« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
‫خوابی، سهراب؟
‫برو تو دراز بکش.
‫فردا باید خیلی زود راه بیفتیم.
‫از دستم عصبانی هستی؟
‫سهراب؟
‫امیدوارم بدونی که منظور خاصی نداشتم.
‫خودت که می‌دونی.
‫نمی‌دونم چی شد. ‫فقط یه لحظه کنترلم رو از دست دادم.
‫من واقعاً بهت علاقه دارم. ‫این رو می‌دونی، مگه نه؟
‫سهراب؟
‫ساندیپ، بیدار شو.
‫- جایانتی؟ ‫- چی شده؟
‫چه خبره؟
‫جایانتی!
‫- چی شده؟
‫اوه خدای من!
‫- مدی، اون... ‫- بچه‌ها! بذارین بخوابم...
‫چه خبره؟
‫به پلیس زنگ بزن.
‫کومار، فکر کنم مرده.
‫- منظورت چیه؟ ‫- فکر کنم مرده.
‫اوه، نه!
‫ننا، بیا. ‫بیا از اینجا بریم.
‫ما نمی‌تونیم بریم...
‫چت شده؟ ‫الان نمی‌تونی بری.
‫کی میگه؟
‫کومار، داریم کجا می‌ریم؟
‫- ننا، بیا بریم. ‫- ما نمی‌تونیم بریم.
‫- کومار. ‫- تو نمی‌فهمی.
‫شماها هیچ‌کدوم چیزیتون نمیشه. ‫منم که تو دردسر میفتم.
‫کومار!
‫تو نمی‌تونی از این خونه بری.
‫ایشا.
‫ایشا...
‫چرا همه بیدارن؟
‫شما چطور بیدارید؟
‫من قبل از ساعت دو نمی‌خوابم. ‫داشتم کارهام رو تموم می‌کردم.
‫«صاحب»...
‫«صاحب» مرده!
‫کسی از بیرون ‫اومده بود؟
‫- ساتیا؟ ‫- نه، خانم.
‫من ساعت ۱۱:۳۰ در رو قفل کردم.
‫- مطمئنی؟ ‫- مطمئنم، خانم.
‫بعد از اون پرنده هم نمی‌تونه بیاد تو.
‫کسی چای می‌خواد؟
‫خانم.
‫بیدارش کن.
‫اون داروهای خیلی قوی مصرف می‌کنه.
‫نمی‌تونیم بذاریم تو این وضعیت خواب باشه. ‫برو کنار.
‫ایشا.
‫بیدار شو، ایشا، لطفاً...
‫ایشا.
‫چی شده؟
‫ساعت چنده؟
‫خواهش می‌کنم بیدار شو. ‫یه اتفاقی افتاده.
‫مربوط به سهرابه.
‫سهراب دیگه چیکار کرده؟
‫آروم باش.
‫چیکار کرده؟
‫- سهراب! ‫- خواهش می‌کنم، ایشا.
‫مراقب باش.
‫بابایی، ۳۰ ساله که دارم ‫با احتیاط رانندگی می‌کنم.
‫یه خط هم رو ماشین نیفتاده.
‫لازم نیست بی‌ادبی کنی.
‫کمربندت رو بستی، مگه نه؟
‫تکیه بده و به موسیقی گوش کن.
‫- سهراب! ‫- چیه؟
‫یه کم یواش‌تر برو.
‫همین‌جوریش هم جاده‌ها خیلی خرابن.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫این‌طوری بهتره؟
‫شماها مثل گروه کر دوصدائه هستین!
‫از یه طرف میگین مراقب باش. ‫از اون طرف میگین یواش برو.
‫اگه می‌خواستین یواش برین ‫باید سوار ماشین ساندیپ می‌شدین.
‫این‌طوری بهتره، بابایی؟
‫- سهراب. ‫- مراقب باش!
‫شماها دیگه خیلی روی اعصابین.
‫- فوق‌العاده‌ست! ‫- ممنون.
‫حالت خوبه، تایگر؟
‫اوه خدای من!
‫- اونجا رو ببین! ‫- عزیزم!
‫- اونو دیدی؟ ‫- چیو؟
‫اون کلبه رو دیدی؟
‫دارم سعی می‌کنم رانندگی کنم. ‫هیچی نمی‌بینم.
‫ببخشید. یادم رفت.
‫یادم رفت که نمی‌تونیم چند تا کار رو با هم انجام بدیم.
‫این حقیقت در مورد شوهر منه.
‫چرا مردا این‌طوری‌ان، دکتر؟
‫- چطوری؟ ‫- همین‌طوری.
‫نمی‌تونن هم‌زمان ‫بیشتر از یک کار رو انجام بدن.
‫همه چیزهای قشنگ رو ‫از دست میدن.
‫همیشه سرشون تو کار خودشونه...
‫آره، مردا می‌تونن این‌طوری باشن.
‫- باورنکردنیه! ‫- ولی تو با یه آدم خوب ازدواج کردی.
‫- هی! ‫- این آدم خوبیه؟
‫- تو همون آدم خوبه‌ای؟ ‫- ممنون، چاندرا.
‫اون یکی از بهترین‌هاست.
‫چکت تو راهه. ‫ممنون!
‫این بهترین فرصته.
‫می‌خوام باهاش حرف بزنم.
‫- بهتره با رامان حرف بزنی. ‫- حالا می‌بینیم.
‫چرا داری سر تکون میدی؟
‫کل عمرت رو به سر تکون دادن گذروندی.
‫مثل یه پادو باهات رفتار می‌کنن.
‫گفتم که، باهاش حرف می‌زنم.
‫همه کارهای سخت رو تو می‌کنی ‫و اونا خامه‌ش رو می‌خورن.
‫بدون خامه، بدون کلسترول.
‫خامه مال اوناست.
‫قسمت ما ‫نون خشک بوده.
‫این چیزیه که گیرمون میاد.
‫کمربند ایمنی.
‫کمربند ایمنی!
‫- هی، هاندا!
‫- سلام! ‫- هاندا.
‫سالگردتون مبارک! ‫کارتون تمومه!
‫- مسیر چطور بود؟ ‫- خوب بود.
‫اوه واو! ‫اینجا رو ببین!
‫- بهشتیه! ‫- این گل‌ها رو ببین.
‫- اون چه گلیه؟ ‫- بهش میگن شیپور فرشته.
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- من درباره گل‌ها خیلی چیزا می‌دونم.
‫این از عکس‌هاش هم بهتره.
‫- می‌دونم. ‫- خیلی قشنگه.
‫چاندرا، با همه آشنا شدی؟
‫همگی، صبر کنین. ‫ایشون چاندرا هستن.
‫- و این هم همه. ‫- سلام.
‫بهتون گفتن ‫ساعت تخلیه اتاق کی هست؟
‫میگن ‫اینجا تو دهه ۱۹۲۰ ساخته شده.
‫واقعاً؟
‫صد سالشه، هان؟
‫بهش میاد.
‫- به معنی خوبش. ‫- عجب جایی پیدا کردین! آفرین.
‫ساندیپ کیف‌ها رو بیار.
‫- خب؟ ‫- عجب جایی پیدا کردی!
‫- اسمت چیه؟ ‫- ساتیا.
‫- امکانش هست یه کم چای بیاری؟ ‫- با زنجبیل؟
‫- چند تا اتاق داره؟ ‫- در کل شش تا، خانم.
‫چهار تا جلو، ‫دو تا پشت.
‫- همه‌شون تمیزن؟ ‫- با ملافه‌های تازه.
‫ساندیپ، یه سیگار به من بده.
‫- دنبال چی می‌گردی؟ ‫- اتاقمون.
‫بیاین اینجا. اتاقتون رو نشونتون میدم.
‫همین‌جا.
‫بابا، شما این اتاق رو بردار.
‫ویجایا، لطفاً اون رو ‫تو این اتاق مستقر کن.
‫ساندیپ!
‫زیرسیگاری؟
‫کیفت کجاست؟
‫پنجره رو باز کن.
‫کر شدی؟
‫نمی‌شنوی ‫دارم ازت می‌خوام یه کاری کنی؟
‫نمی‌شه تو خونه تنهات گذاشت.
‫مناسب جمع‌های مؤدبانه نیستی.
‫چه غلطی ‫باید باهات بکنیم؟
‫باید تقاص گناهامون باشه.
‫دو تا هیولا به عنوان پسر گیرمون اومده.
‫از پنجره برو کنار.
‫به ایشا بگو یه کم میوه خرد کنه.
‫برو دیگه.
‫امشب می‌خوام باهاش حرف بزنم.
‫حس می‌کنم ‫قبول می‌کنه.
‫نمی‌دونم چطوری این کار رو می‌کنی. ‫من که زهره‌ ترک می‌شدم.
‫اوه خدای من!
‫رامان، اینجا رو ببین.
‫واو!
‫- پسر، خیلی بلنده. ‫- و قشنگه!
‫واو! چقدر قشنگه!
‫داری چیکار می‌کنی؟ ‫حداقل از قاشق استفاده کن.
‫باید امتحانش کنی.
‫- سالگردتون مبارک. ‫- سالگردتون مبارک.
‫ممم... چه خوشمزه‌ست.
‫می‌تونیم همه‌ش رو بخوریم؟
‫ممنون.
‫روهان.
‫بیا. ‫غذا حاضره.
‫باشه.
‫- درباره اون کاپشن چرم از بابام بپرس. ‫- آرون، تو هم همین‌طور.
‫چرا داری ‫سر به سرش می‌ذاری، سهراب؟
‫- خیلی شیکه. ‫- درسته.
‫- از جنگ جهانی دوم دارمش. ‫- جنگ جهانی دوم!
‫- داره می‌پره پایین. ‫- خودم از ساروجینی ناگار خریدمش.
‫تو اون بازار از اینا گیرت نمیاد.
‫سهراب، تو خیلی بدی.
‫هر وقت فرصت گیر میارن ‫ول‌کن ماجرا نیستن.
‫- ساروجینی ناگار کجاست؟ ‫- یه بازاره تو دهلی.
‫جنگ جهانی دوم کجا بود! این رو ‫از تن یه سرباز مرده درآورده.
‫- لطفاً خفه شو. ‫- روهان، اینجا بشین.
‫- دکتر، میشه برای آرون غذا بکشی؟ ‫- آره، حتماً.
‫سهراب، بس کن.
‫نمی‌تونی بابات رو اذیت کنی.
‫- بابا؟ ‫- جایانتی...
‫- این ژاکت تو نیست؟ ‫- آره.
‫هی، چرا ژاکت زنت ‫تنته؟
‫خب که چی؟ ‫منم پیراهن‌های اونو می‌پوشم.
‫مال خودت رو نیاوردی؟
‫پس، شما دو تا ‫تو یه کالج بودین؟
‫من، نه. ‫من با برادر رامان بودم.
‫آهان، باشه.
‫جفتشون علوم خوندن.
‫اون پزشکی خوند، ‫روان‌کاوی و از این جور چیزا.
‫اوه واو!
‫آهان، پس از اون دکترا هستی!
‫عقب‌مونده‌ها رو درمان می‌کنی.
‫- نباید اینطوری بگی. ‫- نه. من درمانشون نمی‌کنم.
‫بیمارا باید ‫خودشون رو درمان کنن.
‫- حتماً دارو تجویز می‌کنی. ‫- نه.
‫دوستت دکتر قلابیه؟
‫کسی رو درمان نمی‌کنه. ‫دارو هم نمی‌ده.
‫پس ماساژشون می‌دی؟
‫راستش، من فقط راه رو نشون می‌دم.
‫نگاه می‌کنم، گوش می‌دم. ‫و یه جورایی به نظر می‌رسه همین کمک می‌کنه.
‫مثل دکترای هومیوپاتی خودمون.
‫فقط با گرفتن نبض ‫می‌تونن تشخیص بدن.
‫یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‫نبضی که من می‌گیرم کلماته. ‫کلمات حقایق رو برملا می‌کنن.
‫اون می‌تونه روحت رو ببینه.
‫با دکتر ‫چشم تو چشم نشو.
‫جدی می‌گی؟
‫و برای این کار پول هم می‌گیره.
‫همه رو نترسون.
‫کاسبیِ خوبیه.
‫- پولِ مفت. ‫- خیلی هم معروفه.
‫تو گوگل سرچش کن.
‫قبلاً سرچش کردم.
‫- خوب نشده؟ ‫- آره.
‫خوبه، نه؟
‫- مطمئنی؟ ‫- خوبه.
‫نمکش یکم کم نیست؟
‫- شاید یه ذره. ‫- می‌دونستم روت نمی‌شه بگی.
‫- به نظرم که خوبه. ‫- یکم نمک بزن.
‫خوبه.
‫- چرا نمی‌خوری؟ ‫- فقط یه ذره نمکه پسر.
‫- یکم نون بخور. ‫- امتحانش کن.
‫- سهراب، ولش کن. ‫- بیا.
‫زود باش.
‫- سهراب، ولش کن. ‫- بدون نمک نمی‌شه خورد عشقم.
‫بفرما.
‫فقط نمکه بچه. ‫لازمش داری.
‫حالا امتحانش کن.
‫بخور.
‫- حالا بهتر شد؟ ‫- بهتره.
‫مگه نه؟ ‫درست هم نمی‌زنی.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫جاینتی، یه چیزی بگو.
‫- سهراب! ‫- خوب همش بزن.
‫خفه شو! ‫غذاتو بخور.
‫همش بزن.
‫بفرما. ‫حالا یه مزه بکن.
‫- حالا بهتر نشد؟ ‫- خیلی بهتر شد.
‫عالیه!
‫عاشقتم ساندیپ.
‫دکتر، کانادا رو بی‌خیال شو ‫و برگرد.
‫کلی پول درمیاری.
‫باید بدونی کی تمومش کنی.
‫بعضی وقتا واقعاً از حد می‌گذرونی.
‫این که چیزی نیست.
‫اگه نصف کاسه رو هم می‌ریختم، ‫بازم می‌خورد. مگه نه سندی؟
‫- می‌خوردم. ‫- اینو به زنت بگو.
