« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
‫سرهییچ!
‫سرده؟
‫باید گرم باشه؟
‫کاش بود. ‫میذاری بیام تو؟
‫برای چی؟ اومدی منو ببینی؟
‫هه... پس کیو ببینم؟
‫در رو ببند!
‫برای چی؟
‫مزاحما نیان تو.
‫خوبه؟
‫خب، سلام!
‫پاهاتو پاک کن.
‫شنیدی؟
‫- چی؟ ‫- یه بمب زدن.
‫اون که خیلی پشت معدن خورد زمین.
‫برای چی اونجا رو میزنن؟
‫شاید شلیکشون خطا رفته.
‫اینجا هم عین بیرون یخه.
‫اگه هنوز زغال داری، ‫یه کم میریزم توش.
‫بهش دست نزن، مال شبه.
‫لعنتی، این چایی رو از کجا آوردی؟
‫از همون جایی که تو آوردی.
‫آره، حتما!
‫مال من خیلی وقته تموم شده.
‫پس چرا این چایی اینقدر بی‌جونه، ها؟
‫دنبال چی میگردی؟
‫دنبال شکلات، عسلت کجاست؟
‫اینجا.
‫چی، خراب شده؟
‫یه فتیله تازه گذاشتم ‫ولی خاموش میشه.
‫باید یه فتیله پارچه‌ای درست کنی، ‫اونوقت خوب میسوزه.
‫راستی، غذا داری؟
‫شب که کسی کمکای انسانی ‫برام نمیاره.
‫برای منم نمیاره.
‫مگه چی برات بیارن؟
‫چی، چی برام بیارن...؟
‫پس شبا کسی نیومده پیشت؟
‫امشب؟
‫خودت خوب میدونی.
‫بگو ببینم، چرا شبا تو روستا ‫ول میگردی؟
‫به تو چه.
‫خب...
‫چه خبر تازه؟
‫کجا؟
‫همون جایی که میگی من شبا ‫تو روستا ول میگردم.
‫همون همیشگی.
‫آها، بهم پیشنهاد دادن یه ماشین بخرم!
‫مگه پول داری؟
‫خیلی بامزه بود، خیلی بامزه.
‫اگه هم داشتم، تا میرفتم پول رو بیارم ‫یه تبر میخورد تو سرم و خلاص!
‫فکر کردی نمیدونم آخرش چی میشه؟
‫میتونی حدس بزنی کار کیه؟
‫هی، پول داری؟
‫میتونی برای بچه‌هامون شکلات بخری.
‫- کدوم بچه‌هامون؟ ‫- فهمیدم...
‫بچه‌های من تو انبارن ‫و غیر اونا کسیو نمیشناسم.
‫میدونم، برای تو فقط زنبورات ‫مال خودتن.
‫پس چرا هنوز زنده‌ای؟
‫میخوای منو بکشی؟
‫حیف گلوله‌ست.
‫من برای هیچکس دردسر نیستم.
‫خب چی؟
‫چی؟
‫چرا دوباره شروع کردن به اومدن سراغمون؟
‫من از کجا بدونم؟
‫برو از خودشون بپرس، ‫اگه اینقدر شجاعی.
‫من میرم خونه.
‫به حقوق بازنشستگیت فکر کردی؟
‫حقوق بازنشستگیم چی؟
‫هی، گوشی‌مو شارژ کردن.
‫میخوای به کسی زنگ بزنی؟
‫کسیو ندارم. ‫برو.
‫کاتیا...
‫کاتیا، کاتیا...
‫کاتیا؟
‫اوه، این کاتیا.
‫صاحبا زنده‌ان
‫دارم میام.
‫چی؟
‫دوربین دوچشمی داری؟
‫چی؟
‫دوربین دوچشمی یا شکاری.
‫شاید یه همچین چیزی رو ‫از جایی برداشته باشی؟
‫یه لحظه وایسا، داری منو ‫به چیزی متهم میکنی؟
‫- چی میخوای؟ ‫- داریش؟
‫برای چی؟
‫داریش؟
‫خب آره! ‫برای چی؟
‫پشت کارگاه‌های کولیای حریص، ‫فکر کنم یه جنازه هست.
‫میخوام یه نگاهی بندازم.
‫میبینمش، مرده.
‫معلومه که مرده، دو روزه ‫اونجاست.
‫چیزی میبینی، سربازه؟
‫دیگه کی خودش رو تا اونجا میکشونه؟
‫ولی یونیفرم نداره.
‫بده ببینم.
‫خب، به قدر کافی دیدی؟
‫چرا نمیبرنش؟
‫کیا؟
‫خب... از طرف ماست.
‫خب... یا فکر میکنی شاید ‫از طرف شما باشه؟
‫از طرف من؟
‫از طرف شماها.
‫دیروز کی اومد پیشت؟
‫صدای ماشین شنیدم.
‫منم شنیدم.
‫ولی دیروز کسی نیومد پیش من.
