Filmyar
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
Filmyar
‫ببخشید هپی! متأسفم!
‫امروز روز فارغ‌التحصیلی ماست.
‫بعد از این، معلوم نیست کِی دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫پس لطفاً یه جوابی بهم بده، تنموژی.
‫متأسفم! لطفاً درک کن. ما به هم نمی‌خوریم.
‫تازه، انگار می‌خواد بارون هم بیاد.
‫بارون دیگه چه ربطی داره؟ هی!
‫- من میرم. ‫- ما با هم ازدواج می‌کنیم، تنموژی.
‫چرا درخواستم رو رد می‌کنی؟
‫یه دلیل قانع‌کننده برام بیار.
‫می‌ترسی خانواده‌ت مخالفت کنن؟
‫من خوش‌تیپ نیستم؟
‫عاشق کس دیگه‌ای هستی؟
‫لطفاً قبل از اینکه بری یه دلیل بهم بده.
‫هیچ‌کدوم از این دلایلی که گفتی نیست.
‫پس چرا درخواستم رو رد می‌کنی؟
‫با این حال، یه دلیلی وجود داره.
‫یه دلیل خیلی مهمه.
‫پدرته!
‫پدرم؟
‫آژاگور
‫آره، هیچ‌وقت به حرفم گوش نمیده.
‫لطفاً تو پیدا کردن این آدرس کمکم کن.
‫هی، یه اسمی بگو پسر!
‫کاتاموتو.
‫کاتاموتو!
‫اوه! منظورت کوتورای موتای هستش.
‫داره سراغ کوتورای موتای رو می‌گیره.
‫بیا، اینو بگیر. برو از این طرف، از اون طرف، و بعدش اون یکی طرف.
‫خانم؟
‫هی خاله!
‫اوه، این خونه‌ی معلم، کوتورای موتای هستش.
‫برو از این طرف، از اون طرف، و بعدش اون یکی طرف.
‫کوتورای موتای.
‫معلم کوتورای موتای؟
‫اسمشو نیار. بچه‌م داره گریه می‌کنه.
‫خونه‌ی کوتورای موتای؟
‫کاتاموتو.
‫کا-تا-موتو.
‫کوتورای موتای!
‫کوتورای!
‫چه اسمی صدا زدی؟
‫کوتورای موتای.
‫اوه، خدای من!
‫چی شده؟
‫هیچ‌وقت گوش نمیدی وقتی ازت می‌خوام دانش‌آموزا رو کتک نزنی یا سرشون داد نکشی.
‫بیا، یه نگاهی بنداز.
‫اسمتو درست گذاشتن. کوتورای موتای.
‫هی!
‫گمشو، کوتورای موتای.
‫کسی رو از روی ظاهرش تحقیر نکنید.
‫حتی یه ارابه‌ی بزرگِ در حال حرکت هم به یه پین محور کوچیک وابسته‌ست.
‫هی، معلم کوتورای موتای اینجاست. همه فرار کنین!
‫- توالت دانش‌آموزان
‫برام سؤاله امروز کی گیر افتاده.
‫لعنتی، داره می‌گرده.
‫- کارمون تمومه. ‫- بهت که گفتم.
‫هی، داره به تو نگاه می‌کنه.
‫
‫همونیه که نامه رو پست کرده!
‫آقا، آقا، آقا، آقا!
‫- آقا، لطفاً منو نزنید. ‫- چطور جرأت کردی پوستری بکشی که منو مسخره کنه؟
‫- آقا، لطفاً بس کنید. ‫- چقدر گستاخی تو!
‫آقا، دیگه تکرار نمی‌کنم.
‫آه، الو؟
‫کِی؟
‫همین الان میام.
‫ممنونم، آقا.
‫بیمارستان دولتی آژاگور
‫- می‌تونم برم تو و ببینمش؟ ‫- بله، می‌تونید باهاش ملاقات کنید.
‫عزیزم.
‫عزیز دلم.
‫الو؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫دارم با بچه‌م بازی می‌کنم.
‫خب، زود باش بدش به من.
‫چرا باید زود باشم و بدمش به تو؟
‫- آره. ‫- این بچه‌ی منه!
‫می‌خوای راحت پدر بشی؟
‫۲ سال.
‫زحمت من بوده. دارایی منه، مرد.
‫پسرم رو با احتیاط بگیر.
‫بچه‌ت خوشگله.
‫اشتباهی فکر کردم بچه‌ی منه.
‫بچه‌ی تو؟ اون هم خوشگله؟
‫یه بچه‌ی سفیدپوست؟
‫توقعاتت رو بالا نبر.
‫هی! مست احمق!
‫یه اشتباه سهوی بود.
‫چطور می‌تونی مسخره‌م کنی، مردک مست؟
‫چرا باید بین بچه‌ها فرق بذاری؟
‫همه‌ی بچه‌ها خوشگلن.
‫- اگه یه کلمه‌ی دیگه حرف بزنی... ‫- کی داره اونجا داد می‌زنه؟
‫کی داره اینجا داد می‌زنه؟
‫این تویی که داری اینجا داد می‌زنی!
‫آقا، بچه‌تون اونجاست.
‫آقا، چرا دارین شلوغش می‌کنین؟
‫نباید داخل بخش بیمارستان داد بزنید.
‫بچه‌ها، معلم کاتاموتو امروز مرخصیه.
‫خدا بهش یه بچه داده.
‫از همه‌تون خواست تا تکالیف عقب‌افتاده رو تموم کنید.
‫کوتورای موتایِ پسر.
‫بابا!
‫هپی!
‫بابا!
‫ده ماه تو رو تو قلبم حمل کردم...
‫منتظر روزی بودم که بتونم خودم رو بابات صدا کنم.
‫فراموش کردم کی بودم، فقط به قان‌وقون کردنت گوش می‌دادم.
‫وقتی تو رو دیدم، خودم رو دیدم.
‫وقتی بلندت می‌کنم، حس می‌کنم قلبم داره تو هوا پرواز می‌کنه.
‫آسمونِ کفِ دست من، چشم‌های ساکتش داستان‌های بی‌پایانی میگن.
‫فرشته‌ی کوچولوی من، با من می‌چرخی و می‌رقصی.
‫برای بقیه‌ی عمرم، همین عشق کافیه.
‫درهم‌تنیده تو انگشت‌های کوچیک.
‫قشنگ شده؟
‫نه!
‫هی، خرابش نکن! هی، هی، هی!
‫شیطون!
‫الان چطوره؟
‫ده ماه تو رو تو قلبم حمل کردم...
‫واو!
‫- رفت! ‫- تو دهنمه.
‫عالیه!
‫بابا، لطفاً برو کنار.
‫مامان، لطفاً دستت رو بذار روش.
‫بابا، تو هم دستت رو بذار رو مامان.
‫حالا، به دوربین لبخند بزنید.
‫چیلیک!
‫مری یه بره‌ی کوچیک داشت.
‫بره‌ی کوچیک، بره‌ی کوچیک.
‫مری یه بره‌ی کوچیک داشت.
‫پشم‌هاش مثل برف سفید بود.
‫- بابا، لطفاً منو ببر تاج محل. ‫- بیا، تو بگو.
‫- انگار دور باشه. ‫- بابا، لطفاً منو ببر اونجا.
