. ‫راحت خواهید بود.
‫- الان کل خانواده اونجان. ‫- متوجهم.
‫عموی شاشانک ‫فارغ‌التحصیل ای ای تی بمبئیه.
‫واو!
‫اما حتی اونم تصمیم گرفت همونجا بمونه.
‫این روزا، ای ای تی و IIM ‫دیگه چیزای غیرمعمولی نیستن.
‫بله، درسته.
‫تو بمبئی هم ای ای تی هست.
‫بفرمایید یکم تنقلات بخورید.
‫شاشانک فقط با یه نمره IIM رو از دست داد.
‫یه نمره؟
‫- البته! ‫- دو نمره.
‫- نه. یه نمره. ‫- پیش میاد.
‫مشکلی نیست.
‫روشنی! بیا تو، عزیزم.
‫بیا، بشین.
‫با همه سلام و احوال‌پرسی کن.
‫- بفرمایید بشینید. ‫- بشین.
‫- سلام. ‫- بیا پیش ما.
‫- بیا. ‫- سلام.
‫- بفرمایید بشینید.
‫تو بهم گفتی ‫دوستای خانوادگیمون میان دیدنمون.
‫خب، روشنی، چیکار می‌کنی؟
‫من تولیدکننده محتواهستم. ‫بیشتر مد و زیبایی...
‫خب، اون تو رشته ارتباطات جمعی ‫شاگرد اول شد.
‫نویسنده خیلی خوبیه.
‫روی همه مقاله‌هاش ‫بیش از یه میلیون لایک می‌گیره.
‫- بهشون بگو، عزیزم. ‫- تو که همین الان گفتی.
‫انگلیسیش عالیه.
‫فیلمای هندی دوست نداره.
‫بازیگرای مورد علاقه‌اش ‫تام کروز، بیل گیتس و اینان دیگه.
‫درسته؟
‫بچه‌ها، چرا اینجا ‫پیش ما بزرگترا نشستین؟
‫یه دوری بزنین و خصوصی حرف بزنین.
‫اینجا حوصله‌تون سر میره.
‫ببرش.
‫بیا بریم.
‫- بریم اونجا بشینیم؟ ‫- آره.
‫اومدی منو ببینی، نه؟ ‫یالا، خوب نگاه کن.
‫تموم شد؟
‫حالا می‌تونیم برگردیم؟
‫صبر کن.
‫الان نوبت منه.
‫من بلد نیستم آشپزی کنم.
‫خب، من بلدم.
‫تایلندی، چینی، ایتالیایی، هر چی که بگی.
‫راستش من از غذای جنوب هند خوشم میاد.
‫پلین دوسا، ماسالا دوسا، ‫آپام، اوتاپام، ایدلی...
‫همه‌شونو بلدم درست کنم.
‫حتی رسام...
‫یعنی، به جون تو قسم.
‫راستی، ‫اون عینکا طبی‌ان؟
‫مگه کسی بدون نمره چشم ‫عینک می‌زنه؟
‫درسته.
‫خب، مشکلی نداری...
‫با کسی که عینکی باشه؟
‫من مشکلی ندارم.
‫برام مهم نیست.
‫امروز هوا خیلی خوبه.
‫- انگار می‌خواد بارون بیاد. ‫- می‌دونم.
‫بارون دوست داری؟
‫برای من، بارون یعنی رطوبت،
‫جاده‌های آب‌گرفته و لباسای خیس.
‫آره.
‫برای من یعنی چای زنجبیل
‫و آهنگای عاشقانه قدیمی.
‫قطره‌های بارون تو فصل مونسون آروم می‌بارن
‫مشخصه که خیلی وقت آزاد داری.
‫کارت رو دوست داری؟
‫فروش لوازم الکترونیکی ‫دقیقاً هیجان‌انگیز نیست.
‫ولی بد نیست.
‫دقیقاً چی می‌فروشی؟
‫من...
‫خب...
‫ماشین‌های "لفاس‌شویی"...
‫واو!
‫این تنقلات رو تو خونه درست کردین؟
‫نه، یه مغازه این نزدیکیاست. ‫غذاهاش عالیه.
‫خب، ما تو خونه ساندویچ درست کردیم.
‫- این درستشون کرده. ‫- مامان، لطفاً...
‫- شما تو خونه درست نمی‌کنین؟ ‫- این درست می‌کنه.
‫اینجا همه‌چی راحت گیر میاد، ‫واسه همین نیازی نیست زیاد آشپزی کنیم.
‫- حتماً به روشنی هم یاد دادی، نه؟ ‫- اون می‌تونه همه‌چی بپزه.
‫پس وقتی اعصابت خورده، ‫چیکار می‌کنی؟
‫غذا می‌خورم.
‫تو چی؟
‫آشپزی می‌کنم.
‫ببخشید.
‫بله!
‫چی شد؟
‫تو یه مسابقه عکاسی خیابونی ‫جایزه اول رو بردم.
‫یه مایکروویو.
‫- اوه. ‫- آره.
‫مسابقه عکاسی خیابونی، ها؟
‫آره، من معمولاً تو اینجور مسابقه‌ها ‫شرکت می‌کنم.
‫یه گوشی، یه تلویزیون، یه هواپز بردم ‫که دادمش به مامانم...
‫و حالا هم یه مایکروویو.
‫واو! من تا حالا تو هیچ مسابقه‌ای برنده نشدم.
‫خب، دنبال ‫چه جور دختری هستی؟
‫منظورم اینه که، لیستی چیزی داری؟
‫لیست؟ مگه اومدم خرید خواروبار.
‫فقط یکی رو می‌خوام ‫که حس خونه رو بهم بده.
‫و اگه تو این مسیر ‫بازم تو مسابقه‌ها برنده بشم...
‫منظورم اینه که، یکی مثل تو.
‫یکی مثل تو.
‫داره بارون می‌گیره.
‫بیا بریم پایین.
‫لباسا رو دربیاریم؟
‫چی؟
‫اونایی که اونجا پهن شدن.
‫- وگرنه خیسِ آب میشن. ‫- آره.
‫هی، شماها برگشتین!
‫چرا زحمت کشیدین؟
‫بدینشون به من. بذارین بمونه.
‫من می‌گیرمشون.
‫خیلی خب، شاشانک قبول کرده.
‫وقتشه درباره قدم‌های بعدی حرف بزنیم.
‫ولی اول بذارین با شیرینی دهنتون رو شیرین کنم. ‫بفرمایید.
‫البته، هرچی شما بگین.
‫به نظرم باید ‫تو همین یه هفته نامزدی رو بگیریم،
‫و عروسی رو هم واسه ژانویه برنامه‌ریزی کنیم.
‫میشه از روشنی هم بپرسیم؟
‫روشنی، میشه یه لحظه بیای اینجا؟
‫بیا اینجا.
‫چیزی هست ‫که بخوای بگی یا بپرسی؟
‫لطفاً خجالت نکش.
‫من...
‫من نمی‌خوام ازدواج کنم.
‫باید لباسا رو تا می‌کردی.
‫شایدم اتوشون می‌کردی.
‫تو که خودت تو کارای خونه ‫دکترا داری.
‫اون پسرِ ‫معروف‌ترین بسازبفروشِ پاتناست.
‫لطفاً بس کن.
‫همینجوریشم اعصابش خورده.
‫پسرم، ممکنه
‫که دوست‌پسر داشته باشه.
‫واو، مامان.
‫همین الان حالم بهتر شد.
‫من بهت گفتم، نگفتم؟
‫یادت بیار بهت گفته بودم ‫یه شانس دیگه به آی‌آی‌ام بدی.
‫اگه تو رزومه‌ات "ای ای ام" بود،
‫هیچ دختری بهت جواب رد نمی‌داد.
‫مامان، لطفاً برو، ‫وگرنه از پروازت جا می‌مونی.
‫هنوز چمدونت رو نبستی.
‫«برو! برو!»
‫تا حالا گفتی، ‫«مامان، دو سه روز دیگه بمون؟»
‫من که ازت خواستم بمونی.
‫ولی اون بدون تو نمیره، میره؟
‫تو باید تر و خشکش کنی.
‫سودا، کیف اصلاح من کجاست؟
‫برو، خمیر "اسلاحش" رو بهش بده.
‫چرا باید خمیر ریشت ‫تو کیف من باشه؟
‫طاووس نر برای جذب جفتش ‫شروع به رقصیدن می‌کنه.
‫با دیدن این صحنه،
‫- طاووس ماده جذب میشه. ‫- این چرت‌وپرت‌ها چیه نگاه می‌کنی؟
‫زود باش، پاشو.
‫- بشین غذاتو بخور. زود باش. ‫- رقصیدن مهمه.
‫اگه از رقصش خوشش بیاد،
‫اونو به عنوان شریک زندگیش انتخاب می‌کنه.
‫خیلی جذاب بود که. چرا ردش کردی؟
‫مامان، داشتی دیدش می‌زدی؟
‫هی، روشنی! چرا ردش کردی؟
‫حرف بی‌ربطی زد یا کار ‫نامربوطی رو پشت‌بوم کرد؟
‫- یا جوک +۱۸ گفت؟ ‫- بوی عرق می‌داد؟ دهنش بو می‌داد؟
‫لطفاً ساکت باشین.
‫ازش بپرس چرا ردش کرده.
‫آره. ما خیلی ازش خوشمون اومد عزیزم.
‫خانواده‌اش هم آدمای خوبی به نظر می‌رسیدن.
‫واقعاً آدمای خوبی بودن.
‫می‌خواستن کارا رو زودتر پیش ببرن.
‫مشکلی نیست. فردا میریم خونه‌شون ‫و سوءتفاهم‌ها رو برطرف می‌کنیم.
‫مامان، لطفاً، من باهاش ازدواج نمی‌کنم.
‫شاید یه روزی با یکی دیگه ازدواج کنم، ‫ولی قطعاً با اون نه.
‫- نمی‌خوای باهاش ازدواج کنی؟ ‫- نه.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫- باشه. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫پس برو و با این یکی قرار بذار.
‫فردا برو ببینش.
‫- بیا حداقل یکم خورش بخور. ‫- گشنم نیست.
‫این قضیه ‫بدجوری حالم رو گرفته.