‫اگه ربطی به این ماجرا داشت،
‫باور کن، ما اولین نفرایی بودیم ‫که میفهمیدیم.
‫شاید باید دفنش کنیم؟
‫آره، بفرما، انجامش بده!
‫تک تیرانداز تو رو هم ‫همون بغل دفن میکنه.
‫کدوم تک تیرانداز؟
‫هر کدومشون.
‫نباید به هیچی دست بزنیم.
‫دیگه بریم.
‫مرده‌ها باید زیر خاک باشن.
‫آره، حتما، اونوقت تو هم میفتی کنارش ‫و دوتایی همدیگه رو گرم نگه میدارین.
‫عوضیای احمق!
‫زدن به خونه تو؟
‫به مغازه.
‫ولی شیشه‌های من ترکیدن.
‫امشب پیش تو میخوابم.
‫بیا تو.
‫بمب که منفجر میشه آدم فکر میکنه ‫دیگه همه چی تمومه!
‫همه چی سر و صدا میکنه و شیشه‌ها ‫خرد و خاکشیر میشن!
‫کلی بمب خورد زمین و یکی هم ‫درست کنار من!
‫بوم!
‫یه تیکه از سقفمم کند.
‫برات چایی درست میکنم.
‫نه، درست نکن.
‫فکر کردم یادشون رفته ما اینجاییم، ‫ولی نه!
‫دوباره منطقه خاکستری اینجا، ‫منطقه خاکستری اونجا.
‫یکی اینور شلیک میکنه، یکی اونور.
‫انگار دارن بدمینتون بازی میکنن.
‫هی، فردا کمکم میکنی پنجره‌های ‫ژوراو رو دربیارم؟
‫دقیقا همون اندازه‌ایه که لازم دارم.
‫اگه برگردن چی؟
‫من دارم مراقب خونه‌شونم.
‫هیچکس برنمیگرده! ‫قبلا یه چیزایی برداشتم.
‫بهشون قول دادم.
‫نباید میرفتن!
‫اگه برگشتن پسشون میدم، ولی ‫الان که نمیتونم بی‌پنجره بمونم.
‫اون لیوان رو همونجا بذار.
‫یکی دیگه از پایین بردار.
‫دیگه بس کن مشروب رو!
‫تو لوستر نداشتی؟
‫کندمش، دیدنش حالمو بد میکرد.
‫اگه برق برگشت، چیکار میکنی؟
‫این چه بوی عجیبیه؟
‫سیر سرخ شده‌ست، میریزم تو فرنی.
‫نه، پیاز داری؟
‫تموم کردم.
‫میدونی الان چی خیلی میچسبید؟
‫چایی سیاه پررنگ با عسل و لیمو.
‫نه؟
‫چایی سیاه پررنگ با عسل و لیمو.
‫راستش، عسل که داریم، چایی هم داریم، ‫هرچند تا یه ماه دیگه تموم میشه.
‫آدم بتونه یه چایی حسابی ‫پررنگ درست کنه، خدایا!
‫لیمو هم میتونیم گیر بیاریم.
‫از کجا؟
‫از مهمونات؟
‫گول این حرفا رو نمیخورم.
‫چرا، مگه عسل رو با یه لیمو ‫عوض کنیم چی میشه؟
‫فکر میکنی همه چی اینقدر ساده‌ست؟
‫اونا بمبارونمون کنن، ما بهشون عسل بدیم.
‫بیخیالش شو!
‫پس حالا که اینطوره...
‫... سوسیس شکلاتی...
‫... و چایی سبز با شیر، چه خوشمزه!
‫چندش.
‫تو خودت چندشی.
‫میدونی تو چی هستی؟
‫تو...
‫لعنتی، کلمه‌ش یادم رفت...
‫به کسی که دوست نداره چیز جدید امتحان کنه؟
‫مرتجع؟
‫نه.
‫حروفش بیشتره.
‫برو بخواب، آقای حروف بیشتر...
‫فکر میکنی...
‫... دوباره شلیک میکنن؟
‫کجایی؟
‫چی؟
‫اونورا نچرخ، فهمیدی؟
‫اینجا که چیزی برای برداشتن نیست.
‫فکر کردی کجایی؟
‫بیا کمک کن، من که برای خودم ‫لازمشون ندارم!
‫بعدا با تخته میپوشونیمشون.
‫لازم باشه میپوشونیم.
‫خودت میدونی...
‫... ممکنه یه بمب بخوره ‫به همین خونه.
‫بعدش چی؟
‫یا شاید نوبت خودمون بشه، ‫اونوقت چی میخوای بپرسی؟
‫که تو روستای ما کسی ‫این پنجره‌ها رو لازم داره؟
‫جهان به همه اینا یه پشمم ‫اهمیت نمیده!
‫هی جهان... هلووو!
‫جهان همیشه در حال گسترش، ‫فقط میبینه که زندگی آدم...
‫دیوونه شدی؟
‫چی؟
‫بیا کمک کن و اینقدر ‫مزخرف نگو.