‫کاسه‌ت رو بده من.
‫- می‌شه یه نون بدی؟ ‫- آره.
‫بله، قربان.
‫- خب، کی زنگ زده بود؟ ‫- من، رامان چاولا.
‫شما بازرس آدیتیا هستین؟
‫نه، قربان سرشون شلوغه. ‫بعداً میان.
‫فعلاً ‫می‌تونی با ما حرف بزنی.
‫مقتول کیه؟
‫سهراب هاندا، دوستمون.
‫کی کشتتش؟
‫ما پلیسیم. ‫می‌تونی بهمون اعتماد کنی.
‫به ما بگو.
‫سرکار، ما خواب بودیم.
‫ما هم خواب بودیم.
‫بیاین بریم عمار جی.
‫ببرینش بیرون.
‫خانم.
‫خانم، اگه می‌شه برین کنار...
‫حالش خوب نیست.
‫پس، من باید اینجا بمونم...
‫ایشا.
‫حالش خوب نیست سومان.
‫- اون همسرشه. ‫- من اینجا می‌مونم. باشه؟
‫- فقط... ‫- حالش خوب نیست.
‫مشکلی نیست.
‫- اسمش چیه؟ ‫- سهراب هاندا.
‫- چه نسبتی با شما داره؟ ‫- شریک کاریم بود.
‫- شریک کاریت؟ ‫- بله.
‫- عمار جی؟ ‫- بله، قربان.
‫- کیسه‌های پلاستیکی رو آوردی؟ ‫- بله.
‫هرچی پیدا کردی...
‫بذار تو کیسه‌ها.
‫همه‌تون با دقت گوش کنین.
‫هیچ‌کس به هیچی دست نمی‌زنه. ‫همه‌شون مدرک جرمه.
‫- فهمیدین؟ ‫- بله.
‫فهمیدم...
‫چه خبره؟
‫نشنیدین چی گفتم؟
‫سیگار...
‫ساندیپ.
‫- آرون! ‫- عمار جی.
‫- اینو بذار تو مدارک. ‫- آرون!
‫- شمارشو بگیر. ‫- یه پتو برای برادرت بیار.
‫داره سرد می‌شه.
‫شنیدی چی گفتم؟
‫کی اولین نفر
‫جسد رو دید؟
‫من دیدم.
‫اسمتون چیه؟
‫جاینتی. ‫ایشون همسرمه.
‫جاینتی جی، داره از شما می‌پرسه. ‫اسمتون رو بهش بگین.
‫اسم من جاینتیه.
‫عمار جی، یادداشت کن "جاینتی".
‫ادامه بدین...
‫حدود ساعت ۱۲:۳۰ اومدم اینجا ‫تا یکم آب بخورم.
‫همون موقع دیدمش.
‫می‌فهمم.
‫شما ساعت ۱۲:۳۰ اینجا بودین.
‫و...
‫آخرین نفری که ‫اونو دید کی بود؟
‫من بودم، قربان.
‫- زنده؟ ‫- بله.
‫- اسمتون؟ ‫- مادهوان.
‫مادهوان.
‫شما چی دیدین، مادهوان جی؟
‫حدود ساعت ۱۲ بود و من
‫اومده بودم اینجا یکم کیک بخورم. و...
‫سهراب
‫- روی همین صندلی نشسته بود... ‫- هی!
‫ببین کی اینجاست!
‫باورم نمی‌شه تویی!
‫- می‌شناسیش؟ ‫- من طرفدار پر و پاقرصتم.
‫- تو برنامه "پرده‌فاش" بازی می‌کنه. ‫- درسته.
‫کومار جی، این فوق‌العاده‌ست!
‫بندازش رو برادرت.
‫باید همه چیو واست توضیح بدم؟
‫جفتتون عقلتونو از دست دادین؟
‫ببرش.
‫بچه‌م...
‫اون الان به هیچ‌کدوم از اینا نیاز نداره.
‫مریض می‌شه بابا.
‫بعداً مجبور می‌شیم ‫ببریمش دکتر.
‫ویجایا، براش توضیح بده.
‫خانم...
‫خانم.
‫اون دیگه بلند نمی‌شه.
‫- ایشا! ‫- ایشا! تمومش کن.
‫چطور جرأت می‌کنی؟
‫- چطور جرأت می‌کنی؟ ‫- بس کن.
‫ایشا...
‫بس کن!
‫- تمومش کن. ‫- ایشا...
‫- تمومش کن! ‫- ایشا!
‫فقط خفه شو!
‫ایشا... آروم باش.
‫کافیه.
‫بس کن...
‫چای می‌خوری؟
‫چای؟
‫شکرش خوبه؟
‫باید برم آمپول بزنم...
‫برای بابا.
‫در مورد خانم می‌دونی، نه؟
‫چی؟
‫توی خواب راه می‌ره.
‫خواب‌گردی.
‫حالت خوبه؟
‫- آره. ‫- همم.
‫نترس.
‫چرا باید بترسم؟
‫کار تو نبود، نه؟
‫معلومه که نه.
‫پس برام مهم نیست.
‫از اینجا تا اینجا...
‫با یه ضربه وحشیانه!
‫با یه چیز خیلی تیز.
‫- چی؟ ‫- چاقو اینجا نیست.
‫منظورتون یه چیزی مثل تیغ یا چاقوئه.
‫- چاقوی کیک‌بری اینجا نیست. ‫- چطور ممکنه؟
‫- غیبش زده. ‫- همینجا گذاشتمش.
‫دیگه اینجا نیست.
‫تولد کی بود؟
‫تولد نبود.
‫سالگرد ازدواجمون بود.
‫می‌فهمم.
‫سالگردتون مبارک.
‫ولی این کار ‫با چاقوی کیک‌بری انجام نشده.
‫نه!
‫راستش، یه چاقوی بزرگ بود.
‫برای بریدن گوشت.
‫از اون استفاده کردی؟
‫برای بریدن کیک، بله.
‫منظورش چیه؟
‫و الان غیبش زده.
‫کجا گذاشتیش؟
‫منظورتون چیه؟
‫منظورم اینه که احتمالاً بعد از بریدن گلوش، ‫چاقو رو قایم کردی.
‫خب، کجا قایمش کردی؟
‫فکر می‌کنی کار منه؟
‫- اینکه من دوستم رو کشتم؟ ‫- تو کسی هستی که به پلیس زنگ زد.
‫چون این کار درستیه.
‫باید به پلیس زنگ می‌زدم.
‫تو اداره پلیس سر در میاریم. ‫بیارینش.
‫- بریم. ‫- نه...
‫- منظورت چیه؟ ‫- برو کنار.
‫چه خبره؟ ‫یالا.
‫- کیک تو. چاقوی تو. ‫- اینجا بشین.
‫خب که چی؟
‫- تو کسی هستی که زنگ زدی. ‫- فقط به خاطر اینکه بهت زنگ زدم،
‫من قاتلم؟
‫خانم، گوشیتون رو خاموش کنید.
‫- باهاش حرف بزن. ‫- ما داریم سعی می‌کنیم کارمون رو بکنیم.
‫گوشی رو بده به من.
‫نمی‌تونید همینطوری از گوشیتون استفاده کنید. ‫داریم بازجویی می‌کنیم.
‫فقط جواب تلفن رو بده.
‫- الو؟ ‫- ما اینجا داریم کار می‌کنیم.
‫- فقط بذارید ما... ‫- بفرمایید.
‫- کیه؟ ‫- رئیس.
‫بله، قربان.
‫نه، قربان. ‫فقط بازجویی معمولیه.
‫نه، قربان... ‫هیچی تا وقتی شما برسید اینجا...
‫نمی‌دونم سعی داره ‫چه منظوری رو برسونه.
‫فقط اظهاراتشون رو می‌گیریم.
‫می‌فهمیم چه اتفاقی افتاده. ‫خیالتون راحت باشه، قربان...
‫باهاش حرف زدی؟
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫- گوشیم؟ ‫- پیش اون می‌مونه.
‫- چرا؟ ‫- نمی‌تونید اینطوری تماس بگیرید.
‫- لطفاً بی‌احترامی نکنید. ‫- من چطور بی‌احترامی کردم؟
‫ننا...
‫- اتاق رو خالی کنید. ‫- صدات رو بالا نبر.
‫- بذارید کارمون رو بکنیم. ‫- لطفاً بفرمایید.
‫- این خواهش صمیمانه منه. ‫- یکم احترام بذارید.
‫بعد باهاتون حرف می‌زنم.
‫با من بیا.
‫- کومار جی؟ ‫- بله؟
‫- می‌تونم یه دقیقه وقتتون رو بگیرم؟ ‫- مجبور نیستی حرف بزنی...
‫خانم، لطفاً صبر کنید. ‫طول نمی‌کشه.
‫از این طرف، آقا.
‫کومار، بدون وکیل ‫هیچی نگو.
‫آره، پس...
‫حالا، بهم بگو. با جزئیات.
‫هر اتفاقی که افتاده ‫از وقتی رسیدی اینجا.
‫ما حدود ساعت ۳:۳۰ رسیدیم اینجا.
‫دیر رسیدیم ‫چون داشتیم ضبط می‌کردیم.
‫وقتی رسیدیم اینجا، ‫مهمونی حسابی گرم شده بود.
‫هی، جایانتی.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫- سالگردتون مبارک. ‫- مرسی. این برای منه؟
‫البته. پس برای کی؟
‫همه‌شو می‌خورم.
‫هی، ایشا.
‫سلام!
‫تو واقعیت خیلی خوشتیپ‌تری.
‫خیلی ممنون.
‫قطعاً. ‫امشب باید حسابی جشن بگیریم.
‫- حالت چطوره، ساندیپ؟ ‫- خیلی خوب.
‫- باشه. ‫- خیلی هیجان‌زده‌ام.
‫- ما آخرین نفریم که رسیدیم؟ ‫- ماداوان هنوز نیومده.
‫می‌دونی که چطوریه. ‫باید باکلاس وارد بشه.
‫هی، رامان. رفیق من!
‫- سوپراستار. ‫- سالگردتون مبارک.
‫- ده سال دووم آوردی؟ ‫- انگار ۳۰۰ سال بود.
‫دووم آوردم. از پسش بر اومدم.
‫هاندا!
‫حالت چطوره، قهرمان؟
‫- حالت چطوره؟ ‫- خیلی خوب. مرسی.
‫- تبریک می‌گم! ‫- مرسی.
‫کومار، با دکتر چاندرا آشنا شو.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫دکتر چاندرا. کومار، ننا.
‫- سلام، ننا. ‫- سلام، دکتر.
‫فقط چاندرا. ‫من دکتر نیستم.
‫هی.
‫البته که اون دکتره.
‫و تمام این راه رو ‫از کانادا اومده.
‫می‌خوای یکم بریم بیرون؟
‫- چرت و پرت گفتنشون ادامه داره. بیا. ‫- من که از قبل تو بنگلور بودم.
‫ولی برای مهمونی شما ‫از بنگلور اومدم.
‫دوستای خیلی وفاداری داری، رامان.
‫این یه چیزی رو درباره اون نشون می‌ده. ‫و جایانتی.
‫- بابا! ‫- ببین کی اینجاست.
‫"پِردافاش!"
‫- از دیدنت خوشحالم. ‫- لطفاً بشین.
‫- سلام، سومان. ‫- سلام!
‫- سلام، عمو. حالت چطوره؟ ‫- سلام. حالت چطوره؟
‫ساندیپ بزرگترین طرفدارته. ‫بزرگترین!
‫قسمت امروز رو ‫از اینجا ضبط می‌کنی؟
‫نه، از قبل ضبطش کردم. ‫واسه همین دیر کردیم.
‫- ما ضبطش کردیم، بابا. ‫- پس زنده نیست؟
‫نمی‌شه هر روز زنده رفت. ‫امکان نداره.
‫اینکه تقلبه.
‫تو هشت ماه گذشته ‫واقعاً یه مسیر پر دردسر بوده.
‫اون مثل یه برده‌دار کار می‌کشه.
‫الو، زندگیت تو ‫هشت ماه گذشته عوض شده.
‫دنیا عوض شده. ‫نگرش مردم عوض شده.
‫مثل یه برده کار می‌کنی.
‫اون درخت رو می‌بینی؟
‫چقدر قشنگه.
‫کی اون رو ساخته؟
‫یه شاخه...
‫یکی دیگه از توش در اومده.
‫و یکی دیگه.
‫و برگ‌ها.
‫و اینکه چطوری تکون می‌خورن، پسر.
‫فوق‌العاده‌ست!
‫چه کار فوق‌العاده‌ای کرده!
‫فقط موقع ساختن آدما ‫گند زده.
‫مگه نه؟
‫خوبی؟
‫امیدوارم حوصله‌ت سر نرفته باشه.
‫اگه حوصله‌ت سر رفت بهم بگو، ‫می‌ریم.
‫کیک!
‫واو!
‫کی این کیک فوق‌العاده رو گرفته؟
‫مرسی.
‫- کی کیک رو گرفته؟ ‫- اون. مرسی، چاندرا.
‫آفرین!
‫از کانادا گرفتیش؟
‫من اینو با... ‫یه چاقوی کره خوری نمی‌برم، بچه‌ها، بی‌خیال!
‫ساتیا، یه چاقوی درست و حسابی بیار.
‫جایانتی، یه دقیقه صبر کن.
‫ماداوان تقریباً اینجاست. ‫داره ماشینش رو پارک می‌کنه.
‫- اون اینجاست. ‫- منتظر من بمونید.
‫من منتظرم. فقط بیارش.
‫- صبر کن، میرم میارمش. ‫- من میرم.
‫اینو ببین.
‫- این براتون به اندازه کافی خوبه بچه‌ها؟ ‫- آره.
‫این یه تمثیل عالی ‫برای دهمین سالگردمونه.
‫می‌خوای باهاش چیکار کنی؟ ‫ببُریش یا بهش ضربه بزنی؟
‫ضربه!