‫فکر نکنم هیچ‌وقت بتونم ‫با این تراژدی کنار بیام.
‫تو خیلی عجیبی.
‫به هر حال، مگه دیروز نرفتی ‫واسه دیدن یه عروس آینده؟
‫چطور پیش رفت؟
‫فکر می‌کنی چطور؟
‫دقیقاً همون‌طوری که ‫هر روز با رئیس پیش میره.
‫انگار تو سرنوشتم نوشته شده ‫به هر شکل ممکنی تحقیر بشم.
‫بعد از مدت‌ها، واقعاً از یه دختر خوشم اومد.
‫و اونم بهم جواب رد داد.
‫سیگار می‌خوای؟
‫این چیزی رو درست می‌کنه؟
‫نه، فقط ریه‌هات رو داغون می‌کنه.
‫و باعث میشه زودتر بمیری.
‫مشکلت هم حل میشه. ‫بفرما.
‫هی، چرا امشب نمیای پیشمون؟
‫همکارامون هم اونجان. ‫شاید حالت بهتر بشه.
‫میای، آره؟ می‌بینمت.
‫خدا رو شکر، بالاخره بارون بند اومد.
‫بابا، چی میشه اگه...
‫من هیچ‌وقت ازدواج نکنم؟
‫عزیزم، تازه امروز ‫جواب آزمایش خون مامانت رو گرفتیم.
‫همه‌چی خوب بود؟
‫کلسترول، هموگلوبین،
‫تیروئید، اسید اوریک...
‫همه نرمال.
‫ها؟
‫پس، مامانت حداقل ‫تا ۳۰ سال دیگه موندگاره.
‫با این تفاسیر، واقعاً فکر می‌کنی
‫میذاره اینجا تنها زندگی کنی؟
‫بابا!
‫- ترسوندمت، نه؟ ‫- اصلاً منصفانه نبود!
‫آروم باشین، بچه‌ها.
‫آروم باشین. اینجا خونه‌تون نیست.
‫آراو، تو نباید اینو بگی. ‫همه‌چی رو واسه خودت برندار.
‫آروم باشین، باشه؟ ‫زود باشین، بچه‌ها. آماده‌این؟
‫بیا، بگیرش.
‫یالا، بگیرش دیگه.
‫آره.
‫یه چیزی بهم بگو.
‫اگه شماها داشتین ‫با هم خوب حرف می‌زدین،
‫چرا بهت جواب رد داد؟
‫ازش پرسیدی؟
‫پرسیدم. سه بار بهش زنگ زدم.
‫جواب نداد.
‫باید چهار بار زنگ می‌زدی.
‫اونا معمولاً بار چهارم جواب میدن.
‫اول باید از من می‌پرسیدی.
‫بی‌خیال، مرد!
‫چرا اصلاً باید همچین حرفی بزنی؟
‫معلومه! ‫گزینه‌های دیگه‌ای واسه مدل داریم؟
‫آره، مندی.
‫کاران، اون یکی پوشه رو باز کن. ‫دومی رو باز کن...
‫خب، تا جایی که به من مربوطه، اون...
‫آره، اون دعوت‌نامه شخصی گرفت.
‫- گزینه دوم. ‫- واقعاً؟
‫به پیشونیش نگاه کن!
‫ما که نیومدیم ‫روش تنیس بازی کنیم، روشنی!
‫آره، یه گزینه دیگه دارم.
‫من فقط متاسفم. زندگی من...
‫- آره، لطفاً گزینه‌های بیشتر. ‫- آره.
‫این دومیه.
‫برو بعدی.
‫آره. خب، این یکی رو ‫دفعه قبل انتخاب کردی.
‫نکردم. برو بعدی.
‫گزینه سه.
‫نه.
‫- واقعاً ازش خوشت اومده بود. ‫- نیومده بود. یادم نمیاد.
‫باشه، بعدی.
‫این اصلاً جواب نمیده!
‫ببین، متاسفم. ‫با این وضعیت من نمی‌تونم برم.
‫آره، بذار فقط اینو تموم کنم.
‫اوکی، کل فیلم‌برداری رو دوباره انجام بده ‫و با "آورا تلنت" تماس بگیر.
‫روشنی، زیبایی فروش میره.
‫چهره‌های خوشگل برام بیار. ‫این چرت‌وپرت‌ها چیه؟
‫«چهره‌های خوشگل برام بیار. ‫این چرت‌وپرت‌ها چیه؟»
‫اوه، خدای من!
‫- من دارم میرم. تو میای؟ ‫- نه، برو. من این تماس رو جواب میدم.
‫- باشه، می‌بینمت. ‫- می‌بینمت.
‫الو؟
‫چندتا تماس از دست رفته از این شماره داشتم.
‫«رسنی؟»
‫روشنی.
‫درسته! منم، «ساسانک».
‫یادته، اون روز رو پشت‌بوم بودیم ‫و لباسا رو درآوردیم؟
‫لباسا رو درآوردیم؟
‫من فقط می‌خواستم
‫بدونم چرا بهم گفتی 'نه'.
‫آره، ازش بپرس...
‫می‌دونم اون روز لبخند زدی. ‫پس، با خودم گفتم...
‫باهاش حرف بزن.
‫قطع کرد.
‫قطع کرد؟
‫کی بهت گفت این‌طوری عجله کنی؟
‫باید یواش‌تر پیش بری.
‫تو قرار اول لباسات رو درآوردی؟
‫اشکالی نداره، بالاخره ‫قلقش دستت میاد.
‫موفق باشی.
‫بیاین بریم دیگه.
‫- یالا، بیاین بریم. ‫- یالا.
‫شاشانک...
‫شاشانک!
‫هی، شاشانک!
‫این یه استراتژیِ با برنامه‌ریزی دقیق بود.
‫با جزئیات کامل طراحی شده بود.
‫آقای آرورا چند تا سوال ازت پرسید
‫که جوابشونو از قبل می‌دونستی، ‫اما ساکت موندی.
‫چرا؟
‫اگه امروز من اینجا نبودم،
‫معامله رو از دست داده بودیم.
‫تا کی باید به نجات دادنت ‫ادامه بدم، شاشانک؟
‫تو تو بخش بازاریابی هستی. حرف بزن!
‫وقتی یه کلمه هم حرف نمی‌زنی، ‫چطوری می‌خوای چیزی بفروشی؟
‫آقا...
‫می‌تونم چیزی براتون بیارم؟
‫آیس‌تی؟
‫قهوه سرد؟
‫آقا، مشکل هر چی که باشه،
‫هر چقدر هم که اوضاع سخت بشه،
‫همه‌چی درست میشه.
‫فقط صبور باشید، آقا.
‫آقا...
‫اسم من خودش به معنیِ صبره.
‫این تنها چیزیه که نیاز دارید.
‫«رسنی!»
‫گوش کن...
‫اشکالی نداره. فردا برمی‌گرده.
‫نگران نباش.
‫هی، پنج دقیقه دیگه ‫طول می‌کشه تا بیاد بیرون.
‫برو، کنار فواره بشین. باشه؟
‫راه بقیه رو بستی.
‫فقط بشین. ‫هروقت اومد بیرون بهت میگم.
‫چای می‌خوای؟
‫هی! ببخشید!
‫حداقل بهم بگو چرا گفتی «نه».
‫یه «نه» ساده کافی نیست؟
‫نگران نباش، عزیزم.
‫اون ضرر کرده.
‫- تو هیچ چیزی کم نداری. ‫- درسته، مامان.
‫پسرم، فکر می‌کنی به همون دلیلی که ‫من فکر می‌کنم ردت کرده؟
‫حتماً همینه.
‫دیگه چی می‌تونه باشه؟
‫اگه می‌دونستیم، ‫این اسمو روت نمی‌ذاشتیم.
‫اون‌همه گزینه دیگه داشتیم، مگه نه؟
‫مثل پانکاج، آجای، موهان...
‫راکش.
‫نه «راکس»، مامان.
‫اون برای کارانه؟ خودم می‌برمش.
‫خانم، دنبال اون پسره با پیراهن آبی می‌گردین؟
‫هی، پیراهن آبی!
‫هی! پیراهن آبی!
‫سرت به کار خودت باشه.
‫سرت به کار خودت باشه!
‫دیدی!
‫مامان!
‫حتی اونم یکی رو پیدا کرد!
‫خوشگله.
‫اشکالی نداره.
‫مامانت هنوز کلی گزینه داره.
‫باید آب بدنت رو حفظ کنی، عزیزم.
‫یه کم آب اینجا گذاشتم. خداحافظ.
‫الو؟
‫چرا امروز نیومدی؟
‫خودت گفتی نیام.
‫همم.
‫اگه فردا وقتت آزاده...
‫می‌خوای برای یه قهوه همو ببینیم؟
‫اگه سرمم شلوغ بود باز می‌اومدم.
‫«رسنی.»
‫ببخشید، مسیر رو اشتباه پیچیدم.
‫وگرنه زودتر می‌رسیدم.
‫اشکالی نداره.
‫بالاخره رسیدی، ‫و همین برای من از سرمم زیاده.
‫خب، روزت چطور بود؟
‫نصفش که گذشت. الان قراره بقیش رو بفهمم.
‫خب...
‫آب؟
‫راستی، فکر کنم ‫بدونم چرا ردم کردی.
‫می‌دونی؟
‫- آره. ‫- بگو.
‫- من تو تلفظ حرف «ش» مشکل دارم. ‫- چی؟
‫آره، کلماتی که «ش» دارن رو ‫اشتباه تلفظ می‌کنم.
‫شاهرخ خان میشه «ساهرخ» خان.
‫پدر و مادرم اسمم رو گذاشتن «ساسانک سارما»،
‫و تو برای من «رسنی» هستی.
‫اسم رئیسم «سخار» هست ‫و همکارم «مانیس».
‫و این تراژدیِ زندگی منه.
‫- خب، اشکالی نداره. ‫- یه لحظه صبر کن...
‫فکر می‌کنی چون نمی‌تونی «ش» رو درست ‫تلفظ کنی، ردت کردم؟
‫شاید.
‫نه. گوش کن، شاشانک، ‫به نظرم تو عالی هستی.