‫هر احمقی برای خودش فلسفه میبافه ‫که یه پولی به جیب بزنه...
‫... و آدمم میفته تو دامش!
‫باز شروع کردی...
‫چی رو شروع کردم؟ فقط دارم ‫به روش خودم زندگی میکنم!
‫مثل بقیه نیستم.
‫از همه چی خوراکمون دادن، و...
‫و چی؟
‫چرا همینجوری وایسادی؟ ‫کمک کن!
‫و حالا جنگ شده!
‫ولی من، برخلاف بقیه، ‫نظر خودمو دارم.
‫اوه، اینو دیگه خوب میدونم.
‫تو از بچگی همیشه ‫نظر خودتو داشتی.
‫کلا مغزت مریضه.
‫کی؟
‫تو... که عین دردسری!
‫از مدرسه با همه بحث میکردی، ‫خب به چه دردت خورد؟
‫مثل یه گوسفند لجباز تو روستا ‫راه میری، بع‌بع، بع‌بع.
‫خودتی که همش بع‌بع میکنی!
‫اوه، زرزرزر!
‫- فکر میکنی همه احمقن. ‫- خب آره، احمقن!
‫و تو از همه عاقل‌تری؟
‫از همه عاقل‌تر نه. ‫ماکار از همه عاقل‌تر بود.
‫آره، همونم اولین نفری بود که ‫پشت انبار کشتنش.
‫چه پاداشی!
‫آدما عاقل رو اول میکشن ‫تا بقیه رو کنترل کنن.
‫اوه... گندش بزنن!
‫وایسا ببینم، اگه تو زنده‌ای، ‫یعنی همونقدر احمقی که منم!
‫حالا دهنت چی میگه؟
‫برو گمشو!
‫آدم؟ آدم به کتفم، یه مشت ‫احمقن با اسلحه.
‫به چی میخندی؟ ‫خنده‌دار نیست!
‫عجب صاحبایی!
‫کیه؟
‫بازرس ارشد امنیت! ‫اومدم پنجره‌هاتونو بررسی کنم، باز کن!
‫قهوه؟
‫قهوه داری؟
‫معلومه!
‫من خیلی چیزا دارم.
‫پس چرا بعد از خراب کردن خونه مردم، ‫پنجره‌ها رو عوض نکردی؟
‫عوض میکنم دیگه، مگه زن منی ‫که اینجوری غر میزنی؟
‫زن؟ ‫تو... آره حتما!
‫منتظر مهمونی؟
‫برو گمشو، کدوم مهمون؟
‫آب رو تو اتاق گرم میکنی؟
‫برای چی؟
‫اونجا یه اجاق دیگه داری؟
‫مشکلی داری؟
‫چرا باید مشکل داشته باشم؟
‫من همه کارامو با یکی انجام میدم...
‫... هم خونه رو گرم میکنه، ‫هم باهاش غذا درست میکنم.
‫تو یکی داری، من دوتا دارم.
‫یا حسودیت شده که با گاز گرم میکنم، ‫نه با زغال؟
‫این خوبه.
‫حالا بگو، با دوربین من خوب نگاه کردی ‫یا خرابش کردی؟
‫خرابش نکردم.
‫اون یارو رو که پشت اونجا دیدیم دفن کردم.
‫تو نکنه...
‫برای آرامش اون و آرامش خودم.
‫شانس آوردی نکشتنت.
‫شانس... آره.
‫آره، دقیقا!
‫این صندلیا آشنا میزنن.
‫قهوه گشنم کرد.
‫هنوز صبحونه نخوردم.
‫من میرم.
‫پس برو.
‫شب بخیر!
‫آها.
‫زندگی چطوره؟
‫زنده‌ام.
‫تو خونه تنهایی؟
‫تنها.
‫لطفا اینجا بشین.
‫اسمت چیه؟
‫سرهیی سرهییوویچ خملنکو. ‫متولد ۱۹۶۴.
‫من پتروام.
‫تو این آبادی تنهایی؟
‫تنها.
‫پاشکا هم مونده. ‫دو نفریم.
‫فامیل و آشنایی داری؟
‫آره، تو اوکراین. ‫قبل جنگ طلاق گرفتم.
‫تو روسیه فامیلی ندارم.
‫فهمیدم...
‫چرا اینجا رو قفل کردی؟
‫از اون اتاق استفاده نمیکنم.
‫وقتی فقط دو نفرید، قفل برای چی؟
‫اگه تنها بودم، استفاده نمیکردم.
‫فهمیدم.
‫برات ساردین و یه کم بیسکویت آوردم.
‫بیا اینجا.
‫حداقل چیزی برای خوردن داری؟
‫هنوز زنده‌ام.
‫چایی میخوردی؟
‫بشین، همونجا نایست.
‫لازم نیست دنبالش بگردی، ‫اینجاست، بردار.
‫باشه، ممنون.
‫خیلی وقته برق نداری؟
‫خیلی وقته.