‫این یه ایده خیلی خوبیه.
‫ساتیا! ‫ماداوان اینجاست.
‫- اونا اینجان؟ ‫- ماداوان، داداش!
‫سلام، ساندیپ. ‫خیلی ببخشید، مرد.
‫- مشکلی نیست. ‫- جی‌پی‌اس گیج‌کننده بود.
‫اشکالی نداره. ‫به موقع رسیدی.
‫این نازیاست.
‫- خیلی ببخشید. ‫- حتماً، تقصیر رو بنداز گردن جی‌پی‌اس.
‫- هی، مِدی! ‫- هی، کومار!
‫- چطوری، داداش؟ ‫- خوبم.
‫- ما به خاطر تو داشتیم لفتش می‌دادیم. ‫- مرسی.
‫- هی، حالت چطوره؟ ‫- نذاشتیم رامان و هاندا شروع کنن.
‫هنوز نذاشتیم کیک رو ببرن.
‫سورپرایز!
‫خیلی ببخشید. امیدوارم این جبران کنه.
‫بهتره که متاسف باشی.
‫دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدنه.
‫- ادامه بدین. کیک رو ببرین. ‫- ببریمش، عزیزم؟
‫باشه، عزیزم. ‫بزن بریم.
‫فقط ببرش.
‫خدای من!
‫اول تو.
‫نه. اول تو.
‫بوس!
‫بچه‌ها، برید تو یه اتاق.
‫این روز برای همیشه ‫به عنوان روز رامان-جایانتی ثبت می‌شه!
‫سخنرانی، بچه‌ها!
‫باشه، حالا وقت سخنرانیه.
‫باشه.
‫من اینو آماده نکرده بودم.
‫در واقع من کردم.
‫من دو کلمه برای گفتن دارم.
‫گور باباتون که دیر اومدین.
‫همینطوری داره یه چیزی می‌گه.
‫ولی جدی، جایانتی...
‫بدون تو، ‫هیچکدوم از اینا ممکن نبود.
‫پس ازت ممنونم ‫که پا به این دنیا گذاشتی.
‫ازت ممنونم که منو قبول کردی.
‫و باهام سر کردی.
‫و به خاطر اینکه خودتی.
‫عجب زبون‌بازی هستی!
‫اون خیلی کاربلده.
‫- چطور بود؟ ‫- نوبت توئه.
‫- جایانتی، الان نوبت توئه. ‫- زود باش.
‫نوبت توئه.
‫باشه...
‫وقتی ۱۰ سال پیش همدیگه رو دیدیم...
‫۱۰ سال گذشته، رامان. ‫اصلاً نمی‌تونم باورش کنم.
‫فکر کنم یه پرش با ایمان بود ‫همونطور که همه ازدواج‌ها هستن.
‫و با این حال، ما اینجاییم.
‫- آره. ما اینجاییم. ‫- آره.
‫به سلامتیش!
‫می‌دونی که می‌گن ‫برای بزرگ کردن یه بچه به یه دهکده نیازه.
‫من واقعاً فکر می‌کنم برای حفظ یه ازدواج ‫به یه دهکده نیازه.
‫واقعاً اینطور فکر می‌کنم.
‫و... و...
‫برای ما، شماها همون دهکده هستین.
‫- و... ‫- داری به ما می‌گی دهاتی؟
‫تو که قطعاً یه دهاتی هستی.
‫- داره حرفای خیلی قشنگی می‌زنه. ‫- می‌دونم.
‫ولی واقعاً از ته دلم می‌گم. ‫ممنون که حضور داشتین.
‫من...
‫- ما جور دیگه‌ای دلمون نمی‌خواست. ‫- درسته.
‫الان می‌تونیم کیک رو بخوریم؟
‫کیک رو بخورین ولی تمومش نکنین.
‫تبریک می‌گم.
‫عاشقتونم، بچه‌ها.
‫لیوان‌ها رو بیارید.
‫از بطری نخور.
‫- خیلی خب، بیاید کیک رو ببریم. ‫- بچه‌ها، بچه‌ها.
‫تبریک می‌گم!
‫این نازیاست.
‫- نازیا، اینم از بچه‌ها. ‫- سلام.
‫- سلام.
‫- نازیا، ببخشید.
‫نازیا، حواست به ‫این روشن‌فکرنماها باشه.
‫از تو کاملاً پوچه.
‫ایشون دوست خوبم، ‫سهراب هانداست.
‫شانس آوردی که دوستتم.
‫نه دشمنت.
‫بی‌خیال هاندا. ‫با تو جفتش یکیه.
‫باز شروع شد.
‫همسر زیبات کجاست؟ ‫ایشا!
‫من اینجام.
‫سال به سال برام سواله که...
‫چطور هنوز با این ‫نئاندرتال زندگی می‌کنی؟
‫به تو ربطی نداره.
‫نئاندرتالِ خودمه.
‫- بفرما. ‫- از شامپاین لذت ببر.
‫کل عمرش رو شامپاین خورده.
‫- ممنون. ‫- سلامتی.
‫به سلامتی، بچه‌ها. ‫خیلی خوشحالم که همه‌تون رو می‌بینم.
‫می‌تونیم یه کم حرف بزنیم؟
‫الان؟
‫آره.
‫حتماً.
‫اینجا نه، نِنا.
‫به منم کیک می‌رسه؟
‫خب، پس این کارو می‌کنیم.
‫سهمش رو می‌خری.
‫سهمش تو شرکت رو بخر.
‫اون می‌ره. ‫تو میای.
‫جدی؟
‫عمراً قبول کنه.
‫اونش رو بسپار به من.
‫آره؟
‫تو بهم بگو.
‫پایه‌ای؟
‫چطور این‌قدر مطمئنی؟
‫نِنا، فقط بگو آره.
‫خب، اگه اون نباشه، من هستم.
‫عاشقتم.
‫آره، ارواح عمه‌ت.
‫به سلامتیش، شریک.
‫خانم‌ها...
‫پس، باباش رو می‌شناسی؟
‫تو دوست باباشی؟
‫ایشا.
‫- یه کم می‌خوای؟ ‫- یه کوچولو برام بریز.
‫مرد مست میگه: ‫«یه کوچولو برام بریز.»
‫بابا جون اولین نفریه ‫که مست می‌کنه.
‫- چرت و پرت نگو. ‫- این آدم بشو نیست.
‫- این دیگه آخریشه. ‫- چرت و پرت چیه؟
‫دیگه برات بسه‌.
‫- سادیا بازیگر هم هست. ‫- اوه جداً؟
‫نازیاست.
‫پس بگو چرا این‌قدر قیافه‌ت آشناست.
‫بهمون بگو سادیا جون، ‫تو کدوم فیلما بازی کردی.
‫- نازیاست! ‫- اسم‌ها تو ذهنم نمی‌مونه. حالا که چی؟
‫- اسمش نازیاست. ‫- برامون بگو.
‫چندتا تیزر تبلیغاتی بازی کردم... ‫فعلاً هموناست.
‫- درسته... تبلیغات. ‫- چیزی هست که ما دیده باشیم؟
‫تو این کار ‫سختی زیاد داره.
‫دوست خودمون، کومار، ‫۱۵ سال جون کند...
‫برای یه نخ سیگار التماس می‌کرد.
‫حالا نگاش کن. ‫کت می‌پوشه و برنامه خودش رو اجرا می‌کنه.
‫چشمش نزن، داداش.
‫با هم خیلی سیگار می‌کشیدیم.
‫تو برنامه‌ت خیلی خشنی. ‫نمی‌ذاری کسی حرف بزنه.
‫تو زندگی واقعی این‌طوری نیستی.
‫اون فقط یه نمایشه. ‫مردم عاشق درام و جنجالن.
‫ما هم باید بهشون بدیم.
‫اون بازیگریه. ‫خود واقعی من نیست.
‫- خود واقعی‌ت همینه؟ ‫- فکر کنم باشم.
‫مواضعی که تو برنامه‌ت ‫می‌گیری چی؟
‫- خب، اون به ریتینگ برنامه کمک می‌کنه. ‫- دقیقاً.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- پول، پول، پول.
‫شرمنده‌م.
‫سومان، فرض کن ‫تو تولیدیِ پیراهن آستین کوتاه داری.
‫نه، من دارم گوشت درست می‌کنم.
‫خوب اومدی.
‫بیا فرض کنیم ‫تو پیراهن آستین کوتاه می‌دوزی.
‫ولی مشتری می‌خواد لخت بگرده.
‫ببخشید که این‌طوری می‌گم.
‫می‌خوای چی کار کنی؟
‫نمی‌تونی مجبورش کنی ‫پیراهن بپوشه.
‫- چیزی رو می‌فروشی که مشتری می‌خواد. ‫- من اینو قبول ندارم. این خیلی غلطه.
‫اگه خوشت نمیاد، ‫نگاه نکن.
‫- نگاه نکن. ‫- ما بهت انتخاب‌های بیشتری می‌دیم.
‫به هر حال قرار نیست چیزی به تو بفروشه.
‫- دموکراسی. ‫- بحث من نیست، بحث همه‌ست.
‫هر کسی باید عقاید و ‫اصول اخلاقی خودش رو داشته باشه.
‫اون روزا دیگه گذشت!
‫زمانی که دنیا ‫رو اصول می‌چرخید.
‫الان همه حزب‌باد شدن!
‫- فقط به فکر سودن. ‫- دقیقاً. با این موافقم.
‫ایول، بابا جون!
‫عجب تفکری!
‫واو!
‫بابام همین الان کنایه رو به خاک و خون کشید.
‫وقتی باباش مرد، ‫بهم گفت...
‫اون پدربزرگته. ‫تو باید مراسم خاکسپاری رو انجام بدی.
‫موهات رو بتراش.
‫نمی‌خوام وجهه‌م خراب شه.
‫و الان داره از اصول حرف می‌زنه! ‫بخور بره!
‫حرام‌زاده‌ی شیاد!
‫می‌دونی بابا...
‫ایدئولوژی دیگه جواب نمی‌ده.
‫باید همون چیزی رو بفروشیم ‫که مشتری می‌خواد.
‫ما گیر افتادیم.
‫واسه همین، چیزی که مجبوریم رو می‌فروشیم. ‫یه وقتایی کبریت یا نفته.
‫- یه وقتایی هم اخباره. ‫- برو، همه‌ش رو بفروش.
‫ما همه‌چی رو فروختیم.
‫اصلاً دیگه چی مونده که بفروشیم؟
‫ما حتی روحمونم فروختیم.
‫ما از نظر اخلاقی ورشکست شدیم.
‫منظورم تو نیستی. ‫کلیت جامعه رو می‌گم.
‫تروریسته بمب رو انداخت!
‫تو بزرگ‌ترین شیاد ‫بین همه‌شونی.
‫تو و کل قشرتون.
‫سقراطت...
‫اسمش چی بود، امانوئل کانت. ‫افلاطونت، پلوتوت... سارتر...
‫نیچه‌ت. ‫همه‌شون شیادن.
‫اونا فقط مال من نیستن، ‫مال تو هم هستن.
‫من هیچ کاری باهاشون ندارم.
‫راستی، خیلی چیزا می‌دونیا.
‫سال‌ها با این ‫آدم از خود راضی گشته.
‫باید یه تاثیری گذاشته باشه.
‫داشتی چی می‌گفتی، مَدی؟
‫بی‌خیالش شو. ‫الان میگه دارم بمب می‌ندازم.
‫- ادامه بده، پروفسور. ‫- بگو.
‫- سهراب... ‫- اگه ساکت بمونی، ویسکیت
‫پایین نمی‌ره.
‫این فرصت توئه ‫تا خانم‌ها رو تحت‌تاثیر قرار بدی.
‫وقت مهمونیه!
‫بهمون نشون بده چقدر می‌دونی. ‫اگه الان نه، پس کی؟
‫منظورم اینه که، به خودمون نگاه کن.
‫ما آزاد بودیم.
‫می‌تونستیم به هر چیزی برسیم، ‫آزاد بودیم که انتخاب کنیم.
‫و ما چی رو انتخاب کردیم؟
‫اینو؟
‫- ما کجا کارمون گیر کرد؟ ‫- فکر کنم جای خوبی هستیم.
‫حداقل هوا تازه‌ست.
‫سومان!
‫شنیدی، پروفسور؟
‫- تو یه بامزه‌ای. ‫- چی؟
‫- مگه راست نیست؟ ‫- راسته. موافقم.
‫ما واقعاً نابود شدیم.
‫تو واقعاً یه آدم بدبینی.
‫دلم می‌خواد همین جا، همین الان ‫خودم رو بکشم.
‫برعکس، دوست من. ‫من آدم خوش‌بینی‌ام.
‫چطور خوش‌بینی هستی؟
‫یه آدم خوش‌بین که فکر می‌کنه نابود شدیم؟
‫تلخه ولی حقیقته.
‫خوشبختانه، ما...
‫نَمُردیم.
‫می‌تونم بگم زنده‌ایم. ‫ولی خب این اغراق بزرگیه.
‫- پروفسور... ‫- همین حقیقت که نمردیم...
‫- پیام‌آورِ شومیِ ما! ‫- ...دلیل کافی برای امیدوار بودنه.
‫- پروفسور؟ ‫- چیه؟
‫چی قراره ما رو نجات بده، پروفسور؟
‫- بهت می‌گم. ‫- از تو نپرسیدم.
‫من از این چرت و پرتا نجاتت می‌دم.
‫- حالا، دهنت رو ببند. ‫- سهراب...
‫حتی نمی‌ذاره حرف بزنم.
‫همه‌ش داره سخنرانی می‌کنه!
‫لطفاً، می‌تونی ‫یه دقیقه ساکت شی؟
‫بذار برای تنوع هم که شده یه نفر دیگه حرف بزنه. ‫مَدی، بگو نظرت چیه.
‫بگو، مَدی.
‫من فقط داشتم می‌گفتم که...
‫به‌عنوان یه جمع، ‫ما بدجوری شکست خوردیم.