‫- لطفاً، بابا. ‫- باشه، می‌برمت.
‫هورااا!
‫بابا، کِی قطار رو راه می‌ندازن؟
‫خیلی مشتاقی تاج محل رو ببینی؟
‫- ببین... ‫- آقا، بلیت!
‫بابا، راننده اینجاست، بهش بگو قطار رو زودتر راه بندازه.
‫بفرما. حالا مستقیم به دهلی.
‫کاملاً در دسترسه.
‫بابا!
‫ارزششو داره که به همه بگیم.
‫واو! خیلی خوبه! تو همین لحظه، من واقعاً دارم زندگی می‌کنم.
‫بدش به من.
‫۱۰۰ از ۱۰۰.
‫انگار یه ابر از جنس طلا منو لمس کرده.
‫حضورت رو می‌بینم.
‫هیچ جایی برای چیز دیگه‌ای تو قلبم نیست.
‫من تو رو جشن می‌گیرم، چشم‌هات رو تحسین می‌کنم.
‫با تو احساس کامل بودن می‌کنم.
‫آسمونِ کفِ دست من، چشم‌های ساکتش داستان‌های بی‌پایانی میگن.
‫تولدت مبارک، بابا!
‫فرشته‌ی کوچولوی من، با من می‌چرخی و می‌رقصی.
‫برای بقیه‌ی عمرم، همین عشق کافیه.
‫درهم‌تنیده تو انگشت‌های کوچیک.
‫همگی، لطفاً اسمتون رو بگید.
‫- گوبالو. ‫- عالیه. بعدی.
‫- پریتی. ‫- همم، باشه.
‫هپی!
‫هپی؟ گفتی اسمت چیه؟
‫هپی.
‫تو پسرِ معلم کوتورای موتای هستی؟
‫کوتورای موتایِ پسر.
‫من مدرسه نمیرم. همه مسخره‌م می‌کنن.
‫نمیرم!
‫دیری میلک!
‫برای تولدت یه دیری میلک بزرگ‌تر برات می‌خرم.
‫ممنون.
‫تولد هپی مبارک...
‫هی، کادو!
‫ولی بابا، اون شکلاتی که می‌خواستم کو؟
‫- باشه، چشماتو ببند. ‫- من اون شکلاته رو می‌خوام.
‫یه بسته پر از شکلات.
‫آسه.
‫- بابا، اون شکلاتی که می‌خواستم کو؟ ‫- هی! هی! هی!
‫- این اون شکلاتی نیست که من می‌خواستم. ‫- گریه نکن!
‫- اون شکلاتی که می‌خواستم کو؟ ‫- گریه نکن!
‫شکلاتم کو؟
‫آسه.
‫اَه! من اینو نمی‌خوام.
‫گمشو، کوتورای موتایِ پسر.
‫توپو پاس بده، کوتورای موتایِ پسر.
‫- هی، منو اینطوری صدا نزن. ‫- به همین اسم صدات می‌زنم.
‫توپو پاس بده، کوتورای موتایِ پسر.
‫کوتورای موتایِ پسر.
‫چرا می‌خندی؟
‫چرا با من چشم‌تو‌چشم شدی؟
‫برای من یه بهونه‌ی الکی نیار.
‫- من اونقدر ساده‌لوح نیستم که بد متوجه بشم. ‫- قبول دارم، چشم‌تو‌چشم شدم.
‫خوش‌تیپی.
‫تو یه صورت معصوم داری.
‫مثل یه بچه‌ای.
‫یه پسر بانمکی.
‫همه دخترای شهر ‫برات غش و ضعف می‌رن.
‫وقتی همه‌شون رو نادیده گرفتی و منو انتخاب کردی، ‫احساس غرور کردم.
‫من خیلی ازت خوشم میاد.
‫در واقع، همه دخترای ‫این شهر دوستت دارن.
‫برات می‌میرن ‫و دلشون می‌خواد باهات حرف بزنن.
‫راستش رو بخوای، حتی ‫عاشقت هم می‌شن.
‫با این حال...
‫...هیچ دختری قبول نمی‌کنه که عروس ‫«کوتورای موتای» بشه
‫یا همسر «کوتورای موتای جونیور».
‫حتی فکر کردن بهش هم عجیبه.
‫مردم تو هر کوی و برزنی ‫این اسم رو فریاد می‌زنن.
‫اسم قشنگ من، «تنموژی»، ‫برای همیشه نابود می‌شه.
‫امیدوارم ناراحت نشی.
‫- یه چیزی بهت بگم؟ ‫- بگو.
‫پدرت واقعاً ‫شبیه «کوتورای موتای»ئه.
‫فقط یه کم فرق داره!
‫تو اصلاً به اون نرفتی.
‫هیچ دختری قبول نمی‌کنه ‫عروس کوتورای موتای بشه.
‫واقعیت همینه!
‫بیا فرار کنیم؟
‫هپی، به نظر میاد واسه فرار کردن آماده‌ای.
‫فقط داشتم شوخی می‌کردم.
‫شناکنان برو خونه!
‫حقم بیشتر از ایناست ‫چون قبول کردم بیام دیدنت.
‫یه روزی تو خیابون‌ها آواره می‌شی، ‫و دلیلش هم پدرت خواهد بود.
‫روانی!
‫گمشو، کوتورای موتای جونیور.
‫من به رقصیدنم ادامه می‌دم!
‫«اون رفت...»
‫به «لی مریدین» خوش اومدین!
‫یالا! ما تو فازیم!
‫بیاین این مهمونی رو جشن بگیریم.
‫برو اونقدر بنوش تا بمیری.
‫«آهنگ رو پخش کن.»
‫«کی آهنگ رو قطع کرد؟»
‫رفیق، داری گریه می‌کنی؟
‫من اونجا وایساده بودم و تحقیر می‌شدم.
‫هی، مشکلت چیه؟
‫آره، یه مشکلی هست.
‫کلاس اول مدرسه.
‫«پدرای همه همکلاسی‌هام»
‫«قد بلند بودن و سبیلای گنده‌ای داشتن.»
‫«اونا با بابای من خیلی ‫فرق داشتن.»
‫خوش اومدید.
‫«من ازشون می‌ترسیدم.»
‫«اما همکلاسی‌هام...»
‫کوتورا موتا
‫«سرنوشت شوم من از اونجا شروع شد.»
‫مشکلت اینه؟
‫نه.
‫تو همون کلاس اول...
‫پریتی...
‫اولین عشق مدرسه‌ام.
‫«یه شکلات دیری میلک ‫که بابام برام نخرید...»
‫«باعث شد گوپال، دلقک کلاس... ‫مسخره‌ام کنه.»
‫به خاطر بابام، ‫من پریتی رو از دست دادم.
‫بعد از پریتی، اون سوییتی رو زد، ‫و عشقم رو نابود کرد.
‫از شوئتا نیشگون گرفت ‫و عشق منو از هم درید.
‫باعث مردودی پریمالا شد و ‫رابطه عاشقانه‌ام رو به هم زد.
‫دیزی رو مجبور کرد زانو بزنه ‫و رویاهام رو متلاشی کرد.
‫بعدش شرلی رو تنبیه کرد ‫و زندگی عاشقانه‌ام رو نابود کرد.