‫اینجا تو منطقه خاکستری چیکار میکنی؟
‫زنبورداری.
‫من زنبوردارم.
‫پاشکا هم هست... ولی اون فقط ‫از زندگی لذت میبره.
‫تو چی؟
‫خب، من سربازم.
‫اینو که میبینم.
‫ولی قبل جنگ چی؟
‫قبل جنگ فقط قبل جنگ بود.
‫خب پترو، مزاحمتت برای چیه؟
‫چیزی میخوای؟
‫برای آشنا شدن.
‫قبلا دیده بودمت، ولی ‫اسمت رو نمیدونستم.
‫کجا منو دیده بودی؟
‫خب، ما منطقه رو زیر نظر داریم.
‫پس یعنی این قضیه ‫به این زودیا تموم نمیشه؟
‫نه، به این زودیا نه.
‫سیصد ساله با روسیه درگیریم.
‫جدی؟
‫آره، معلومه.
‫انگار بیشتر مردم نمیفهمن.
‫خب، تو بهتر میدونی.
‫پس اون مرده بالای تپه ‫مال شماهاست؟
‫چرا نمیبرینش؟
‫کدوم تپه؟
‫نزدیک ریل قدیمی قطار. ‫درست همونجا.
‫مطمئنی؟ ما متوجه نشدیم ‫کسی کم شده باشه.
‫معلومه، آدم‌وار دفنش کردم ‫که دیگه نبینمش.
‫قطعا مال شماهاست،
‫با آبنبات اوکراینی و یه گوشواره بزرگ.
‫این جور آدما از روسیه نمیان.
‫فهمیدم.
‫دیگه این کارو نکن، چون ممکنه ‫تو رو دشمن حساب کنیم.
‫خب، حالا منو میشناسی و دیگه ‫بهم شلیک نمیکنی.
‫همیشه همینجا میمونی یا ‫گاهی از آبادی میری بیرون؟
‫وقتی همه چی شروع شد، یه بار یواشکی ‫رفتم خرید کنم.
‫موم و دارو برای زنبورا خریدم.
‫همه پولمو خرجش کردم، چون ‫نمیدونستم بعدش چی میشه.
‫دارو برای زنبورا؟
‫معلومه.
‫بی‌پین برای شپشا.
‫یه جور شپش هست، از ‫دونه خشخاشم کوچیک‌تر.
‫میچسبن به سر زنبورا، ‫سوراخش میکنن و مغزشونو میخورن.
‫اگه پاییز درمان نشن، کل کندو ‫ممکنه زمستون بمیره.
‫من تنها زنبوردار واقعی اینجام، ‫قبلا سه نفر بودیم.
‫ماکار رو کشتن و زنبورستان ‫واسیل رو سوزوندن...
‫... اونم رفت ترانسکارپاتیا.
‫تو هم میتونستی بری ‫یه جای آروم‌تر.
‫من؟ آره، معلومه که میتونستم.
‫پس چرا نرفتی؟
‫تو دیگه خیلی جالبی!
‫میای خونه من، بعد میپرسی ‫چرا نرفتم؟
‫اینجا خونه منه!
‫میخوای جای من اینجا زندگی کنی؟
‫من؟
‫نه.
‫چرا نه؟ ‫اینجا جای بدیه؟
‫چرا بد باشه...؟
‫من اینجوری اینجا زندگی میکنم.
‫فهمیدم.
‫خوشحالم حالت خوبه ‫و ممنون بابت چایی.
‫ممنون برای چی؟ ‫که چیزی نخوردی.
‫ولی دستامو گرم کرد.
‫پس وایسا، یه کم عسل بهت بدم.
‫لازم نیست.
‫چرا لازم نیست؟
‫ما زنبوردارا هیچوقت نمیذاریم مهمون ‫بدون عسل بره.
‫نترس، عسل واقعیه ‫بدون هیچ ماده شیمیایی.
‫از وقتی جنگ شروع شده، مزرعه‌ها ‫کاشته و سمپاشی نشدن...
‫... کشاورزی خوابیده، پس ‫عسل از خوبم بهتره.
‫زیاد ازت قبول نمیکنم.
‫زیاد بهت نمیدم.
‫شماره موبایلمو یادداشت کن و اگه ‫چیزی لازم داشتی، فقط زنگ بزن.
‫شماره من مسدود شده و ‫باید شارژش کنم.
‫به هر حال به کسی زنگ نمیزنم.
‫من میتونم بازش کنم و ‫شارژشم بزنم.
‫تو جنگ هر اتفاقی ممکنه بیفته ‫و لازمت بشه.
‫چه اتفاقی ممکنه بیفته؟
‫بیا، بده ببینم.
‫لازم ندارم.
‫سرهیی سرهییوویچ...
‫... گوشی‌تو بده.
‫میفهمم.
‫همه چی خوبه.
‫سرهییچیک! ‫زنده‌ای!
‫زنده‌ای.
‫بیا تو!