‫تنها امیدی که برامون مونده ‫تو سطح فردیه.
‫چون به‌عنوان یه فرد، ‫هنوز یه خوبی‌های ذاتی‌ای داریم
‫- که می‌تونه ما رو از این وضعیت بکشه بیرون... ‫- خفه شو وگرنه اینو می‌شکنم تو سرت.
‫دهنت رو ببند ‫و برام یه پیک بریز.
‫فکر کنم راجع به ‫خوبی‌های ذاتی اشتباه می‌کردم.
‫هر از گاهی یه تکونی به خودت بده.
‫فلسفه‌ت به هیچ دردی نمی‌خوره. ‫بی‌ارزشه.
‫- سهراب... ‫- تو فقط می‌تونی
‫دخترای تو کلاس رو تحت‌تاثیر قرار بدی.
‫کاملاً حق با شماست، آقای هاندا. ‫فلسفه بی‌فایده‌ست.
‫درست مثل هنر.
‫باز دوباره داره ‫حرفای من رو می‌پیچونه...
‫ولی من باهات موافقم.
‫قبول دارم که بی‌فایده‌م.
‫- نگاش کن. ‫- خوشحالم همون موقع که باید، کشیدم کنار.
‫- کشیدی کنار؟ ‫- اصلاً کِی تو بازی بودی؟
‫تو دور دنیا می‌گردی ‫و سخنرانی می‌کنی.
‫از دانشگاه ‫یه چک درشت می‌گیری.
‫و فکر می‌کنی کشیدی کنار؟
‫لطفاً به ما هم یاد بده چطوری بکشیم کنار.
‫واسه هیچی پول می‌گیری... ‫فقط واسه وراجی کردن!
‫ما کونمون پاره می‌شه ‫تا نون شبمون رو دربیاریم.
‫تو هیچ گهی ‫به اقتصاد اضافه نمی‌کنی.
‫- درسته. ‫- تو هیچ شغلی ایجاد نمی‌کنی.
‫تو نه ثروتی تولید می‌کنی، ‫نه شغلی، نه کاری.
‫هیچی!
‫- فقط بلدی ور بزنی. ‫- درسته، کاملاً درسته...
‫ما چیزا رو جابه‌جا می‌کنیم.
‫ما باعث می‌شیم دنیا بچرخه. ‫می‌فهمی آقای فیلسوف؟
‫من تا اونجاها پیش نمی‌رم، هاندا.
‫ما کار واقعی می‌کنیم.
‫کار! ‫تا حالا اسمشو شنیدی؟
‫زحمت!
‫تا حالا به گوشت خورده؟ ‫زحمت کشیدن، عمل کردن...
‫ما عرق می‌ریزیم.
‫می‌سازیم. ‫خلق می‌کنیم.
‫امپراتوری می‌سازیم.
‫خودت می‌دونی که، امپراتوری‌ها هم سقوط می‌کنن.
‫هروقت اون اتفاق افتاد ‫یه فکری به حالش می‌کنیم.
‫شب هنوز درازه.
‫هنوز یه کم جون تو بدنمون مونده.
‫بیاین به افتخار همین بنوشیم.
‫- به سلامتی! ‫- به سلامتی!
‫آقای هاندا، ایده‌های ما ‫فراتر از خودمون باقی می‌مونن.
‫اینو که می‌دونی، نه؟
‫تو... ‫تو توو خاطره‌های مردم می‌مونی.
‫کی اصلاً به نظر مردم اهمیت میده؟
‫- جدی؟ ‫- آدما در هر صورت آشغالن.
‫خودتونو نگاه کنین.
‫- هی! ‫- ببخشید.
‫لطفاً.
‫هاندا، خودت گوهی ولی دوستت داریم داداش.
‫- باشه. دیگه تمومش کن. ‫- درود بر لرد هاندا!
‫جمع جالبین.
‫ولی از نظر من ‫بیشتر آدما جالبن. پس...
‫آره، می‌دونیم همین‌طوره.
‫یالا دیگه. ‫بهمون بگو.
‫چی رو؟ ‫چی رو بهتون بگم؟
‫- یالا. ‫- یالا دیگه یه چیزی بگو.
‫- چاندرا، این‌قدر رو اعصاب نباش. ‫- نه، نه، نه.
‫همه‌شون آدمای دوست‌داشتنی‌ای هستن. ‫همین.
‫ساده‌ش می‌کنم. ‫نظرت در مورد اون قلدره چیه؟
‫فکر کنم منظورت از اون، ‫شریک تجاریته، درسته؟
‫آره.
‫مطمئن نیستم قلدر باشه. ‫یعنی، فقط تظاهر می‌کنه.
‫ولی یه نرمی و لطافتی ‫تو وجودش هست.
‫حس می‌کنم تقریباً آسیب‌پذیره.
‫ولی آدمای دیگه‌ای تو این اتاق هستن ‫که سرسختن، خیلی سرسخت.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫مثل کی؟
‫رابطه‌ت با خواهرت ‫چطوره؟
‫- بسیار خب! مچتو گرفتم. ‫- اون که...
‫تو خیلی بدی.
‫باشه...
‫می‌تونی حدس بزنی اون یکی قلدر ‫تو اتاق کیه؟
‫کی؟
‫تا حالا سهراب بهت گفته ‫که بچگی‌هاش کتک می‌خورده؟
‫منظورم اینه که خیلی بدجور؟
‫دکتر، همه‌مون تو بچگی کتک می‌خوردیم.
‫- می‌دونم.. ‫- اون موقع عادی بود.
‫آره ولی اون پیرمرده، ‫خیلی بی‌رحم بود.
‫واقعاً می‌گم. ‫می‌بینمش یاد خون می‌افتم.
‫- واو. ‫- چه خشن.
‫باشه، توقف نکن. ‫ادامه بده.
‫- نکن. ‫- نه. دیگه تموم شد.
‫واسه امروز کافیه.
‫اون به این راحتی‌ها ‫بی‌خیالت نمیشه.
‫شاید تو راه برگشت، ‫بتونم بیشتر برات بگم.
‫نه. ‫بازم بگو.
‫- یالا. ‫- باشه. آخریش.
‫این...
‫ننا... و اسمش چیه؟ ‫کومار...
‫مشکلی تو... ‫رابطه‌شون هست؟
‫- واو! ‫- از کجا می‌دونی؟
‫اشتباه که نمی‌کنم، نه؟
‫- نه، اشتباه نمی‌کنی. ‫- نه. دقیقاً زدی به هدف.
‫ماه پیش اومد پیشم و...
‫گفت که می‌خواد ‫باهاش به هم بزنه.
‫ولی کومار هنوز نمی‌دونه.
‫لعنتی، کومار اینو نمی‌دونه. ‫تو از کجا می‌دونی؟
‫- چطوری این کارو می‌کنی، چاندرا؟ ‫- آره.
‫نمی‌دونم. ‫متوجه یه چیزایی می‌شم.
‫باشه. ‫یادم اومد.
‫اون گفت...
‫"ضبطم رو تموم کردم و اومدم."
‫و اون یکی گفت، ‫"ضبطمون رو تموم کردیم."
‫و این یه جورایی ‫بهم سیگنال داد.
‫واو! ‫باشه.
‫از این به بعد ‫جلوت حرف نمی‌زنم.
‫امکان نداره.
‫از تمام رازهای تاریکم ‫سر درمیاری.
‫مشکلی نیست. ‫همه‌مون گوشه‌های تاریکی داریم.
‫تا وقتی که یاد بگیریم ‫چطوری باهاشون زندگی کنیم.
‫نه...
‫من رفتم. ‫خداحافظ.
‫- می‌بینی. ‫- خداحافظ.
‫- الان میام تو. ‫- باشه.
‫اوه خدای من! ‫تکون می‌خوره! پرواز می‌کنه!
‫- این یکی برای توئه، رفیق. ‫- باشه، پرواز می‌کنیم.
‫ممنون.
‫- بریم تو؟ ‫- آره.
‫سیگارت؟
‫- من سیگار نمی‌کشم، دکتر. ‫- درسته.
‫- گوش کن. ‫- هوم.
‫تو و ننا...
‫دکتر...
‫- باشه، منم همین فکرو می‌کردم. ‫- آره.
‫یه چیزایی... ‫خیلی وقت پیش.
‫ولی الان هیچ خبری نیست.
‫- بسیار خب. ‫- باشه.
‫و کومار و ننا هم ‫به خاطر... از هم جدا نمیشن؟
‫نه، پسر. ‫دیوونه شدی؟
‫فقط می‌خواستم مطمئن شم.
‫پسر، نباید دعوتت می‌کردم.
‫الان هیچ خبری نیست.
‫همون دفعه اول باورت کردم.
‫چرا داری حرفتو تکرار می‌کنی؟
‫کومار، فعلاً پیش خودت بمونه.
‫اونا همه‌شون یه گله گرگن!
‫به کسی نگو. ‫باشه؟
‫قراره خوش بگذره.
‫قراره یه اتفاق تاریخی بیفته!
‫هاندا عمراً ‫شرکتو بفروشه.
‫چی می‌خوای، آرون؟
‫بابا آب می‌خواد.
‫لیوانا پشت سرتن.
‫تو یخچال هم آب هست.
‫ساندیپ، این خیلی داره طول می‌کشه.
‫- تا ۴۰ دقیقه دیگه آماده‌ست. ‫- جدی؟
‫- سومان، چیزی داره می‌سوزه؟ ‫- نه. همه‌چی مرتبه.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫رامان.
‫- رامان؟ ‫- بله؟
‫قضیه مدی چیه؟
‫- می‌دونم.. ‫- مگه نه؟
‫اون بیشتر از ۲۴ سالش نیست. ‫شاید فوقش ۲۵.
‫آره...
‫اون ۲۸ سالشه.
‫- واقعاً. ‫- آره، خودش بهم گفت.
‫اون دختره ۲۸ سالشه و مرده ۵۲!
‫دو برابر اون سن داره.
‫چه خبره؟
‫- گوشت گوسفند شسته شد؟ ‫- تقریباً تمومه.
‫- مردا با بالا رفتن سنشون یکم دیوونه میشن. ‫- درسته.
‫اشکال نداره بچه‌ها.
‫- تو که توجیهش می‌کنی. ‫- رامان!
‫رامان!
‫تا حالا سعی کردی باهاش حرف بزنی؟
‫- رامان! ‫- بله.
‫اصلاً درباره چی با هم حرف می‌زنن؟
‫اونا وقتشونو ‫با حرف زدن تلف نمی‌کنن.
‫کل روز رو؟
‫گرفتم چی میگی، رفیق.
‫گرفتمت.
‫چیه؟ ‫چیزی می‌خوای؟
‫می‌دونم چی می‌خوای.
‫خانم، بابا داره صداتون می‌زنه.
‫الان میام.
‫فهمیدم چی میگی، رفیق.
‫کومار، سخت نگیر.
‫چش شده؟
‫مسته.
‫- فازش چیه؟ ‫- مسته، اونم چه جور!
‫این پرستاره ۲۴ ساعته ‫پیششونه؟
‫آره، خونه‌شون ۴ خوابه‌ست. ‫یکیشو دادن به اون.
‫اون مراقب خانواده‌ست. ‫بی‌خیال.
‫واقعاً مراقبه.
‫- من چی گفتم؟ ‫- همیشه حرفامو می‌پیچونی.
‫باورت می‌کنم. ‫اون واقعاً مراقب همه‌ست.
‫بابا و آرون...
‫و سهراب.
‫واقعاً همین‌طوره.
‫- جایانتی. ‫- مگه چی گفتم؟
‫چه خبره؟ ‫چیو از دست دادم؟
‫- هیچی. ‫- همه‌چی روبه‌راهه؟
‫جینِ من کجاست؟
‫تموم شد؟
‫- تقریباً تمومه. ‫- رامان. بیا.
‫ساندی!
‫- طعم سامبار فوق‌العاده‌ست. ‫- ممنون.
‫ساندیپ، بعد از مدت‌ها دارم ‫کاری گوشتت رو می‌خورم.
‫چیز دیگه‌ای می‌خوای؟
‫همه بچه‌ها، بشینین اونجا.
‫نازیا، بشین اونجا. ‫برا نازیا جا باز کنین.
‫- ساندیپ، این عالیه. ‫- ممنون.
‫چی می‌تونم براتون بیارم، آقای هاندا؟ ‫در خدمتم.
‫تو قلابی‌ای.
‫هیچ اصول و اعتقادی نداری.
‫ولی به دوستی اعتقاد دارم...
‫گمشو.
‫اول اسمتو بهم بگو.
‫کومار.
‫اسم واقعیت.
‫کومار دیگه چه اسمیه؟ ‫این اسم میانبه.
‫- اسم واقعیت چیه؟ ‫- اسم چه اهمیتی داره، رُز؟
‫من منم و تو تویی. ‫همین.
‫نه. ‫ما همونی هستیم که هستیم.
‫و تو...
‫- تو قلابی‌ای. ‫- هرگز.
‫زندگیت قلابیه.
‫اسم من کوماره. ‫کسی باهاش مشکلی داره؟
‫ما مشکلی نداریم. ‫کومار اسم عالی‌ایه، داداش.
‫می‌دونی، اسمت فقط یه برچسبه. ‫اسمت.
‫اسم من چاندراست. ‫من اهل هندم.
‫اینا چی هستن؟ ‫فقط یه سری برچسب که بهم دادن.
‫- و من همون شدم. ‫- درسته، دکتر.
‫اون شد کومار. ‫من شدم چاندرا.
‫من شدم رامان.
‫منظورت اینه که ما فقط همونی می‌شیم ‫که بهمون می‌دن؟
‫خب، این نقطه شروعه.
‫و خودمون هم خودمون رو می‌سازیم.
‫ما دائماً در حال ساختن ‫خودمون هستیم، مگه نه؟
‫ما برچسب‌ها رو انتخاب می‌کنیم.
‫سخت‌کوش، روشن‌فکر ‫یا صادق بودن یعنی چی؟
‫اینا برچسبن.