‫بعد تو دانشگاه
‫امروز، از یه دختری خواستگاری کردم.
‫اون دختر کیه؟
‫تنموژی.
‫جوابش چی بود؟
‫پدرت واقعاً شبیه ‫«کوتورای موتای»ئه.
‫در عجبم کی فقط به خاطر اینکه ‫پدر طرف جذاب نیست، رابطه‌اش رو به هم می‌زنه.
‫ببین، تو می‌خوای از زیر ‫سایه پدرت بیای بیرون.
‫از بابات پول بخواه ‫تا یه کسب و کار راه بندازی.
‫یه بیزینس خیلی بزرگ راه می‌ندازیم.
‫اسمش رو می‌ذاریم «هپی و شرکا».
‫گفتی دلت می‌خواد ‫یه کسب و کار راه بندازی؟
‫هر شغلی که اسم ببری، ‫من قبلاً انجامش دادم.
‫من اوستای هر کاری‌ام.
‫همه چی رو گذاشتم کنار
‫و با کار کردن تو یه حرفه مرتبط، ‫به تحصیلاتم وفادار موندم.
‫فقط همون ماندگار بود.
‫پس، یه کار مرتبط پیدا کن.
‫بیا، این ۱۰۰ روپیه رو بگیر.
‫واسه راه انداختن یه کسب و کار جدید؟
‫گوشه‌اش پاره‌ست.
‫درست بچسبونش ‫و بدش به داییت.
‫می‌خوابوندش تو حساب.
‫خب، بهم بگو، ‫خوش‌تیپ شدم؟
‫یه عکس ازم بگیر.
‫یه دسته گل و ایموجی گل رز ‫به پیام «عصر بخیر» اضافه کن،
‫بعد واسه همه تو واتس‌اپ بفرستش.
‫خسیسِ احمق!
‫می‌فهمم!
‫فکر کردم به عنوان ‫دستیار دی‌جی استخدامت کنم.
‫ولی تو هیچ دانشی ‫تو موسیقی نداری.
‫رقص... بازیگری... بی‌خیالش شو.
‫با تو چیکار کنم آخه؟
‫ظاهر بابات یه مشکله.
‫رفتاراش هم یه مشکله.
‫پس، خلاصه بخوام بگم...
‫اینکه من پسر اونم، ‫مشکل همینه.
‫تو خوش‌تیپی، رفیق.
‫فقط مهم نیست که ‫زیبا به دنیا بیای.
‫اون باعث شد به این فکر کنم که اینم ‫مهمه که فرزند کی باشیم.
‫حرفش کاملاً منطقی بود.
‫دخترای این شهر ‫تاریخچه خانواده‌ت رو می‌دونن.
‫دخترای یه شهر دیگه ‫چیزی در موردش نمی‌دونن.
‫راست می‌گی، رفیق. ‫منم داشتم به همین فکر می‌کردم.
‫می‌خوام واسه همه شرکت‌های آی‌تی ‫تو شهرهای دیگه رزومه بفرستم.
‫عالیه!
‫از این به بعد، دیگه ‫خانواده کوتورای موتای در کار نیست...
‫میراث «هپی»ئه!
‫- همینه! ایول! ‫- به سلامتی!
‫«شب بخیر»
‫نمی‌دونم نیمه گمشده‌م کجاست.
‫هی، پاشو! خیلی دیر شده، ‫و تو هنوز خوابی.
‫کابوس دیدی؟
‫- آره، بابا. ‫- بله؟
‫یه نامه پیشنهاد کار برات اومده. ‫ببین توش چی نوشته.
‫ببین، برات ترشی، ادویه، ‫شکر سرخ، آرد، ماسالا و چیپس گذاشتم
‫مگه می‌ره اونجا که همه اینا رو بخوره؟ ‫داری می‌ری اونجا مخ دخترا رو بزنی، مگه نه؟
‫ماسالا و آرد دوسای بیشتر.
‫آرد دوسا؟
‫مامان، خراب می‌شه.
‫نمی‌خوام که بقالی باز کنم. ‫دارم می‌رم تو بخش آی‌تی کار کنم.
‫هی، اونجا چیزای ‫با کیفیت گیرت نمیاد.
‫همه چیو با خودت ببر ‫و غذای سالم بخور.
‫باشه.
‫رفیق، می‌ترسم. ‫به نظرت درست می‌شه؟
‫قوی باش!
‫یه چیز مهمی هست ‫که باید بگم.
‫سعی کن تا جایی که می‌تونی ‫با زن‌های مختلف قرار بذاری.
‫مهم نیست از یه خانواده ‫خوب باشه یا نه.
‫حتی اگه داره به پارتنرش ‫خیانت می‌کنه هم مهم نیست.
‫اما به هیچ وجه در مورد ‫خانواده‌ت بهش چیزی نگو.
‫حتی اگه دختره پدر نداشته باشه، ‫تو نباید درباره پدرت بهش چیزی بگی.
‫از الان به بعد، تو یه پرنده آزادی!
‫«اوه پسر عزیزم...»
‫«اوه پسر عزیزم ‫اوه پدر عزیزم»
‫«سرنوشت گاهی با ما یاره ‫یا ما رو تو یه مخمصه می‌ندازه.»
‫داداش، لطفاً یه کم جا بده.
‫چیه؟
‫شماها دیگه کی هستین؟
‫اصلاً بلیت خریدین؟
‫هی، بیا اینجا.
‫داداش! داداش! داداش!
‫بلیت؟
‫بلیتت!
‫بلیت؟
‫جفتتون به چی زل زدین؟ ‫بلیت‌هاتون رو نشونم بدین.
‫خداحافظ!
‫هی، اونا کجا غیبشون زد؟
‫فرار کردن.
‫بلیت!
‫از الان به بعد، هیچ‌کس ‫نباید مزاحمم بشه.
‫باید برم دنبالش و بیارمش ‫تا بتونم یه هم‌خونه داشته باشم.
‫لعنتی، این یارو کجاست؟
‫آقا، آقا، آقا!
‫من کیف، کمربند ‫یا کیف پول نمی‌خوام.
‫- هی، بچه‌ها، خفه شید. ‫- گمشید!
‫- اینا گوش نمی‌دن. ‫- گوش کن، من نمی‌خوام کیف بخرم.
‫- من نمی‌خوام کیف بخرم. ‫- آقا، اتاق می‌خوای، آقا؟
‫- عینک آفتابی (می‌کنی تو پاچه‌م)؟ می‌زنمت‌ها! ‫- هی، برو پی کارت!
‫همینجوریش هم اعصابم خورده!
‫آقا، آقا!
‫چطور صدای زنگ موبایل ‫از اینجا میاد؟
‫خودشه؟
‫وای، خدای من!
‫آقا، من «هپی»ام.
‫من هپی نیستم.
‫اوه، لعنتی! ‫ماشینم اصلاً حرکت می‌کنه؟
‫آقا، دارن باهاتون تماس می‌گیرن.
‫اون تماس واسه من نیست، ‫پس جواب نمی‌دم.
‫- آقا، شما اهل مادورای هستید؟ ‫- نه، نه، نه! هیس!
‫اون مال خیلی وقت پیش بود.
‫الان، من «باسکی»ام.
‫دکتر باسکی.