‫یه چیزی برات درست میکنم بخوری.
‫گشنه بودی.
‫باید به جای زنبور، مرغ نگه داری.
‫پس هنوزم برق نداری؟
‫شاید دوباره وصلش کنن؟
‫قبل جنگ که براشون مهم نبودیم، ‫حالا دیگه بدتر...
‫برات عسل آوردم.
‫فکر کردم شاید بتونم تخم مرغ ‫یا یه چیز دیگه بگیرم.
‫معلومه، ولی دو شیشه ‫برای من خیلی زیاده.
‫میتونی با همسایه‌هات ‫معامله‌ش کنی.
‫عسل مثل زغال، ‫پول محکمه.
‫بونگ، بونگ.
‫سرهییچیک، یادت میاد؟
‫بونگ، بونگ.
‫نه.
‫خانوادت چطوری جا افتادن؟
‫خودت میدونی اولش با آدمای ما ‫چطوری رفتار میکنن...
‫... مخصوصا با اون دار و دسته لعنتی دونتسک، ‫ولی حالا انگار حالشون خوبه.
‫خداروشکر، آرومن.
‫همسایه‌ت چی، هنوز تو روستاست؟
‫جایی رو نداره بره.
‫با آدمای جمهوری دونتسک رفیقه؟
‫رفیق؟
‫فقط میخواد با یکی یه بطری بخوره ‫بدون اینکه کتک بخوره.
‫چیزی بهت نمیگه؟
‫چی بهم بگه؟
‫تو تلویزیون میگن جنگ بزرگی در راهه ‫چون روسا دارن نیرو میفرستن.
‫باید کمتر از اون تلویزیون ببینی.
‫از اینجا، از دونباس چی میخوان؟
‫اینجا که برهوتیه.
‫همش سیاست و ترسوندن مردمه، ‫که کریمه یادمون بره.
‫شاید همینطوره...
‫... ولی دوباره شروع کردن به بمبارون.
‫شاید بهتر باشه بری پیش ‫خانوادت تو وینیتسیا.
‫پیش من...؟
‫ویتالینا حتما یه خانواده دیگه تشکیل داده...
‫نه...
‫کمکت میکرد.
‫تابستون بهم زنگ زد.
‫من کمک لازم ندارم، همه‌چی دارم.
‫شاید خودت بهتر باشه بری یه جای دیگه؟
‫کجا برم؟ ‫اینجا خونه منه.
‫منم همینو میگم.
‫بپرس کیه.
‫اومدیم خمیر رو ببریم!
‫بیاین تو... چرا اینقدر دیر اومدین؟ ‫الان میارمش.
‫نزدیک معدن دنبال یه روباه رفتیم.
‫اونجا که پر از مینه! ‫بچه‌ها، شما دردسر درست میکنین.
‫اون کوله رو نگاه کن، مارین اینجاست!
‫سلام!
‫بیا اینجا.
‫چرا میترسین؟
‫اون ماریان نیست.
‫معلومه که ماریان نیست. ‫خواهرزاده منه.
‫کوله‌ش مثل کوله ماریانه.
‫کوله من؟
‫زود برین خونه، ‫وگرنه خمیر یخ میزنه!
‫این بچه‌ها مال کین؟
‫مال همسایه روبه‌روییمن.
‫با بچه‌هاش تنهاست.
‫من خمیر درست میکنم و اون برای ‫همه نون میپزه.
‫میتونی این دو تا ظرف رو ببری؟
‫البته.
‫اون ماریان که منو باهاش ‫اشتباه گرفتن کیه؟
‫یه سربازه که میاد دیدنش، میخواد ‫قبل از شروع همه‌چی ببردش.
‫میرم برات چند تا تخم‌مرغ بیارم.
‫نترس، قرار نیست هیچ‌چی شروع بشه.
‫شیفت دوم، وقت غذاست!
‫داری میری تعطیلات؟
‫دارم باتری رو شارژ میکنم.
‫چرا اینقدر دیر اومدی؟ ‫گفته بودی کی میای؟
‫ببین چی برات آوردم، روغن چراغ ‫که روشنایی بیشتری داشته باشی.
‫قول داده بودی یه چیزی برای خوردن بدی، ‫یا دیگه چیزی برات نمونده؟
‫خب، میگی یه گروه شناسایی بودن؟
‫آره، کنار ایست بازرسی قدیمی ‫دیدیمشون.
‫تو از کجا فهمیدی؟
‫چند تا پسر بهم گفتن، اگه با مردم حرف بزنی ‫یه چیزای به درد بخور یاد میگیری.
‫البته.
‫بیا، راه بیفتیم.
‫اون پسرا درباره یه حمله بزرگ ‫چیزی بهت نگفتن؟
‫در این مورد حرف نزدیم.
‫پس درباره چی حرف زدین؟
‫سرهییچ! نمیبینی مگه؟
‫پسرا تو دونتسکن و از مسکو ‫دستور میگیرن...
