« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
مترجم: اشکان هیدی
‫شنا کردن ممنوع
‫وال‌بونا محله‌ای در ‫حومه‌ی بارسلونا است.
‫اراضی آن که از قرون وسطی به ‫عنوان زمین کشاورزی ثبت شدند،
‫به واسطه رودخانه‌ی بِسوس و یک ‫کانال هزارساله به نام رِک آبیاری می‌شوند.
‫آخرین مالک این ‫قلمرو فئودالی قدیمی
‫در اوایل قرن بیستم دستور داد،
‫نقشه‌هایی برای یک باغ‌شهر ‫جهت خرده‌مالک‌ها ترسیم شود.
‫جنگ داخلی باعث شد ‫پروژه نیمه‌تمام بماند،
‫و دره بدون هیچ نقشه‌ی ‫شهرسازی، رها شد.
‫سپس مردمی از ‫جنوب، از راه رسیدند...
‫«قصه‌های خوب دره»
‫ فراخوان بازیگری
‫فراخوانِ استودیو اورفئو فیلمز برای ‫ساخت فیلمی درباره‌ی منطقه‌ی وال‌بونا.
‫- شروع کنیم. ‫- آره.
‫وقتی جنگ تموم شد،
‫زنی که بعداً زنم شد، ‫اومد اینجا زندگی کنه.
‫اون شیش سالش بود و من هشت سالم.
‫من و این مرد از بچگی ‫همدیگه رو می‌شناسیم.
‫یه خاطره ازش برات تعریف می‌کنم.
‫اون توی صومعه‌ای بود ‫که اینجا برای کشیش‌ها بوده.
‫و چون با اون ازدواج کرد، ‫کشیشی رو کنار گذاشت.
‫آدم خیلی خوبیه. ‫همیشه همین‌طور بوده.
‫و قدیمی‌های محله، مثل من،
‫اون رو به اسم آنتونیوی ‫زغال‌فروش می‌شناسن،
‫چون یه زغال‌فروشی داشت.
‫خودِ وال‌بونا یه جزیره‌ست
‫که با ریل قطار و ‫یه رودخونه جدا شده،
‫بعدش هم با یه جاده و چندتا پل.
‫زیاد از روی پل رد می‌شی؟
‫مثلاً مدرسه‌مون توی توره باروئه،
‫و مجبوریم هر روز ‫صبح از روش رد بشیم.
‫- تو هم؟ ‫- آره.
‫برای تشخیص دادن... هیچی ‫رو نمی‌تونی تشخیص بدی.
‫یه نقشه دارم
‫که توش می‌تونم بهت نشون ‫بدم چی‌ها رو ازمون گرفتن،
‫بزرگراه‌ها، ‫جاده‌ها و همه‌ی اینا.
‫تا دهه‌ی ۸۰، ساخت‌وسازها ‫قایمکی انجام می‌شد.
‫و اونجا به همدیگه کمک می‌کردن.
‫چون هر کی می‌اومد بنایی بلد بود.
‫سال‌های اول، کولی‌های ‫زیادی اونجا بودن.
‫مردم یه جورایی روی ‫کولی‌ها حساسیت داشتن.
‫ولی من عاشق نژاد کولی‌هام، ‫عاشق قوم کولی‌ا‌م، دوسش دارم.
‫آره؟ من نه.
‫به‌خاطر طرز ‫زندگی‌شون، اون شادی...
‫من نژادپرست نیستم.
‫آندرس، یه فیلم درباره‌ی محله‌ی ‫وال‌بونا چی رو باید نشون بده؟
‫یه فیلم؟
‫خب، تمام اون ‫کمبودهایی که تحمل کردیم،
‫چیزایی که ما قدیمی‌ها ‫زجرش رو کشیدیم.
‫پیرمردها، که همیشه ‫اونجا بودن، پای کار.
‫من مبارز نبودم، ولی ‫طرفدار حزب کارگر بودم.
‫حزب PSUC بود، ‫حزب کارگران بود...
‫و سر فاضلاب و آب مبارزه بود.
‫من بچه بودم، ولی اونا ‫ما رو با چوب می‌زدن...
‫می‌خواستیم جاده رو ببندیم تا ‫بیان لوله‌کشی آب رو انجام بدن
‫چون آبی نبود و مجبور ‫بودیم بریم لب رودخونه.
‫مادرم رخت می‌شست و ما هم ‫توی رودخونه حموم می‌کردیم.
‫خیلی خوش می‌گذشت.
‫همه می‌اومدن دم ‫خونه تا آب بردارن.
‫یه چاه داشتیم با آب ‫خیلی خنک و خیلی خوب.
‫توی چاه یه مارماهی بود،
‫که یه جورایی شبیه این می‌شد.
.اولین ماشین‌هارو بابام آورد
‫بابام کلی زن حامله رو برد ‫تا بچه‌شون رو به دنیا بیارن.
‫آره، بابام.
.اولین تلوزیون‌ها هم کار بابام بود
‫بچه‌ها می‌اومدن توی بار ‫ما تلویزیون تماشا کنن.
.همینطور اولین‌ دستگاه‌های ویدیو
‫ بابام می‌نوشت: «ساعت ‫۷:۱۵ عصر، کونگ‌فو.»
‫و بچه‌ها می‌اومدن کونگ‌فو ببینن.
‫«این منطقه، چون خیلی ساده‌ست...»
‫مردم داشتن می‌رفتن چون به ‫نظر می‌رسید پیشرفتی نمی‌کنه،
‫راکد مونده بود.
‫اینجا، مثلاً، می‌تونه ‫یه تئاتر باشه.
‫خودِ تو، فیلم می‌سازی،
‫می‌تونی یه فیلم کامل رو ‫همین‌جا توی وال‌بونا بسازی.
‫فکر کنم خیلی خوب بشه، ‫یه فیلم اینجا توی وال‌بونا.
‫یه فیلم درباره‌ی وال‌بونا ‫باید چی رو نشون بده؟
‫خب، می‌تونی یه فیلم وسترن بسازی.
‫ایده‌ی بدی نیست.
‫چون دشت و بیابون برای ‫اسب‌سواری که هست.
‫یه پیرزن خیلی مسن سرش ‫رو گذاشت روی ریل قطار.
‫بهش گفتن از اونجا بیاد بیرون...
‫اما میل به مرگ اون‌قدر زیاد بود
‫که زورِ یه مرد، با اینکه اون یه ‫پیرزنِ لاغر بود (اثر نداشت)...
‫دو تا نیرو توی وجود انسان هست:
‫میل به بقا و میل به مرگ.
‫من عاشق پزشکی‌ام، ‫رفتم و یه تیکه از...
‫- از چی؟ ‫- از مغز.
‫برداشتمش، معاینه‌ش کردم.
‫و یه بخش تاریکی داشت ‫که نشونه‌ی افسردگی بود.
‫همیشه اونجا توقف می‌کردیم ‫یا پیاده‌روی می‌کردیم...
‫بعدش که یه کم بزرگتر ‫شدم می‌رفتیم بیرون،
‫چون اینجا چیز زیادی نداره.
‫همه چی داریم، آب، درخت و کوه.
‫خوش‌شانسیم.
‫صبح‌ها که از خواب پا می‌شم، ‫عاشق شنیدن صدای پرنده‌هام.
‫یه محله‌ی بوم‌شناختیه، ‫با هوای تمیز.
‫درسته.
‫- و... ‫- بقیه‌اش همه‌اش دروغه.
‫و جاییه که به بهترین ‫شکل توش زندگی می‌کنی.
‫این منطقه رو با ‫هیچی عوض نمی‌کنم.
‫زنم می‌گه: «بیا بریم بارسلونا.»
‫من می‌گم: «من بارسلونا نمی‌رم، ‫حتی اگه کل پول‌های دنیا رو بهم بدن.»
‫عاشق محله بودیم، مال خودمون بود.
‫پشت سر وال‌بونا پیش من بد نگو،
‫چون اجازه نمی‌دم.
‫از همه مهم‌تر، بافتش، روابط، ‫حسِ روستا بودن و شناخت از هم.
‫و اینجا توی وال‌بونا، هنوزم، ‫با اینکه خیلی کوچیکه...
‫حالا با آدم‌های بیشتری که ‫به آپارتمان‌های جدید میان،
‫آدم‌های بیشتری از بیرون ‫اومدن که اون روابط رو ندارن.
‫قیمتش خوب بود، چون توی ‫یه جای دیگه از بارسلونا،
‫با درآمدی که داشتیم، ‫نمی‌تونستیم اونجا زندگی کنیم.
‫واسه همین اومدیم اینجا
‫چون منطقه رو می‌شناختم، ‫به پدر و مادرم هم نزدیکم،
‫و واقعاً فکر می‌کنم ‫اوضاعمون خیلی خوبه.
‫به خاطر دلالی‌های مسکن، ‫مجبور شدم خونه‌م رو ترک کنم.
‫اولین حسم وقتی رسیدم این ‫بود که اینجا بارسلونا نیست.
‫«من رو کجا فرستادن؟» ‫قضیه جدی بود.
‫اما وقتی میای اینجا،
‫باید با واقعیت جدید ‫کنار بیای و بسازی.
‫اما تغییر اصلی این بود که
‫متوجه بشی زندگی توی یه ‫شهرک خوابگاهی چطوریه.
‫و اینطوری نیست که مشارکت ‫کنیم... اینجا زیاد زندگی نمی‌کنیم.
‫توی خونه زندگی می‌کنیم، بعدش ‫می‌ریم سر کار یا هر جای دیگه.
‫۱۳ ساله که توی این محله‌ام.
‫به عنوان معلم اومدم ‫اینجا، معلم حق‌التدریس.
‫مدرسه‌ی خیلی سختی بود.
‫خانواده‌ها عالی‌ان.
‫رودخونه‌ها، پل، اردک‌ها...
‫کتابخونه‌هایی برای مطالعه هست...
‫- و خیلی چیزای دیگه. ‫- دو تا کتابخونه هست.
‫مطالعه کردن رو دوست داری؟
‫توی خونه هم داستان می‌خونیم.
‫مطالعه رو ترجیح میدی ‫یا تلویزیون دیدن رو؟
‫مطالعه.
‫آره، خیلی باحاله.
‫اینجا فوتبال هم بازی می‌کنم.
‫من دروازه‌بانم.
‫- این مدرسه هم واقعاً باحاله. ‫- آره؟
‫خیلی چیزا یاد گرفتم.
‫یه باغچه‌ی سبزیجات دارم.
‫چی می‌کاری؟
‫نمی‌دونم به اسپانیایی ‫چطوری بگم، اما...
‫به پرتغالی بگو.
‫کلم.
‫برای درست کردن سوپه.
‫می‌تونم یه چیزی ‫درباره‌ی برادرم بگم؟
‫این خاطره‌ی بدیه که ‫از وال‌بونا و برادرم دارم.
‫در واقع، توی دبیرستانمون ما...
‫یه درس انتخابی جدید ایجاد کردیم.
‫- آره، یه واحد اختیاری جدید برای میانجی‌گری. ‫- ما میانجی هستیم.
‫- نه پرونده‌های واقعی. ‫- بازیش می‌کنیم.
‫- البته. ‫- برای تمرین.
‫و وقتی بخوای انجامش بدی،
‫میریم و درست انجامش میدیم.
‫چون دون کیشوت، از ‫اونجایی که گیج شده بود،
‫- فکر می‌کرد اونا هیولا هستن. ‫- غول.
‫- غول. همون‌طور که قبلاً گفتی... ‫- و اون افتاد.