‫آقا، شما دکترید؟
‫دکتر باسکی، تو یوتیوب سرچ کن.
‫به کانال دکتر باسکی خوش اومدید.
‫- شل کن! ‫- هی!
‫ببخشید!
‫خوبه؟
‫دستت رو بده من.
‫یک...
‫یک ‫دو
‫دکتر پاره‌وقت.
‫اما یه توسعه‌دهنده آی‌تی تمام‌وقت.
‫آقا، شما فوق‌العاده‌اید.
‫من ویدیوهای زیادی ‫مثل اینا دیدم.
‫لطفاً منو به عنوان دستیارتون استخدام کنید.
‫رزومه‌ات رو ‫به آدرس ایمیلم بفرست.
‫- باشه، آقا. ‫- drboskey69@gmail.com
‫آقا، ۶۹ نشونه چیه؟
‫مگه واسه کار کردن نیومدی بنگلور؟
‫پس، سرت تو کار خودت باشه.
‫باشه آقا.
‫چرا داری بیرون رو نگاه می‌کنی؟
‫سلام هپی، به شرکتمون خوش اومدی.
‫- یه تازه‌وارد تو شرکتمون. ‫- بله آقا.
‫اولین ورودته. ‫اما راه برگشتی نیست.
‫باشه آقا.
‫من مارک هنری هستم.
‫هپی ما داره میاد. ‫توسعه‌دهنده جدید برنامه‌مون.
‫فکر کنم پیام دادن جواب نده.
‫باید مستقیم برم جلو.
‫ببخشید!
‫میشه شمارتون رو داشته باشم؟
‫هی!
‫هی، من فقط شمارت رو خواستم، ‫نه گوشیت رو.
‫اوه، نه!
‫روز اولی که تو شرکت دیدمت، ‫عاشقت شدم.
‫دوستت دارم.
‫ببخشید، من با یکی زندگی می‌کنم.
‫منم همین نزدیکی‌ها تو کورامانگالا زندگی می‌کنم.
‫اه، چندش‌آور، احمق. ‫به مدیر شکایت می‌کنم.
‫بهم بگو این هم‌خونه‌ای کجاست. ‫منم میام.
‫اوه، نه!
‫ببخشید، ببخشید، ببخشید.
‫الان برمی‌گردم.
‫لعنتی!
‫تو که شمارت رو بهم ندادی.
‫سلام بچه‌ها، همه توجه کنن.
‫امروز قراره ما رو بکشه. ‫من میرم استراحت کنم.
‫فکر کنم کارا داره خوب پیش میره.
‫با این حال، یه تغییر کوچیک داریم.
‫مدیر گروهتون، گوتام، ‫رفته تو یه پروژه دیگه.
‫بنابراین، کاویا به عنوان ‫مدیر گروه جدیدتون کار رو به عهده می‌گیره.
‫موفق باشید بچه‌ها!
‫آقا، کاویا کیه؟
‫نه، کاویا. خانم کاویا.
‫ایشون ۳ بار برنده ‫جایزه بهترین کارمند شده.
‫- صبح بخیر خانم! ‫- چت شده؟
‫آقا، دارم حسش می‌کنم.
‫سرویس بهداشتی این طرفه.
‫آقا، اون نه، یه چیز دیگه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- عشق!
‫اون!
‫این کاویا است.
‫اوه، خدایا نه!
‫چرا؟
‫حقوق ماهانه‌ت چقدره؟
‫ماهی ۲۵ هزار تا می‌گیرم.
‫مال اون سالی ۲۵ لک هست.
‫دهاتی وحشی!
‫گمشو!
‫امشب وقتت آزاده؟
‫برنامه من همه چی رو آسون‌تر می‌کنه.
‫- نظری ندارید خانم؟ ‫- خب...
‫فکر کنم احتمالا می‌تونی ‫پورتفولیو رو ادغام کنی.
‫"تماشاش کن، بگیرش..."
‫"هزارتا چشم..."
‫"مهم نیست چندتا سرازیر بشن،"
‫هی، با توام!
‫بیا.
‫هی، داره صدات می‌کنه!
‫الو، دارم صدات می‌کنم. بیا!
‫رفیق، برو. ‫تو میری یا من برم؟
‫قوی باش. به من فکر کن.
‫چی باید بگم؟ ‫۲ ضربدر ۲ میشه ۴.
‫میشه لطفا پروژه‌ت رو ‫ارائه بدی؟
‫سلام!
‫صبح بخیر.
‫ببخشید، ببخشید، ظهر بخیر.
‫امروز، برنامه‌ای که ساختم رو توضیح میدم.
‫هلثی
‫خب، خیلی مفیده.
‫مربوط به سلامتیه.
‫خانم، یه دقیقه. ‫لطفا.
‫آدم بی‌مصرف.
‫بچه‌ها، لطفا نخندید.
‫لطفا...
‫ما دوستیم.
‫چرا تکنولوژی فقط برای ‫شهرنشین‌ها مفیده؟
‫فضای هپی - اتصال هپی
‫برنامه من عمدتا برای ‫روستایی‌ها مفید خواهد بود.
‫تحویل در خونه.
‫دستیار هوش مصنوعی. ‫برنامه‌ای که به زبان تامیل صحبت می‌کنه.
‫دارو، قرص.
‫هپی!
‫آقا، می‌فهمم.
‫کاملا متوجه شدم!
‫راستش، ایده فوق‌العاده‌ایه.
‫قطعا می‌تونی با این ادامه بدی.
‫استعداد فوق‌العاده‌ای داری.
‫کمی بعد همه‌تون رو می‌بینم.
‫باشه.
‫لطفا ادامه بدید. ‫ممنون.
‫"تماشاش کن، بگیرش..."
‫"هزارتا چشم..."
‫"مهم نیست چندتا سرازیر بشن،"
‫"تو میای جلوم ‫و حرارت رو می‌بری بالا"
‫"آکادا توکادا..."
‫"گرفتن دست دختره..."
‫"هی، چه خبره؟ ‫آروم ازم می‌پرسن"
‫"فقط دستش رو گرفتم، ‫همین رو بهشون بگو"
‫من دارم میرم ناهار. ‫کسی میاد؟
‫هی، دستت رو بیار پایین. ‫یکم حیا داشته باش.
‫همیشه عجله داری.
‫تو هپی هستی، درسته؟
‫خب، تو قراره ‫پول صورتحساب رو بدی.
‫- بیا! ‫- نه، ببخشید خانم.
‫هی، بیا دیگه!
‫چطور این‌قدر زود ‫مخه‌ش رو زد؟
‫شماها برین همون غذای مسخره ‫غذاخوری رو بخورید.
‫- وقتت آزاده؟ ‫- احمق!
‫"گیر افتاده!"
‫"دختره..."
‫"بهم نگاه می‌کنه."
‫- خوش اومدید خانم. ‫- ممنون.
‫خوش اومدید آقا.
‫"ای پسر عزیزم ‫ای پدر عزیزم"
‫"گاهی سرنوشت باهامون یاره ‫یا ما رو تو یه جای سخت قرار میده."
‫هی، تویی!
‫"ای پسر عزیزم!"