‫در واقع، می‌دونی،
‫مامانم که رسماً اعلام کرد خیلی جذابی.
‫می‌تونم یه سوال شخصی ازت بپرسم؟
‫همم.
‫تو خیلی وقته تو بمبئی زندگی می‌کنی،
‫پس حتماً یه دوست‌دختر داشتی، درسته؟
‫چرا؟ تو این شهر قانونه مگه؟
‫نه! فقط اینکه
‫تو خوش‌قیافه‌ای، یکم بامزه‌ای، و...
‫و با این حال، تو منو رد کردی.
‫نیکیتا کیه؟
‫نیکیتا؟
‫آره، نیکیتا.
‫می‌دونی چیه؟ اصلاً بی‌خیال.
‫نیکی!
‫نیکی؟ اون دخترعمومه.
‫دخترعمو؟
‫آره.
‫آره، دخترعموت.
‫درسته.
‫چرا؟ فکر کردی کیه؟
‫نه، هیچی.
‫خب... دوست‌پسرت چی؟
‫با یکی بودم. به هم خورد.
‫می‌تونم بپرسم چرا؟ اگه اشکالی نداره؟
‫همه سوالای شخصی ‫تو همون قرار اول؟
‫پس، یعنی احتمال قرار دوم هست؟
‫راستش...
‫من...
‫فقط می‌خواستم بهت بگم ‫که نمی‌تونم باهات ازدواج کنم.
‫چرا که نه؟
‫متأسفم.
‫خب، دنبال چه جور دختری می‌گردی؟
‫منظورم اینه که لیستی چیزی داری؟
‫لیست؟ نیومدم که خریدِ خونه کنم.
‫فقط کسی رو می‌خوام که بهم حسِ خونه رو بده.
‫یعنی، یه کسی مثل تو.
‫راستی، ‫اون عینکت طبیه؟
‫مگه کسی بدون نمره ‫هم عینک می‌زنه؟
‫مشکلی نداری ‫با کسی که عینک می‌زنه؟
‫برام اوکیه. مشکلی ندارم.
‫- «رسنی!» ‫- بله؟
‫ببین، من...
‫بی‌خیال.
‫خب وقتی حالت گرفته‌س چیکار می‌کنی؟
‫غذا می‌خورم.
‫تو چی؟
‫آشپزی می‌کنم.
‫هی!
‫فـ‌فقط یه لحظه!
‫سلام!
‫چـ‌چطوری آدرس منو پیدا کردی؟
‫تو فرم مشخصاتت بود،
‫دقیقاً زیر همون قسمتی که ‫نوشته بود داییت فارغ‌التحصیلِ آی‌آی‌تیه.
‫خیلی قشنگه.
‫- قهوه می‌خوری؟ ‫- حتماً.
‫وقتی یه آدم جالب می‌بینم ‫ازش چند تا عکس می‌گیرم.
‫اوه!
‫فکر می‌کردم فامیلاتن.
‫بیا، بشین.
‫چرا داری این کارو می‌کنی؟
‫چیِ من برات اینقدر جالب بود؟
‫دقیقاً همون چیزی که خودم ندارمش.
‫سینه‌هام؟
‫چی؟ نه!
‫اعتماد به نفست رو.
‫کاش منم داشتمش.
‫من واقعاً ازت خوشم میاد.
‫من واقعاً...
‫از قهوه‌ت خوشم میاد.
‫قهوه.
‫اوپس!
‫چیپس.
‫ممنون.
‫می‌دونی چرا ردت کردم؟
‫چون فکر می‌کنم تو...
‫تو بسکین‌رابینز هستی.
‫و من فقط یه آبنبات پرتقالی‌ام.
‫آبنبات پرتقالی؟
‫اونو ببین!
‫من عاشق آبنبات پرتقالی بودم
‫از وقتی که بچه بودم.
‫تو دیوونه‌ای.
‫آره هستم.
‫- مگه نباید بری سر کار؟ ‫- چرا، باید برم.
‫خداحافظ.
‫عینکت داره مزاحم میشه.
‫تو داری مزاحم میشی، ‫عینک که همیشه همون‌جا بوده.
‫خب، این برای دیدنِ دوره یا نزدیک؟
‫چیزایی که خیلی بهم نزدیکن.
‫- باشه، گوش کن. ‫- بله؟
‫چه «ش» رو «س» بگی چه «ف»،
‫برای من هیچ فرقی نمی‌کنه.
‫«فطمئنی»؟
‫صد در صد «فطمئنم».
‫خداحافظ!
‫خداحافظ.
‫بیا بریم اون بالا پرواز کنیم و
‫یه دنیای جدید برای موندن بسازیم
‫جایی که فقط تو رو کنارِ خودم ببینم
‫اونی که تو رؤیاهام بود
‫من اون شهر رو پیدا کردم
‫اونی که تو رؤیاها بود، من اون شهر رو پیدا کردم
‫حالا با تو، حس می‌کنم به خونه رسیدم
‫یه آسمون
‫قلبِ من یه آسمونه، خیلی وسیع
‫که حالا با تو اوج می‌گیره
‫سؤالایی مثل چرا
‫و کجا، می‌تونن منتظر بمونن
‫یه آسمون
‫قلبم مثل یه آسمون بی‌کرانه
‫حالا با تو اوج می‌گیره
‫سؤالاتی مثل چرا
‫و کجا می‌تونن صبر کنن
‫بیا بپریم بالا و بسازیم
‫یه دنیای جدید برای موندن
‫جایی که فقط تو رو کنارم می‌بینم
‫سرم روی سینه‌ت
‫تو خونه‌ای زندگی می‌کنیم که کوچیکه اما بهترینه
‫دنیا ممکنه محو بشه یا بمونه
‫فقط از این می‌ترسم که نتونم بغلت کنم
‫من بدون تو چی بودم؟
‫چرا بدون تو وجود داشتم؟
‫این فکرا همش میاد تو سرم
‫حالا تو دنیای منی، قبول دارم
‫چِم شده؟
‫چرا کمکم نمی‌کنی که ببینم؟
‫یه آسمون
‫قلبم مثل یه آسمون بی‌کرانه
‫حالا با تو اوج می‌گیره
‫سؤالاتی مثل چرا
‫و کجا می‌تونن صبر کنن
‫- «روشنی»، به نظرت به خانواده‌هامون درباره خودمون بگیم؟
‫- نینا که می‌دونه، همون کافیه.
‫چه عجله‌ایه؟
‫بذار اول مطمئن بشیم.
‫- «روشنی»، ‫من تو زندگیم هیچ‌وقت اینقدر مطمئن نبودم.
‫پس مشکل چیه؟
‫- ساحیل هم همینو می‌گفت.
‫- ساحیل؟
‫- آره، ما دو سال با هم دوست بودیم.
‫کارت‌های عروسی هم پخش شده بود. و...
‫یه هفته قبل از عروسی، یهو گفت...
‫مطمئن نیست.
‫- هان؟
‫- هیچ‌وقت دلیلی بهم نگفت، اما...
‫شاشانک، دختری که باهاش ازدواج کرد ‫خیلی با من فرق داره.
‫- می‌تونم آدرس ساحیل رو بگیرم؟
‫- چرا؟
‫- می‌خوام براش گل بفرستم ‫و یه یادداشت «تشکر».
‫ما به خاطر اون با همیم.
‫اگه می‌موند، ‫من الان اینجا پیش تو نبودم.
‫- شاشانک.
‫- سلام!
‫- سفارش میدین؟ ‫- بله.
‫- تا حالا اینو اینجا امتحان کردی؟
‫- چی؟ از کجا؟
‫- این چیزه رو از اینجا.
‫دومی از بالا، ‫سومی از پایین.
‫- اوه! این غذا اسمم داره؟
‫- آره داره. می‌تونی بخونیش.
‫- پاستاهای عالی هم دارن.
‫- درسته؟ ‫- آره.
‫- پاستا.
‫- نه، همون غذایی که اول پیشنهاد دادی رو می‌خوام.
‫- شاشانک، سفارش بده.
‫- دو تا شاورما ‫و دو تا شیک شکلات، الان میارم.
‫- هوم؟
‫- چرا سفارش ندادی؟
‫- خودش فهمید.
‫- تله‌پاتی بود. ‫- آره، چه تله‌پاتی‌ای!
‫- گوش کن، «روشنی». ‫- بله.
‫- یه مدته می‌خوام ‫یه چیزی بهت بگم.
‫- بگو.
‫- خب...
‫- ولش کن. نمی‌خوام فازمونو خراب کنم.
‫- یه ساعته دارم می‌پرسم، فقط بگو. ‫- من...
‫- سر کار مشکلی پیش اومده؟ ‫- نه.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، مطمئنم.
‫- قطارم رسید، شاشانک. فقط بگو! ‫- برو.
‫- مشکل خانوادگیه؟ ‫- نه.
‫- با آنیل دعوا کردی؟ ‫- فردا حرف می‌زنیم. برو.
‫- توروخدا، فقط بگو. ‫- میگم.
‫- فردا می‌بینمت. خداحافظ.
‫- تازه‌ست دیگه، نه؟ ‫- آره.
‫- قهوه داغ؟ ‫- بله، لطفاً.
‫- خب چی می‌خواستی بهم بگی؟ ‫از دیروز منو تو خماری گذاشتی.
‫- هی! چیکار می‌کنی؟
‫- زود باش، بنال. ‫- چرا اینقدر خشن میشی؟
‫- به خاطر این، کلاس یوگامو پیچوندم، ‫می‌دونی که.
‫- بهت میگم.
‫- شاشانک، لطفاً فقط بهم بگو.
‫- خب...
‫- یادته بابام می‌گفت ‫نزدیک بود برم دانشگاه آی‌آی‌ام؟
‫- آره. ‫- اینطوری نیست.
‫- خب، من واقعاً قبول شده بودم.
‫- اما برای مصاحبه نرفتم.
‫- همون لحظه که درباره مصاحبه ‫و بحث گروهی شنیدم،
‫- نتونستم خودمو راضی کنم که برم تو.
‫- برای همین به همه گفتم رد شدم.
‫- همینه.
‫- اشکالی نداره.
‫- الان خیلی احساس سبکی می‌کنم.