‫بعد از اینکه با نیزه به ‫آسیاب بادی زد، افتاد.
‫اما اینجا،
‫آسیاب‌های قرون وسطی متفاوت بودن،
‫هیدرولیکی بودن.
‫واسه همین کنار کانال بودن.
‫یادت باشه چی گفتیم.
‫تصور می‌کنیم که اینجا ‫دشت و دمن بوده، درسته؟
‫دیگه چی، بعد از این ‫همه حرفی که زدیم؟
‫- بگو. ‫- کوه‌ها.
‫کوه‌ها. دیگه چی؟
‫کلی گاوداری بوده.
‫گاوداری. خب، چه حیوونایی ‫این دور و بر می‌چریدن؟
‫همونایی که نوح آورده بود.
‫کوه بوده، قلعه...
‫کی توی قلعه‌ها زندگی می‌کرد؟
‫کی توی قلعه‌ها زندگی ‫می‌کرد؟ بهم بگو.
‫پادشاه؟
‫پادشاه‌ها. خب، فکر می‌کنی ‫اینجا قلعه‌های زیادی بوده؟
‫- نه. ‫- نه.
‫بارسلونا توی قرون ‫وسطی خیلی کوچیک‌تر بود
‫و اینجا بیرونِ بارسلونا بود.
‫و این‌طوری کانال همه ‫آب رو می‌برد به شهر.
‫و وظیفه‌ش این بود که ‫آسیاب‌ها رو به حرکت دربیاره.
‫یکی دیگه از چیزایی ‫که از قرون وسطی داریم
‫یه پُله که وقتی از مدرسه ‫میای بیرون، همین نزدیکی‌هاست،
‫که همون پلِ احشامه.
‫توی قرن نهم ساخته شده.
‫ولی مجبور شدن ‫بازسازیش کنن، مرمت شده.
‫پدر و مادرم از آندلس اومدن ‫و اونجا آب و برق داشتن.
‫همیشه به مادرم می‌گفتم نمی‌دونم ‫چطوری به اینجا عادت کرد.
‫چون فقط یه ‫ترانسفورماتور وجود داشت.
‫چون همه این خونه‌ها بدون ‫مجوز ساخته شده بودن،
‫ثبت نشده بودن.
‫بعدش بزرگراه اومد.
‫بزرگراه همه چیز رو نابود کرد.
‫- آره، ما رو دور کرد. ‫- دقیقاً.
‫اون موقع خیلی راحت بودیم.
‫زندگی اینجا خوب بود، ‫زندگی اینجا فوق‌العاده بود.
‫فوق‌العاده بود چون همه‌مون سال‌های ‫زیادی بود که همدیگه رو می‌شناختیم.
‫همه‌ش تاکستان بود، ‫درخت‌های بادام...
‫خب، آنتونیو، از ‫دیدنت خیلی خوشحالم.
‫ممنون، منم همین‌طور. ‫امیدوارم زانوت بهتر بشه.
‫ممنون.
‫و اگه چیزی ازم خواستی، ‫می‌دونی کجا پیدام کنی.
‫وقتی پدرم توی معدن فوت ‫کرد، تصادف کرده بود،
‫پسرعموش بهمون زنگ ‫زد که بیایم بارسلونا.
‫و به‌خاطر دکل‌های فشار قوی، ‫نمی‌شد توی این زمین چیزی ساخت،
‫واسه همین داشتیم ‫مالیات‌ها رو می‌دادیم،
‫خواهرم، شوهرخواهرم، ‫اون یکی... همه.
‫یکی آب می‌آورد، اون یکی ‫سیمان و همین‌طوری الی آخر.
‫خونه‌ها رو تقریباً شبونه می‌ساختیم ‫وگرنه می‌اومدن و خرابشون می‌کردن.
‫کم‌کم ساخته شدن.
‫کم پیش می‌اومد هفته‌ای اینجا ‫بزن و بکوب نداشته باشیم.
‫کباب، خرگوش، مرغ، خلاصه همه‌چی.
‫اینجا هم اتاق پذیرایی.
‫- اتاق پذیرایی؟ ‫- آره، اینجا اتاق پذیراییه.
‫اتاق‌ها کوچیک بودن، ‫پذیرایی نسبتاً بزرگ بود.
‫خب اینجا هم آشپزخونه‌م ‫بود، با شیر آب و همه‌چی.
‫اینجا یه پنجره ‫دیگه بود و یه چاه.
‫آبش خوب بود؟
‫نه، یه آب‌انبار بود برای جمع‌آوری ‫آب، چون سیستم فاضلاب نبود.
‫مجبور بودی کل این ‫تپه رو با سطل بیای بالا.
‫اینجا یه اتاق دیگه بود که ‫دو تا دخترم اونجا می‌خوابیدن.
‫- اینجا؟ ‫- دقیقاً، همین‌جا.
‫مسئله اینه که برای یه دختر ‫جوون، این‌ورا خطرناک بود.
‫چون خیلی خلوت بود، ‫حتی یه چراغ هم نداشت.
‫تنها نوری که بود تو خونه من ‫بود، یکی اینجا، یکی هم اونجا.
‫ولی باید قبل از ساعت ‫ده شب خونه می‌بودن.
‫به نظرم نظم و احترام وجود داشت.
‫- برای دوست‌پسراشون هم همین‌طور بود. ‫- درسته.
‫دوست‌پسر دخترم، مرچه، ‫یکشنبه بعدازظهرا می‌اومد
‫و با هم می‌رفتن سینما یا هر ‫جایی که دلشون می‌خواست.
‫می‌گفتم: «غذا خوردی؟» ‫می‌گفت: «آره.»
‫«پس بیا، یه لیوان ‫شراب، یه لیوان شامپاین.»
‫می‌رفتن سینما یا ‫رقص، یا هر جای دیگه.
‫ولی ساعت ده شب، اینجا بودن.
‫من دو تا بچه داشتم
‫و همیشه بهشون می‌گفتم:
‫«ببینین، اگه طبق ‫حرف من عمل کنین،
‫من مسئول زندگی‌تون هستم،
‫ولی اگه هر کاری ‫دلتون خواست بکنین،
‫اونی که مسئول ‫زندگی‌تونه خودتونین.»
‫منظورم اینه که، ‫می‌دونی چی می‌گم.
‫«ساعت نه، اینجا...»
‫تو خونه من ساعت نه بود.
‫به دلایل سلامتی،
‫به پدرم مسئولیت این گذرگاه ‫قطار رو که اینجاست دادن.
‫تو اون کلبه کوچیک، ‫روی یه نیمکت می‌خوابید.
‫چون نمی‌تونست بره ‫خونه، مبادا قطار بیاد.
‫کلبه کنار محل سکونت بود.
‫یه خونه دو طبقه بود.
‫اینجا مرغ و اردک داشتیم...
‫بیست و پنج تا اردک!
‫مادرم می‌گفت: «اردک‌ها ‫رو ببر لب رودخونه.»
‫تا حلزون بخورن، چون ‫اردک‌ها دوست داشتن.
‫بعداً، تو ۱۴ سالگی، منم به ‫عنوان کارآموز وارد رنفه شدم.
‫همه می‌اومدن خونه من تا آب ببرن،
‫یه آب خیلی خنک و عالی.
‫توی چاه یه مارماهی ‫بود. مثل برف سفید.
‫می‌گن چاه‌هایی که مارماهی ‫دارن آبشون خیلی خوبه،
‫و آبش واقعاً خیلی خوب بود.
‫خب، همه کارگرای مزرعه ‫می‌اومدن اینجا آب بردارن.
‫تو وال‌بونا، کنار رودخونه، ‫می‌تونیم چندتا نمای خوب بگیریم.
‫می‌تونیم تا فردا حرف بزنیم ‫و چندتا ایده جدید پیدا کنیم.
‫آره، ولی یه چیز مشخص ‫داریم. یه یاغی داریم، یه رودخونه،
‫یه آتیش، تو شب، چادر. ‫و صداهای تهدیدآمیز.
‫- و ترس. ‫- ترس.
‫ترس، که از اون صداها میاد.
‫نمی‌دونی ترس از کجا ‫میاد، چون باد هم هست.
‫باد خودش یه عامل بزرگ ترسه،
‫چون وقتی باد شدید باشه ‫همه چی تکون می‌خوره،
‫درختا، گیاها و همه چی،
‫و وقتی تو یه جای پرت باشی،
‫اون‌قدر می‌ترسی که ‫نمی‌دونی کجا فرار کنی.
‫و همون‌جا می‌مونی، ‫خشک و بی‌حرکت.
‫تا وقتی که عکس‌العمل نشون بدی،
‫ولی تا اون موقع دیگه ‫گرگه اومده و خوردتت.
‫با وجود باد، سایه‌هایی هم ‫هست که شاخه‌ها ممکنه بندازن.
‫هر چیزی رو تصور می‌کنی.
‫تصور می‌کنی که از این ‫طرف میان، از اون طرف میان.
‫کی میاد؟ نمی‌دونم.
‫ولی حس می‌کنم که میان دنبال من.
‫کی؟ یه حیوون ‫وحشی. یا آدم‌بدا میان،
‫دنبالم می‌کنن.
‫- دارم بهت سرنخ میدم؟ ‫- آره.
‫ممنون، فرانچسک.
‫به سلامتی.
‫"انامورادو" یعنی "عاشق".
‫- من دوست دارم. ‫- نه.
‫- نمی‌دونم، من انگلیسی بلد نیستم. ‫- خب، من بلدم.
‫و وقتی انگلیسی‌ها میان ‫به مغازه‌م، میگم: "وات؟"
‫راست میگه، "وات، وات؟"
‫باید به حرف پسرعموت گوش ‫بدی که امتحان کمبریج داده.
‫یعنی "عاشق".
‫می‌خوام اون یکی ‫رو بخونم که درباره...
‫اگه به متنش گوش ‫بدی، هیچ اساسی نداره.
‫می‌فهمی چی میگم؟ طبق ‫تجربه من تو آواز فلامنکو،
‫نه اینکه خوشم نیاد، ‫ولی سبک من نیست.
‫این آقا باید بخونه.
‫یه آهنگ قشنگ.
‫آواز فلامنکو شعره.
‫اگه متنش رو نفهمی...
‫یا حتی بیشتر! یه شنبه، ‫۴۰۰۰ نفر اومدن تو مغازه.
‫چون ما همیشه رفت ‫و آمد مشتری داریم.
‫- تو استادیوم بارسا کار می‌کنی؟ ‫- نه، تو یه کفش‌فروشی.
‫و ۴۰۰۰ نفر کفش می‌خرن؟
‫خب، همه‌ی اون ۴۰۰۰ نفر خرید ‫نمی‌کنن، ولی ۳۰۰۰ نفر می‌خرن.
‫حتماً، آره، سنسور هم هست.
‫وقتی پای یکی بو میده، یا ‫خدا! میگه: "از اینا خوشم میاد."
‫میگم: "پس بیارشون دم صندوق،
‫چون من خم نمی‌شم، ‫واقعاً بوی گند میدی."
‫جایی که من کار می‌کنم، کسی ‫شکایت نمی‌کنه. تو مرده‌شورخونه.
‫همیشه دلم می‌خواست اونجا ‫کار کنم، آرایش کردنِ مرده‌ها.
‫- اوه، من نه. ‫- چندش!
‫خواهرم بهم گفت اونجا ‫کار کنم، من گفتم «عمراً!»
‫- اون بیشتر از این یکی شبیه لات‌هاست. ‫- آره.