‫این راسگولا هست؟
‫سفارشتون خانم؟
‫یه پاستا پنه می‌خوام ‫با سس آلفردو و یه ذره سیر
‫- با قارچ و... ‫- چقدر سفارش میده؟
‫با یه ذره پنیر پارمزان، لطفا.
‫- چیز دیگه‌ای می‌خواید خانم؟ ‫- نه، از ایشون بپرس.
‫سفارش شما آقا؟
‫- گیر افتاده. ‫- اوه، نه!
‫ای‌بی‌سی‌دی
‫ای‌اف‌جی‌اچ
‫۱، ۲، ۳، ۴
‫خدا کنه اون ‫منو مجبور نکنه پول رو بدم.
‫۹۹ روپیه. آب گازدار. باشه!
‫یه آب گازدار!
‫هی، اون یه بطری آبه.
‫آب!
‫۱۰۰ تا برای یه بطری آب!
‫تو شهر من فقط ۲۰ تاست.
‫هی، گمشو!
‫من خودم رو آپدیت کردم. ‫تو هنوز آپدیت نشدی.
‫من با یه بطری آب اوکی‌ام.
‫من گرسنه نیستم.
‫حس می‌کنی قیمتش ‫بالاست؟
‫اوه، نه، نه!
‫هی، من پولش رو میدم!
‫گارسون!
‫خب، هپی، اهل کجایی؟
‫پدر و مادرت چیکار می‌کنن؟
‫صورتحساب، آقا!
‫صورتحساب اینجاست. ‫من پرداخت می‌کنم.
‫چرا حول شدی؟
‫گفتم من پولش رو میدم. ‫پس، بذار من پرداخت کنم.
‫خانم!
‫میشه یه سلفی بگیریم؟
‫حتما!
‫حتی یه لایک هم تو اینستاگرام نگرفتم.
‫وقتی تو فیسبوک پست می‌ذاشتم، ‫کلی لایک می‌گرفتم.
‫واقعا؟
‫پروفایل فیسبوکت رو نشونم بده.
‫"هیچ ترسی نداشته باش عزیزم، ‫من اینجا شوهرت خواهم بود."
‫"عشقم، بر تمام موانع غلبه می‌کنم، ‫و بعدش یه زندگی شاد بهت میدم."
‫"آیا روغن چریش به کره تبدیل میشه؟ ‫چطور این دختر به من شک می‌کنه؟"
‫"نیازی به ازدواج نیست، ‫تو زن منی."
‫"نیازی به برگ فوفل نیست، ‫تو شریک زندگی منی."
‫"ای پسر دیوونه، من برای تو به دنیا اومدم."
‫"ای پسر دیوونه، من آرزو داشتم مال تو باشم."
‫"همه اینا، عشقم، فقط برای توئه."
‫"اوه دختر عزیزم ‫همسر من باش"
‫هی! من اهل چنای یا مادورای نیستم.
‫من فقط یه دیوونه کاملم!
‫بیا بیرون.
‫من به رقصیدن ادامه میدم!
‫باید از صفر تغییرت بدم.
‫چرا؟
‫مگه خوش‌تیپ نیستم؟
‫گوش کن، اومدی بنگلور ‫تا کار پیدا کنی یا دختر پیدا کنی؟
‫خانم کاویا، تو فیسبوک نیستی؟
‫خودت رو آپدیت کن.
‫مردم رفتن ‫سمت اینستاگرام و این چیزا.
‫بعدش به برنامه‌های دوستیابی و اسنپ‌چت.
‫تو هنوز چسبیدی به فیسبوک.
‫لطفا نرم‌افزارت رو آپدیت کن.
‫چطور از این برنامه‌ها خبر داره؟
‫قبول کرد آقا!
‫جدی میگی؟
‫فوق‌العاده خوش‌شانسی. ‫شانست رو امتحان کن!
‫آقا، ازم می‌خواد کاویا صداش کنم.
‫عالیه!
‫پس، قراره منو بپیچونی. ‫درسته؟
‫باشه، کاویا!
‫فردا.
‫عالیه!
‫- خیابان چرچ. ‫- خیلی عالیه.
‫- خرید! ‫- فوق‌العاده‌ست!
‫کاویا!
‫"هپی..هپی، من بهت اهمیت میدم ‫اما تو زندگیم رو جهنم می‌کنی"
‫"من بهت اهمیت میدم"
‫"من به رقصیدن ادامه میدم"
‫دیدنش باعث میشه دلم بخواد وسط جاده برقصم.
‫- برقص! ‫- من به رقصیدن ادامه میدم!
‫من به رقصیدن ادامه میدم.
‫صد بار نگاه کردم، صدات می‌زنم، رفیق.
‫میای؟
‫دلم تو لبخندت گم شد، تو شیرین منی.
‫من... من... من به رقصیدن ادامه میدم.
‫هی عزیزم، دیدنت بهم انرژی میده.
‫از طریق چشمای مغناطیسیش، یه موشک به روحم می‌فرسته.
‫من عاشق بنگالورو هستم، برای همین اونجا رو خونه جدیدم کردم.
‫هی گوش کن، دوستت دارم.
‫مثل یه پرنده پرواز می‌کردم.
‫اون منو مثل یه جت تبدیل به یه دارت کرد.
‫یه آدم معمولی بودم.
‫اما اون منو به یه پسر بامزه تبدیل کرد.
‫هی دختر خوب، تو باعث شدی تلوتلو بخورم و بیفتم.
‫داره یه اتفاقی برام میفته.
‫من... من... من به رقصیدن ادامه میدم.
‫داره یه اتفاقی برام میفته.
‫اون قلبمو تیکه‌تیکه کرد.
‫داره یه اتفاقی برام میفته.
‫اون دور قلبم بخیه زد.
‫من... من... من به رقصیدن ادامه میدم.
‫تو به یه تغییر اساسی نیاز داری.
‫کاویا، این فقط مو نیست، زندگی منه.
‫کوتاهش کن!
‫زود باش، بیا بریم کورامانگالا.
‫مواظب باش، بگیرش، دست نگه دار، رفیق.
‫هزاران چشم قفل شده، بیا بترکونیم رفیق.
‫مهم نیست چقدر میان تو،
‫تو میای جلوم و گرما رو بالا می‌بری.
‫آکادا توکادا، رفیق دیوونه،
‫دست دختره رو اینقدر پررو گرفته.
‫هی چه خبره؟ آروم ازم می‌پرسن.
‫فقط دستشو گرفتم، اینو بهشون بگو.
‫من... من... من به رقصیدن ادامه میدم.
‫سلام بابا، چیکار می‌کنی؟
‫بابا، ما همگی منتظرتیم.
‫کی میای؟
‫باهام چیکار کردی... یه هیولای طوفانی داره درونم بیدار میشه.
‫بعد از اینکه اومدی تو زندگیم، با هزاران چراغ روشن شد.
‫هی عزیزم، به مادرشوهرم، یعنی مامانت میگی،
‫اگه بیدار شه و تو رو با گوشیت مچت رو بگیره،
‫که داشتی با عشقت حرف می‌زدی؟
‫شریک زندگیت پسر باهوشیه.
‫مثل یه تیکه طلا ازت مراقبت می‌کنم، عزیز من.
‫اون حتی تو کارت آدهار هم زیبا به نظر می‌رسه.