‫- هوم؟ ‫- آره، حس خوبی دارم.
‫- می‌دونی چیه؟ ‫من تا حالا اینو به هیچ‌کس نگفتم.
‫- حتی به مامانم.
‫- تو اولین نفری.
‫- واقعاً؟
‫- آره.
‫- شاشانک، می‌دونی...
‫- این چیزی که بین ماست...
‫- چی؟ عشق؟
‫- اعتماد؟
‫- «احساسات؟»
‫- نه.
‫- «ارتباط؟»
‫- نه.
‫- صمیمیت؟
‫- عینک.
‫- عینک؟
‫- اینا عینک طبی نیستن.
‫- پس چرا می‌زنیشون؟
‫- چون فکر می‌کنم...
‫- دماغم بدون اونا عجیب به نظر می‌رسه.
‫- چی؟
‫- دماغت چیز مورد علاقه من ‫توی صورتته.
‫- خیلی بامزه‌ست.
‫- وقتی این کارو می‌کنی، مثل جادوئه.
‫- فقط یه بار برام انجامش بده.
‫- لطفاً انجامش بده.
‫- نه، شاشانک. ‫- لطفاً.
‫- انجامش بده.
‫- آره، همون!
‫- حالا عینک رو بردار.
‫- نه، برنمی‌دارم. ‫- برش دار.
‫- نه شاشانک، عینکم نه.
‫- عینکم نه، شاشانک. نه...
‫- تبریک میگم!
‫- ما الان یه ماشین نو خریدیم! ‫- چی!
‫- وای خدای من!
‫- کی این اتفاق افتاد؟
‫- خب...
‫- خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫- بابا...
‫- الو؟
‫- شنیدم ماشین خریدی.
‫- حالا برو، یه خونه هم بخر.
‫- چهار سال دیگه طول نکشه ‫تا یکیشو بخری، باشه؟
‫- من قطع می‌کنم.
‫- باشه، بابا.
‫- یادم نمیاد
‫- آخرین باری که بهم افتخار کرد کی بود.
‫- وقتی بود که نزدیک بود ‫مصاحبه آی‌آی‌ام رو قبول بشی.
‫- گوش کن، «روشنی». ‫- بله؟
‫- عینکت رو بردار، لطفاً.
‫- از بین همه چیزایی ‫که می‌تونستی بخوای دربیارم،
‫- عینکم رو گفتی.
‫- بیخیال.
‫- خیلی بامزه‌ای.
‫- این چه...
‫- هی!
‫- چی شد، داداش؟
‫- هیچی...
‫- من...
‫- خطش انداختی!
‫- کجا؟ رو ماشینت یا قلبت؟
‫- تو... همونجا وایسا.
‫- صبر کن، عزیزم.
‫- امروز می‌خوام قیامت به پا کنم.
‫- هی، وایسا!
‫- نترس.
‫- آروم باش، داداش. ‫یه خط کوچیکه، چیز مهمی نیست.
‫- من فردا ماشینمو میارم، ‫می‌تونی دوباره روش خط بندازی.
‫- دوست‌دخترم امروز باهامه، ‫و پای عشق وسطه
‫- پس لطفاً یکم کوتاه بیا.
‫- زیاده‌روی نمی‌کنم.
‫- فقط یقه و موهاتو می‌گیرم ‫و یکی دو تا مشت می‌زنم.
‫- باشه؟ ‫- عمراً!
‫- این خیلی زیاده.
‫- دونه‌ای یکی خیلی کمه.
‫- دو تا چطوره؟ به نظر منصفانه میاد.
‫- می‌تونی ازم پول بگیری.
‫- آنلاین برات می‌زنم، باشه؟
‫- می‌زنی؟ ‫- آره، می‌زنم.
‫- آره. ‫- آره؟
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫- آماده‌ای؟
‫- یواش بزن.
‫- به موهام نه.
‫- به موهات نه؟ پس کجا بزنم؟
‫- به شکمم.
‫- پشت سرتو نگاه کن... اون کچله!
‫- بگیرش!
‫- محکم بزنش!
‫- زود باش، شاشانک! زود باش! ‫- خدای من!
‫- خون!
‫- تو...
‫- شاشانک!
‫- امروز به خودت افتخار می‌کنی؟
‫- فقط با یه خط روی ماشین ‫راضی نشدی.
‫- حالا چطوری قراره ‫با یه دست این کارو بکنم؟
‫- چیو؟
‫- کار کنم. ‫- اوه!
‫- کار.
‫- روش کیسه یخ می‌ذارم. صبر کن.
‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫- اگه یکی صداتو بشنوه چی؟
‫بابا
‫- آقای نازک‌نارنجی.
‫- گوش کن، خیلی دیره.
‫همم.
‫برو خونه.
‫انتظار داری این‌جوری ولت کنم؟
‫نه.
‫ولی مجبوری.
‫هی!
‫- خداحافظ، فردا می‌بینمت. ‫- خداحافظ.
‫- الو؟ ‫- الو؟
‫سلام بابا. دست‌بوسم.
‫- الو؟ ‫- الو؟ الو؟
‫صداتو نمی‌شنوم.
‫واقعاً نمی‌شنوی یا داری فیلم بازی می‌کنی؟
‫الو؟ بابا، می‌شه فردا حرف بزنیم؟
‫کلی کار دارم. وقت ندارم.
‫پس وقت پیدا کن.
‫اگه منم اون موقع وقت پیدا نمی‌کردم،
‫تو الان وجود نداشتی، فهمیدی؟
‫یه مورد ازدواج برات پیدا کردیم. ‫برو فردا ببینش.
‫مشخصاتشو برات می‌فرستم.
‫بابا، در مورد دختره...
‫الو؟ الو، بابا؟
‫سلام آقا.
‫چی میل دارین آقا؟
‫چیزی از بالا می‌خواین یا پایین، آقا؟
‫یه قهوه معمولی، ‫از همونایی که آدمای عادی می‌خورن.
‫چشم، آقا.
‫و برای شما، خانم؟
‫یه تست آووکادو ‫و یه قهوه سیاه، لطفاً.
‫راستی، چیِ پروفایل همسریابیم ‫چشمتو گرفت؟
‫راستش...
‫بابام ازم خواست بیام و ببینمت.
‫از اینکه انقدر واقعی هستی خوشم میاد.
‫خاکی و اصیل.
‫انگار داری یه مرغ رو توصیف می‌کنی، نه یه آدم رو.
‫خاکی و اصیل.
‫خیلی بامزه‌ای!
‫ببین... من دوست‌دختر دارم.
‫یه چیز جدید بگو...
‫اوپس، ببخشید!
‫نه، جدی میگم. من دوست‌دختر دارم.
‫چی؟
‫«رُسنی!»
‫«گندش بزنن!»
‫من... ببخشید.
‫ببخشید.
‫ببخشید. طوری نیست.
‫«رُسنی!»
‫«رُسنی...»
‫«رُسنی!»
‫- به حرفم گوش کن. ‫- تو دقیقاً مثل ساحلی!
‫چی؟
‫دقیقاً به خاطر همین ‫می‌خواستم مطمئن باشی.
‫چی داری میگی؟ ‫بیا یه جا بشینیم--
‫در مورد چی می‌خوای حرف بزنی؟
‫فکر کردی می‌تونی ‫به گشتن دنبال گزینه‌ها ادامه بدی
‫و شاید یکی بهتر رو پیدا کنی؟
‫منظورت چیه؟ من که ماشین «واسینگ» نمی‌خرم
‫که بخوام یه گزینه بهتر پیدا کنم.
‫بابام بهم فشار آورد ‫که ببینمش، منم دیدمش.
‫به هر حال می‌خواستم بگم «نه».
‫بهت نمی‌خورد کسی باشی ‫که می‌خواد بگه «نه».
‫می‌دونی چیه، شاشانک؟
‫تو باید با یکی مثل اون باشی.
‫من بهت نمی‌خورم.
‫اون برات کامله.
‫چی؟ گور بابای کامل بودن!
‫من... از تو خوشم میاد.
‫خنده‌هاتو، ‫اخلاقتو، دیوونه‌بازیاتو دوست دارم.
‫تو جفت کامل منی.
‫می‌دونی بزرگترین ترسم چیه، شاشانک؟
‫اینکه هر وقت همه‌چی عالی به نظر می‌رسه...
‫وقتی به نظر میاد همه‌چی داره خوب پیش میره،
‫تو قلبمو می‌شکنی و میری.
‫- چرا داری اینقدر پیچیده‌اش می‌کنی؟ ‫- من پیچیده‌اش نمی‌کنم.
‫دارم سعی می‌کنم از خودم محافظت کنم.
‫شاشانک، ما باید تهِ یه سری رابطه‌ها ‫نقطه بذاریم،
‫پس کاما نذار و کشش نده.
‫سلام!
‫سلام.
‫ببین چی گرفتم.
‫موردعلاقه‌ات.
‫- نودل؟ ‫- آره.
‫از کی تا حالا نودل می‌خوری؟
‫کربوهیدرات. واو.
‫مال من نودل کینوآست.
‫نودل کینوآ، جدی؟
‫- پیف. ‫- به به.
‫چی شده؟
‫نپرس. مسائل کاری.
‫- تو چه خبر؟ ‫- من؟
‫دارم میرم گوا.
‫چی؟ یهویی؟
‫اول آرجون ‫فقط با دوستاش برنامه‌ریزی کرده بود.
‫حالا همه زنا هم دارن باهاشون میرن.
‫پس منم میرم.
‫تو اصلاً هویتی فراتر از ‫زنِ اون بودن داری؟
‫منظورت چیه؟
‫منظورم اینه که اول رژیم کتو گرفتی،
‫بعدش فاز وگان بودن
‫بعد یوگا، و حالا هم این سفر گوا.
‫هر کاری می‌کنی فقط برای راضی کردن اونه.
‫نه، منظورم اینه که...
‫من... خوشحالم که این کارو براش انجام میدم.
‫ننا، این چه جور رابطه‌ایه؟
‫این سمیه.
‫بهم بگو عشق چیه.
‫عشق...
‫عشق یعنی آزادی داشته باشی ‫هر کاری می‌خوای بکنی.
‫عشق یعنی صداقت.