‫... که کیراشونو به سمت ‫منطقه خاکستری بگیرن و به پاشکا گزارش بدن.
‫چطور میتونی اینقدر ساده باشی؟ ‫وقت تلف نکن و بیا بریم!
‫سیر شدم!
‫بلدی با تفنگ شلیک کنی؟
‫تفنگ داری؟
‫بلدی؟
‫یه تفنگ بده ببینم بلدم یا نه.
‫بچگیام میرفتم میدان تیر ‫و شلیک میکردم.
‫با پدرم هم تو دونتسک میرفتیم ‫شلیک میکردیم.
‫بعدش چی؟
‫بعدش پدرم سال 1989 کشته شد. ‫این همه کنجکاوی برای چیه؟
‫ما مثل پارچه قرمز جلوی گاویم، ‫اگه یه تک‌تیرانداز تو مزرعه باشه.
‫بسه دیگه. ‫اینجا کسی بهمون حمله نمیکنه.
‫گوش کن، سرگ...
‫بیا چند دقیقه موزیک بذاریم ‫و برقصیم.
‫تو باتری رو شارژ کردی و منم ‫ترانس دارم.
‫دوباره میتونی شارژش کنی.
‫برای این کار بنزین ندارم.
‫تو بلد نیستی از زندگی لذت ببری.
‫فقط زندگی میکنی و پس‌انداز میکنی، ‫هیچکس هم نمیدونه برای چی.
‫آدمایی مثل تو همه‌چی رو تو یه ساعت خرج میکنن، ‫بعد راه میفتن از گشنگی میمیرن.
‫آدمایی مثل تو هم هیچوقت ‫یه چای واقعی نخوردن.
‫به لطف آدمایی مثل تو، همه این ‫گند و کثافت اینجا سرمون اومده!
‫آره، همه‌ش تقصیر ماست، انگار ‫تو اینجا زندگی نمیکنی.
‫وقتی یه میلیون از شماها اینجاین ‫من چیکار میتونم بکنم؟
‫آره، معلومه. ‫ما کل زندگیتو به گند کشیدیم.
‫چی میگی؟ فکر نمیکنم ‫زندگیم به گند رفته باشه.
‫پس چرا این فکر رو داری؟ ‫مگه تو با بقیه فرق داری؟
‫گمشو بیرون!
‫خودمم داشتم میرفتم.
‫دیوونه شدی؟
‫فقط میخواستم یه کم خوشحالت کنم.
‫خوشحالم کنی...
‫- بیا. ‫- آروم.
‫مواظب باش.
‫سلام!
‫سلام هموطن!
‫خوشحالم اینطوری فکر میکنی.
‫معلومه!
‫بیا تو.
‫شماره موبایلتو از بلاک درآوردم ‫و یه کم غذا برات آوردم.
‫چه خوب که گوشیمو برام آوردی.
‫الان غذای کافی دارم، ‫چون رفته بودم روستای بغلی.
‫یه کم برات میذارم، لاغرتر شدی، ‫چربیات تموم شده یا چی؟
‫نه، فقط زیاد غذا نمیخورم.
‫غذا هیچوقت زیاد نمیشه.
‫ممنون بابت اون عسل عجیب و غریب.
‫اون کسی رو که اون بیرون خاک کرده بودی ‫پیدا کردیم.
‫از خودمون بود. از یگان من نبود، ‫ولی از خودمون بود.
‫به محض اینکه بتونیم میبریمش.
‫پس خوبه.
‫اینم گوشیت.
‫شماره خودمو با اسم ‫پترو بهش اضافه کردم، برای احتیاط.
‫دارین برای حمله آماده میشین یا چی؟
‫ما نه، ‫روسا دارن آماده میشن.
‫برای کی؟
‫حدس میزنیم برای دسامبر.
‫خب بعدش چی میشه؟
‫خب، اصلا آسون نمیشه.
‫باید همه‌چی همینطوری بمونه.
‫من که چیز خنده‌داری توش نمیبینم.
‫این همون حرفای همیشگی محلیه، ‫کنار وایسادن و اهمیت ندادن به کشور.
‫تو هیچی از ما نمیدونی.
‫خب، من این دور و برا زیاد گشتم.
‫آهان، جدی؟ ‫زیاد گشتی؟
‫فکر میکنی کشور به فکر ماست؟
‫فکر میکنی جنگ چون چند تا حرومزاده ‫اینجا تو دونباس گفتن...
‫... روسیه، بیا تو شروع شد؟
‫این جنگ اینطوری شروع نشد.
‫جنگ شروع شد چون شماها ‫گذاشتین شروع بشه.
‫ندیدین اینجا چه خبر بود؟
‫اون همه تبلیغات روسیه رو ‫قبل از جنگ ندیدین؟
‫نخواستین ببینین.
‫فکر کردین به شما ربطی پیدا نمیکنه.
‫برای همین اصلا براتون مهم نبود.