‫حتی اگه لباس ساده بپوشه هم جذاب به نظر می‌رسه.
‫هی دختر خوب، تو باعث شدی تلوتلو بخورم و بیفتم.
‫اون منو اسیر خودش کرده.
‫داره یه اتفاقی برام میفته.
‫من... من... من به رقصیدن ادامه میدم.
‫داره یه اتفاقی برام میفته.
‫اون قلبمو تیکه‌تیکه کرد.
‫داره یه اتفاقی برام میفته.
‫اون دور قلبم بخیه زد.
‫من... من... من به رقصیدن ادامه میدم.
‫مواظب باش، بگیرش، دست نگه دار، رفیق.
‫هزاران چشم قفل شده، بیا بترکونیم رفیق.
‫مهم نیست چقدر میان تو،
‫تو میای جلوم و گرما رو بالا می‌بری.
‫قصد دارم تو روز تولدش با یه هدیه عالی بهش پیشنهاد بدم.
‫اون هدیه باید تاثیرگذار باشه.
‫بله قربان.
‫داره یه اتفاقی برام میفته.
‫اون قلبمو تیکه‌تیکه کرد.
‫داره یه اتفاقی برام میفته.
‫اون دور قلبم بخیه زد.
‫چند وقته که این دیوونگی رو تو سرت می‌پرورونی؟
‫من به رقصیدن ادامه میدم!
‫من... من... من به رقصیدن ادامه میدم.
‫این خواهرته؟
‫مادرم.
‫مادرت؟
‫تو هیچ‌وقت عکسی از خانواده‌ت بهم نشون ندادی.
‫خانواده؟
‫ما زیاد اهل عکس گرفتن نیستیم.
‫هی، رفتی تو دستشویی زندگی می‌کنی؟
‫باشه، من دارم میرم.
‫فردا به موقع خودت رو به جشن تولد برسون.
‫باشه، خداحافظ!
‫- این چه مدل پیراهنیه؟ ‫- وسوسه‌کننده‌ست، رفیق.
‫به این میگن ترند!
‫- تو عقبی. خودت رو آپدیت کن. ‫- این دلقک کیه؟
‫- سلام، چطوری؟ ‫- سلام!
‫آقا، لطفاً مؤدب باش.
‫- من اینجا نیستم که مؤدب باشم. ‫- همین الانش هم کلی استرس دارم.
‫نوشیدنی خوشامدگویی، قربان.
‫اوه پسر عزیزم.
‫اوه پدر عزیزم.
‫سرنوشت گاهی باهامون یاره، یا تو هچل می‌ندازتمون.
‫گاهی باهامون یاره.
‫هی، چرا دنبالم راه افتادی؟
‫تو تو این خونه تازه‌واردی. من پای ثابتم.
‫هی، گمشو بابا!
‫شبیه سیاهی‌لشکرهای تو فیلم‌هاست.
‫قربان، چرا این یارو داره بهمون خوشامد میگه؟
‫- الان میان. ‫- پدر و مادرش نباید بهمون خوشامد بگن؟
‫همه کت و شلوار پوشیدن و مثل آدم‌حسابی‌ها می‌چرخن.
‫سلوا راگاوان رو هم می‌بینم.
‫سلام!
‫- ببخشید. ‫- آره، باشه.
‫- سلام! ‫- تولدت مبارک.
‫ممنون. اون کادوی منه؟
‫بعداً بهت میدمش.
‫صبر کن! با بابام آشنات می‌کنم.
‫اونجاست!
‫خیلی آشنا به نظر می‌رسه.
‫مدرسه قدیمی!
‫ورود مجدد!
‫سلام!
‫این پدرمه.
‫اوه، خدای من...
‫و این هم مادرمه.
‫- سلام! ‫- مادر...؟
‫بابا، این هپی هست و اونم بوسکی.
‫- هپی! ‫- بله!
‫نه تو، رفیق.
‫من راجیو هستم از آمریکا.
‫از همکارهای شرکتمون چیزهای زیادی در موردت شنیدم.
‫آقای هپی! هپی! هپی!
‫فکر می‌کردم یه آدم هیکلی، سفید و عضلانی باشی.
‫اما تو کاملاً برعکس اون چیزی هستی که انتظار داشتم.
‫قربان، ظاهر و استعداد ربطی به هم ندارن.
‫فقط داشتم شوخی می‌کردم.
‫منظورم اینه که تیپت باحاله.
‫از مهمونی لذت ببر.
‫ممنون، قربان.
‫بیاید جشن بگیریم، بچه‌ها.
‫- به سلامتی! ‫- به سلامتی همه!
‫هی!
‫اونجا نه... درست همین‌جا شکست.
‫همگی، دوباره به سلامتی.
‫تولد دوستمه. باید براش یه هدیه بخرم.
‫چی براش بگیرم؟
‫واو!
‫دادم اینو مخصوص خودم ساختن.
‫این پابند نقره رو بهش بده. خوشش میاد.
‫- چطوره؟ ‫- مامان، فوق‌العاده به نظر می‌رسه!
‫ایده پیشنهاد دادن بهش رو از سرت بیرون کن.
‫این یه دسته گل گرون‌قیمته. اینو بهش بده.
‫تولدت مبارک!
‫چای، بیسکوییت و سیگار.
‫راجیو، به ازدواج کاویا فکر کردی؟
‫شرکت گوپتا احتمالاً ورشکست میشه.
‫ازدواج دخترت با پسرش هیچ فایده‌ای برامون نداره.
‫داماد آینده‌ت...
‫باید یه برگ برنده باشه که بتونه کسب و کارمون رو بکشه بالا.
‫کادوی تولدم کجاست؟
‫کادو؟
‫لطفاً چشماتو ببند، برات میارمش.
‫حالا چشماتو باز کن.
‫واو!
‫چرا اینو تو مهمونی بهم ندادی؟
‫می‌خواستم خاص باشه.
‫حدس می‌زنم کاویا هم به هپی علاقه داره.
‫بعد از اینکه هپی به شرکتشون ملحق شد، درآمدشون سر به فلک کشید.
‫من آمار رو دیدم!
‫ایده‌های پروژه هپی درجه یک هستن.
‫بهترین تو بازار.
‫به جای اینکه یکی رو بسازی...
‫همین الانش یه توسعه‌دهنده هست...
‫که درست جلوی چشمته.
‫زیر پر و بال گرفتن اون، یه حرکت هوشمندانه‌ست.
‫با خانواده‌ش یه وصلت جور کن.
‫پسره خوبیه.
‫اما من هیچ ایده‌ای در مورد خانواده‌ش ندارم.
‫پسره باحاله.
‫صورت معصومی داره.
‫گمان می‌کنم پدر و مادرش هم مثل خودمون باشن.
‫واو!
‫انتظار اینو نداشتم. محشره.
‫هی!
‫اونو باید دور مچ پا ببندی.
‫می‌دونم. خفه شو!
‫چرا اونطوری به من نگاه می‌کنی؟
‫چیشده؟
‫هپی، از پدر و مادرت بخواه بیان خواستگاریم.
‫دوستت دارم.
‫من با پدر و مادرش ملاقات می‌کنم!
‫با من ازدواج می‌کنی؟
‫- هی! ‫- تموم شده بود. پس انداختمش دور.