‫- واسه همینه بهش می‌گن «بدی». ‫- واسه همینه. «دخترِ بد».
‫- اون «بدترینه»! ‫- به خاطر تتوهاشه.
‫بدترین دخترِ کل اسپانیا!
‫به خاطر تتوهاشه.
‫- تو اونجا تو پالما به دنیا اومدی؟ ‫- من همین‌جا به دنیا اومدم.
‫وقتی مادرم زندان بود، ‫من همین‌جا به دنیا اومدم.
‫- و از اینجا رفتی اونجا؟ ‫- آره، وقتی نه سالم بود رفتم اونجا.
‫تا نه سالگی تو همین محله بودی؟
‫مادرم آزاد شد،
‫عاشق یه نفر اهل جزایر قناری ‫شد و رفت اونجا و منم با خودش برد.
‫شاهزاده‌اش تبدیل به قورباغه شد.
‫چه خوب!
‫- بیارش بیرون! ‫- بیارش بیرون!
‫ما با هم دخترعموییم، ‫پس جفتمون...
‫اسم مادرم رودریگز مولیناست.
‫تو بیشتر از اون ‫شبیه آنخلا مولینایی.
‫- آنخلا مولینا کیه؟ ‫- یکی از فامیل‌هامونه.
‫آنتونیو مولینا؟
‫آره. مادربزرگم دولفینا.
‫اون چشماش درشته ‫و من چشمام بادومیه.
‫- آنتونیو مولینا چشماش مثل تو بود. ‫- مثل من؟
‫آنتونیو مولینا که روی ‫صحنه شال سفید می‌انداخت،
‫- خودش به اندازه کافی داشت. ‫- خودش بود.
‫واقعاً خوب می‌خوند، معرکه بود.
‫- تو هم می‌تونستی اون استعداد رو به ارث ببری، نه؟ ‫- من؟
‫تنها چیزی که بهم ‫رسیده اخلاق تندِ مادرمه.
‫نه!
‫اینجا ۱۶ تا درخت گیلاس داشتیم.
‫اینجا، یه رختشورخونه،
‫جایی که مادرم توش رخت ‫می‌شست، خدا بیامرزتش.
‫از این طرف می‌رفتیم بالا.
‫درِ اصلی اونجا بود.
‫یه سری در اونجا
‫واسه اینکه خوک‌هایی ‫که اونجا بودن برن تو.
‫بعدش، شنبه‌ها،
‫یا یکشنبه‌ها،
‫جوون‌ها واسه رقص ‫ازش استفاده می‌کردن.
‫نوازنده‌ها می‌اومدن تا ‫اینجا، نزدیک درخت‌ها،
‫یه کم جلوتر.
‫اینجا می‌نشستن،
‫و ما دورشون می‌رقصیدیم.
‫ولی اون موقع این ‫درخت‌ها اینجا نبودن.
‫این درخت‌ها، با ریشه‌هاشون،
‫کاری که کردن اینه که ‫کل کفپوش رو داغون کردن.
‫«فلانی،
‫یالا، بیا برقصیم.
‫بعدش هم می‌رقصیدیم.
‫نه، این یکی نه. ازش خوشم نمیاد.
‫خب پس چی دوست داری؟ تانگو؟
‫خب، یه تانگو برات کنار می‌ذارم.
‫یا یه پاسودوبله، هر چی.
‫من کلی مسابقه‌ی تانگو برنده شدم.
‫نه فقط اینجا، توی ‫همه‌ی شهرک‌های اطراف.
‫ما همه‌ی رقص‌ها رو می‌رفتیم.
‫زنم توی رقص تانگو آرتیستی بود.
‫جفتمون دوست داشتیم ‫و با شادی می‌رقصیدیم،
‫اونم همین‌طور.
‫اون...
‫نه، هیچ...
‫چیز دیگه‌ای نیست...
‫حداقل برای من.
‫توی رقص، زندگی، هر چی.
‫خداحافظ، رفقا.
‫اگه بشناسیش،
‫می‌دونی چیه.
‫می‌دونی چیه؟
‫با زنِ خدابیامرزم جلوی روم،
‫نواختن...
‫خداحافظ رفقا.
‫این تانگو رقص ‫قشنگیه. خیلی زیباست.
‫خوب‌های دیگه هم ‫هستن، ولی برای من این...
‫روزی که اینجا خطبه‌ی ‫تدفین رو می‌خوندن...
‫ما اونو زدیم...
‫این تیکه تمومه.
‫می‌تونی به جمع کردنشون ‫ادامه بدی و بذاریشون اینجا.
‫وقتی خشکسالی می‌شه، ما ‫توی هند بادوم‌زمینی می‌کاریم.
‫- فلفل‌ها چه بوی خوبی می‌دن. ‫- این موقعِ روز بوی تازگی می‌ده.
‫عصرها بوی بیشتری ‫از خودشون می‌دن.
‫شنبلیله خیلی سالمه، ‫حکم دارو رو داره.
‫نخودفرنگی‌ها چقدر قشنگن!
‫بابا، تو با گیاه‌ها حرف می‌زنی؟
‫تا حالا باهاشون حرف زدی؟
‫آره؟ باهاشون حرف می‌زنی؟
‫بعضی وقت‌ها، وقتی خوشحالم،
‫وقتی گیاه‌ها رو می‌بینم ‫باهاشون حرف می‌زنم.
‫درباره‌ی چی باهاشون حرف می‌زنی؟
‫نسیم خنک چقدر خوبه...
‫من با درخت گیلاسم حرف می‌زنم.
‫درخت گیلاس محبوبته، نه؟
‫هر کسی محبوبِ خودشو داره.
‫- بادمجون‌ها رو کجا بذارم؟ ‫- بذارشون همون‌جا.
‫من با نیشکری هم که ‫پدرم بهم داده حرف می‌زنم.
‫نمی‌دونم می‌ذارن بمونن یا ‫همه‌ رو با خاک یکسان می‌کنن.
‫خدا می‌دونه.
‫می‌ذارن بمونن یا از ‫ریشه درشون میارن؟
‫فقط مهندس یا خدا می‌دونه.
‫ممکنه گیاه‌ها رو ول کنن.
‫می‌خوان ریل قطار بسازن.
‫توی نقشه‌ها دیدمش.
‫اگه گوجه‌فرنگی بزرگ ‫نباشه، مردم نمی‌خوانش.
‫تصویر.
‫درسته، نه؟
‫هی...
‫همیشه می‌گفتن دهاتی‌ها ‫از سنگ نون درمیارن،
‫ولی الان حتی واسه نون ساندویچی ‫هم مواد نداریم. مگه نه، گی‌یم؟
‫من کابینت‌سازم.
‫و همیشه گفتم که آدما، همه‌شون، ‫از کشاورزی زنده می‌مونن.
‫و همینه، همینه!
‫اگه مشکلی داشته باشم، ‫زنگ می‌زنم خونت و تموم.
‫- و مشکل حل می‌شه. ‫- به بقیه کمک کن، به خودت کمک کن.
‫ولی همیشه می‌گن: «اه، تو ‫یه دهاتی هستی.» با تحقیر.
‫باز شروع شد.
‫دنیا چطوری تکامل پیدا کرد؟
‫وقتی آدما گفتن: «من ‫روی این زمین می‌مونم،
‫گیاه می‌کارم، حیوون ‫پرورش می‌دم...»
‫و چون دیگه مجبور نبودن دنبال غذا ‫بگردن، وقت واسه فکر کردن داشتن.
‫و این مهمه، چون ‫زندگی تکامل پیدا می‌کنه.
‫این دوروییِ آدمیزاده.
‫توی دورویی... یه ‫مثال برات می‌زنم.
‫حالا واسه تولدم ‫می‌خوان بهم موبایل بدن.
‫می‌گم: «من کادو ‫نمی‌خوام، علاقه‌ای ندارم.
‫تولدمه، یه مهمونی ‫می‌گیریم... نه.
‫دعوتتون می‌کنم غذا بخوریم ‫ولی مهمونی نمی‌خوام.
‫زنم فوت کرده، مهمونی نمی‌خوام.»
‫کادو یعنی داری اون ‫آدم رو تا حدی می‌خری.
‫من یه برداشتی از زندگی دارم،
‫از اخلاق، از انسان، ‫که خیلی متفاوته.
‫واسه همینه که تو دوست منی.
‫تو دوست منی چون بهت گفتم: ‫«من هیچی از باغچه نمی‌خوام،
‫می‌رم ایستگاه اتوبوس و می‌خرمش.»
‫تو قبولش کردی و ‫من تحسینش می‌کنم.
‫چی می‌خوای بگم؟ ‫نمی‌تونم باهات مخالفت کنم.
‫مخصوصاً جاهایی که ‫برگ خشک داره رو بکن.
‫دقیقاً. می‌بینی وقتی جوونه ‫بزنه چقدر ممنونت می‌شه.
‫یادِ کارلس می‌افته.
‫آره، شوخی نیست.
‫معلومه! گیاه‌ها ‫خیلی چیزا می‌فهمن!
‫- ببین چه گلبرگ قشنگیه. ‫- آره.
‫این رزِ مخملیه،
‫محبوب‌ترینِ همه‌ی رزها.
‫رزها ظریف و قشنگن، ‫به قشنگیِ یه دخترِ خوب.
‫اگه رز می‌تونست ‫حرف بزنه چی می‌گفت؟
‫می‌گفت: «اجازه می‌دم ازم بدزدی،
‫ولی چون قدر زیباییِ ‫من رو نمی‌دونی،
‫این خارها رو تنم ‫می‌کنم تا زجرت بدم.»
‫باشه.
‫که با درد دزدی کنی.
‫فکر کن آدما طوری رفتار ‫می‌کنن انگار یه غذای خوبه.
‫بوش می‌کنی، خودتو با ‫اون بوی مطبوع پر می‌کنی،
‫و اون بو حریصت می‌کنه.
‫- بریم سراغ آویشن‌ها، گی‌یم؟ ‫- آره، بریم ببینیمشون.
‫بوش می‌کنی و همین‌طور ‫که سال‌ها می‌گذره یادت می‌آد،
‫«اون روز بوی اون گیاه ‫یا اون غذا رو حس کردم.»
‫دخترم می‌گه: «بابا، دارم ‫یه زن رو می‌فرستم پیشت،
‫چون تو و خونه و همه‌چی...»
‫می‌گم: «تا وقتی که سالمم ‫هیچ زنی پاشو اینجا نمی‌ذاره.»
‫چون من هر روز یادِ زنم می‌افتم.
‫و از اونجایی که هر ‫روز یادش می‌افتم...
‫هر کسی دنیای خودشو می‌سازه.
‫هر کسی مال خودشو می‌سازه.
‫و هر کسی که با ‫خودخواهی بسازتش، باخته.
‫خوش اومدین. بفرمایین تو!
‫یه آدم توی باغ شهری، یه ‫احمقیه که هیچی حالیش نیست.
‫این یه جنگه.
‫می‌دونی درباره این ‫آدما چی فکر می‌کنم؟
‫اونا زمین‌های کشور خودشون رو ‫ول کردن که بیان اینجا زندگی کنن.
‫اینجا زندگی کنن که چی ‫بشه؟ با پولی که ما می‌دیم؟
‫اونا آدمای پست‌فطرتی‌ان
‫چون شهرداری برای ‫ساختن این باغ‌ها پول داده،
‫که بهشون کمک کنه، ‫که آلونک بسازن...
‫نه، باهات موافقم.