‫و تو مدام داری خودت رو به خاطر اون تغییر میدی.
‫من خودم رو تغییر نمیدم. ‫رابطه‌ها این‌طوری‌ان.
‫- مشکلش چیه؟ ‫- مشکل اینه که...
‫یه چیزی بهم بگو.
‫آخرین باری که آرجون پرسید «حالت خوبه؟
‫چیزی نیاز داری؟ خوشحالی؟» کی بود؟
‫اصلاً تا حالا اینو ازت پرسیده؟
‫آخرین باری که کاری رو انجام دادی
‫که خودت رو خوشحال کرد، کی بود؟
‫یالا، بهم بگو!
‫هر روز صبح بیدار میشی و با خودت میگی: «امروز تو منو چی داریم؟
‫چه رنگی لاک بزنم؟»
‫خودتم نمی‌بینی، ‫اما داری تبدیل به مامان میشی.
‫لعنتی.
‫این روزا چت شده؟
‫من هر کاری تونستم کردم مامان،
‫ولی کافی نبود.
‫مادر بودن سخته، عزیزم.
‫فقط به من نگاه کن...
‫هنوزم دارم از تو مراقبت می‌کنم.
‫این چیزی که بهش میگن عشق چیه؟
‫یه مجازاتِ بی‌گناه از اون بالا
‫این چیزی که بهش میگن عشق چیه؟
‫یه مجازاتِ بی‌گناه از اون بالا
‫کسی که نمی‌تونه متوجه بشه
‫اشک‌های توی چشمهامو
‫من ناراحتم
‫تمام لحظاتم فقط با غم پر شده
‫حتی توی شلوغی
‫قلبم احساس تنهایی می‌کنه
‫هر جا که میرم
‫دنبال تو می‌گرده
‫با دلیل یا بی‌دلیل
‫تو رو جستجو می‌کنه
‫برای یه بارم که شده دست از خودخواهی بردار
‫به اشتباهاتت بده
‫یه شانس برای یادگیری
‫برای یه بارم که شده دست از خودخواهی بردار
‫به اشتباهاتت بده
‫یه شانس برای یادگیری
‫یه لطفی در حقم بکن
‫این قلبِ نیمه‌شکسته‌ام رو بگیر
‫برو جلو و کلاً تیکه‌تیکه‌اش کن
‫ابرهای من
‫تمام رنگ‌هاشون رو از دست دادن
‫و تمام بارون‌های من
‫هنوزم متعلق به توان
‫هر جا که میرم
‫دنبال تو می‌گرده
‫بی‌جهت، بدون هیچ دلیلی
‫دنبال تو می‌گرده
‫داستان یه قلب شکسته
‫با دلیل یا بی‌دلیل...
‫این چیه؟
‫لازم نبود «تیسرت»مو پس بدی.
‫مشکلی نیست.
‫مال خودته، باید نگهش داری.
‫واقعاً؟
‫همم.
‫خب، چطوری؟
‫زندگی چطوره؟ کار چطوره؟ همه‌چی خوبه؟
‫همه‌چی خوبه.
‫تو چی؟
‫چی بگم؟
‫داشتم تو کوه‌ها می‌گشتم.
‫عکساتو دیدم. قشنگ بودن.
‫پس چرا لایک‌شون نکردی؟
‫اونقدرام عالی نبودن.
‫تنها رفتی؟
‫آره. با کی می‌تونستم برم؟
‫با سونیا؟
‫همونی که باهاش قهوه خوردی؟
‫داری حسودی می‌کنی.
‫جالبه.
‫ببخشید؟
‫چرا باید به اون حسودی کنم؟
‫عمراً.
‫پس اصلاً چرا داریم در موردش حرف می‌زنیم؟
‫می‌دونی چیه، شاشانک؟ ‫من فقط اومدم تیشرتت رو پس بدم.
‫- خداحافظ. ‫- «رُسنی»، صبر کن...
‫منظورم اینه که...
‫خداحافظ.
‫- بهشون زنگ بزن. ‫- انقدر زود بلیت هواپیما گیرشون میاد؟
‫خبراای خوب رو که بشنون، ‫در هر صورت خودشونو می‌رسونن.
‫خاله آنو، خواهر گودو، ‫خاله سوما، عمو نیراج...
‫چه خبره؟ ‫چرا همه تو حیاط جمع شدید؟
‫- داریم برنامه‌ریزی می‌کنیم. ‫- برای چی؟
‫برای کاری که تو کردی.
‫من چیکار کردم؟
‫باید به ما می‌گفتی ‫که می‌خوای با شاشانک ازدواج کنی.
‫الکی برای ازدواجت روزه می‌گرفتم.
‫حداقل یه عالمه پول خواروبار صرفه‌جویی کردیم.
‫- این چرت و پرتا چیه! ‫- بس کن!
‫شاشانک رو دیدی؟
‫دیدی؟
‫آره، دیدم. ولی...
‫- باهاش قهوه خوردی؟ ‫- خوردی؟
‫آره، ولی فقط یه چیز دوستانه بود.
‫- اوه، فقط دوستانه. ‫- می‌فهمم.
‫وایسا.
‫ادامه بده.
‫- پس یه راست بریم سراغ نامزدی؟ ‫- بیتو! رمز!
‫- می‌خوای همین الان انجامش بدی؟ ‫- ۰۰۰۷.
‫مامان، بهم بگو.
‫این بغل کردن به نظرت دوستانه میاد؟
‫این‌طوری به نظر نمیاد.
‫اوه، این!
‫- داری الکی بزرگش می‌کنی. من... ‫- من باهاش حرف زدم.
‫- بابا... ‫- با بابای شاشانک حرف زدم.
‫- خب. ‫- مرد خوبیه. واقعاً خوب.
‫اونم موافقه که اینا باید سریع نامزد بشن و یکی دو ماه دیگه عروسی کنن.
‫عالیه! تو کل عمرت این‌قدر سریع کار نکرده بودی.
‫این دومین باریه که ازم تعریف می‌کنی.
‫- بابا... ‫- خیلی برات خوشحالم، عزیزم.
‫- خیلی برات خوشحالم. ‫- بزن قدش!
‫خب، من نگرانم چون اونا می‌خوان نامزدی فوری برگزار بشه.
‫باید به کلی کار برسیم. سالن رزرو کنیم...
‫تو فقط باید به همون مبل بچسبی.
‫پاتو بیرون نذار.
‫چی؟
‫بازی!
‫بعداً به حسابت می‌رسم.
‫شاشانک!
‫سلام، «رُسنی»؟
‫بابام بهم زنگ زد. تو به پدر و مادرت چی گفتی؟
‫من هیچی بهشون نگفتم. این بیتوی احمق...
‫ما رو تو کافه با هم دید.
‫اوه!
‫بیتو یه کتک مفصل از من می‌خوره.
‫ببخشید، اون برادر منه.
‫من هرچی دلم بخواد می‌تونم بهش بگم،
‫ولی تو حق نداری. فهمیدی؟
‫پس...
‫من... منظورم اینه که...
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫بـ-بیا فقط انجامش بدیم.
‫باشه.
‫بیا بریم تو کارش.
‫«مطمن» هستی؟
‫صد در صد «متمئنم».
‫سلام...
‫می‌شه لطفاً صدای آهنگ رو کم کنید؟
‫چه روز قشنگیه.
‫منظورم اینه که، امروز فوق‌العاده خاصه.
‫کل خانواده بعد از یه مدت خیلی طولانی دور هم جمع شدیم.
‫همه‌شون روشنی رو
‫از وقتی یه دختر بچه کوچیک بود می‌شناسن.
‫خب، آقای شاشانک شارما،
‫برادرزنِ آینده‌ی من،
‫دوست داری چند کلمه در مورد همسر آینده‌ت بگی؟
‫چون حرفمو باور کن، وقتی ازدواج کردی
‫به زور می‌تونی چیزی بگی.
‫یالا، لطفاً.
‫لطفاً.
‫یالا شاشانک. همه‌مون می‌خوایم حرفاتو بشنویم.
‫یالا دیگه.
‫داماد! داماد!
‫- داماد، یالا! ‫- یالا. لطفاً.
‫حرف بزن. بعداً دیگه فرصتشو پیدا نمی‌کنی.
‫- یالا شاشانک. ‫- حرف بزن.
‫یالا. لطفاً.
‫یالا دیگه.
‫- هی! ‫- اون کیه؟
‫دلم می‌خواد اون از طرف من حرف بزنه.
‫امروز برادرم داره نامزد می‌کنه!
‫کی می‌تونه الان جلومو بگیره؟
‫- حسابی برام دست بزنید! ‫- یه کم مسته.
‫- دست بزنید، لطفاً. ‫- به نظر مست میاد.
‫شاشانک همیشه تو سری خور بوده.
‫چرا داره چرت و پرت می‌گه؟
‫ولی آخرش همیشه یه جوری برنده می‌شه.
‫خیلی عزیزه.
‫وقتی اولین بار در مورد روشنی بهم گفت،
‫قسم می‌خورم، کار تموم بود. نقطه سر خط.
‫همون موقع بهش گفتم که اون همون شخص موردنظره.
‫- اون اینو گفت؟ ‫- و گفتم از دستش نده.
‫مسته، واسه همین داره هذیون می‌گه.
‫شاشانک بهم گفت،
‫که عاشق شده!
‫واقعاً اینو گفت.
‫اون همه‌چی رو به من می‌گه.
‫تک تک چیزا رو...
‫وقتی برای اولین بار همدیگه رو دیدن...
‫ابرا اومدن، رعد و برق زد،
‫و فقط به همدیگه زل زدن.
‫- روشنی تو چشمای شاشانک نگاه کرد... ‫- تو همه‌چی رو بهش گفتی؟
‫و ازش پرسید
‫که از بارون خوشش میاد یا نه.
‫- این که چیزی نیست عمو دیپاک. ‫- بس کن!
‫اولین باری که...
‫- شاشانک... ‫- ...وقتی رفت خونه‌شون...
‫شاشانک!
‫- بهشون بگم؟ ‫- جلوشو می‌گیری یا خودم بگیرم؟
‫هی!
‫کافیه دیگه.
‫مامان، کافیه.
‫اینو خودم درست کردم.