‫ما اونا رو برمی‌داریم. ‫می‌چسبونیم رو پیشونیمون.
‫و این ما رو تعریف می‌کنه. ‫بعد همون می‌شیم.
‫باهات موافقم.
‫به نظرم شوهرم صادق، ‫سخت‌کوش و یه جنتلمنه.
‫- زیرک! ‫- و یه سامبارپز عالی.
‫- آره! ‫- درسته.
‫- یه برچسب جدید برات. ‫- فکر می‌کنی اون یه جنتلمنه؟
‫چرت و پرته!
‫این جنتلمنِ تو حتی نمی‌تونه ‫یه کسب‌وکار رو بچرخونه.
‫شرکت فقط به خاطر من ‫هنوز سر پاست.
‫اگه به اون بود، ‫کار و کاسبی نابود شده بود.
‫واقعاً؟ فکر می‌کنی...
‫رامان نمی‌تونه خودش به‌تنهایی ‫کار رو مدیریت کنه؟
‫اما من فکر می‌کنم شماها ‫تیم خوبی هستین.
‫می‌دونین... تو نقش پلیس خوب رو بازی می‌کنی. ‫تو نقش پلیس بد.
‫من بازی نمی‌کنم.
‫من خودِ پلیس بدم.
‫در واقع، قضیه اینه که...
‫برای چرخوندن یه کسب‌وکار ‫باید باسن فولادی داشته باشی.
‫گلاب به روتون.
‫بچه اینجاست، سهراب.
‫اگه فولادی هستی، ‫برو تو کار تجارت.
‫وگرنه، برو یه کار دیگه بکن.
‫مجبور نیستی کسب‌وکار راه بندازی.
‫هیچ‌کس مجبورت نکرده.
‫برو تو کار فشن یا هنر.
‫بمون تو خونه. ‫لازم نیست هیچ کاری بکنی.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫چیه؟
‫هیچ واکنشی؟
‫هیچ اعتراضی؟ بی‌خیال، ‫شماها دیگه دارین کسل‌کننده می‌شین.
‫نه، راستش فکر می‌کنم ‫تو داری کسل‌کننده می‌شی.
‫و خیلی قابل پیش‌بینی.
‫خوشم اومد.
‫من یه کم چالش رو دوست دارم. ‫می‌خواین پیازداغشو زیاد کنم؟
‫نه. ‫لطفاً ما رو از این عذاب معاف کن.
‫ممنون.
‫سخت‌کوش، وفادار، صادق... ‫اینا همه برچسب‌های خوبین.
‫- درسته، دکتر؟ ‫- حتماً.
‫پس بدجنس، بی‌ادب، ‫تنبل، افتضاح چی؟
‫کی همچین برچسب‌هایی رو انتخاب می‌کنه؟
‫سلام، من کومارم.
‫نازیا.
‫به من ربطی نداره اما...
‫می‌دونستین ماداوان ‫زن داره؟
‫- اون با خوشحالی... ‫- آره، می‌دونم.
‫شاید دیگه اونقدرام خوشحال نیست.
‫خوبه. ‫هیچ رازی نیست. هیچ دروغی نیست.
‫قشنگ بود.
‫...کد اخلاقی و ‫رفتاری خودمون.
‫ما باید اخلاقیات خودمون رو شکل بدیم.
‫فکر می‌کنم مشکل همینه.
‫وقتی سعی می‌کنیم حقیقت‌ها ‫و باورهای خودمون رو
‫به دیگران تحمیل کنیم. ‫این ریشه تمام شرارت‌هاست.
‫این قطعاً شروع ‫شرارته.
‫من فکر نمی‌کنم آدما شرور باشن.
‫فکر می‌کنم ذاتاً ‫تو قلبشون خوبن.
‫- اون خیلی بانمکه. ‫- جدی می‌گم.
‫فقط دارم سعی می‌کنم ‫کنار بیام با...
‫وای خدای من!
‫اینم از خانم چشم‌قشنگ!
‫تو خیلی نازی.
‫همه خیلی خوبن.
‫این دنیا خیلی قشنگه! ‫بی‌خیال، جایانتی.
‫کیک من بهترین کیکه.
‫من تو یه خونه رویایی زندگی می‌کنم.
‫شوهرم خوش‌تیپ‌ترینه...
‫داری بهم دیابت می‌دی.
‫تو رو خدا بی‌خیال شو.
‫لازم نیست همیشه این‌قدر ‫بدجنس باشی، سهراب.
‫اینو می‌دونی؟
‫یه کم بزرگ شو لعنتی.
‫چرا این‌قدر زودرنج شدی؟
‫- راستش زودرنج نشدم. ‫- چرا، شدی.
‫فقط دارم سعی می‌کنم ‫یه مکالمه بزرگسالانه داشته باشیم.
‫و اگه نمی‌تونی این کار رو بکنی ‫پس باید...
‫نمی‌دونم... ‫فقط بشین.
‫و سعی کن یکم اجتماعی باشی.
‫من اجتماعی‌ام دیگه.
‫فکر می‌کنی واسه چی اومدم ‫به این سالگرد ازدواج رویاییت؟
‫کاش اینجا نبودی.
‫شتر در خواب بیند پنبه‌دانه.
‫- اون باید این کارا رو تموم کنه. ‫- آروم باش.
‫آفرین!
‫خوشحالم که بالاخره یکی داره ‫حال هاندا رو می‌گیره.
‫خفه شو و غذاتو بخور.
‫همه با کلی عشق ‫آشپزی کردن.
‫- بهش یکم «سامبار» بده. ‫- ساتیا، قهوه.
‫ولی خوشحالم که اومدم.
‫مخصوصاً، ‫واسه «سامبار» تو، رامان.
‫- خوبه، مگه نه؟ ‫- خیلی خوبه.
‫- فوق‌العاده‌ست. ‫- یکم دیگه بخور.
‫ساندیپ، یه سیگار بهم بده.
‫باشه.
‫اینم یه بازی سر میز غذا.
‫- امتحانش کنیم؟ ‫- آره.
‫بگو، دکتر.
‫خب، اگه ‫می‌تونستین جای یکی دیگه باشین...
‫هر کس دیگه‌ای...
‫جای کی بودین؟
‫من می‌شدم مثل بابا.
‫- چی؟ ‫- باشه.
‫- باشه. خیلی خب. مرد عنکبوتی. ‫- مرد عنکبوتی.
‫من جی کی رولینگ رو انتخاب می‌کنم.
‫جی کی رولینگ.
‫جونجونوالا.
‫اوکی. ‫انتخاب خوبیه.
‫من جای مادرم می‌شدم.
‫اون زن خیلی دوست‌داشتنی‌ای بود. ‫مگه نه؟
‫من سهراب هاندا می‌شم. ‫داداش، من می‌خوام تو باشم.
‫- در حد تو نیست. ‫- همیشه می‌تونم آرزوشو داشته باشم که...
‫این دفعه شانس‌تو از دست دادی.
‫زندگی بعدی.
‫اول یه کومارِ درست و حسابی باش.
‫جایانتی، تو چی؟
‫من می‌شدم رامان.
‫- همیشه مهربون. ‫- چه شیرین.
‫معلومه.
‫- تو چیزی برای گفتن نداری؟ ‫- من چی گفتم مگه؟
‫حرفی زدم؟
‫حتی وقتی ساکتم هم ‫می‌خوای منو تحریک کنی.
‫- بابا، یکم دیگه گوشت گوسفند می‌خوای؟ ‫- دو تا تیکه کوچیک با آبِ گوشت.
‫«دو تا تیکه کوچیک ‫با یکم آبِ گوشت.»
‫تا الان نیم کیلو رو بالا دادی.
‫هر از گاهی ناپرهیزی کردن ‫اشکالی نداره.
‫اشکال داره.
‫دکترا قدغن کردن. ‫اون فقط با نصف کلیه زنده است.
‫واسه همینه که این پرستار ‫مثل سایه دنبالشه.
‫پسر خوبی باش و حالا سامبار بخور.
‫- هر چی! ‫- اوه!
‫و حالا می‌خواد نقش قربانی رو بازی کنه.
‫- لطفاً بهش توجه نکنین. ‫- ددی جون اخیراً جراحی داشته.
‫هر روز بهش هورمون تزریق می‌کنن.
‫اون پایین همه‌چیز ‫تخلیه شده.
‫هیچی نمونده.
‫کارخونه برای همیشه تعطیل شده.
‫متأسفانه...
‫- دیگه نمی‌تونم خواهر برادر داشته باشم. ‫- احمق!
‫من تو رو می‌کشم.
‫بابا!
‫- تو با من این‌جوری حرف می‌زنی؟ ‫- بابا! بس کن!
‫پیرمرد دیوونه شده!
‫می‌خوام بکشمش!
‫مثل دختربچه‌ها کتکم نزن!
‫نشانه‌هایی از حیات!
‫گابار سینگ!
‫آروم باش، بابا.
‫- تزریق هورمون‌ها داره جواب می‌ده! ‫- کافیه!
‫- سهراب...
‫وگرنه، بابام ‫می‌شه مامانم.
‫خفه شو!
‫مامی!
‫آقای هاندا قراره بشه خانم هاندا.
‫- بس کن! ‫- ددی جون داره تبدیل می‌شه به مامانم!
‫بس کن. ‫دیگه کافیه.
‫واو! ‫پیرمرد هنوز یه جونی تو تنش هست.
‫سهراب.
‫- این دیگه تهشه. فقط بس کن. ‫- مشکلی نیست.
‫همه سرگرم شدن. ‫مسئله مهمی نیست.
‫دسر چی داریم؟
‫رام گوپال ساتیا کجاست؟
‫شماها زیاد دعوا می‌کردین؟
‫ما دعوا نمی‌کردیم.
‫ولی لحظاتِ اختلاف نظر هم بود.
‫اون گوشت و خونم بود.
‫اون یه تیکه از قلبم بود.
‫الان نگاش کن.
‫عمو راست می‌گه.
‫سهراب آدم خوبی بود.
‫قصد بدی نداشت.
‫اون یه جواهر بود.
‫درسته.
‫اون مرد فوق‌العاده‌ای بود.
‫ما در موردش دچار سوءتفاهم شده بودیم.
‫قلب مهربونی داشت و من...
‫اوه تو رو خدا، بچه‌ها.
‫آدم وحشتناکی بود.
‫بدجنس و شرور بود.
‫ننا.
‫آدم خوبی نبود. ‫نه!
‫- ننا، لطفاً. ‫- متأسفم ولی این حقیقته.
‫- ننا، بی‌خیال. ‫- پشت سر مرده حرف بد نزن.
‫نمی‌زنم.
‫ولی شماها دارین همین‌طور یه بند ‫می‌گین که اون یه جواهر بوده.
‫شماها حتی نمی‌تونستین تحملش کنین ‫و حالا شده یه جواهر؟
‫بس کن، ننا.
‫- ایشا، متأسفم. ‫- اون شوهر منه. فقط بس کن.
‫ولی حقیقت همینه.
‫- حالا یهو همگی... ‫- چطور جرئت می‌کنی! فقط خفه شو!
‫تو کی هستی که درباره پسر من حرف بزنی؟
‫پس حالا می‌خوای ازش دفاع کنی؟
‫- آره! ‫- ننا...
‫دو ساعت پیش می‌خواستی بکشیش.
‫- اون یه مسئله خانوادگیه. ‫- اون پسر منه!
‫اون گوشت و خون من بود!
‫لطفاً. تمومش کنید.
‫لطفاً...
‫بچه‌ها، لطفاً.
‫ما تازه دوستمون رو از دست دادیم.
‫ما همه‌مون اینجاییم...
‫به لطف سهراب.
‫و حالا اون رفته.
‫روحش در آرامش باشه.
‫اگه اون همچین آدمی بود...
‫منظورم اینه، کسی که همش دعوا راه می‌نداخت...
‫پس...
‫پس همه تو این اتاق باید یه انگیزه‌ای برای کشتنش داشته باشن.
‫چی داری میگی؟
‫دارم بهتون میگم یکی کشتتش.
‫و قاتل یکی از شماست.
‫آقا، گوش کن. اون یه عوضی بود.
‫- چی داری میگی؟ ‫- حرفمو گوش کن.
‫- اون یه آشغال بود. ‫- واقعاً نیازی به این حرفا هست؟
‫ولی این دلیل کافی برای کشتن یه نفر نیست، مگه نه؟
‫- درسته، رامان؟ ‫- آره.
‫مدی؟
‫آقا، سهراب دوست ما بود.
‫ما ۲۰ سال با هم دوست بودیم.
‫آقا!
‫ما اون رو همون‌طور که بود پذیرفته بودیم.
‫قربان، فکر کنم پیداش کردم.
‫- چیو؟ ‫- آلت قتاله رو.
‫عیبی نداره.
‫- بذارش تو پلاستیک. ‫- بله، قربان.
‫آرومش کن.
‫به رئیس زنگ بزن بپرس کِی می‌تونه خودش رو برسونه اینجا.
‫من می‌دونم کار کی بوده.
‫کی؟
‫خودش خودشو کشته.
‫خودکشی بوده.
‫- آرون. ‫- می‌دونم!
‫اون از خودش متنفر بود.
‫می‌خواست تمومش کنه. پس تمومش کرد.
‫- خودکشی؟ ‫- آره.
‫پس گلوشو خودش بریده...
‫چاقو رو پشت کابینت قایم کرده...
‫و بعد برگشته رو مبل؟
‫هر کسی می‌تونه چاقو رو قایم کنه.
‫آرون. برو یکم استراحت کن، بخواب.
‫شماها کشتینش!
‫آروم باش.
‫همه‌تون با هم کشتینش.
‫شما برادرم رو کشتید! برو کنار!
‫- آرون... ‫- نه.
‫ولش کن.
‫داشتم فکر می‌کردم...
‫همه اینا تا یکی دو هفته دیگه می‌خوابه.
‫آینده چی میشه؟
‫منظورت چیه؟
‫منظورم اینه که...