‫فکر می‌کنم تو بعضی موارد ‫می‌تونه نتیجه عکس بده،
‫ولی هدف اینه که برای آدمایی که دارن ‫بازنشسته می‌شن یه سرگرمی پیدا کنن.
‫آره، ولی یه لحظه صبر کن. اونا به ‫چشم یه سرگرمی بهش نگاه می‌کنن،
‫اما این به ضرر کساییه که ‫می‌خوان درست‌وحسابی کار کنن،
‫چون اونا کارشون درسته،
‫نگران بیماری‌های گیاهان هستن و ‫حواسشون هست همه‌چی درست پیش بره،
‫و این آدما فقط می‌خوان ‫اونجا باشن و وقت بگذرونن.
‫و هر چیزی که آلوده می‌کنن و ‫هر کار اشتباهی که انجام می‌دن
‫به زمین کارلس صدمه می‌زنه،
‫و عین خیالشون هم نیست.
‫«چون باید خودمونو سرگرم کنیم.»
‫پر از موشه. چرا؟
‫چون ناهار می‌خورن و ‫گندکاری‌هاشون رو همون‌جا ول می‌کنن.
‫کشیک می‌کشن. «اون گوجه ‫داره. وقتی رفت برشون می‌دارم.»
‫همه‌شون حروم‌زاده‌ان...!
‫ثابت شده که باغ‌های شهری ‫بعد از شش ماه شکست می‌خورن.
‫- امیلیو، باز می‌خوای؟ ‫- دیگه نمی‌خوام.
‫گی‌یم، یه سوسیس دیگه می‌خوای؟
‫کسایی که اصلاً اهل باغبونی ‫شهری نیستن، اومدن اینجا دزدی کنن.
‫به این محله اصلاً ‫توجه نشده، مگه نه؟
‫قشنگ‌ترین چیز درباره ‫وال‌بونا اسمشه، «دره خوب».
‫وال‌بونا چی بود؟ چند تا خونه پراکنده ‫اینجا که هیچ‌کس بهشون اهمیت نمی‌داد.
‫حرفمو می‌فهمی؟ چرا؟ ‫چون ریل قطار اونجاست.
‫یه محله حاشیه‌نشینه، ‫مثل سانتا کلوما تو دهه ۷۰.
‫این محله
‫از خونه‌های کوچیک ‫تک‌واحدی درست شده بود
‫از آدمایی که به ‫اینجا مهاجرت کردن
‫و یه خونه ساختن
‫بدون هیچ مجوزی یا چیزی،
‫و این خونه‌ها یه محله ‫رو به وجود آوردن.
‫- درسته. ‫- عجیبه که همه‌ی اینا سالم موندن.
‫این فضا.
‫این فضا مشکلات زیادی داشت.
‫از هر طرف تحت فشار شهریه.
‫سال ۱۹۲۶، خونواده‌م ‫اینجا زمین داشتن.
‫خونواده‌ی خانومم هم همین‌طور.
‫خوش‌شانسین که کانال رِک رو دارین.
‫آبی که به دستمون ‫می‌رسه فوق‌العاده‌ست.
‫من شنا کردن رو توی رِک یاد گرفتم.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫پدرم هم اونجا شنا می‌کرد.
‫ما کلی آب داریم و آبیاری ‫زمین حالشو جا میاره.
‫مشکل تغییرات اقلیمی ‫اینه که بادی که می‌وزه
‫خیلی داغه و برگ‌های ‫گیاها رو می‌سوزونه.
‫بذری که قدیما شش روزه جوونه ‫می‌زد، الان سه روزه می‌زنه،
‫ولی جوونه‌ها ضعیفن،
‫بدون مواد مغذی‌ای که ‫برای قوی شدن لازم دارن.
‫اگه کل این بحث طبیعت ‫رو در نظر بگیریم،
‫طبیعت به طرز ‫وحشتناکی به هم ریخته.
‫چون الان، مثلاً زنبورا...
‫فکر می‌کنم شرکت‌های بزرگ ‫شیمیایی آفت‌ها رو به وجود میارن
‫تا محصولاتشون رو بفروشن.
‫من، فکر می‌کنم...
‫دوم نوامبر ۹۱ سالم می‌شه.
‫نود و یک! قصه تحویلم نده.
‫داریم درباره چیزایی ‫بحث می‌کنیم که...
‫صبح بخیر. چطوری؟
‫ماهی هست. اگه ‫بخواین ساردین هم هست.
‫- سیب‌زمینی داریم. ‫- باشه.
‫تن ماهی، ساردین و آنچوی دارین.
‫- دیگه چی هست؟ ‫- بادوم.
‫دیروز یه سبد بادوم جمع کردم.
‫تو هم کشاورزی می‌کنی، گی‌یم؟
‫هر سال، دو سه تا ‫شیشه زیتون جمع می‌کنم.
‫گی‌یم!
‫با گیاها حرف می‌زنی؟
‫آره، با درختا هم همین‌طور.
‫- با درختا هم؟ ‫- آره، باهاشون حرف می‌زنم.
‫فکر می‌کنی نمی‌شه به درختی که داری ‫ازش مراقبت می‌کنی یا بهش آب می‌دی بگی،
‫«ببخشید دیروز بهت آب ‫ندادم. داری اذیت می‌شی؟»
‫آره، می‌شه. من بهشون می‌گم.
‫خانومم می‌گفت: «چرا این ‫حرفا رو به گیاها می‌گی؟»
‫یه رازی رو بهت می‌گم.
‫- فقط بین خودمون بمونه. ‫- آره.
‫بین خودمون بمونه.
‫می‌دونم به یکی میگی. می‌دونم.
‫- ولی گیاها مثل زن‌ها می‌مونن. ‫- درسته.
‫- می‌دونی چرا؟ ‫- حواست باشه، کارلس!
‫من قرار نیست استعفا بدم!
‫می‌دونم چرا گفت ‫بین خودمون بمونه!
‫می‌فهمم چرا اون حرف رو زد.
‫نمی‌دونم چرا تحملت می‌کنم.
‫از گی‌یم کلی چیز یاد می‌گیری. ‫این مرد کتاب‌ها خونده...
‫و این یکی...
‫و اون یکی دیگه. نه من.
‫- خب، تو یه دهاتی هستی. ‫- من یه دهاتی‌ام.
‫گی‌یم، چشم‌های یه گیاه کجاست؟
‫- چشم‌های گیاه؟ ‫- واسه اینکه تو چشم‌هاشون نگاه کنی.
‫اونا چشم ندارن.
‫گل‌هاشون زندگی‌شونه.
‫می‌دونی چشم‌های گیاه چیه؟
‫برگ‌هاشون.
‫ببین، من می‌تونم درباره ‫همه‌چی حرف بزنم.
‫من خاکستر زنم رو ‫توی باغم نگه می‌دارم،
‫یه گوشه، با چندتا گیاه واسه اون.
‫حواسم هست همه‌چی داشته ‫باشه. یا دخترم این کار رو می‌کنه.
‫بعضی وقتا به دخترم میگم،
‫"این گیاه رو از ریشه نکش. ‫داره جوونه می‌زنه. جون داره."
‫اون باور نمی‌کنه. خب...
‫"یه کم بهش زمان بده."
‫شاید مشکل اینه که ما ‫زبون گیاها رو نمی‌فهمیم.
‫- دقیقاً. ‫- درسته.
‫تکبر ما به عنوان یه گونه
‫باعث میشه فکر کنیم ‫از اونا باهوش‌تریم،
‫ولی نمی‌تونیم زبونشون رو بفهمیم.
‫نه برعکسش رو.
‫این قدرتیه که انسان‌ها ‫روی قدرت دارن.
‫مشکل زندگی همینه.
‫نه، این زندگی نیست، مگه نه؟
‫قدرت روی قدرت.
‫کل این قضیه "من بیشتر از ‫تو می‌دونم". این یه اشتباهه.
‫چون حق با همه‌ست.
‫- هر کسی نسخه خودش رو از حقیقت داره. ‫- درسته.
‫نه "حقیقت"، "حقیقتِ خودشون".
‫- ببخشید. حق با منه. ‫- البته که همین‌طوره.
‫- تو یه رمانتیکِ ناامیدی. ‫- آره، می‌دونم.
‫- من طبیعت‌گرا هستم، می‌دونم. ‫- ناامید.
‫یه طبیعت‌گرای رمانتیک.
‫- قشنگ‌ترین گیاه رُزه؟ ‫- فکر کنم آره.
‫وقتی می‌برم...
‫امسال، به زنم خیلی ‫کم گل رز دادم...
‫نگران این نیستم که ‫با گیاها حرف می‌زنی.
‫اگه اونا جواب بدن نگران میشم.
‫اگه جواب می‌دادن، می‌ترسیدم.
‫مثل اون آدماییه که با ‫سگاشون حرف می‌زنن.
‫نگران می‌شم اگه یه ‫روز سگه جوابشونو بده.
‫ها! حالا داری دنبال ‫دردسر می‌گردی.
‫ولی فرآیند گیاه یه چرخه ‫حیات داره. خودت که می‌دونی.
‫اون که به کنار، تو هم ‫باهاشون حرف می‌زنی.
‫- نه. ازشون مراقبت می‌کنی. ‫- البته.
‫بهشون آب و غذا می‌دی...
‫نه، اونا که «صبح بخیر» ‫یا «عصر بخیر» نمی‌گن.
‫منظورم همینه. ولی تو ‫می‌ری باهاشون حرف می‌زنی.
‫- می‌دونستی آنتونیو مریضه؟ ‫- آنتونیوی زغال‌فروش؟
‫تو بیمارستانه.
‫پیره، نه؟
‫آره، حدوداً ۹۳ سالشه. بیشتر ‫از یه ماهه که بستری شده.
‫خیلی دلم براش می‌سوزه.
‫از وقتی زنش فوت کرده،
‫حال و روز آنتونیو خوب نبوده.
‫اون از اولین کسایی ‫بود که اومد به وال‌بونا.
‫اونا برای محله خیلی کارا کردن.
‫وقتی ما اومدیم، همه ‫کارا انجام شده بود.
‫آره. اونا زحمت کشیدن تا ما ‫بتونیم زندگی خوبی داشته باشیم.
‫- آب آشامیدنی، برق... ‫- اتوبوس.
‫اونا از اینجا محافظت کردن تا ‫ما امروز بتونیم ازش لذت ببریم.
‫- جای خیلی خوبیه. ‫- قشنگه.
‫جایی که قبلاً توش آب‌تنی ‫می‌کردیم همین‌طوری بود.
‫با یه قسمت عمیق‌تر.
‫حتماً جای خیلی قشنگی بوده.
‫معرکه بود.
‫اونجا جایی بود که ‫طبل آبی می‌زدیم.
‫زن‌های مسن‌تر بهمون یاد ‫می‌دادن چطوری توی آب بنوازیم.
‫- و صدای تپ‌تپ آب رو درمی‌آوردین. ‫- آره.
‫وقتی بهمون یاد می‌دادن چطوری ‫بنوازیم، صدای آب لذت‌بخش بود.
‫زن‌های مسن‌تر اون عقب، ‫توی قسمت عمیق می‌نواختن،
‫و ما هم لب ساحل ادای ‫اونا رو درمی‌آوردیم.
‫منم عاشق صدای قل‌قل آبم.
‫اون صدا واقعاً قشنگه.
‫بیا یه کم ساکت باشیم و ‫به صدای آب گوش بدیم.
‫اونا ساختمون وسطی رو خراب ‫کردن تا رامبلا دل راوال رو بسازن.
‫و اون آدما، کجان؟
‫معلومه، توی...