‫توش زردچوبه، چوب صندل و زعفرون داره.
‫به این گرونی؟
‫پس بهتره بخورمش.
‫بخوریش می‌ره تو جونت؛ بمالیش، روی صورتت خودشو نشون میده.
‫حالا ساکت باش.
‫می‌تونم جواب بدم؟
‫شاشانکه.
‫- سلام شاشانک. ‫- اوه!
‫شاشانک، منم!
‫سلام!
‫می‌تونم سه شب آینده رو با تو باشم؟
‫این چه حرفیه!
‫یه تور مسافرتی سه شب و چهار روز برنده شدم.
‫دلم نمی‌خواد تنها برم.
‫خب، می‌خوای باهام بیای؟
‫باهات بیام؟ جدی می‌گی؟
‫مامانم رو فراموش کردی؟
‫ما فقط نامزدیم، ازدواج که نکردیم.
‫سلام خانم.
‫قطار چه ساعتی راه می‌افته عزیزم؟
‫روشنی باهات میاد.
‫حتماً میاد.
‫مامان، مطمئنی؟
‫اوهوم.
‫باشه.
‫- خوشحالی؟ ‫- «خوشحالم.»
‫باشه، خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫آره!
‫مامانه.
‫- سلام مامان. ‫- رسیدید عزیزم؟
‫آره، رسیدیم.
‫کماون چطوره؟
‫کماون؟
‫اون عالیه. دیگه بزرگ شده.
‫حتی پرسید چرا تو رو با خودم نیاوردم.
‫- بعداً بهت زنگ می‌زنم. ‫- باشه، خداحافظ.
‫برو، برو، برو...
‫وای، چقدر خوشگله!
‫من عاشق اتاقای هتلم!
‫عاشقشونم!
‫این تخت بزرگ، این منظره...
‫دستگاه قهوه‌ساز روی میز کنار تخت،
‫و فقط کافیه نه رو بگیری تا خدمات اتاق بیاد.
‫آدم دیگه چی می‌خواد؟
‫هان؟
‫هیچی.
‫فقط تو رو.
‫من فقط تو رو می‌خوام.
‫وقتی عشق به سراغت میاد باید چی‌کار کنی؟
‫هیچ کتابی اینو بهت یاد نمیده
‫وقتی عشق به سراغت میاد باید چی‌کار کنی؟
‫هیچ کتابی اینو بهت یاد نمیده
‫این‌طور حس می‌شه که
‫قلبم فقط منتظر تو بوده
‫اگه این یه خوابه
‫دلم نمی‌خواد هیچ‌وقت بیدار بشم
‫تو تمام طول روز، تو تمام طول شب
‫فقط منم و تو
‫تو تمام طول روز، تو تمام طول شب
‫فقط منم و تو
‫دیدارهامون یه لذت زیباییه
‫مثل یه جشنواره روشن و شاده
‫وقتی نزدیکی، همه‌چی حس خوبی داره
‫ممکنه دنیا اشتباه کنه و حق با ما باشه
‫این لحظات شیرین رو محکم نگه دار
‫نذار محو بشن یا از دست برن
‫بیا شب‌ها که می‌ریم ستاره‌ها رو بشماریم
‫و بذاریم حرفای تموم‌نشدنیمون جریان پیدا کنه
‫وقتی عشق به سراغت میاد باید چی‌کار کنی؟
‫هیچ کتابی اینو بهت یاد نمیده
‫این‌طور حس می‌شه که
‫قلبم فقط منتظر تو بوده
‫اگه این یه خوابه
‫دلم نمی‌خواد هیچ‌وقت بیدار بشم
‫تو تمام طول روز، تو تمام طول شب
‫فقط منم و تو
‫تو تمام طول روز، تو تمام طول شب
‫فقط منم و تو
‫واو! مومو!
‫- وایسا! نگه دار! ‫- داداش کامیون رو نگه دار.
‫امروز روز مومو خوردنه!
‫- گیاهی یا گوشتی؟ ‫- جفتش!
‫این هوا و مومو...
‫آره!
‫عالیه. ممنون.
‫نوش جان.
‫هوم، بد نیست.
‫خوشحالم که از مومو خوشت میاد، وگرنه نامزدیمون رو به هم می‌زدم.
‫اینجا رو نگاه کن.
‫لطفاً.
‫خوشم نمیاد.
‫خب نظرت راجع به این یکی چیه؟
‫اینو دوست داری؟
‫بانمکه، نه؟
‫کی بهت اجازه داده ‫عکس منو پست کنی؟
‫خب، من... من فقط می‌خواستم ‫نامزدیمونو اعلام کنم.
‫برای همین پستش کردم. چرا باید اجازه می‌گرفتم؟
‫معلومه که باید اجازه بگیری، شاشانک.
‫اگه می‌خوای عکسای نامزدی، عروسی، ‫یا حتی طلاقتو پست کن،
‫ولی عکس منو پست نکن.
‫مشکلش چیه؟
‫می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم، جدی؟
‫پروفایلت عکس طلوع آفتابه، ‫والپیپرت غروب.
‫تو این دنیا چیزای قشنگ‌تری ‫از طلوع و غروب هم هست.
‫مثل تو.
‫چرا عکسای خودتو پست نمی‌کنی؟
‫چون تو عاشق پست گذاشتن ‫تو شبکه‌های اجتماعی هستی و من نه.
‫من از اون آدما نیستم.
‫«رُسنی.»
‫«رُسنی»، قضیه چیه؟
‫گوش کن...
‫دلیل با تو بودن رو دوست دارم!
‫دلیل با تو بودن رو دوست دارم
‫که از وقتی دیدمت
‫هر فصلی برام تازگی داره
‫هر فصلی برام تازگی داره!
‫چطور بود؟
‫بی‌مزه.
‫دارم در مورد شعره حرف می‌زنم.
‫منم همینطور.
‫بامزه.
‫رئیسه.
‫الو؟
‫بله، قربان.
‫بله. همه‌چیز مرتبه.
‫چی؟
‫بله، قربان. ولی...
‫بله، قربان. متوجهم.
‫بله، قربان. چشم. حتماً.
‫چشم.
‫ولی، قربان...
‫چه خبره؟
‫خب...
‫- رئیسم زنگ زد. ‫- خب.
‫یه مشکلی پیش اومده.
‫یه جلسه مهم پیش اومده ‫که نمی‌تونم نرم.
‫باید برگردیم.
‫ها؟
‫چی داری میگی؟
‫بهش گفتی برای تعطیلات ‫از شهر خارج شدی؟
‫سعی کردم، ولی قطع شد.
‫خب دوباره بهش زنگ بزن.
‫آنتن نمیده.
‫- چیکار کنم؟ ‫- ما که سیم‌کارتمون یکیه.
‫مال من آنتنش پُره.
‫بهش زنگ بزن.
‫بیخیالش شو.
‫- چرا بیخیال بشم؟ ‫- یه وقت دیگه برمی‌گردیم.
‫ما اینجاییم، زندگیمون اینجاست. ‫می‌تونیم یه وقت دیگه بیایم.
‫- فقط بیخیال شو. ‫- شاشانک، تو همیشه همین کارو می‌کنی.
‫فقط بهش زنگ بزن. ‫بهش بگو که نمی‌تونی بیای.
‫فقط بهش زنگ بزن.
‫می‌دونی چیه؟ تو واقعاً ترسیدی.
‫چیه؟ یا برید ‫یا یه صندلی بردارید و بشینید.
‫من نترسیدم.
‫بیا، یه کم قهوه بخور.
‫بحثو عوض نکن، شاشانک.
‫اگه نترسیدی، بهش زنگ بزن.
‫بهش زنگ بزن.
‫- من بهش زنگ بزنم؟ ‫- نه، خودم می‌زنم.
‫زنگ بزن.
‫دا-دارم زنگ می‌زنم.
‫داره بوق می‌خوره.
‫الو؟
‫قربان، من نمی‌تونم بیام.
‫نه، قربان. امکانش نیست.
‫- من با خانوادم تو تعطیلاتم. ‫- عالیه.
‫پس...
‫جدی؟
‫داری به من می‌خندی؟
‫- داری مسخرم می‌کنی؟ ‫- نه، نمی‌کنم.
‫باشه. راحت باش، بخند.
‫خوشم نمیاد مسخرم کنن.
‫مسخرت نمی‌کنم.
‫فقط دارم سعی می‌کنم توضیح بدم.
‫البته.
‫بابام تو خونه همین کارو می‌کنه، ‫رئیسم هم تو شرکت.
‫چرا هیچ‌کس سعی نمی‌کنه منو بفهمه؟
‫من که می‌فهممت.
‫تنها چیزی که میگم اینه که بهش زنگ بزن ‫و بگو نمی‌تونی بری.
‫- خیلی سادست. ‫- به این سادگیام نیست.
‫اینجا شرکت تو نیست، «رُسنی»،
‫که هر وقت دلت خواست بری ‫و هر چی خواستی بپوشی.
‫من باید کراوات بزنم ‫و از نه تا پنج کار کنم.
‫باید گزارش بدم ‫و واقعاً کار کنم.
‫فکر می‌کنی من کار نمی‌کنم؟
‫فکر می‌کنی کار من الکیه؟
‫ولی با این وجود، شاشانک،
‫اگه جای تو بودم،
‫با شجاعت به رئیسم می‌گفتم ‫که نمی‌تونم بیام.
‫- شجاعت؟ ‫- آره.
‫تو حق نداری در مورد شجاعت ‫به من درس بدی، «رُسنی».
‫حداقل من همونی که هستم با مردم روبه‌رو میشم.
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
‫مثل تو پشت عینک‌های فیک قایم نمیشم.
‫کجایی؟
‫باشه.
‫زود میام اونجا.
‫بذار برسونمت خونه.
‫مهم نیست.
‫بزن بریم.
‫خب، قرار بود این ‫نسخه ویژه‌مون باشه؟
‫اینطوری می‌خوایم «ویژه»‌اش کنیم؟
‫بچه‌ها!
‫مشکلی پیش اومده، مندی؟
‫رنگو ببین، رُش.
‫یه لحظه. ‫کاران، اون یکی پوشه رو باز کن.