‫چی مهم نبود؟ ‫پس من اینجا چیکار میکنم؟
‫منظورم شخص تو نیستی، ‫کلی میگم.
‫فکر میکنین ما از شما خنگ‌تریم؟
‫حتی پاشکا هم فهمیده دونباس ‫فقط بهونه‌ایه برای توجیه کریمه.
‫حالا با جنگ تهدیدمون میکنن و ‫دوباره فراموشمون میکنن.
‫خیلی وقته دارن همین کارو میکنن.
‫فقط باید هرکی به فکر خودش باشه.
‫فهمیدم...
‫باشه، قبول، بهتون توجه نکردیم.
‫ولی خودتون اینجا ندیدین؟ ‫تو ندیدی.
‫یا فقط نخواستی تصمیم بگیری ‫طرف کی هستی...
‫... یا رنگت چیه، ‫روسی یا اوکراینی.
‫یا خاکستری رو انتخاب کردی، ‫نه اینوری نه اونوری.
‫میگی انتخابی نداشتی؟
‫و فقط میخوای ولت کنن ‫تا چرت بعدازظهرتو بزنی.
‫یا حتی بهتر، از هر دو طرف حقوق بازنشستگی بگیری، ‫مثل همسایه‌ت پاشکا.
‫آهان، پس برای همین اینجایی!
‫پاشکا یاتسیوک... فکر میکنی با خوندن ‫اون گزارش، کل دونباس رو شناختی؟
‫پاشکا یاتسیوک...
‫... از بچگی تو معدن کار کرده.
‫چه انتخابی داشته؟
‫اصلا معنی کلمه انتخاب رو هم نمیدونه.
‫مثل بیشتر آدمای اینجا.
‫پاشکا یاتسیوک...
‫... اگه جای اون بودی، ‫تا حالا خیلی وقت بود زمینگیر شده بودی.
‫اومدی اینجا جاسوسی کنی.
‫ارزش جاسوسی کردن ندارین.
‫تو از این تاریکی اینجا چی میدونی، ‫جایی که روباه هم گم میشه؟
‫من بیشتر از تو میدونم!
‫موقعیتی رو میدونم که تک‌تیرانداز ‫از اونجا سربازت رو زد.
‫جدی؟
‫جدی.
‫نمیاد.
‫صبر کن، نخور!
‫چرا؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫- مگه یه دقیقه دیگه بهتر میشه؟ ‫- فقط صبر کن.
‫حالا بخور!
‫خب، خوشمزه‌ست، نه؟
‫چرا برای این صبر کردیم؟
‫وقتی لذت رو عقب بندازی، ‫بیشتر میشه.
‫ودکا باید خوشمزه‌تر شده باشه.
‫بد نبود، نه؟
‫- بد نبود. ‫- بد نبود.
‫- میدونی از کجا گیرش آوردم؟ ‫- از کجا؟
‫از خونه پاراسیوک از زیر خاک درش آوردم.
‫از دست زنش، تو کل باغچه ‫خاکشون میکرد.
‫اگه راه بری، یه بطری اینجا پیدا میکنی، ‫یه بطری اونجا.
‫اگه دستگاه بطری‌یاب داشتم، ‫برای خودم شاهانه زندگی میکردم.
‫- و یه بطری‌یاب احمق میشدی. ‫- چرا؟
‫اگه فقط همینو لازم داری، برو یه جایی ‫که بتونی تا مرگت بخوری.
‫و تو رو تنها بذارم؟ ‫تو بدون من نمیتونی زندگی کنی.
‫آره، حتما!
‫این آره، حتما یعنی چی؟ ها؟
‫چند وقته اینجا ‫موندگار شدیم؟
‫تازه ماشینم داری.
‫خیلی وقت پیش میتونستی ‫بری اوکراین.
‫- من همین الانشم تو اوکراینم! ‫- میدونی منظورم چیه!
‫واقعا چرا نرفتی؟
‫نکنه میخوای بگی از تاریکی ‫خوشت میاد؟
‫کی تو اوکراین ما رو میخواد؟
‫براشون فرقی نداره از دونتسک باشیم یا منطقه خاکستری، ‫از دونتسک بودن یعنی غریبه بودن.
‫این چیه میگی اوخ اوخ و ‫برای دونتسکت انگشت تکون میدی؟
‫تو هم میخوای ماشین آدمایی ‫مثل منو ازشون بگیری؟
‫من همچین چیزی نمیخوام.
‫اونجا تو هم درست مثل من ‫یه غریبه میشی.
‫هرکی از اینجا بره اونجا، ‫یه غریبه‌ست.
‫اگه لازممون داشته باشن، ‫وانمود میکنن مثل ماییم...
‫... ولی اگه به درد نخوری و پول نداشته باشی، ‫اونوقت یه غریبه‌ای.
‫ما غریبه میشیم!
‫غریبه‌ها اومدن، خودشونو ‫مثل ما جا زدن تا...
‫... ما رو غریبه کنن.
‫و حالا غریبه‌ها برای ‫غریبه‌ها هم غریبه‌ان.