‫اگه تو جیبم نگهش دارم درد نمی‌گیره؟
‫روانی!
‫من وقت ندارم. کاری که گفتم رو بکن.
‫برو بیرون شهر و یه نفر سفیدتر، قدبلندتر و زیباتر پیدا کن، بعد بیارش اینجا.
‫دخترهای یه شهر دیگه هیچی در مورد خانواده‌ت نمی‌دونن.
‫ازدواج کن و با خانواده زنت زندگی کن.
‫ایده‌م چطوره؟
‫تلفن رو بردار!
‫تلفن رو بردار! تلفن رو بردار! تلفن رو بردار!
‫این تلفن احمقانه رو بردار!
‫هپی، می‌تونی بشنویش؟
‫پدربزرگ مانیکام با کامل کردن یه قرن فوت کرد.
‫یالا دخترا! انرژی، انرژی، یالا!
‫اینجا یه کنسرت داره برگزار میشه.
‫زود باش راشمیکا، مرونال، زود باشین!
‫به اندازه کافی رقابتی نیست.
‫تو همون شهر خودمون تو آرامش بودم.
‫ولی تو منو انداختی تو هچل.
‫رفیق، دختر هم‌شهریمون، تنموژی، درخواستت رو رد کرد.
‫حالا یه دختری گیرت اومده که فوق‌العاده به نظر میرسه.
‫اونم حتماً به‌زودی ردت می‌کنه.
‫«اوه تپلی، می‌خوام باهات باشم»
‫اون باهات نمی‌مونه.
‫هی، خودت نگفتی یه دختر خارج از شهر پیدا کنم؟
‫خیلی چیزای دیگه هم گفتم، گوش دادی؟
‫ولی تو اونی که به دردت می‌خورد رو انتخاب کردی.
‫بدبخت شدی!
‫اوه، نه!
‫هی، دی‌جی، آهنگو عوض کن.
‫بیا، بیت رو پخش کن!
‫هی!
‫هی، آهنگو عوض کن.
‫اعصابم خورده. می‌کشمت!
‫معلومه که از آهنگای دیگه خوشت نمیاد.
‫وقتی عکس پدر و مادرشو بهت نشون داد، چرا فرار نکردی؟
‫اون موقع عشق کورم کرده بود، رفیق.
‫عالیه! تو پدرتو قایم می‌کنی.
‫- بفرما! ‫- هی! هی! هی! هی!
‫ریتو! ریتو!
‫ریتو، چی شد؟ ریتو!
‫- بابا، بیا! ‫- ریتو! ریتو!
‫- ریتو! ‫- ریتو!
‫ریتو!
‫- جای نگرانی نیست. ‫- زنگ بزن آمبولانس.
‫ریتو!
‫- ریتو! ریتو! ‫- راجیو، لطفاً به دکتر زنگ بزن.
‫ریتو، چی شد عزیزم؟
‫- چشماتو باز کن! ‫- جواب نمیدن.
‫- ریتو! ‫- ریتو، چشماتو باز کن.
‫بابا، وایسا!
‫ریتو! بابا، مراقب باش!
‫- ریتو! ‫- مراقب باش!
‫ریتو!
‫بابا، لطفاً تندتر برو.
‫اوه، نه، ریتو!
‫لطفاً تندتر برو.
‫حتی عکسامون هم به هم نمی‌خوره. شک دارم خانواده‌هامون به هم بخورن، آقا.
‫اول از شر اون عقده حقارتت خلاص شو.
‫کاویا یه دختر امروزی و فهمیده‌ست.
‫اون می‌دونه چطور این مشکلو حل کنه.
‫آقا، حتی تنموژی هم اولش همین‌طوری بود.
‫اصلاً انتظار نداشتم همچین حرفی بزنه.
‫اگه کاویا هم پشت سر پدر و مادرم بد بگه...
‫نمی‌تونم تحمل کنم.
‫فقط چون من پیشنهاد دادم، داری ادا درمیاری؟
‫خیلی عجیب رفتار می‌کنی.
‫فرض کنیم از من خوشت نمیاد. باشه، مجبورت نمی‌کنم.
‫«کاویا، من خیلی ازت خوشم میاد.»
‫با این حال، کاویا، باید یه چیزی بهت بگم.
‫چیه؟
‫«پس، پدرت رو هم قایم کن.»
‫پدر و مادرم...
‫پدر و مادرت چی؟
‫- پدر و مادرم... ‫- پدر و مادرت چی؟
‫- پدر و مادرم... ‫- پدر و مادرت چی آخه؟
‫باید پدر و مادرمو ببینی.
‫لعنتی.
‫من یه چیز دیگه فکر کردم.
‫تو با من مشکلی نداری.
‫ولی باید ببینم با پدر و مادرم هم مشکلی نداری یا نه.
‫یه عکس برات می‌فرستم. فقط اگه باهاش اوکی بودی بهم زنگ بزن.
‫اگه اوکی نیستی... بی‌خیالش شو. بین ما تمومه!
‫دیدیش؟
‫چرا ساکتی؟ عکسو دیدی یا نه؟
‫اون چی بود؟
‫حق با تو بود.
‫این به نتیجه نمی‌رسه، هپی.
‫برای همینه که تمام این مدت پدر و مادرتو قایم می‌کردی؟
‫چرا وقتی با پدر و مادر من آشنا شدی این به ذهنت نرسید؟
‫اوکی هستی یا نه؟
‫شکی نیست. معلومه که نه.
‫پس آدما رو از رو ظاهرشون قضاوت می‌کنی.
‫پس چرا دوباره بهم زنگ زدی؟
‫جوابمو با پیامک فرستادم. اما چکش نکردی.
‫اگه برگردی و متهمم کنی که جواب درستی ندادم چی؟
‫برای همین زنگ زدم!
‫امیدوارم دیگه بهم زنگ نزنی.
‫«جوابمو با پیامک فرستادم. اما چکش نکردی.»
‫«پس، اونا...»
‫«خوشحال‌ترین پدر و مادر هپی هستن؟»
‫«خیلی خوب و دوست‌داشتنی به نظر می‌رسن.»
‫«خیلی ازشون خوشم اومد.»
‫واقعاً ازشون خوشم اومد.
‫مخصوصاً از پدرت!
‫اجرام چطور بود؟
‫منم داشتم نقش بازی می‌کردم.
‫فیلم بازی نکن!
‫باشه، حالا بهم بگو.
‫من با پدر و مادرت اوکی‌ام.
‫تو با پدر و مادر من اوکی هستی؟
‫مشکل زندگیمو با یه پیامک حل کردی.
‫با این حال، کاویا!
‫ازت می‌خوام یه کاری بکنی و باید انجامش بدی.
‫اینکه من دیدمشون کافی نیست؛ می‌خوای پدر و مادرم هم ببینن.
‫آره!
‫من رو خط می‌مونم. تو عکسو بهشون نشون بده.
‫می‌خوام واکنششون رو بشنوم.
‫به نظر آدمای خوبی میان.
‫آدمای خوبی هستن.
‫لطفاً به مهمونی سالگردمون دعوتشون کن.
‫چطور شد هر دوتاتون با هم اومدین؟
‫برای هپی یه مورد ازدواج جدید پیش اومده.