‫بعضیاشون رو فرستادن اینجا، بقیه ‫هم اونجا توی مسکن‌های اجتماعی‌ان...
‫آخر سر هم همه رو انداختن بیرون.
‫خوشم نمی‌آد...
‫و حالا باریو چینو ‫محله‌ی خارجی‌هاست.
‫می‌دونستی اینجا ‫نمی‌شه آب‌تنی کرد؟
‫چرا نه؟
‫اگه پلیس ما رو ببینه، ‫حتی ممکنه بازداشتمون کنه.
‫- پس اینجا چیکار می‌کنیم؟ ‫- بیا بریم.
‫این آب کثیفه. واسه آب‌تنی نیست.
‫چیزی که موقع ‫غواصی می‌تونی ببینی...
‫کلی ماهیه.
‫- توی جمهوری دومینیکن هم هست. ‫- آره.
‫کلی ماهی، اره‌ماهی...
‫میتونی یه صدف برداری و ‫صدای اقیانوس رو بشنوی.
‫چیزی که هیچ‌وقت نمی‌شنوی ‫صدای رودخونه‌ست.
‫من می‌تونم این‌طوری بهش گوش بدم.
‫آره، ولی سوال من همینه. ‫چرا اجازه نداریم بریم...
‫توی آب.
‫حتی اگه تابلوها رو نبینیم،
‫بازم ممکنه جریمه بشیم ‫یا بفرستنمون زندان.
‫و من این رو نمی‌خوام.
‫- می‌تونیم توی لوله قایم بشیم. ‫- توی لوله. فکر خوبیه.
‫مشکل اینه که من گچ گرفتم ‫و نمی‌تونم، واسه همین...
‫باید بیام بیرون و یه ‫جای دیگه قایم بشم.
‫مثل قایم‌موشک، ولی با پلیس.
‫درسته، چون توی لوله آب هست.
‫- و تو چی، آروا؟ ‫- من، توی لوله.
‫شب‌ها خیلی کابوس می‌بینی.
‫فقط این رو بهت بگم که یه کم ‫باسن آدم رو می‌خارونه. فقط یه کم.
‫من هیچ‌وقت امتحانش نکردم،
‫یا شایدم وقتی کوچیک ‫بودم کردم، نمی‌دونم.
‫چون من چهار سال پیش اومدم اینجا.
‫و مامانم می‌گفت باید ‫چیزهایی که ماه‌ها پیش،
‫سال‌ها پیش، یا هر وقت دیگه‌ای ‫اتفاق افتاده رو حفظ باشی.
‫اگه پلیس لوله رو چک کنه چی؟
‫یه چیزی بچه‌ها. اگه نمی‌خواین ‫برین پایین، اگه می‌ترسین،
‫من اول میرم پایین و ‫بهتون میگم چطور بود.
‫من ازش جدا شدم و با ‫عمر تنها زندگی می‌کنم.
‫همه قبض‌ها رو خودم میدم، ‫ولی در آرامش زندگی می‌کنم.
‫دارم می‌بینم می‌تونم با دختر ‫کوچولوم جابه‌جا بشم یا نه.
‫فقط من و دخترم.
‫اگه شریک زندگی‌م بخواد ‫بیاد، قدمش روی چشم.
‫ولی اصل کاری دخترم و من هستیم.
‫دوست‌پسر نمی‌خوام. ‫الان پسرم برام کافیه.
‫وقت ندارم به مردا فکر کنم.
‫مال پارسال بود.
‫- و تو چی، ماریا؟ زندگی عشقی؟ ‫- من، نه... من...
‫من خیلی سخت‌گیرم.
‫ماریا از هر چیزی یه ذره داره.
‫نمی‌دونه دوست‌پسر ‫داره یا دوست‌دختر.
‫اگه یه روزی برم با شریک زندگی‌م ‫زندگی کنم، قبض‌ها رو نصف می‌کنیم.
‫- از همین الان داری تعیین تکلیف می‌کنی. ‫- ولی فعلاً هر کدوم خونه خودمونیم.
‫بی‌خیال، هیچی بهم نگفتی. ‫چرا نمی‌خوای بهم بگی؟
‫- یه پسره به اسم سرجیو. ‫- اوه، سرجیو.
‫ببینم! از این یکی خبر نداشتم.
‫موهام، دولفینا! آخرش می‌بافیشون!
‫- امیدوارم بریزه، سلیطه افاده‌ای. ‫- از اینکه کسی به موهاش دست بزنه متنفره.
‫- تو هم موهای واژنت. ‫- من اصلاً ندارم.
‫- سر به سرش نذار. ‫- دست از سرم بردار.
‫- پری دریایی کلافه شده. ‫- طبیعیه.
‫اگه به موهاش دست ‫بزنی، از کوره در میره.
‫آره، واقعاً بدم میاد وقتی ‫بقیه به موهام دست می‌زنن.
‫الان دیگه می‌خوام دوباره ‫درسم رو شروع کنم.
‫آرایشگاه چی شد؟
‫خیلی وقت پیش ‫بهشون گفتم برن گم شن.
‫تو چی، ماریا؟
‫من پیش‌خدمت بودم.
‫- راسته. ‫- ماریا مثل یه جادوگره.
‫من یه زن همه‌فن‌حریفم. ‫هر کاری از دستم برمیاد.
‫- چندبعدی، درسته؟ ‫- آره. همه‌فن‌حریف، رفیق.
‫اتاق‌های هتل رو هم تمیز کردم،
‫توی تلویزیون هم بودم،
‫و باغبون هم بودم. عاشقشم.
‫- اونجا گل داری. ‫- باغبون...
‫عاشقشم.
‫- عاشق باغبونی‌ام. ‫- این ماریا...
‫بیرون، گیاه‌ها حرف ‫نمی‌زنن، بهشون آب می‌دی...
‫- گیاه‌ها باهات حرف می‌زنن؟ ‫- نه. من باهاشون حرف می‌زنم تا رشد کنن.
‫اگه گیاه‌ها باهات حرف ‫بزنن، یه مشکلی داریم.
‫باهاشون حرف می‌زنم ‫و بهشون آب می‌دم،
‫علف‌های هرز رو درمیارم،
‫با کود و کمپوست باغچه درست ‫می‌کنم، همه‌ی این کارها رو می‌کنم.
‫کم‌کم یادشون می‌ره و آروم می‌شن،
‫ولی آدریانای من، وقتی از مدرسه ‫برگشت، درباره‌ی آنا بهم گفت.
‫اونم به دخترت دربارش گفت؟
‫چی؟
‫آنا داشت از بمباران فرار می‌کرد،
‫و توی راه نشستن توی ‫یه جنگل استراحت کنن.
‫این چیزیه که ‫آدریانای من بهم گفت.
‫موشک‌ها از بالای ‫سرمون رد می‌شدن.
‫تو فرار کردی و کتش رو جا ‫گذاشتی، و آنا اون‌قدر سردش بود
‫که مجبور شدی عروسک پولیشی‌ش ‫رو پاره کنی تا باهاش بپوشونیش.
‫آدریانای من موقع تعریف ‫کردن گریه می‌کرد. می‌گفت،
‫«چیزی که آنا کشیده وحشتناکه.»
‫و تایسیای تو چطوره؟
‫واسه اونم باید سخت باشه.
‫یادمه وقتی از مدرسه برگشت
‫یه روز توی یه کلاسی شرکت کردن
‫که درباره‌ی خبرهای ‫حملات روسیه به اوکراین بود،
‫درباره‌ی اطلاعاتی که پخش می‌شد.
‫و دختر من اخبار نگاه نمی‌کنه.
‫سعی می‌کنم تمام اون اطلاعات ‫درباره‌ی جنگ رو فیلتر کنم.
‫هر چی که می‌دونه ‫رو خودم بهش گفتم.
‫و واسش شوکه‌کننده بود.
‫من توی خونه این سیاست رو دارم که ‫اطلاعاتی که به دخترم می‌رسه رو محدود کنم.
‫فکر نمی‌کردم مدرسه ‫بتونه همچین کاری بکنه.
‫بعدازظهر با هم حرف زدیم. و ‫اون با اینکه داشت گریه می‌کرد گفت،
‫«این نمی‌تونه واقعی باشه.
‫چرا مردم فکر می‌کنن ‫همه‌ی روس‌ها بد هستن؟»
‫فکر می‌کردیم اون وضعیت ‫رو پشت سر گذاشتیم،
‫ولی آخرش کارم به ‫رفتن پیش معلمش کشید...
‫که کمک بخوام.
‫من کمک خواستم تا توی ‫اون کلاس، توضیح بدن...
‫که بچه‌های روسی ‫نباید تقاص پس بدن
‫واسه اتفاقایی که ‫الان داره می‌افته.
‫الان واسه روس‌ها شرایط سخته.
‫همه‌مون دردای خودمون ‫رو داریم. چی می‌شه گفت؟
‫خداروشکر، بچه‌ها ‫اینجا زندگی می‌کنن
‫و اسپانیایی، کاتالان، روسی ‫و اوکراینی حرف می‌زنن،
‫چون این حقیقت نداره که زبون ‫روسی توی اوکراین ممنوعه.
‫بچه‌هام توی اسپانیا زندگی می‌کنن و ‫بهش نیازی ندارن، ولی روسی بلدن.
‫ولی مهم اینه که سالم ‫و خوشحال باشن.
‫حموم کردن.
‫آره، ولی یه شبِ آروم هم نداریم.
‫کوچیکه به‌زور می‌خوابه،
‫ولی طول روز آروم و ‫خوشحال به نظر میاد.
‫پسرعموم انگار...
‫به قولی، با من برنامه‌ای داشت.
‫می‌خواست ازدواج کنه و این حرفا.
‫می‌دونی مراکشی‌هایِ ‫خودِ مراکش چطوری‌ان.
‫می‌بینن تو اسپانیا زندگی ‫می‌کنی و می‌خوان باهات بیان.
‫یه چیزی مثل حسادت ‫بود، یه همچین چیزی.
‫واقعاً چه اتفاقی ‫واسه برادرت افتاد؟
‫همه‌شون باهاش لج بودن...
‫- و حسود. ‫- چرا اذیتش می‌کردن؟
‫خوش می‌گذروندن. از مدرسه ‫می‌اومدن بیرون و برادرم رو می‌زدن.
‫برادرم با بدنِ کبود ‫می‌اومد خونه و می‌گفت...
‫یه روز، مامانم دید ‫یه کبودیِ گنده داره.
‫گفت: «چی شده؟»
‫برادرم به مامانم گفت: ‫«از پله‌ها افتادم.»
‫دروغ بود. کتکش زده بودن.
‫وقتی از مدرسه می‌اومد بیرون، ‫کوله‌پشتی‌ش رو هم می‌گشتن
‫و می‌انداختنش زمین ‫تا ببینن چی توشه.
‫بابات چطوری فهمید؟
‫یه روز مامانم مچشون ‫رو گرفت و بابام فهمید.
‫مامانم گفت که اون گرفتتشون
‫و بهشون گفت دیگه ‫به پسرش دست نزنن.
‫بعدش، بچه‌ها گریه‌کنون ‫رفتن پیش پدر و مادرشون،
‫و گفتن که بابام سرشون داد ‫زده و کی می‌دونه دیگه چی.
‫و یه روز، اونا ‫بابام رو اونجا دیدن،
‫و گفتن: «تو بچه‌های من رو ‫زدی. حالا با من دعوا کن.»
‫دو سه تا پدر در مقابل بابام.
‫- فرهنگشونه. ‫- فرهنگشون، کلماتشون، همه‌چیزشون.