‫زندگی باید ادامه پیدا کنه، مگه نه؟
‫رامان به یه کمک‌دست نیاز پیدا می‌کنه.
‫و سهراب...
‫با رامان حرف بزن...
‫...درباره ساندیپ.
‫اگه بهش مسئولیت داده بشه می‌تونه خودشو ثابت کنه.
‫درسته؟
‫به رامان بگو، اون خیلی سخت‌کوشه. پشیمون نمی‌شید.
‫باشه؟
‫بعداً باهاش حرف می‌زنم.
‫- آره. ‫- هر وقت فرصت کردی.
‫فقط می‌خواستم گوشه ذهنت داشته باشیش.
‫همین.
‫باشه.
‫- وایسا. ‫- چیه؟
‫درباره ایشا چیزی می‌دونی؟
‫چی؟
‫تو خواب راه میره.
‫چی تصمیم گرفتید، آقای قریشی؟
‫ببینید...
‫اون رو باید رئیسم تصمیم بگیره.
‫فقط باید منتظرش بمونیم.
‫آره، ولی فعلاً شما رئیسید.
‫یه حادثه ناگوار بود.
‫به خاطرش می‌خواید کل شب ما رو بیدار نگه دارید؟
‫من طرفدارتونم، کومار جی.
‫احمق که نیستم.
‫هان؟
‫گلوی اون اتفاقی بریده نشده.
‫این یه قتله.
‫با برنامه‌ریزی قبلی.
‫پای یه حادثه ننویسیدش.
‫کلمه اشتباهی رو به کار بردم.
‫این یه فاجعه‌ست.
‫یه تراژدی.
‫اون دوست ما بود.
‫همه‌مون دل‌شکسته‌ایم.
‫ولی ما یه برنامه پربیننده داریم.
‫نمی‌تونیم ضبط رو کنسل کنیم.
‫- کلی کار داریم... ‫- بله، قربان.
‫ما همین جاییم.
‫هیچ مشکلی نیست، قربان.
‫همه چی رو رواله.
‫بله، قربان...
‫آمار جی، حالا همه چی دست شماست.
‫لطفاً یه راهی پیدا کنید.
‫چطوری؟
‫شما به ما بگید.
‫ما آماده‌ایم... برای هر کاری که لازمه انجام بشه.
‫دارید پیشنهاد می‌دین؟
‫ما برای معامله آماده‌ایم.
‫منم آماده‌ام، خانم.
‫ایشون هم کلاً آماده‌ست.
‫ولی رئیس بزرگ...
‫اگه یه بویی از این قضیه ببره، همه‌مون بدبخت میشیم.
‫ما یه مظنون داریم...
‫- آمار جی! ‫- بله، قربان!
‫چی شد؟
‫ساندیپ!
‫- آرون از خونه درختی افتاد پایین. ‫- رامان.
‫مدی!
‫آرون!
‫- زنده‌ست. ‫- آرون!
‫- مراقب باش. ‫- مراقب باش.
‫ایشا!
‫وایسا. حالت خوبه؟
‫ساندیپ، بیا این‌طرف.
‫این چیه؟
‫- خانواده‌ها باید پیش هم بمونن. ‫- تو برو اونجا.
‫- داریم چی بازی می‌کنیم؟ ‫- پانتومیم.
‫- بیا اینجا. ‫- چی شده؟
‫ننا، تو برو اونجا.
‫- من برم اونجا؟ ‫- بیا، بیا.
‫به هر حال ما می‌بریمشون.
‫شماها همین‌طوری ول کردید من برم، هان؟
‫من اون‌قدرام بد نیستم.
‫- به هر حال ما تیم بهتری هستیم. ‫- باشه، شروع کنید.
‫اول من میرم.
‫من اسم رو بهش میدم.
‫چون خواهرته یه اسم راحت بهش ندی.
‫صداتو می‌شنوما.
‫چی گیرت اومد؟
‫- باشه. ‫- ما زمان می‌گیریم.
‫خیلی خب، بچه‌ها. گوش کنید.
‫- هندی. ‫- یه کلمه‌ای.
‫- شروع شد. ‫- «طلاق».
‫«طلاق».
‫چرا فقط داری با اون حرف می‌زنی؟ با ما هم حرف بزن.
‫- وایسا! ‫- تو حق نداری حرف بزنی!
‫- رانندگی... ‫- من و تو، داریم رانندگی می‌کنیم.
‫- تسلیم شو. ‫- پسر و دختر.
‫دوتامون؟
‫داشتیم رانندگی می‌کردیم؟
‫من و تو تو ماشین...
‫- و؟ ‫- بزرگراه!
‫- انفجار بمب! ‫- بمب! بمب!
‫«دائود»؟
‫و لاستیکمون پنچر شد... داشتیم می‌رفتیم برای «بدلا»!
‫آره!
‫- «بدلا»؟ ‫- نه، نه، نه.
‫این تقالبه.
‫کجاش تقلبه؟
‫تو قراره فیلم رو توصیف کنی.
‫نه اینکه چطوری دیدیش.
‫من چیزی نگفتم. قبوله.
‫خیلی منصفانه، ما بردیم.
‫می‌بخشیمتون.
‫ممنون.
‫خب، نفر بعدی کیه؟ ساندیپ!
‫- موفق باشی. ‫- برو بترکون!
‫- هی، ساتیا! برام یه نوشیدنی بیار. ‫- شماها جنبه باخت ندارید.
‫- یه تیکه یخ بنداز توش. ‫- همین الان.
‫- کومار، یه کم برو اون‌ور. ‫- خب، آماده‌ای؟
‫- آره، آماده‌ام. ‫- وقتت از الان شروع میشه.
‫انگلیسی؟
‫یه کلمه.
‫- انگلیسی یا هندی؟ ‫- هندی.
‫واضح بهمون بگو. هندی یا انگلیسی؟
‫هندیه.
‫خطرناک؟
‫روح؟
‫عصبانیت؟ ترس؟
‫گرگ؟
‫ببر؟
‫- هیولا؟ درنده؟ ‫- جانور؟
‫ترس؟ وحشت؟
‫- شکارچی؟ ‫- ببر؟
‫- یه کار دیگه بکن. ‫- یه راهنمایی دیگه بکن.
‫خرس؟
‫لطفاً یه کار دیگه بکن.
‫- خفاش! خفاش! ‫- پرنده؟
‫- خفاش؟ ‫- یه پرنده‌ست!
‫- پرنده؟ ‫- عقاب؟
‫- شاهین! ‫- عقاب؟
‫شماها تو این کار خیلی افتضاحید.
‫- جادوگر! ‫- کبوتر...
‫سهراب هاندا!
‫خفاش!
‫کلاغ!
‫- کلاغ! ‫- کلاغ!
‫ولی کلاغ که یه کلمه انگلیسیه.
‫خب کلاغ نصف کلمه‌ست.
‫رقص کلاغ؟ ‫کلاغِ رقصان؟
‫- یه کلاغِ رقصان؟ ‫- کلاغی که می‌رقصه؟
‫نه. رقص کلاغ.
‫وقت تمومه.
‫«کرود».
‫- «کرود». ‫- «کرود» یعنی خشم.
‫چرا داشتی ادای کلاغ رو درمی‌آوردی؟
‫کرود-ها!
‫قسمت کلاغش رو فهمیدیم.
‫ولی «دها» رو از کجا باید می‌فهمیدیم؟
‫«تا دین دین دها».
‫کلاغ + دها!
‫بی‌خیال، ساندیپ!
‫- نباید می‌فرستادمت. ‫- اشکالی نداره.
‫مگه کلاغ مغزت رو خورده؟
‫خیلی بامزه‌ای.
‫من میرم. ‫من میرم.
‫فقط یادتون باشه، ‫شما بچه‌ها ۲-۰ عقبین.
‫و داریم لوله‌تون می‌کنیم.
‫کی قراره اسم فیلم رو به من بده؟
‫- من میدم. ‫- خدای من!
‫تو قراره ‫چیزی به من بدی؟
‫یا می‌خوای یه چیز دیگه بهم بدی؟
‫می‌تونم.
‫جلوی این همه آدم؟
‫- ما مشکلی نداریم. ‫- باشه، بیا.
‫- اجازه‌ست؟ ‫- بفرما.
‫می‌تونیم به جای بازی کردن ‫همین رو تماشا کنیم.
‫امشب نه.
‫این «بربادرفته» است؟
‫- قضیه چیه؟ ‫- باشه، قبوله.
‫چه اسمی بهش دادی، ایشا؟
‫سه کلمه.
‫انگلیسی.
‫اوه ببخشید. ‫انگلیسیه.
‫- کلمه اول. ‫- کلمه اول.
‫یه فیلم قدیمیه؟
‫داداش... چقدر قشنگ بریدی... ‫عاشقتم، داداش... عاشقتم...
‫کومار، بذار درست نشون بده.
‫عاشقتم.
‫اون چیه؟
‫اونا چی‌ان؟
‫- خونی که داره بیرون می‌زنه. ‫- بریدن.
‫- بریدن و درآوردن. ‫- بریدن.
‫این مال ۱۳ سالگیمه.
‫این، مال ۱۸ سالگیم.
‫این یکی خیلی تازه‌ست.
‫می‌خواین یه چیز دیگه بازی کنیم؟
‫شماها تو این بازی افتضاحین.
‫آرون افتاده. ‫رامان، بیا.
‫مراقب باش. ‫یواش.
‫چی شد، آرون؟
‫حالت خوبه؟
‫اون بالا چیکار می‌کردی؟
‫- استخوانی نشکسته؟ ‫- خدای من!
‫- ببرینش داخل. ‫- پاش شکسته؟
‫- مراقب باشین. ‫- نشکسته.
‫چی شد، آرون؟
‫لطفاً آروم باش.
‫آخه چطور اونجوری لیز خورد؟
‫خیلی ناجور بود.
‫- مراقب باش. ‫- باید زردچوبه بذاریم. ساتیا!
‫نیازی نیست.
‫یه پماد دارم. ‫مثل معجزه عمل می‌کنه.
‫- میرم بیارمش. ‫- یخ.
‫یه لحظه.
‫اونجا داشتی چیکار می‌کردی؟
‫هان؟
‫کی بهت گفت بری اونجا؟
‫چیزی شکسته؟
‫نه، خوبه.
‫خدای من! ‫چطور افتاد؟
‫چطوری اونجوری افتاد؟
‫پات لیز خورد؟
‫کسی هلت داد؟
‫شاید...
‫- فقط دارم می‌پرسم. ‫- ببخشید.
‫کی بود؟ ‫دیدیش؟
‫- نه. ‫- چه خبره اینجا؟
‫کی دیوونه شده؟ ‫قضیه چیه؟
‫کی داره این کارو با ما می‌کنه؟
‫می‌خوای همه‌مون رو بکشی، ‫یکی‌یکی؟
‫رامان، لطفاً بس کن.
‫کیه؟
‫- تو؟ تو؟ تو؟ ‫- رامان!
‫- از کیف من پول برداشتی؟ ‫- نه.
‫پولم نیست. ‫پولم رو دزدیدن.
‫یکی ۲۰ هزار روپیه ‫از تو کیفم دزدیده.
‫کی میاد پولای ‫تو رو برداره، سومان؟
‫۱۰ تا اسکناس ۲۰۰۰ تایی بود.
‫حتماً همون دور و براست.
‫دارم بهت میگم ‫دزدیدنش.
‫یه نفر از کیفم ‫پول دزدیده.
‫کی میاد پول بدزده؟
‫من از کجا بدونم؟
‫لطفاً درست بگرد. ‫احتمالاً هنوز همونجاست.
‫- همه‌جا رو گشتم. ‫- پیداش می‌کنی.
‫- بفرما اینم زردچوبه. ‫- از اون بپرس.
‫ساتیا.
‫بله، خانم؟
‫تو پولا رو ‫از تو کیف برداشتی؟
‫نه، من برنداشتم، خانم.
‫دروغ نگو! ‫اعتراف کن.
‫- آقا، من پولی ندزدیدم. ‫- پس کی دزدیده؟
‫- من دزدیدم؟ ‫- حقیقت رو بهمون بگو، ساتیا.
‫بگردینش.
‫حتماً پیش اونه.
‫- گفت که کار اون نبوده. ‫- من هیچی همراهم نیست.
‫بیارینش اینجا.
‫- این چیه؟ ‫- آقا...
‫دزدی شده ‫و تو داری جیبات رو به من نشون میدی؟
‫- چرا دارین می‌زنینش؟ ‫- دارین چیکار می‌کنین؟
‫لطفاً دخالت نکنین. ‫بذارین کارمون رو بکنیم.
‫ببرینش داخل.
‫گفت که برنداشته.
‫بیچاره رو تو دردسر انداختین.
‫تو اینو ندزدیدی؟
‫نه، آقا، قسم می‌خورم ندزدیدم.
‫با جادو ظاهر شد اینجا؟
‫- آقا... اون مرده بهم دادش. ‫- کی؟
‫حرف بزن. ‫اسمش چیه؟
‫همونی که، یکم چاقه.
‫آقای قریشی، ‫داره سعی می‌کنه زرنگی کنه.
‫بندازینش بازداشتگاه. ‫اینا همه‌شون دزدن!
‫نه، آقا، دروغ نمیگم. ‫اون بهم داد.
‫ازم خواست به کسی نگم.
‫به کسی نگی، چی رو؟
‫- بیارینش بیرون. ‫- پول رو پیدا کردین؟
‫آره، پیش اون بود.
‫نشونم بده کی بود.
‫همم؟
‫بهمون بگو کی پول رو بهت داد.
‫مطمئنم خودشه. ‫داره دروغ میگه. یه کشیده محکم بخوابون زیر گوشش.
‫زود باش.
‫حرف می‌زنی ‫یا ببرمت اداره؟
‫- اون بود. ‫- چی؟
‫اون پول رو بهم داد.
‫چه مزخرفاتی!
‫اون پول رو دزدیده.