‫مدلی که تاپ سبز پوشیده...
‫جدی؟
‫فکر می‌کنی دارم درباره لباسش حرف می‌زنم؟
‫سعی کن بعضی وقتا از مغزت ‫استفاده کنی، عزیزم.
‫دارم در مورد رنگ پوستش حرف می‌زنم.
‫اون نمی‌تونه رو این جلد باشه.
‫این خلاف قوانین شرکته.
‫چرا نمی‌فهمی، ها؟
‫چرا نمی‌فهمی؟
‫چون من هیچ اهمیتی ‫به این شرکت نمیدم!
‫قوانین شرکت چیه؟
‫اصلاً کی این قوانین رو می‌سازه؟
‫آخه چطور شبا می‌خوابی
‫وقتی هر روز این چرت‌وپرت‌ها رو ‫تولید می‌کنی، مندی؟
‫اصلاً می‌فهمی ‫داری با دخترایی که
‫به این عکس نگاه می‌کنن چیکار می‌کنی
‫و تمام عمرشون رو با این فکر زندگی می‌کنن ‫که به اندازه کافی خوب نیستن؟
‫این معیارهای زیبایی دیگه چه صیغه‌ایه؟
‫واقعاً لازمه که ‫همش خودمون رو باهاشون تطبیق بدیم؟
‫چرا نمی‌تونیم بنویسیم، ‫«پوست تیره‌ات رو بپذیر»؟
‫چرا نمی‌تونیم بگیم، «کک و مک‌هات،
‫جوش‌هات، سینه‌های کوچیکت، باسن بزرگت،
‫سلولیتت، شکم شلت، ‫پهلوهات، همشون طبیعین؟
‫همه‌شون واقعین.»
‫چرا نمی‌تونیم فقط بگیم،
‫«فقط همونی باش که هستی.
‫همین‌طوری که هستی زیبایی.
‫تو کافی هستی.»
‫و روزی که ‫جرئت چاپ کردن اینو پیدا کردی،
‫اون روزیه که واقعاً ‫یه «نسخه ویژه» خواهی داشت.
‫موفق باشین.
‫من استعفا میدم.
‫همه این دعواها، بحث‌ها، آشتی کردن‌ها،
‫دست انداختن همدیگه ‫حالا دیگه بخشی از زندگیتونه.
‫شما اساساً واسه یه ‫پکیج مادام‌العمر ثبت‌نام کردین.
‫گوش کن...
‫ما مردا...
‫دلامون سخته.
‫در حالی که دخترا...
‫دلاشون نرم و ظریفه.
‫فهمیدی؟
‫پس تو باید قدم اول رو برداری.
‫اون نمیاد سمتت.
‫تو یه رابطه، ‫بده‌بستونی در کار نیست.
‫فقط دادنه و دادن.
‫تو هیچی نمی‌گیری.
‫فقط به دادن ادامه میدی.
‫من از بچگی به اندازه کافی ‫از این دنیا دیدم.
‫یه چیزی بهم بگو.
‫تو که تا حالا عاشق نشدی،
‫نه دوست‌دختری داشتی، نه ازدواج کردی...
‫پس این همه خرد و دانایی رو ‫از کدوم گوری آوردی؟
‫وقت آزاد زیاد دارم.
‫اینو یادداشت کن.
‫تو باید بری سمتش. ‫اون نمیاد سمتت.
‫و اگه اومد، اونوقت بهم بگو. ‫حرفمو یادت باشه.
‫سلام، عزیزم! امروز زودتر تعطیل شدی؟
‫من یه مرخصی دائم از کارم گرفتم.
‫استعفا دادم.
‫- استعفا دادی؟ ‫- استعفا دادی؟
‫مامان، الان نه، لطفاً.
‫- چیکار با خودت کردی، نینا؟ ‫- مامان، رُشنی کجاست؟
‫تو اتاقشه. ‫چه بلایی سرت اومده؟
‫مامان، الان نه، لطفاً.
‫الان نه، لطفاً.
‫نینا؟
‫چی شده؟
‫اون هیکل بیکینی که اینقدر براش زحمت کشیدم؟
‫گرسنگی کشیدم، فستینگ متناوب کردم، ‫همه‌کار کردم.
‫می‌دونی آرجون وقتی رسیدیم گوا ‫بهم چی گفت؟
‫چی؟
‫که به نظر مریض میام.
‫اونجا بود که فهمیدم ‫داشتم چه غلطی می‌کردم.
‫وقتی پنج کیلو چاق‌تر بودم، ‫بهم می‌گفت چاق.
‫وقتی وزنمو کم کردم، بهم گفت مریض.
‫- نینا. ‫- منظورم اینه که...
‫جداً...
‫نمی‌تونم تمام عمرمو ‫صرف درست کردن اون پنج کیلو کنم.
‫فکر کنم...
‫با این هدف زندگی می‌کردم
‫که کاری کنم آرجون ازم خوشش بیاد.
‫همین.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫هر کاری هم بکنم،
‫هیچ‌وقت براش به اندازه کافی خوب نیستم.
‫هیچ‌وقت کافی نیستم.
‫اصلاً یادم نمیاد آخرین بار کِی تا خرخره غذا خوردم.
‫نینا...
‫بیخیال...
‫چای‌های بدون قند،
‫نون ارزن، وسواس روی ترازو،
‫شمردن چربی، کربوهیدرات و هزار تا کوفت دیگه...
‫دارم دیوونه میشم، روش.
‫کم آوردم.
‫دیگه نمی‌تونم اینطوری زندگی کنم.
‫نه. نمی‌تونم این‌جوری زندگی کنم.
‫اون اصلاً براش مهم نیست.
‫دیگه کافیه.
‫حق با تو بود.
‫من همش داشتم خودم رو به خاطر آرجون عوض می‌کردم.
‫اصلاً متوجهش نبودم.
‫حتی نمی‌دونم...
‫کی هستم!
‫چی دوست دارم؟
‫دیگه خودم رو نمی‌شناسم.
‫دیگه هیچی نمی‌دونم.
‫ولی خوشحالم...
‫که شاشانک رو تو زندگیت داری.
‫آدم‌هایی مثل اون کمیابن، روش.
‫خیلی باارزشه.
‫همین‌جوری که هستی...
‫با اون تیشرت‌های گشادت و دمپایی ابری‌هات...
‫دقیقاً همین‌جوری که هستی دوستت داره.
‫قدرش رو بدون.
‫هیچ‌وقت از دستش نده.
‫حق با تو بود.
‫من احمق بودم.
‫داشتم چرت و پرت می‌گفتم.
‫از خانومه پرسیدم،
‫اون غذای گوجه‌فرنگی چی بود.
‫تو...
‫خونه توئه، ‫تو باید در رو باز کنی.
‫اومدم!
‫من تو زندگیم آرامش ندارم.
‫کل روز زنگ‌ها دارن زنگ می‌خورن. ‫کیه؟
‫اینجا که خونه بابات نیست...
‫«روسنی.»
‫بهش گفته بودم!
‫دوستت دارم.
‫من-منم دوستت دارم.
‫شاشانک، وقتی ۱۵ سالم بود،
‫رفتم عروسی دخترخاله‌م تو چندی‌گر.
‫یه لهنگای صورتی پوشیده بودم.
‫خاله‌م گفت: «ببین،
‫لبخند روشنی دقیقاً کپی مامانشه.»
‫و می‌دونی مامانم چی گفت؟
‫«ولی دماغش به باباش رفته.
‫نینا کپی برابر اصل خودمه.»
‫همه شروع کردن به خندیدن.
‫اون روز...
‫حس کردم یه مشکلی دارم، می‌فهمی.
‫نه.
‫از اون روز به بعد، شروع کردم به قایم شدن پشت این عینک‌ها.
‫اون روشنی ۱۵ ساله رو قایم کردم،
‫با این فکر که هر کاری هم بکنم، ‫هیچ‌وقت به خوشگلی نینا نمی‌شم.
‫«روسنی...»
‫شاشانک، هروقت تو آینه نگاه می‌کنم...
‫شاید اونا یادشون رفته باشه،
‫ولی من هنوز می‌تونم صدای خنده‌شون رو بشنوم...
‫«روسنی...»
‫فکر کنم اونقدرها هم خوشگل نیستم.
‫«روسنی.»
‫وقتی تو آینه نگاه می‌کنی، ‫چرا چیزی رو نمی‌بینی که من می‌بینم؟
‫یه دختر دیوونه، لجباز و رو اعصاب
‫که برای من زیباترین دختر دنیاست.
‫می‌فهمم. منم سهم خودم رو کشیدم.
‫تو مصاحبه‌ها رد شدم.
‫مضحکه دست بقیه شدم.
‫بچگی‌هام بدجور کراش داشتم رو «سیلپا ستی»،
‫ولی دروغ می‌گفتم و می‌گفتم کاجول رو دوست دارم.
‫و...
‫ساعت‌ها جلو آینه می‌ایستادم،
‫تا حد مرگ ویدیوهای آموزشی یوتیوب می‌دیدم،
‫ولی بازم نتونستم تلفظم رو درست کنم.
‫بهم بگو. باید چیکار کنم؟
‫باید باهام ازدواج کنی.
‫راستی،
‫حالا که از کارت استعفا دادی، ‫نمی‌خوای بهم شیرینی بدی؟
‫خب، فکر کنم می‌تونم این خبر مهم رو به همه‌تون بدم.
‫می‌دونید کی میزبان اجلاس سالانه امساله؟
‫کره؟
‫نه.
‫ماییم، بچه‌ها.
‫ماییم!
‫آدما از سراسر آسیا و اقیانوسیه دارن میان بمبئی.
‫از این بزرگتر نمی‌شه. آره!
‫و این به خاطر همه شماست، به خاطر سخت‌کوشی‌تونه.
‫ولی هنوز کلی کار داریم. آماده باش، شاشانک. باشه؟
‫هیچ شکایتی نمی‌خوام. همه‌چی باید بی‌نقص باشه.
‫درسته؟
‫دوباره پخشش کن.
‫آمار و ارقام خوب به نظر میان.
‫عالیه. آفرین.
‫لطفاً سعی کن درک کنی.
‫واقعاً نمی‌تونم انجامش بدم.