‫کارایی که می‌کنن، چطوری دعوا ‫می‌کنن، چطوری با هم رفتار می‌کنن...
‫بعضیاشون با همدیگه.
‫وقتی می‌بیننت می‌ترسی؟
‫اون پسرایی که اذیتش ‫می‌کردن یا پدر و مادرِ بچه‌ها؟
‫یه بار خواهرم ‫توی مدرسه تنها بود،
‫و چون دوستای ‫برادرش اونجا بودن...
‫- اذیتش کردن. ‫- آره.
‫گفتن: «می‌خوای بذاری این دختره‌ی ‫مسلمونِ لعنتی بهت زور بگه؟»
‫همونجا ساعت چهار بعدازظهر، ‫هیچ‌کس تو وال‌بونا نیست.
‫فکر کنم کارشو از دست داده بود
‫و یواشکی رفته بود تو ساختمون.
‫و یه دوستم بهم زنگ زد و ‫گفت: «نورما، می‌بینی...؟
‫دیدی مردی که از ‫ساختمونتون پرید بیرون؟»
‫گفتم: «نه.»
‫از پنجره نگاه کردم و پلیس ‫داشت می‌ذاشتش تو یه کیسه.
‫پنجره؟ من پنجره ندارم.
‫من هیچی ندارم، ‫حتی پنجره هم ندارم.
‫باید یه پنجره بذاری، عزیزم.
‫ما که پنجره داریم.
‫آه، آره. یادم اومد.
‫من می‌تونم کوه‌ها رو ببینم...
‫من دریا یا رودخونه رو ‫دوست ندارم. می‌ترسم.
‫من دریا رو دوست دارم، ولی ‫فقط ساحلشو، چون نمی‌تونم شنا کنم.
‫سلام.
‫همسایه بغلیمونه.
‫فکر نمی‌کنی مردم ‫اینجا یکم تو خودشونن؟
‫آره، ما دوستای خیلی کمی داریم.
‫من میگم هیچی نداریم.
‫خب، خوانی هست،
‫و ماریا خوزه هم هست،
‫و دیگه هیچ‌کی.
‫هیچ‌کس بهمون سر نمی‌زنه.
‫ما منتظریم یه زنگی بهمون بزنن، ‫و هیچ‌کس بهمون زنگ نمی‌زنه.
‫مردم همیشه میگن کار دارن.
‫صبح میرن بیرون و شب برمی‌گردن.
‫خب، یادم نمیاد.
‫دوست دارم خیلی چیزا ‫رو یادم بیاد، ولی نمی‌تونم.
‫اسمم چیه؟ همین.
‫نورما کوراسین کوستا.
‫«کوراسین» رو چطوری تلفظ می‌کنی؟
‫«کوراچینی».
‫من تو ایتالیا یا تو ‫برزیل به دنیا اومدم؟
‫تو برزیل، مطمئناً.
‫و چرا من ایتالیایی حرف می‌زنم؟
‫خونوادت مال اونجاست، درسته؟
‫رقاص خوبی بودم یا بد؟
‫خیلی خوب، خیلی خوب.
‫مردم بهت خیره ‫می‌شدن. خیره می‌شدن...
‫یالا، بیشتر ازم سوال بپرس.
‫بذار ببینم چیزی یادم میاد.
‫فکر می‌کنی حافظه‌ات با ‫گذشت زمان بدتر میشه؟
‫ممکنه. ببین، دو تا اردک.
‫دو تا اردک.
‫درسته. چرا نمی‌خوای جواب بدی؟
‫جواب بدم؟ دوباره ازم ‫بپرس. من که یادم رفت.
‫فکر می‌کنی حافظه‌ات داره ‫با گذشت زمان بدتر میشه؟
‫فکر نمی‌کنم.
‫نه.
‫من نه.
‫چرا باید اینجوری فکر کنم؟ ‫من به هیچی اعتقاد ندارم.
‫باید خیلی حواست باشه.
‫خیلی حواسم باشه؟ چرا؟
‫- که گم نشی. ‫- کجا؟
‫- شبا. ‫- شبا؟
‫- وقتی خوابم. ‫- خب، یه بار رفتم. این درسته.
‫فرار کردم.
‫نمیدونم چرا این کارو کردم.
‫راستش، نمیدونم ‫چرا این کارو کردم.
‫- تو مثل نون عسلی شیرینی. ‫- نون؟
‫- آره، باید نون بخری. ‫- میدونم.
‫و ماست. زیاد.
‫ولی خرید ماه رو من انجام ‫میدم. دوشنبه میخرمشون.
‫- مطمئنی انجامش میدی؟ ‫- معلومه. هر ماه انجامش میدم.
‫فردا حقوق میگیرم.
‫تو با حقوقت وسواس داری.
‫معلومه. چجوری ‫خرید کنم؟ با حقوقم.
‫کوره-کوره!
‫قایم شدی؟
‫کجایی، کوره-کوره؟
‫مامانتو تنها نذار، کوره-کوره!
‫بعضی‌هاشون حشره دارن ‫و بعضی‌هاشون حلزون.
‫فقط خوباشو بردار.
‫سردته، لونی‌نیا؟
‫خوزه پسر خوبی بود...
‫کجا میری؟ کجا ‫میخوای بری، لونی‌نیا؟
‫گرگ داره میاد. اونجا یه ‫گرگ و چند تا گراز هست.
‫گرگه.
‫میخورتت، لونا.
‫اولین روزی که اومدن اینجا، از همون ‫اول می‌خواستن دیوارا رو رنگ کنن،
‫درها رو عوض کنن...
‫من اصلاً به این ‫چیزا فکر نکرده بودم.
‫میگن: "باید یه فنگ‌شویی کنی."
‫- ولی این مشکی دلگیره. ‫- بهم گفتن.
‫ولی ما اینو می‌خواستیم
‫چون گفتیم: "ما مبلمان ‫خطی دوست داریم."
‫اون موقع مد نبود.
‫ولی میگل، تو چیزی رو می‌خری ‫چون مده یا چون دوستش داری؟
‫- چون مبلمان رو دوست داشتم. ‫- باشه.
‫و من و پارتنرم مشکی دوست داشتیم.
‫- خب، الان نه شریکی هست نه... ‫- ولی من هنوزم مشکی دوست دارم.
‫ببین، این تابلوها از ‫روز اول اینجا بودن.
‫- می‌خوای باهاشون چیکار کنی؟ ‫- یه روزی آویزونشون می‌کنم.
‫- بیست ساله آویزونشون نکردی. ‫- چون اینجا هیچ‌وقت مال من حس نمی‌شد.
‫- این فضا؟ ‫- آپارتمان.
‫چیزی که من اینجا ‫می‌بینم یه تناقض بزرگه.
‫مبل رو به کوه نیست.
‫خب، حالا که اینقدر خوش‌شانسی که تو ‫یه آپارتمان با منظره کوه زندگی می‌کنی،
‫مبل رو بذار اونجا...
‫- و کمد؟ ‫- اینجا.
‫تو آپارتمان قبلیم، من رو ‫به بیرون زندگی می‌کردم.
‫جوری چیده شده بود که ‫رو به بیرون زندگی کنم.
‫چون...
‫اونجا حس خونه منو داشت.
‫محله من بود، مردم من، محیط من...
‫وقتی اومدم اینجا، ‫اصلاً نمی‌دونستم کجام.
‫ببخشید، ولی شما با ‫اداره مسکن تماس گرفتین.
‫- خب! کی باهاشون تماس گرفتم؟ ‫- وقتی که اخراج شدین.
‫وقتی یه قاضی منو ‫از خونه‌م بیرون کرد.
‫- ولی شما پیش‌قدم شدین. ‫- ولی من نیّتم این نبود.
‫مجبور شد.
‫ببین، واقعیت... نه، نه. مهمه.
‫- نه. ‫- آره، البته.
‫این محله تاریخ خودشو داره.
‫خونه‌ها رو خراب کردن ‫که بسازن، میدونی چی رو؟
‫این ساختمونا رو بسازن.
‫اون یکی. دوست ‫دارم اونجا زندگی کنم.
‫- اون خونه کوچیکه رو دوست داری؟ ‫- خیلی.
‫تا بوق سگ آهنگ میزدی.
‫آهنگای مورد ‫علاقه‌م. و گل میکاشتم.
‫من اینجا گل نمیذارم ‫چون همه‌شون میمیرن.
‫و ترجیح میدم هیچی نداشته باشم
‫چون اگه به گلا آب ‫بدم، النا میاد غر میزنه.
‫درسته.
‫اینجا نمیتونی پیانو بزنی، ‫نه گل داشته باشی، نه هیچی.
‫ما تو این ساختمون ‫تحت دیکتاتوری هستیم.
‫چند ساله پیانو نزدم؟ ‫حدود چهار سال.
‫چرا؟ چون همسایه اونور ‫اذیت میشه و بهت غر میزنه.
‫به جهنم.
‫شاید مجبور شم این کارو کنم
‫و دوباره تمرین ‫کنم و دوباره بزنم.
‫چون چهار سال پیانو ‫نزدن، چهار ساله.
‫معلومه که چهار ساله.
‫کلیدا از بس نزدم کثیف شدن.
‫چهار به علاوه چهار میشه هشت.
‫هشت به علاوه هشت، شونزده.
‫شونزده و شونزده، سی و دو.
‫اون آپارتمانا رو ‫ساختن و گذاشتن اونجا.
‫مجبور شدن مردمی رو که ‫خونه‌هاشون رو خراب کردن، جابجا کنن.
‫وقتی از گالیسیا اومدیم، ‫رفتیم اونجا زندگی کنیم، ببین.
‫اونجا؟
‫اونور.
‫- دقیقاً کجا؟ ‫- اونور.
‫- جایی که سگ‌ها هستن؟ ‫- آره.
‫- ترسیدی؟ ‫- آره، معلومه. خیلی.
‫با بچه‌هاش بود.
‫با بچه‌هاش؟ چند تا؟
‫فکر کنم سه تا بودن.
‫- سه تا گراز؟ ‫- آره.
‫مادر و بچه‌هاش؟
‫دو تا بزرگ بودن و دو تا کوچیک.
‫پس چهار تا بودن.
‫فرار نکردی؟
‫نه، نکردم. وحشت کرده بودم.
‫نه، نمیتونم خیلی تند بدوم.
‫ولی گرازها سنگینن ‫به زور میدوئن.
‫حتی اگه خیلی تند ندوئی ‫یه گراز نمیتونه بگیرتت.
‫ورزشکار نیستی؟
‫ولی من ترسیده بودم.
‫- از گراز ترسیدی؟ ‫- وحشت کرده بودم.
‫وقتی به گلا آب میدی، ‫باهاشون حرف میزنی؟
‫گل‌ها، گل هستن.
‫اگه باهاشون حرف بزنی، ‫قوی‌تر و سالم‌تر میشن.
‫چیزی میدونی در مورد ‫بچه‌ای که خودشو لب پل کشت؟
‫اون خیلی معروف بود تو توره بارو.
‫اون پسر دست تنها بود.
‫تنهای تنها.
‫با برادرش زندگی میکرد.
‫چیزی که بهم گفتن وقتی رفتم مسجد
‫این بود که اون فقط میخواست یه ‫چیزی رو بشکنه تا یه پولی گیرش بیاد.
‫ولی اون افتاد رو ‫نرده و خورد به شکمش.
‫اون چرخید و کله‌پا شد و افتاد.
‫اینجوری رفت و افتاد.
‫و یه ماشین حتماً از روش رد شده.