‫چرا ساندیپ باید ‫به اون پول بده؟
‫مگه نه، ساندیپ؟
‫چرا باید بهش پول بدم؟
‫آقا، اون بهم داد. ‫داشت خونِ دستاش رو می‌شست.
‫وقتی دیدمش، ‫ازم خواست صبر کنم.
‫رفت داخل و پول رو آورد. ‫و ازم خواست به کسی نگم.
‫- مطمئنی دیدی؟ ‫- بله، آقا.
‫- مطمئنی؟ ‫- بله، آقا.
‫اینا چرت و پرته.
‫- دارم راستشو میگم. ‫- تو اصلاً کی هستی؟
‫من سرایدارم.
‫تو بهش پول دادی؟
‫- تو دادی؟ ‫- آره، یه خورده انعام بهش دادم.
‫ساندیپ!
‫۲۰ هزار روپیه به عنوان انعام؟
‫از طرف همه‌مون بود.
‫کی ازت خواست؟
‫این قضیه ساعت چند بود؟
‫حدود ۱۲:۳۰.
‫اون خونی که داشتی ‫می‌شستی چی بود؟
‫داره دروغ میگه.
‫اون دروغ میگه؟ ‫یا تو دروغ میگی؟
‫- هان؟ ‫- ساندیپ؟
‫یه چیزی بگو، ساندیپ.
‫من...
‫خب؟
‫اومده بودم بیرون سیگار بکشم.
‫سهراب از قبل مرده بود.
‫چاقو رو زمین بود. برش داشتم. دستم خونی شد.
‫- داشتم خون رو می‌شستم که-- ‫- خیلی خب، کافیه!
‫- نمی‌تونین این کارو بکنین. ‫- رامان!
‫- بابا! ‫- یه دقیقه صبر کن.
‫صبر کن!
‫من کاری نکردم.
‫ساندیپ، نگام کن. ‫کار تو بود؟
‫نه! چرا باید بکشمش؟ ‫اون مثل برادرم بود.
‫- کار اون نبوده. ‫- ببرینش.
‫- اون به من دروغ نمیگه... ‫- حرکت کنین!
‫- دارین چیکار می‌کنین؟ ‫- بذارین کارمو بکنم.
‫من نکشتمش.
‫- بریم. ‫- من نکشتمش.
‫- قسم بخور. ‫- تو چپ‌دستی؟
‫قسم می‌خورم من نکشتمش.
‫- من... ‫- تو چپ‌دستی؟
‫آره.
‫- سومان. ‫- همه‌کارات رو با دست چپ می‌کنی؟
‫آره.
‫- چپ‌دستی؟ ‫- آره، هست. چپ‌دسته.
‫- عمار جی. ‫- بله، آقا.
‫ولش کنین بره.
‫چرا، آقا؟
‫چرا دارین ولش می‌کنین بره؟
‫چون، خانم، ‫اون این کارو نکرده.
‫از کجا می‌دونین؟
‫اون چپ‌دسته.
‫قاتل راست‌دسته.
‫گلو از چپ به راست ‫بریده شده.
‫بهت که گفتم کار اون نیست.
‫چرا دروغ گفتی؟
‫دروغ نگفتم، دستش خونی بود، ‫بهم پول داد.
‫یه کاری می‌کنم اعتراف کنی.
‫پس می‌خواستی ازش اخاذی کنی؟
‫- کار خودشه. ‫- کار من نبود، آقا.
‫- مطمئنم کار خودشه. ‫- بس کن! رامان!
‫یه چک بخوره اعتراف می‌کنه.
‫کار اون نیست، رامان.
‫تو از کجا می‌دونی، چاندرا؟
‫چون اگه کار اون باشه، ‫بیش از حد سرراست و راحته.
‫حالا زبون باز کرده.
‫آره. ‫کار اون نیست.
‫کار توئه. ‫کار یکی از شماهاست.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫یه نفس عمیق بکش، لطفاً.
‫همگی.
‫گریه نکن!
‫- اگه می‌خوای گریه کنی برو تو. ‫- آرون.
‫- اتاق رو به گند نکش. ‫- آرون!
‫بهم دروغ گفتی؟
‫چطور تونستی؟
‫راستش قضیه اینه که، می‌دونی...
‫- اونا واقعاً پشتمون دراومدن. ‫- آره.
‫هر دوتاشون، رامان و جایانتی.
‫کدومتون بزرگتره؟
‫حدس بزن.
‫نمی‌دونم.
‫- نمی‌تونی تشخیص بدی، نه؟ ‫- نه...
‫- من پنج سال بزرگترم. ‫- اوکی. جدی؟
‫من بیشتر از مادرمون ‫ازش مراقبت کردم.
‫پدرتون خیلی زود فوت کرد.
‫آره.
‫خیلی زود.
‫خیلی جوون بود.
‫فکر کنم ده سالم بود.
‫بابا مشکل جدی اعتیاد به الکل داشت.
‫که اینطور.
‫کبدش داغون شده بود.
‫واسه همینه که اصلا نمی‌ذارم ‫لب به مشروب بزنه.
‫مشروب خوردن ممنوعه.
‫۱۵ ساله که لب به مشروب نزدم.
‫اوه بی‌خیال. ‫کاری نکن دهنم رو باز کنما.
‫آخرین باری که مشروب خوردم ‫کِی بود؟
‫جرئت داری یه جرعه بخور.
‫داری به خاطر کاری که ممکنه تو آینده بکنم ‫سرم غر می‌زنی.
‫مجبورم دعواش کنم.
‫تا سر به راه بمونه.
‫تو نمی‌شناسیش. ‫ازش هر کاری برمیاد.
‫- آره؟ ‫- هر کاری که فکرش رو بکنی.
‫شب بخیر!
‫شب بخیر، نازیا.
‫خداحافظ.
‫فردا ساعت ۷ راه می‌افتیم، مادوان.
‫آره، بیدار میشم.
‫اون شیشه. ‫نه نُه.
‫منم باید برم.
‫ننا، یکم بیشتر بمون.
‫باید زود بیدار شم. ‫باید رانندگی کنم.
‫یالا. ‫نوبت توئه.
‫خوب بخوابی.
‫ساتیا!
‫کیک رو بذار تو یخچال.
‫کیک رو نبر. ‫بذار بمونه.
‫بذارش سر جاش. ‫واسه نصفه‌شب که گشنه‌مون شد.
‫می‌ذارم واسه تو!
‫ممنون.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر، دکتر.
‫- شب بخیر، هاندا صاحب.
‫بریم.
‫کار من تمومه.
‫یه دست دیگه. ‫لطفاً.
‫فقط یه دست دیگه، لطفاً.
‫بیا بریم.
‫ایده خیلی خوبی هم نبود.
‫نه؟
‫نه.
‫می‌خواستم با بچه‌ها آشنا بشی.
‫آره، ولی یه خرده عجیب و غریبن.
‫ها؟
‫بی‌خیال. ‫آدمای خوبین.
‫آره، بد نیستن.
‫فقط یکم...
‫نمی‌دونم. ‫فقط...
‫- چی؟ ‫- پیرن.
‫یه چیزی تو همین مایه‌ها.
‫اینکه آره.
‫آره.
‫به خاطر پیر بودنشون قضاوتشون نکن.
‫قضاوتشون نمی‌کنم.
‫من که تو رو قضاوت نمی‌کنم.
‫درسته.
‫آره.
‫ولی از اون طرف...
‫تو که پیر نیستی.
‫هستی؟
‫- نه، نیستم. ‫- نه، نیستی.
‫از این قضیه خوشم نمیاد، رامان.
‫اصلاً قرار نیست قبول کنه. ‫و...
‫تا آخر عمرش کینه این کار رو به دل می‌گیره، پس...
‫باید چیکار کنم؟
‫باید تا آخر عمرم ‫تو ترس و لرز زندگی کنم؟
‫چون هاندا قراره از دستم ‫عصبانی بشه.
‫مجبور نیستی هر روز ‫باهاش سر و کله بزنی.
‫- من مجبورم. ‫- می‌دونم عزیزم، ولی...
‫همه‌چی داره خوب پیش میره.
‫میگم آخه چرا...
‫اصلاً چرا داری چیزی میگی؟
‫دارم حلش می‌کنم.
‫باید باور داشته باشم که ‫این قضیه درست میشه.
‫تو فقط داری ذهنم رو ‫پر از شک و تردید می‌کنی.
‫چرا؟
‫باشه. ‫خیلی خب.
‫هر کاری دلت می‌خواد بکن.
‫هر جور که دلت می‌خواد انجامش بده، ‫با هر کی که دوست داری.
‫هی.
‫ببین، من...
‫فقط... لطفاً...
‫تو دستشویی خوابت برده؟
‫چرا همون موقع که به دنیا اومدی ‫نمردی؟
‫مثل یه وزنه سنگین ‫افتادی رو گردنم.
‫بچه‌ها، چیزی هم مونده؟
‫اینو نگاه.
‫فیلسوفمون هم ‫واسه یه تیکه کیک وا داد.
‫هاندا صاحب، ‫خیلی سعی کردم ولی...
‫نتونستم جلو خودم رو بگیرم.
‫چرا باید بگیری؟ ‫گور بابای خودکنترلی.
‫با یه روز که ‫چاق نمیشی.
‫می‌دونی چیه؟
‫کاملاً حق با توئه.
‫مدی، میشه لطفاً ازمون ‫یه عکس بگیری؟
‫- باشه. ‫- یکی دیگه.
‫باشه، گرفتم.
‫بفرما.
‫ممنون.
‫شب بخیر، بچه‌ها.
‫شب بخیر، پروفسور.
‫اینو ببین.
‫- چقدر قشنگه. ‫- اوهوم.
‫چی شده، آقا؟
‫- دستتون رو بریدید؟ ‫- آره.
‫- به کسی نگو. ‫- چی؟
‫اینکه دستتون رو بریدید؟
‫فقط هیچی نگو، باشه؟
‫چی رو نگم؟
‫نمی‌فهمم، آقا.
‫همین‌جا وایسا.
‫آقا...
‫نگهش دار. ‫انعامته، از طرف همه‌مون.
‫ممنون، آقا.
‫- می‌تونی بری. ‫- چشم، آقا.
‫جایانتی.
‫ساندیپ.
‫چی شده؟
‫اومدی، یکم کیک خوردی ‫و رفتی.
‫و خانم، حدودای ۱۲:۱۵، ‫شما رفتی که بخوابی.
‫بله.
‫وقتی ساعت ۱۲:۴۰ اومدی پایین
‫به گفته خودت ‫اون همون موقع هم مرده بود.
‫بله.
‫فهمیدم.
‫پس بین ۱۲:۱۵ تا ۱۲:۴۰،
‫کسی چیزی ندید؟
‫هیچ چیزی؟
‫من که همون موقع خوابیده بودم.
‫ما هم خواب بودیم.
‫حدودای ۱۲:۳۰...
‫یه صدای بلند شنیدم...
‫صدای محکم کوبیده شدن یه در. ‫خیلی بلند بود.
‫راستش، درسته.
‫منم نصفه‌شب یه صدای تقه بلند ‫شنیدم.
‫صدا اومد، مگه نه؟
‫کدوم در بود؟
‫مطمئن نیستم. ‫یکی از درها بود.
‫اوکی، خیلی خب. ‫مشکلی نیست.
‫- آمار جی، یه کاری بکن. ‫- بله، آقا.
‫- همه درها رو یکی‌یکی محکم ببند. ‫- چشم، آقا.
‫سعی کنید تشخیص بدید کدوم در بوده.
‫- ولی اونا... ‫- بیاید امتحان کنیم.
‫متوجه میشید.
‫- این بود؟ ‫- معرکه‌ست!
‫معرکه‌ست!
‫اولین بار که ننا بهم گفت، ‫فکر کردم غیرممکنه.
‫سهراب عمراً قبول نمی‌کرد.
‫- عمراً. ‫- کومار، لطفاً.
‫- حداقل مشکل تو حل شد. ‫- کومار!
‫اون هیچ‌وقت قبول نمی‌کرد.
‫خیلی داری ‫بی‌احساسی می‌کنی، کومار.
‫- بی‌احساس؟ ‫- آره.
‫یعنی من اینجا بی‌احساسم؟
‫چی رو قرار نبود قبول کنه؟
‫هیچی، بعداً بهت میگم.
‫چرا الان بهش نمیگی؟
‫کسی که داشتی این قضیه رو ‫ازش مخفی می‌کردی مرده.
‫- وای خدای من! ‫- کومار!
‫- چطور می‌تونی این‌جوری حرف بزنی؟ ‫- تو می‌دونستی؟
‫می‌خواست ننا ‫تو شرکت سرمایه‌گذاری کنه.
‫تا سهم سهراب رو بخره.
‫می‌دونستی؟ ‫این کارا پشت سرت انجام می‌شد.
‫بس کن.
‫- حالا خجالت می‌کشی اعتراف کنی. ‫- میشه لطفاً...
‫- چرا نمی‌تونی به همه بگی؟ ‫- لطفاً ساکت شو.
‫رامان، اون چی میگه؟
‫- اون‌طوری که تو فکر می‌کنی نیست. ‫- دقیقاً همون چیزیه که فکر می‌کنه.
‫جایانتی؟
‫تو از این موضوع خبر داشتی؟
‫جایانتی می‌دونست؟
‫- تو می‌دونستی؟ ‫- چیزی برای دونستن وجود نداره.
‫یه مشت دورو!
‫- من داشتم بهت التماس می‌کردم. ‫- ما فقط داشتیم حرف می‌زدیم.
‫شماها دیگه چه جور آدمایی هستین؟
‫حاضرین از پشت به هر کسی ‫خنجر بزنین؟
‫امروز سهرابه. ‫فردا ممکنه ننا باشه.
‫بعدش هم یکی دیگه.
‫اصلاً به ساندیپ ‫فکر نکردی؟
‫یا خواهرت؟
‫اصلاً روابط ‫براتون معنی داره؟
‫شما فقط به پول اهمیت میدین.
‫- آدمای خودخواه! ‫- سومان، بی‌خیال شو.