‫تو نباید برقکار معدن میشدی، ‫باید میرفتی مجلس.
‫کی با بالا بردن حقوق ‫معدن‌کارها مخالفه؟
‫کی هنوز زنده‌ست؟ هیچکس.
‫پس مصوبه تصویب شد.
‫تو لااقل یه کسی رو یه جایی داری، ‫مثل زن و دخترت.
‫اگه اینجا نه، لااقل یه جای دیگه.
‫برعکس من...
‫بیا مست کنیم!
‫بزن بریم!
‫تکون نخور!
‫کیسه رو بذار زمین.
‫آروم باش!
‫من اوکراینی نمیفهمم.
‫تو این قسمت رو ببین، ‫منم این یکی رو.
‫این مال مغازه‌ست و ‫اینم مال قبرستون.
‫از کجا آوردیشون؟
‫از دفتر شهر.
‫این نامه مال کولیای خسیسه، ‫بذارش کنار.
‫کی براش نوشته؟
‫نمیدونم.
‫آهان، درباره وامیه ‫که پس نداده!
‫اوه، از ژوراول، ‫مال توئه.
‫این یکی مال سرگرده، ‫بذارش کنار.
‫سرهییچ، بلدی تانگو برقصی؟
‫برای چی؟
‫بلدی؟ یا یه رقص دیگه؟ ‫یا آواز بخونی؟
‫چه نقشه‌ای داری؟
‫اون پستچی احمق دادزنو یادته؟ ‫خدا بیامرزدش، چی میگفت؟
‫این یه نامه مهمه، پس تا نرقصی ‫بهت نمیدمش.
‫حالا اختیار دست منه، ‫پس برقص.
‫اگه مال منه، همین الان بده‌ش بهم!
‫نامه مهمیه، پس برقص.
‫بس کن این مسخره‌بازیا رو و بده‌ش.
‫این یکی مال کولیای خسیسه.
‫اوه، چه شانسی آوردم!
‫حالا باید برقصی، ‫اونم قشنگ و درست و حسابی.
‫باز شروع کردی؟
‫ویتالینا برات نوشته...
‫سرهییچ عزیزم، دیگه نمیتونم ‫با این یخچال جدید زندگی کنم...
‫... میشه یخچال قدیمی‌مو ‫بهم پس بدی، سرهییچ؟
‫پس برقص.
‫همین الان بده‌ش بهم!
‫یادت کرده.
‫خب بازش کن، ‫برای توئه دیگه!
‫این نامه مال ماکاره.
‫باید ببریش براش.
‫کجا؟ ‫قبرستون؟
‫انگار کارمون تموم شد، ‫برو جعبه رو بیار.
‫همه‌شونو رسوندم، ‫به سلامتی همین بزنیم.
‫من نمیخورم.
‫میخوام یه کم استراحت کنم.
‫باشه، پس من میرم.
‫هنوز کلی کار دارم که باید انجام بدم.
‫پس، برم؟
‫سرهیی سرهییوویچ، من پتروام!
‫چرا تو تاریکی نشستی؟
‫همه‌جا تاریکه، من فقط ‫تعادل رو حفظ میکنم.
‫باید از اینجا بریم، همین الان.
‫پس برو.
‫تو هم باید بری.
‫تک‌تیراندازشونو کشتم.
‫ممکنه فردا اینجا باشن.
‫میفهمی چی میگم؟
‫میفهمم پسرم، میفهمم...
‫من از تو احمق‌تر نیستم، ‫فقط بیشتر زندگی کردم.
‫نه اونطوری که میخواستم، ‫ولی...
‫... اینجا همین عادی بود.
‫با جریان رفتن، ‫که مزاحم هیچکس نشی.
‫آروم زندگی کردن ‫و آروم رفتن.
‫انتخابی وجود نداره.
‫از خودم پرسیدم...
‫... من کی‌ام؟
‫چیکار کردی؟
‫چیکار نکردی؟
‫وقتی باید، معدن رو...
‫... به خاطر نقض ایمنی ‫متوقف کردی؟
‫میتونستم این کارو بکنم.
‫فکر میکردم نمیتونم.
‫ولی واقعا میتونستم.
‫باشه، هرطور میخوای.
‫ولی دیگه به اون خونه برنگرد.
‫اونجا سیم تله گذاشتم.
‫فقط خواستم بهت خبر بدم.
« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
‫ویکتور ژدانوف
‫وولودیمیر یامننکو
‫زنبورهای خاکستری
‫ماکسیم بورلاکا
‫گالینا کورنییوا
‫الکس استپاننکو
‫بر اساس رمانی از آندری کورکوف
‫نویسنده و کارگردان
‫مدیر فیلمبرداری
‫طراح صحنه
‫آرتم موستوویی
‫آندری پونوماروف
‫اولکسی شامبن
‫وولودیمیر کوزنتسوف
‫تاتیانا تاتارنکو
‫ایوانا دیادیورا