‫بچه بیچاره. مادرش داغونه.
‫خدا رحمتش کنه.
‫- سرده، نه؟ ‫- بفرما.
‫بذارش اینجا.
‫- اینجا رو ببین. ‫- کجا؟
‫میتونیم با این املت درست کنیم.
‫سیره.
‫من رازیانه پیدا میکنم.
‫میدونی چی پشت اون کوهه؟
‫چی؟
‫اون تپه اونجا.
‫اونجاست که شهر تموم میشه.
‫صدامو دارید؟
‫نه؟
‫الان بهتر صدامو ‫میشنوید؟ آره، باشه.
‫من معاون مدیر راه‌آهن ‫پرسرعت آدیف هستم.
‫مهمتر از همه، سعی کردیم نشون ‫بدیم که کار ساخت و ساز چطور روی
‫زندگی روزمره محله تاثیر میذاره.
‫ما در خدمت شماییم. ‫همه ما در خدمت شماییم
‫از طریق منطقه، که همه ‫درخواست‌ها رو هدایت میکنه،
‫همه دخالت‌هایی که شما ‫ممکنه نیاز داشته باشین،
‫و میتونین روی ما ‫حساب کنین برای...
‫فقط یه دخالت کوچیک.
‫وقتی زمین فوتبال رو خراب میکنین،
‫- مردم کجا فوتبال بازی میکنن؟ ‫- باشه.
‫سوال دیگه‌ای...
‫ما توافق کردیم که زمین ‫فوتبال رو ترک نمی‌کنیم
‫تا وقتی که زمین جدید ‫آماده شه. این اتفاق نیفتاد.
‫بعدش بهمون گفتین که ساخت‌وساز ‫رو تو جولای شروع می‌کنین،
‫ولی انگار تو جولای ‫شروع نمی‌کنین.
‫تو ژانویه.
‫بعدش، بهمون گفتین ‫که تو اکتبر میریم.
‫انگار ممکنه تأخیرای ‫بیشتری هم باشه، درسته؟
‫ما یا زمین فوتبال ‫رو منتقل می‌کنیم
‫یا برمی‌گرده به جای اصلیش
‫تو سال ۲۰۲۹، وقتی ‫تونل کاملاً بسته شه،
‫و محله کاملاً پاک بشه از...
‫ببخشید. آیا شهرداری به این فکر ‫کرده که زمین فوتبال رو برای همیشه
‫تو مزرعه ریتز بذاره؟
‫اونجا جای خیلی پر سر و صداییه،
‫جدای از زباله‌هایی ‫که تولید می‌کنن، چون...
‫آدمایی که میان بازی کنن
‫نوشیدنی‌هاشون رو ‫می‌خورن و همونجا ول می‌کنن.
‫اسمشو نمی‌دونم. اون ‫که لباس سبز پوشیده.
‫اون از سر و صدا، ‫از زمین... شکایت کرد.
‫من به عنوان رئیس ‫باشگاه حرف می‌زنم.
‫ما الان تو بهترین ‫دورانمون هستیم.
‫داریم برای صعود به دسته اول ‫منطقه‌ای کاتالان تلاش می‌کنیم.
‫ما ۱۲۰ تا بچه ‫داریم، ۱۳ تا تیم داریم.
‫یه باشگاه تو محله‌ای با ‫حدود ۱۳۰۰ نفر جمعیت.
‫همه همسایه‌ها باید به ‫کاری که می‌کنیم افتخار کنن.
‫همه‌مون.
‫بچه‌ها به جای اینکه تو ‫خیابونا باشن، تو زمین هستن.
‫زمین فوتبال همون جایی ‫که الان هست، می‌مونه.
‫مسئله اینه که جابه‌جایی ‫موقتش برای چند سال
‫برای ساخت خطوط ‫راه‌آهن اجتناب‌ناپذیره.
‫موضوع دیگه‌ای که بهش ‫اشاره کردیم، جای پارک‌هاست.
‫آره، مناطقی هست...
‫- اونا درست جلوی در ما پارک می‌کنن. ‫- آره.
‫نه، هیچ‌کس اونجا پارک نمی‌کنه. ‫اونا درست جلوی در ما پارک می‌کنن.
‫و همسایه‌ها مجبورن ‫رو پیاده‌رو پارک کنن.
‫چرا ما نقطه بازیافت ‫رو جابه‌جا نمی‌کنیم،
‫چون همین الانشم کامیونای زیادی ‫دارن بارگیری و تخلیه می‌کنن؟
‫جدای از این بار، آیا ما ‫باید این رو هم تحمل کنیم که
‫چند سال دیگه هم با کامیونای ‫بیشتری بارگذاری بشیم؟
‫ما همین الانشم به شدت تحت تأثیر ‫مسیرهای حمل و نقل اصلی هستیم
‫مثل بزرگراه‌ها و خطوط راه‌آهن،
‫و حالا باید چند سال ‫دیگه رو هم تحمل کنیم
‫که وسایل نقلیه سنگین ‫از وسط محله رد شن.
‫چه غرامتی به ما ‫می‌رسه؟ بهمون بگین.
‫تا حالا به این فکر کردین که ‫برامون یه ایستگاه قطار بسازین؟
‫چون شما دارین ‫خطوط راه‌آهن می‌ذارین،
‫ما به شدت تحت تأثیر هر ‫کاری که قراره بکنین هستیم،
‫پس نمی‌تونیم به ساخت ‫یه ایستگاه قطار فکر کنیم؟
‫چون اون یکی که تو ‫مونکادا می‌سازین، باشکوهه.
‫شاید مال ما بتونه
‫جلوه کمتری از اون یکی داشته باشه، و ما ‫بتونیم حداقل یه ایستگاه کوچیک داشته باشیم.
‫در مورد اون ایستگاه،
‫نمیدونم هیچ مطالعه یا ‫پروژه‌ای هست یا نه.
‫هیچ ایده‌ای ندارم.
‫ولی خب، اون سوال رو ‫یادداشت میکنم و تحلیلش میکنم.
‫حالا نوبت رو میدم به روزندو.
‫چرا یه نظرسنجی نکردین
‫و از ما، همسایه‌ها، نپرسیدین ‫که آیا ما موافق این کاریم؟
‫ما آپارتمانمون رو اینجا خریدیم ‫چون هیچ سر و صدایی نبود،
‫چون اینجا دوستدار محیط زیست بود.
‫شما همه درختا رو قطع کردین.
‫و یه چیز دیگه. و سر و صدا چی؟
‫اگه میخواین مشکل محله رو حل ‫کنین، یه اتوبوس دیگه اضافه کنین.
‫یه اتوبوس شبانه اضافه کنین. من ‫دارم میرم واسه خودم یه الاغ بخرم
‫تا بتونم ساعت ۱۰ ‫شب از اینجا برم بیرون.
‫- نیشکر رو امتحان کن! ‫- بده به من.
‫- شیرینه؟ ‫- خیلی.
‫پدربزرگم به زور راه میرفت، ولی ‫همچنان از نیشکرها مراقبت میکرد.
‫خیلی ضعیف بود.
‫براش خسته‌کننده بود ‫حتی یه کم راه بره.
‫واسه همین بهم گفت اونا رو ‫بردارم، که بزرگ میشن. و شدن.
‫وقتی فهمید ما یه باغچه داریم که ‫توش بکاریمشون، اونا رو بهم داد.
‫ولی نمیدونستیم باغچه ‫رو ازمون میگیرن.
‫به اون فکر نکرده بودیم.
‫هیچوقت تصور نمیکردیم اونا ‫بتونن باغچه‌مون رو خراب کنن.
‫خب، ما تنها نیستیم.
‫همه هرچی تونستن بردن.
‫چیز زیادی نداریم که ببریم.
‫جایی نداریم که درختا رو بکاریم.
‫آره، حق با توئه.
‫میتونیم بقیه نیشکرها ‫رو بدیم به یکی.
‫بعضیا بردن.
‫- کی؟ ‫- جاسبیر.
‫خب، باید بیشتر ببره.
‫اون زمین داره.
‫باید یه کم دیگه ببره.
‫اگه باغچه داره، ‫میتونه اونا رو بکاره.
‫میتونه اونا رو اینجا ‫قطع کنه و ببره.
‫اینجوری، حداقل یه یادگاری داریم.
‫دارن به واگن حمله میکنن!
‫مواظب باشین، دارن میان!
‫قطار!
‫به تیراندازی ادامه بدین!
‫یه گیاه خوشگل اینجا دیدی؟
‫بهترینش رو قبلاً بردن.
‫من همه درختا رو از اینجا بردم.
‫عصر بخیر!
‫چی؟ شما هم میخواین همه ‫گلکاری‌ها رو بندازین بیرون یا چی؟
‫- آره. ‫- آره؟
‫اهل کجایی؟
‫- مراکش. ‫- مراکش، باشه.
‫- تو چی؟ ‫- من، پرتغال.
‫- پرتغال؟ ‫- آره.
‫پرتغالی بلدی حرف بزنی؟
‫- نه. داداشم پرتغاله. ‫- اوه، داداشت.
‫باشه.
‫حیف. این درختای ‫کوچیک دارن میرن.
‫- تمومه، گی‌یم. گرفتیمش. ‫- شونزده...
‫- گرفتیمش، گی‌یم. ‫- نوزده.
‫- حالا بریم یه کالستادا بخوریم، گی‌یم. ‫- آره، آره!
‫اونا باغشون رو ول کردن؟
‫شاید خسته شده بودن.
‫آره، همه‌ش متروکه شده.
‫فرانسویا راست میگفتن که ‫گوجه‌های اسپانیایی بد بودن.
‫چون مراکشی بود! اسپانیایی نبود.
‫داشتم همینو میگفتم. ‫اسپانیایی نبود.
‫چون اتحادیه اروپا، همه ‫کشورا، مقررات دارن.
‫کیفیت محصولات خارجی یکی نیست.
‫میبینی، کارلس؟ چی میگفتم؟
‫داریم در مورد امتیازات حرف ‫میزنیم، ولی من خوش‌شانسم...
‫ولی هر امتیازی ‫فداکاری میخواد، گی‌یم.
‫ولی من خوشبختم ‫که دو تا امتیاز دارم.
‫دو تا امتیاز من چیه؟
‫- سنت و تجربه‌ت. ‫- نه، اون رو ولش کن.
‫- اون مهم نیست. ‫- اصلا!
‫همه اشتباه میکنن!
‫امتیاز اینه که از ‫این منطقه لذت ببری،
‫این تیکه کوچیک از منطقه.
‫و تو و همراهیت.
‫ما خیلی خوش‌شانسیم.
‫ما بارسلوناییم، و ‫اینجا فوق‌العاده‌ست.
‫هیچکی نمیدونه ما اینجا چی داریم.
‫- و لازم نیست بدونن. ‫- باشه.
‫- دارن ازمون میگیرنش. ‫- دقیقا.
‫الان مال ماست، بعدا دیگه نیست.
‫میخوان یه مسیر کنار کانال درست ‫کنن که مردم بتونن راه برن و...
‫یه مسیر توریستی درست میکنن.
‫- این گل سرسبده. ‫- البته.
‫عاشق اینجا شدن.
‫عموم همیشه میگفت،
‫امیلیو، هر چقدرم کم داشته باشی، مهمه ‫که هیچکی عاشق چیزی که داری نشه.
‫اگه کسی عاشق چیزی ‫که داری بشه، دیگه تمومه.
‫و اونا عاشق اینجا شدن.