‫کومار، این کار لازم بود؟
‫- دیگه نمی‌تونم این مسخره‌بازیش رو تحمل کنم! ‫- آره، ارواح عمه‌ت!
‫می‌خواستی سهراب رو از سهمش محروم کنی؟
‫نه، ایشا.
‫فقط در صورتی که خودش موافقت می‌کرد.
‫سهم منصفانه‌اش رو ‫بهش می‌دادم.
‫سهم منصفانه؟
‫این شرکت اونه، فهمیدی؟ ‫اون شما رو شریک کرد.
‫- و تو رو! ‫- نه...
‫سومان، من تو کارای اونا ‫دخالت نمی‌کنم...
‫روابط برای شما ‫مثل تجارته.
‫تو این اتاق هیچ‌کس ‫به هیچ‌کس اهمیت نمیده.
‫هر کسی یه قیمتی داره.
‫همه‌چی مثل قبل می‌مونه. ‫باشه؟
‫ساندیپ هنوز عضو شرکته. ‫هیچ‌چیزی عوض نشده.
‫ما به صدقه شما نیازی نداریم.
‫هیچ‌چیزی عوض نشده؟
‫این مهمونی...
‫برای این بود که معامله کنین؟
‫- نه. ‫- شماها مریضین!
‫آره، دقیقاً!
‫- شماها روانی هستین! ‫- ایشا، نه.
‫آره، اینا ‫برای معامله کردن بود.
‫وقتی پلیسا داشتن می‌بردنش، ‫هیچ‌کس نیومد ازش دفاع کنه.
‫موش زبونتون رو خورده.
‫فقط ساندیپه... ‫چه اهمیتی داره؟
‫- بذارین تقصیر قتل بیفته گردن اون. ‫- تو هیچ‌وقت این کار رو نمی‌کردی...
‫تمام عمرم با صدقه‌سری شماها ‫زندگی کردم، اما این یکی رو نه!
‫یادتون باشه، غرور ‫همیشه کار دست آدم میده.
‫این کار به قیمت نابودیتون تموم میشه!
‫- تا کجا می‌خواین پیش برین؟ ‫- سومان، خواهش می‌کنم. ما داریم میریم.
‫از دستتون چه کارایی برمیاد؟ ‫تو کشتیش؟
‫تو کشتیش!
‫- تو کشتیش! ‫- نه، ایشا. من نکشتم.
‫تو این کارو کردی؟ ‫آرون، اون تو رو هل داد؟
‫- ایشا. ‫- کار تو بوده.
‫ایشا!
‫- کومار، الان خوشحالی؟ ‫- اون هلِت داد؟
‫- خوشحالی؟ ‫- کار خودشه، مگه نه؟
‫ایشا!
‫ساکت باش.
‫بازرس...
‫من کشتیشم.
‫- بابا، بس کن. ‫- منو دستگیر کنین.
‫اون همه‌مون رو خیلی عذاب داد. ‫مثل یه زخم باز بود.
‫احمق نشو. ‫فقط برو تو اتاقت.
‫- تو فقط برو. ‫- ساکت باش.
‫تو هیچی نمی‌دونی!
‫اون یه هیولا بود!
‫- آرون. ‫- اون به تو هم صدمه زد...
‫صدای کوبیده شدن هیچ دری رو نشنیدی؟
‫خیلی وقت پیش ‫باید این کارو می‌کردم.
‫اون همیشه مایه دردسر بود.
‫اون نه پسر خوبی بود.
‫نه شوهر خوبی.
‫حتی نمی‌تونست ‫دوست کسی باشه.
‫اما من پدرشم.
‫باید وظیفه‌م رو ‫به عنوان پدرش انجام می‌دادم.
‫- بازرس، بیاین تمومش کنیم. ‫- این کارو می‌کنیم.
‫اول بیانیه‌تون رو بدین. ‫دقیقاً بهم بگین چطور این کارو کردین.
‫خب... ‫چیز خاصی نیست.
‫همه خواب بودن.
‫من اومدم بیرون.
‫چاقو روی میز بود.
‫رفتم پشت سرش... ‫و گذاشتمش روی گردنش...
‫بعدش برگشتم به اتاقم.
‫در محکم بسته شد. ‫من جا خوردم.
‫با چاقو چیکار کردین؟
‫- با خودتون بردینش؟ ‫- چرا باید با خودم می‌بردمش؟
‫- همین‌جا گذاشتمش... احتمالاً روی میز. ‫- قربان...
‫قربان؟
‫چاقو روی میز نبود.
‫ببینین، بازرس.
‫من دروغ نمیگم.
‫شما دروغ نمیگین.
‫درسته که صدای در ‫از اتاق شما اومد.
‫اینم درسته که دارین سعی می‌کنین ‫پدر خوبی باشین.
‫با تلاش برای نجات دادن پسرتون.
‫اشتباه می‌کنم، آرون؟
‫چرا مجبور بودی حرف بزنی؟
‫داشت جالب می‌شد. ‫دست همه داشت رو می‌شد!
‫داری چیکار می‌کنی، آرون؟
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- تو تنها آدم عاقل اینجایی، مگه نه؟
‫- آرون! ‫- کافیه دیگه!
‫آرون مرده!
‫اون یه زخم باز بود. ‫یه سنگ دور گردن شماها؟
‫الان دیگه آزادین.
‫حالا تا آخر عمر به خوبی و خوشی زندگی کنین.
‫این اظهارات کافیه؟
‫پس اعتراف می‌کنی ‫که برادرت رو کشتی؟
‫تو یه دستیار بازرسی، درسته؟
‫این برات یه ترفیع درجه میاره.
‫آره، من کردم. ‫بریم.
‫ببرینش.
‫بریم.
‫آرون!
‫- آرون! ‫- آخه چرا این کارو کردی، آرون؟
‫تو از من می‌پرسی، مَد؟
‫به خاطر تو این کارو کردم. ‫به خاطر همه‌تون.
‫همه‌تون ‫همیشه باهاش بدرفتاری می‌کردین.
‫همه‌تون تو این قضیه دست دارین.
‫هر شب با گریه می‌خوابید.
‫هر شب! ‫نمی‌تونستم این‌طوری ببینمش.
‫یکی باید تمومش می‌کرد. ‫پس من این کارو کردم.
‫هیچ پشیمونی‌ای ندارم. ‫کار درستی کردم.
‫صـ..صبر کن ببینم.
‫کی رو کشتی؟
‫تو آدم تحصیل‌کرده‌ای هستی، دکتر. ‫تو بهم بگو.
‫اشتباه می‌کردم؟
‫همه‌شون مثل طاعون ‫ازش فرار می‌کردن.
‫فقط به خاطر اینکه برادرمه ‫تحملش می‌کردن.
‫چون همه‌شون از من می‌ترسن.
‫به هر حال اون‌قدرا هم زندگی نمی‌کرد.
‫سه بار خودش رو زخمی کرده بود.
‫پس تو فقط بهش کمک کردی، ‫نه؟
‫من نجاتش دادم!
‫آزادش کردم.
‫الان هر جا که باشه، ‫خوشحال‌تره.
‫پس همه‌تون می‌تونین با این غم و غصه ‫مسخره و الکیتون گورتون رو گم کنین.
‫آرون، پسرم.
‫پسرم... پسرم...
‫تو بیشتر از هر کس دیگه‌ای، ‫پیرمرد...
‫تو بزرگ‌ترین دردسرِ ‫هر دوی ما بودی.
‫لطفاً تو آرامش تاوان پس بده، باباجون.
‫دیگه هیچ‌کس مزاحمت نمیشه.
‫- آرون! ‫- اون آرون نیست.
‫چه اتفاق لعنتی‌ای افتاد؟
‫اون جابه‌جا شد.
‫- جابه‌جا شد؟ ‫- کی؟
‫چی؟
‫اون سهراب رو می‌پرستید. ‫می‌خواست مثل اون بشه.
‫سهراب قهرمانش بود.
‫الان اون تبدیل شده به سهراب.
‫اونی که اونجا می‌بینی آرون نیست.
‫اون سهرابه.
‫ساندیپ، یه سیگار بهم بده.
‫فکر کنم باید بخشی از تقصیر رو ‫به گردن بگیرم.
‫و تو هم همین‌طور، مَد.
‫اگه می‌تونستی ‫یه نفر دیگه باشی...
‫- ما آزاد بودیم... ‫- هر کس دیگه‌ای...
‫- ...آزاد برای انتخاب. ‫- نه...
‫ما همه خودمونیم، ولی تو...
‫- تو کی می‌شدی؟ ‫- من میشم سهراب هاندا!
‫داداش، من می‌خوام تو باشم.
‫داری میگی ما همونی میشیم ‫که بهمون داده شده؟
‫تو داری داستان خودت رو می‌نویسی. ‫تو قهرمانت رو انتخاب می‌کنی.
‫کیک می‌خوای، ببر من؟
‫- ...و تبدیل میشی به همون. ‫- من، منم و تو، تویی.
‫ما خودمون رو می‌سازیم...
‫می‌خوای ببريش یا بهش خنجر بزنی؟
‫ما چی انتخاب کردیم؟
‫کس دیگه‌ای هم هست؟ ‫تو کی می‌شدی؟
‫تو یه اسم مگه چی هست، رُز؟
‫من، منم و تو، تویی.
‫بقا... ما دروغ میگیم تا زنده بمونیم...
‫من همیشه می‌تونم آرزو کنم که بشم...
‫...تو ذهنم نجیب‌تر بشم ‫تا تیر و ترکش‌ها رو تحمل کنم...
‫چرا همون لحظه‌ای که به دنیا اومدی ‫نمردی؟
‫یا در برابر دریایی از مشکلات ‫سلاح دست بگیریم...
‫اون تبدیل شد به سهراب.
‫اما در عوض
‫سهراب تو ذهن خودش شد آرون.
‫فکر می‌کنم تنها راه...
‫برای کمک به اون...
‫حق با اون بود. ‫یه جورایی خودکشی بود.
‫این مزخرفات چیه؟
‫- کی هلش داد پایین؟ ‫- هیچ‌کس هلش نداد.
‫خودش پرید.
‫آفرین!
‫با روشن شدن هوا همه باهوش‌تر شدن. ‫واو!
« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
‫بازی خوبی راه انداخته بودین. ‫آفرین.
‫پس خایه‌شو داری.
‫خیلی مراقب باش ‫چی آرزو می‌کنی.
‫خیلی مراقب باش.
‫چشم، قربان.
‫باشه.
‫ببریمش اداره پلیس.
‫هر دو تا پسرم...
‫جفتشون رو با هم از دست دادم.
‫طوری نیست.
‫مراقب باشین.
‫خداحافظ، کومار.
‫خداحافظ، چاندرا.
‫خداحافظ، مدی.
‫خداحافظ، دکتر.
‫ننا؟
‫تو برو کومار. ‫تو استودیو می‌بینمت.
‫من با سومان میام.
‫چرا داری ‫با سومان میری؟
‫ننا.
‫- ساتیا! ‫- بله، خانم.
‫بعضی وقتا، این بازیا ‫پایان خوبی ندارن.
‫تقصیر تو نیست. ‫لطفاً خودت رو سرزنش نکن.
‫باید زودتر متوجه می‌شدم...
‫تو نیستی.
‫ماییم.
‫ما هر بار خودمون انتخاب می‌کنیم ‫که زمین بخوریم.
‫کار ما تمومه.
‫امیدوارم اشتباه کنی.
‫موفق باشی، پروفسور.
‫ننا، با من بیا لطفاً.
‫شما برین. ‫من اونجا می‌بینمتون.
‫پروفسور.
‫چی ما رو نجات میده، پروفسور؟
‫زیبایی.
‫از اون کیک خوردی؟
‫نه؟
‫حتی نچشیدیش؟
‫کیک خوبی بود!
‫خیلی گرون.
‫حقوقت چقدره؟
‫پونزده هزار تا؟
‫با رشوه میشه بیست هزار تا.
‫- عمار جی. ‫- بله، قربان.
‫باهاش حرف نزن. ‫دیوونه‌ست.
‫طوری نیست، ‫اگه قسمتت نون خشکه
‫چطوری قراره کیک بخوری؟
‫با من حرف بزن.
‫وگرنه حوصلم سر میره.
‫هی، اونجا رو ببین. ‫می‌بینیش؟
‫چه کار فوق‌العاده‌ای کرده!
‫فقط موقع ساختن آدما گند زد.
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
‫"یک چیز عجیب و غریب و نگران‌کننده"
‫"در وجودم ته‌نشین شده"
‫"یک چیز بی‌ارزش و بی‌صدا"
‫"در درونم گیر کرده"
‫"غرق شد، گاهی شنا کرد"
‫"به من چسبید، گاهی هم مرد"
‫"نُقل محفل، ‫یا یک چیز احساساتی و گریه‌آور"
‫"با حالتی بیمارگونه در را با لگد باز کرد"
‫"و هیچ درمانی برایش نیست"
‫"او کیست، او کیست؟"
‫"او چه کسی می‌تواند باشد؟"
‫"او کیست، ‫او چه کسی می‌تواند باشد؟"
‫"دوستانی که دستانشان"
‫"پر از نیرنگ است"
‫"حتی خوب‌هایشان"
‫"آلوده به گناهند"
‫"دروغ‌ها تمامی نداشتند"
‫"نقاب‌ها محکم ‫به پوستشان چسبیده بود"
‫"چنگ زدند و چنگ زدند و چنگ زدند"
‫"چقدر به ظاهرشان چنگ زدم"
‫"چقدر به صورت‌هایشان چنگ کشیدم"
‫"چقدر گلوی تک‌تکشان را فشردم"
‫"تا زمانی که حقیقت بیرون زد، ‫لکنت‌زنان، خون‌آلود"
‫"از میان سایه‌ها پس از مدت‌ها"
‫"یک چیز عجیب و غریب و نگران‌کننده"
‫"در درونم گیر کرده"
‫"یک چیز بی‌ارزش و بی‌صدا"
‫"در وجودم ته‌نشین شده"