‫ترفیعت، حقوقت،
‫همه‌چی به این بستگی داره.
‫- ولی من... ‫- به منم فکر کن.
‫منم باید به مدیرای ارشدم جواب پس بدم.
‫قربان...
‫سلام، دوستان.
‫شما هم تو تلفظ همزمان 'سین' و 'شین' مشکل دارید؟
‫پس زبونتون رو بدید عقب
‫و سعی کنید صدای 'شین' دربیارید.
‫بیاید تکرارش کنیم.
‫سَ...
‫«سی...»
‫«سی.»
‫شـ...
‫باید بی‌وقفه تمرینش کنید.
‫- «سی.» ‫- خب، یه بار دیگه...
‫«سی.»
‫«سـ...»
‫«سَ...»
‫«سی.»
‫«سـ...»
‫«سی.»
‫الو؟
‫شاشانک، یه ساعته دارم بهت زنگ می‌زنم. ‫کجایی؟ می‌تونیم امروز همو ببینیم؟
‫اصلاً حوصله ندارم، «روسنی».
‫حوصله‌ت میاد سر جاش.
‫همین الان بیا خونه.
‫- باشه، فعلاً. ‫- خب...
‫شاشانک اومد. ببخشید.
‫سلام!
‫بیا.
‫واقعاً ببخشید که این‌قدر اورژانسی بهت زنگ زدم، شاشانک.
‫چاره دیگه‌ای نداشتم.
‫می‌خواستم یه خبر خوب بهت بدم.
‫بیخیال.
‫فقط یه مدل خبر خوب که نداریم.
‫مامان‌بزرگ!
‫راستش، آشنا شو با روشنی شریواستاو،
‫خبرنگار ارشد سایت BusinessBag.com!
‫واو، تبریک میگم!
‫ممنون.
‫صبر کن ببینم! چی گفتی؟
‫تبریک؟
‫آره، «تبریکس». چطور مگه؟
‫هیچی.
‫داری چیو ازم قایم می‌کنی، شاشانک؟
‫دارم استعفا میدم.
‫چی؟
‫کنفرانس سالانه امسال تو بمبئی برگزار میشه.
‫کل تیم آسیای جنوبی اونجا خواهند بود.
‫رئیسم می‌خواد من ارائه بدم.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم، واسه همین دارم می‌رم.
‫یه لحظه وایسا.
‫داری استعفا میدی چون نمی‌خوای ارائه بدی؟
‫آره، دارم استعفا میدم چون نمی‌خوام یه «ارائس» بدم.
‫چند تا شغل و رئیس رو می‌خوای عوض کنی، شاشانک؟
‫از چند تا ارائه می‌خوای فرار کنی؟
‫واقعاً داری اینو می‌گی؟
‫خودت از کارت استعفا دادی ‫و الان داری به خاطر همون کار به من موعظه می‌کنی؟
‫من استعفا دادم چون با شغلم مشکل داشتم.
‫تو داری استعفا میدی ‫چون با خودت مشکل داری.
‫تفاوتش رو نمی‌بینی؟
‫ببین، من تصمیمم رو گرفتم که استعفا بدم.
‫نه، نمی‌تونی استعفا بدی.
‫نمی‌تونی همین‌جوری ول کنی بری، شاشانک.
‫ما فقط به خاطر تو تا اینجا پیش اومدیم.
‫شاشانک، ‫تو قهرمان این داستان عاشقانه‌ای.
‫یه قهرمان چطور می‌تونه جا بزنه؟
‫این دیالوگ‌ها تو فیلما جواب میده.
‫ولی این واقعیته.
‫و واقعیت این‌شکلیه.
‫تصمیمم رو گرفتم. ‫نظرم رو هم عوض نمی‌کنم.
‫شاشانک، تو باید این کار رو برای ما انجام بدی.
‫من نمی‌تونم با مردی ازدواج کنم که تو ترس زندگی می‌کنه.
‫باشه، پس باهام ازدواج نکن.
‫ظهر همگی بخیر.
‫لطفاً «توجس»...
‫«توجس»، لطفاً؟
‫لطفاً «توجس»...
‫«توجس»، لطفاً؟
‫یه شرکت یه «مؤسسس»...
‫«توجس...»
‫یه شرکت یه «مؤسسس»...
‫«کمالس...»
‫«سـ...»
‫«کمالس.»
‫چیزهایی تو زندگی «ضروریس»!
‫شاشانک شارما.
‫نوبت توئه.
‫خدایا، بذار هر دلی روشن بشه
‫- مبادا ترسی باشه... ‫- نخندید!
‫بذار تو سختیا لبخند بزنم
‫و همین‌جا به راه رفتن ادامه بدم
‫خدایا، بذار هر دلی روشن بشه
‫- مبادا ترسی باشه... ‫- تمومش کنید بچه‌ها! ساکت!
‫بذار تو سختیا لبخند بزنم
‫و همین‌جا به راه رفتن ادامه بدم
‫خدایا، بذار هر دلی روشن بشه
‫مبادا ترسی باشه
‫بذار تو سختیا لبخند بزنم
‫و همین‌جا به راه رفتن ادامه بدم
‫خدایا، بذار هر قلبی روشن بشه
‫باشد که هیچ ترسی نباشه
‫چی!
‫روشنی؟
‫بابا، دیدیش؟
‫البته!
‫«شاشانک شارما از بمبئی
‫برنده جایزه اول جشنواره سالانه بین‌المللی عکاسیه
‫و عکسی که گرفته به نمایش درآمده
‫در انجمن آسیایی.»
‫خانم، شمایین؟
‫آنیل.
‫بله، قربان؟
‫شاشانک استعفا داده.
‫چی!
‫- قربان، می‌تونم یه بار بهش زنگ بزنم؟ ‫- نه. اصلاً.
‫- دیگه نه. ‫- آقای شیکار، لطفاً، فقط یه تماس.
‫تو... تو آماده شو و برو.
‫قربان، کارت شناسایی لطفاً.
‫- راستش، فراموشش کردم. ‫- قربان؟
‫ببخشید قربان، ورود بدون کارت شناسایی ممنوعه.
‫اسمم تو لیسته.
‫بیاین با من، چک کنیم.
‫اسمتون چیه؟
‫کجا رفت؟ بگیرینش!
‫سلام، خانم‌ها و آقایان.
‫سلام. می‌خوام خوش‌آمدگویی گرمی داشته باشم
‫به همه مهمانان برجسته
‫و حاضرین در اینجا.
‫صبح بخیر، همگی.
‫من...
‫من «ساسانک سارما» هستم.
‫من یه مشکلی دارم.
‫من حرف «ش» رو «س» تلفظ می‌کنم،
‫و به خاطر نگرانی از اینکه ممکنه کلمه «اتنسیون» رو اشتباه تلفظ کنم
‫کل زندگیم رو در «هزیتیسیون» و تردید گذروندم.
‫اما امروز، تو خوابم، ‫با «ساسانک» هفت ساله ملاقات کردم.
‫همون «ساسانکی» که ‫بدون بلاتکلیفی، بدون ترس زندگی می‌کرد.
‫احساس کردم انگار داره ازم می‌پرسه،
‫چه اتفاقی افتاده
‫و چرا اینقدر می‌ترسم.
‫راستش، صادقانه بگم، خودمم نمی‌دونم.
‫شاید به خاطر اینه که بزرگ شدم.
‫این ترس رو گرفتم که مردم چی فکر می‌کنن،
‫چی میگن...
‫دارم درست انجامش میدم؟
‫موهام خوبه؟
‫کراواتم خوبه؟
‫نظرت راجع به «پرونانسیاسیون» و تلفظ من چیه؟
‫من از کجا میام؟
‫من چی فکر می‌کنم؟
‫می‌تونم رویاپردازی کنم؟
‫می‌تونم رویاهای بزرگ داشته باشم؟
‫من می‌ترسیدم.
‫اما دیگه نه.
‫می‌خوام از «ساسانک» جوان تشکر کنم
‫که کمکم کرد با ترس‌هام روبرو بشم.
‫پس امروز، تصمیم گرفتم
‫که آزادانه صحبت کنم.
‫خب، خانم‌ها و آقایان،
‫می‌تونیم ادامه بدیم؟
‫خب، شروع می‌کنیم.
‫یک شرکت یه «اینستیتوسیون» هست ‫که بر اساس اعتماد و «دووسیون» بنا شده.
‫کارگرهای یه شرکت ‫قدرت و «پتانسیل» اون رو تعیین می‌کنن.
‫من در پنج سال گذشته اینجا کار می‌کردم،
‫و خیلی خوش‌شانس بودم ‫که با شگفت‌انگیزترین تیم کار کردم.
‫اعتماد از طریق شفافیت،
‫و «دیستریبیوسیون» فروش...
‫گسترش به مناطق روستایی. ‫تجارت الکترونیک با حال و هوای روستایی.
‫...«ماسینِ» لباس‌سویی ما.
‫اعتماد از طریق شفافیت.
‫همین.
‫ممنون.
‫بهت گفتم که اون یه بازنده‌ست،
‫- اما همیشه در آخر برنده میشه. ‫- آره!
‫این یه شیش امتیازیه، درست از بیرون زمین!
‫ایمیل استعفات رو ‫بدون اینکه حتی بخونمش پاک کردم.
‫تموم شد.
‫- اون همه کارها رو خودش انجام داد. ‫- آره.
‫آنیل، مطمئن شو که به همه رسیدگی میشه...
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم، شاشانک.
‫- «رسنی» شریواستاو... ‫- بله؟
‫من، «ساسانک سارما»،
‫در کمال صحت عقل، ‫می‌خوام ازت یه چیزی بپرسم.
‫بپرس.
‫با من ازدواج می‌کنی؟
‫البته!
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
" امیدوارم از دیدن این فیلم لذت برده باشید "
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
[ FilmYar ]
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
‫خب، از «دکوراسیون» خوشت اومد؟
‫عاشقشم! عالیه!
‫این چیه، شاشانک؟
‫بهشون گفتم بنویسن «روسنی با شاشانک ازدواج می‌کند»،
‫و اون احمق‌ها ‫به جاش نوشتن «رسنی با ساسانک ازدواج می‌کند»!
‫چی؟