‫به علاوه، چون آب کمه،
‫رِک هیچوقت خشک ‫نشده، همیشه آب داره،
‫رودخونه بِسوس پایین‌دستش ‫بیشتر از بالادستش آب داره،
‫و اینجا آخرین فضای سبز تو شهره،
‫واسه همین عاشق شدن.
‫اینجا الان مثل یه دوشیزه میمونه.
‫و چون مثل یه دوشیزه‌س، اونا ‫می‌خوانش چون مردای قدرتمندین،
‫و حق دارن همه چی رو ‫بدون هیچ احترامی بردارن.
‫ببین، من فرانسویا ‫رو تحسین می‌کنم.
‫تحسینشون می‌کنم چون ‫به باستیل حمله کردن.
‫من همه چی رو در مورد ‫انقلاب فرانسه خوندم.
‫مارا، روبسپیر، دانتون،
‫و افراد دیگه که یادم میاد.
‫من همه‌شو خوندم، ‫و وقتی ممنوع بود.
‫اون کتاب تو اسپانیا ممنوع بود.
‫و اونا کاملاً حق داشتن.
‫اگه یه اصل اجتماعی رو بنا ‫نکنی، همه چی دیگه بی‌ارزشه.
‫مفهوم زندگی تو...
‫هی، من هنوز مشروب نخوردم.
‫- بفرما. مفهوم زندگی تو... ‫- من مثل یه پیرمرد فکر می‌کنم.
‫نمی‌دونم چرا؟
‫چی می‌خوای بگم؟ که ‫پیرم؟ معلومه که پیرم.
‫تو پیر نیستی، تو بزرگتری.
‫ببین، نمی‌خوام پز بدم، ببین.
‫آروم.
‫ببین. می‌بینی؟ عجله ‫ندارم، عصبی نمیشم.
‫کاری نمی‌کنم، کاری نمی‌کنم،
‫کاری نمی‌کنم، کاری نمی‌کنم...
‫کف دستم می‌تونه لمس کنه.
‫کاری نمی‌کنم، عصبی نمیشم،
‫کف دستم می‌تونه لمس کنه...
‫هیچی اونجا نیست.
‫ببینیم می‌تونیم اینجا ‫چیزی پیدا کنیم.
‫اینجا هیچی نیست. علفه.
‫- ببین. ‫- مامان، اینا برگ شلغمن؟
‫- یه شلغم. ‫- اینجا رو ببین، ببین.
‫- این برای باغ من خوبه. ‫- اون هویجه.
‫مواظب گزنه‌ها باش.
‫درخت گلابی.
‫گزنه برای موهات خوبه.
‫برای ریزش مو.
‫شبیه پیازه.
‫اون سیره‌.
‫ببین، یه گوجه بزرگ ‫هست. یه بوته گوجه بزرگ.
‫اونا میذارن بوته گوجه رو برداری.
‫- این داره جوونه میزنه. ‫- چی؟
‫به زودی گوجه میده.
‫اینا شبیه نیشکرن. شیرینن.
‫داشتم فکر می‌کردم شبیه نیشکرن.
‫شبیه نیشکرن.
‫ببین چقدر قشنگه.
‫بیا یه کم امتحان کنیم ببینیم.
‫- من تا حالا نیشکر ندیدم. ‫- معمولاً اینجا کاشته نمیشن.
‫پرتقال؟
‫تلخن.
‫ولی خوب به نظر میان.
‫- بوی خوبی میدن. ‫- بوی خوبی میدن.
‫فردا همه این درختا رو می‌چینیم.
‫آب رو بریز.
‫این گیاه رو پیوند می‌زنیم، ‫درست مثل اینکه ما رو پیوند زدن.
‫این نیشکره.
‫می‌بریش و می‌خوریش.
.خوبه - .من نمی‌خوام -
‫ولی من می‌خوام.
‫حلزونا!
‫ببین حلزونا چقدر خوشگلن.
‫همه چی رو می‌خورن.
‫ببین. دارن همه ‫کلم‌ها رو می‌خورن.
‫این تیغ‌تیغیه!
‫- اون رزماریه. ‫- می‌دونم.
‫یه روز دیگه، یه ‫عالمه گل می‌چینیم
‫و یه تاج درست می‌کنیم.
‫اینا که این بالا ‫هستن، شبیه برفن.
‫اگه بذاریشون تو گلدون، ‫چون اینجا ریشه دارن...
‫این یاس بنفشه. یاس بنفش هست...
‫سفید...
‫و این چیه؟
‫یه گل مرواریده. چی درست می‌کنه؟
‫وقتی خشک میشه، چیه؟
‫- دونه. ‫- این؟
‫معلومه. وقتی می‌میره، ‫دونه‌هاش رو جا می‌ذاره.
‫و من اونا رو ‫اینجا، اونجا می‌پاشم،
‫کنار راه، چون خوزه ‫قبلاً اینجا راه می‌رفت.
‫ولی چی شد؟
‫فقط تا نصف راه گل دادن.
‫فکر می‌کردم اونجا زندگی ‫می‌کرد، ولی راه انگار...
‫انگار اینجا گل نبود.
‫و خوزه الان، اون سفیدا، اون...
‫این سفیدا. اون...
‫گل‌های مروارید سفید، خوزه رو ‫نشون میدن که ما رو ترک کرده.
‫وقتی اومدیم اینجا، این ‫درخت سبز و کوچیک‌تر بود.
‫و مردم تاب می‌خوردن.
‫ولی وقتی خوزه فوت کرد،
‫همون سال، این درخت ‫هم پژمرده شد، مُرد.
‫وقتی دیدم درخت داره پژمرده میشه،
‫خیلی ناراحت شدم، چون من...
‫فکر می‌کردم درخت هم ‫برای پسرم خوزه ناراحته.
‫واسه همین آبش ‫می‌دادم، ولی دیگه...
‫دارم اینجا چیزایی می‌کارم. ‫ببین، این یه درخت زیتونه.
‫می‌خوام این پیچک‌ها رشد کنن.
‫لوبیا هم کاشتم. اونا ‫که زود رشد می‌کنن.
‫و این باعث میشه ‫درخت سبز به نظر بیاد.
‫وقتی مُردم، می‌خوام ‫یه گل مروارید باشم.
‫- آره؟ ‫- یه گل مروارید سفید.
‫- یه گل مروارید سفید مثل خوزه؟ ‫- آره.
‫معلومه.
‫- اینجا با... ‫- با بچه‌ش.
‫یادت میاد چقدر ‫خوشحال بود با بچه‌ش؟
‫دیدی با بچه‌ش ‫میرقصید؟ چیکار میکرد؟
‫دستاشو میگرفت و میرقصوندش.
‫وقتی باهاش میومدم اینجا، ‫من میومدم پایین، از اینور...
‫اون کالسکه رو هل ‫میداد، ماشینشم اونجا بود،
‫و بعد میرفت.
‫و هر وقت میام اینجا ‫همیشه یاد خوزه میفتم.
‫انگار میبینمش اون بیرون، ‫داره بچه‌شو تاب میده.
‫دلم براش تنگ شده.
‫اونجا یه باغ داشتیم،
‫ولی چون میخوان ریل قطار رو ‫دفن کنن، همه چی رو صاف کردن.
‫این درخت لیمو رو از باغم آوردم.
‫و این یکی هم گواواست.
‫قشنگه چون اینجا زیاد نمیبینیش.
‫اینا چیزایی که آوردیم؛ ‫تا خدا چی بخواد.
‫میتونیم از میوه ‫هر دو گیاه بخوریم.
‫اینقدر محکم نکش!
‫برو کنار، عزیزم.
‫این خشک میشه.
‫نه اگه شاخه‌هاشو نَبُری.
‫تا تابستون بعدی نه.
‫وای خدا!
‫درخت بهِمو گرفتم!
‫این زمین سفته.
‫ببین، صندلیای خوب، ‫پلاستیکی. از اون سفت‌هاش.
‫این همه لوله رو ببین.
‫خوب بود وقتی همه ‫با هم میرفتیم بیرون،
‫دوچرخه سواری میکردیم، ‫میدویدیم و بازی میکردیم.
‫گرگم به هوا بازی میکردیم.
‫حالا نمیتونیم. فقط ‫باید بریم تو زمین‌ها.
‫نمیخوام محله اینقدر عوض شه.
‫همونجوری که بود دوست داشتم.
‫ولی خب، به خاطر قطار.
‫یادته؟
‫هر کی پیانو کلاسیک، ‫بل کانتو کار میکنه،
‫هیچ وقت نمیتونه ولش کنه.
‫من هیچ وقت نمیتونستم ولش کنم،
‫چون بعدش همون اتفاقی ‫که واسه من میفته، میفته،
‫و قلبم درد میگیره...
‫حالا زندگیم عوض ‫شده. زیر و رو شده.
‫آره، آره.
‫۱۹۰ درجه چرخیده. من...
‫اوضاع مثل قبل نیست، میدونی؟
‫- میفهمی؟ ‫- آره، آره. میفهمم.
‫چی؟
‫یادته؟
‫- آره، یادمه. آره. ‫- اوه، واقعا؟
‫کار کیه؟
‫هر چی تو بخوای، عزیزم.
‫قبلاً دوسش داشتی.
‫شوپن؟
‫- نه. ‫- شوپن نه؟
‫- شعرشو بخون. ‫- باشه.
‫با انرژی، با انرژی. با شادی.
‫و این آقا شوهر منه.
‫خیلی خوشحاله چون دارم ‫"رویای عشق" رو میزنم.
‫وقتی ایتالیایی حرف ‫میزنم حشری میشی، ها؟
‫"حرف بزن، حرف بزن، بلا بلا بلا."
‫"حرف بزن، حرف بزن."
‫دوس داری وقتی ایتالیایی ‫حرف میزنم و حشری میشی.
‫"حرف بزن، حرف بزن."
‫"حرف بزن، حرف بزن، ‫حرف از عشق بزن."
‫خیلی دوسش دارم و حشری میشم.
‫یه بار رفتم اون کوه.
‫خیلی قشنگه.
‫فکر کنم برای زنا سخته.
‫سخت، خیلی سخت.
‫اون درختا رو نگاه کن.
‫- اوناهاش. ‫- آره.
‫حالا این منو یاد بابا میندازه.
‫یاد وقتی که رفت.
‫کجا رفت؟
‫داشت از دست دولت فرار میکرد.
‫دولت دنبالش بود.
‫دارن ناپدید میشن.
‫مثل ساحل خودمون ‫تو مبوندا، اون ساحل.
‫وقتی روزه، باز میشه،
‫و وقتی شبه، بسته میشه.
‫و مامان‌بزرگ فکر میکنه ‫اونا حرف میزنن، میبینی؟
‫این تو، وقتی میمیره،
‫میذاریش اینجا، تو چمن،
‫و شروع میکنن به ‫رشد کردن، رشد کردن.
‫افتاد.
‫نگاه نکن، دارن نگامون میکنن.
‫صبر کن، صبر کن.
‫دارن نگامون میکنن. زل نزن.
‫نگاه کن. انگار میخوان ‫همدیگه رو ببوسن.
‫چیکار دارن میکنن؟
‫خوزه دوست‌دختر داره. درسته.
‫- خوزه؟ واقعاً؟ ‫- نگاه کن.
‫- پلیسا دارن میان. ‫- جریممون میکنن.
‫پلیسا دارن میان! ‫پلیسا دارن میان!
مترجم: اشکان هیدی
« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
«به‌ یاد ماخی-پیِر دوآمِل»
«به ‌یاد لوئیس اوسپینا»
«تقدیم به یوناس مکاس»