‫طالع‌بین یه عکس تو واتس‌اپ فرستاده.
‫هپی خیلی ازش خوشش اومده.
‫- دختره کیه؟ ‫- از فامیلای دورمونه.
‫از طرف خانواده من.
‫فامیلای شما؟
‫خانواده شما اصلاً به ما نمی‌خورن.
‫این دختره از فامیلای دور شماست؟
‫چقدر دور؟ ۱۵۰۰ کیلومتر؟
‫برای همین رفت یه جای دور کار پیدا کنه؟
‫اینطور نیست، آپا.
‫این به نتیجه نمی‌رسه.
‫با کلی بدبختی تونستم راضیشون کنم.
‫پسرمون برای اولین بار داره یه چیزی می‌خواد.
‫چرا باهاشون ملاقات نکنیم و بیشتر حرف نزنیم؟
‫۴۷/۱۰۰
‫تو اون کمد عکس ۵۰ تا دختر هست.
‫دلال فرستادتشون.
‫همشو پس بفرست براش.
‫به سلوام بگو بلیط برای بنگلور رزرو کنه.
‫من بلیط‌ها رو رزرو کردم. ‫ رزرو کردم
‫چرا فقط دو تا بلیط؟
‫اگه فقط شما دو تا باشین کافیه.
‫اونا از شلوغی خوششون نمیاد.
‫- کافیه. ‫- اونا آدمای باکلاسی هستن.
‫باکلاس؟
‫ببین، اونا همگی آدمای کاملاً امروزی هستن.
‫امروزی؟
‫بیا فعلاً به فامیلامون نگیم.
‫شما دو تا برین ببینینشون و برگردین.
‫بذار عکسای تو کمد سر جاشون بمونن.
‫مشکلی نیست.
‫خودم می‌برمشون پیش دلال.
‫هی!
‫بله، دی‌جی یانگ! وقت شادیه!
‫یالا، یالا، بیا برقصیم، پسر.
‫آقا! سلام عرض شد، آقا!
‫- اینجا چیکار می‌کنین؟ ‫- خوش‌آمدگویی؟
‫- خوش اومدین، آقا. ‫- نوشیدنی خوش‌آمدگویی؟
‫هی! بازم شماها!
‫«می‌سازه یا نمی‌سازه»
‫برو کنار!
‫بذار مهمونی شروع بشه.
‫آره!
‫- هپی، بیا، به ما ملحق شو. ‫- هی، نه، نه!
‫هپی، لطفاً بیا.
‫- کاویا، لطفاً نه. ‫- آخرش مجبوری تنهایی برقصی.
‫- آخرش می‌رقصم. ‫- به حرفم گوش کن.
Filmyar
‫سلام، راجیو!
‫سلام، رفیق!
‫هی، عالی شدی. خیلی وقت بود ندیده بودمت.
‫خیلی هیجان‌زده‌ام که اینجام.
‫قراره یه شب عالی بسازم.
‫- آره! ‫- آره
‫بعداً می‌بینمت خداحافظ
‫سلام!
‫پدر و مادرم جواب تلفنمو نمیدن.
‫نمی‌دونم چیکار کنم. امروز روز مهمیه، آقا.
‫وقتی درخواستشو رد کردی، زیاد حرف نزد؟
‫اما الان داره عقلشو از دست میده.
‫باید بدونه...
‫چه ویژگی‌هایی لازمه تا داماد راجیو بشه.
‫متوجه نمیشم.
‫من دعوتش کردم تا هپی رو معرفی کنه.
‫پس، تصمیمتو گرفتی؟
‫خبر همینه!
‫عصر بخیر به آقایون کت‌وشلواری.
‫و همه خانم‌های جذاب حاضر.
‫ممنون که این مراسم رو زیباتر و فوق‌العاده‌تر کردین.
‫برم ایستگاه راه‌آهن رو یه نگاهی بندازم؟
‫پدرزنت منتظرته. تو اینو مدیریت کن.
‫من میرم به پدر و مادرت سر بزنم.
‫- اگه چیزی فهمیدی لطفاً بهم زنگ بزن. ‫- حتماً!
‫امروز کلی غافلگیری داریم.
‫بله! قراره برامون فراموش‌نشدنی باشه.
‫خب، آماده‌این؟
‫برای غافلگیری شماره یک.
‫«درود بر برادر!»
‫«من معمولاً خوش‌اخلاقم!»
‫خوش اومدین!
‫درود!
‫موندم قراره چی بشه.
‫هی، همه، بیاین بیرون.
‫«درود بر برادر!»
‫«درود بر کالایان!»
‫هی، فکر می‌کردم دو تا آدم پیر قراره بیان، ولی یه روستا اومده.
‫قراره گندش دربیاد.
‫اجازه بدین همتون رو با یه شخص خیلی خاص آشنا کنم.
‫آقای هپی.
‫بجنبید!
‫لطفاً دست بزنید و ‫خوش‌آمد بگید به...
‫آقای هپی!
‫«من فقط حقیقت رو میگم ‫فقط خوبی می‌کنم»
‫هی، گوش بدید! هی، لطفاً گوش کنید.
‫لطفاً گوش کنید، احمق‌ها.
‫چرا این چیزا رو آوردید؟
‫این رو بگیر!
‫نقل محافل
‫پرطرفدارترین...
‫خالق در صنعت تکنولوژی.
‫هپی شف، هپی اسپیس، هپی کانکت.
‫هپی، هپی، همه‌جا داره می‌ترکونه.
‫«بیاید برقصیم، بخونیم و جشن بگیریم»
‫«بیاید همیشه شادی کنیم»
‫اون از یه خانواده ثروتمند نیومده، ‫از اعتبار پدرش هم استفاده نکرده.
‫اون برندش رو ‫فقط با کار سخت و استعداد خودش ساخت.
‫و سورپرایز شماره دو!
‫هی، چرا پله‌ها دارن حرکت می‌کنن؟
‫چت شده مرد؟
‫اگه پات رو بذاری روش، ‫خودکار می‌برتت بالا.
‫این پله برقیه.
‫- چی گفتی؟ ‫- پله برقی!
‫- هی، داره تکون می‌خوره. ‫- آره داره می‌ره!
‫پات رو جابه‌جا نکن، ‫ممکنه بمیری.
‫- لطفاً مؤدب باشید بچه‌ها. ‫- همه دنبال من بیاید.
‫احتمالاً حدس می‌زنید ‫چرا این‌قدر دارم راجع به یه نفر حرف می‌زنم.
‫تا الان باید حدس زده باشید.
‫من هیچ‌وقت دست رد ‫به سینه دخترم نزدم.
‫در واقع، هر چی که بخواد رو براش می‌گیرم، ‫حتی قبل از اینکه خودش ازم بخواد.
‫این عادت منه!
‫پرطرفدارترین مرد... ‫داماد آینده ما...
‫یه همسر بی‌نقص ‫برای دختر زیبای من.
‫ممنون، بابا.
‫هنوز تموم نشده.
‫سورپرایز اصلی و نهایی ‫هنوز مونده.
‫آره! بیاید شمارش معکوس رو شروع کنیم.
‫۵
‫۴
‫۳
‫۲
‫۱
‫سورپرایز!
‫«گاوهای جنگی با دیدنش ‫فرار می‌کردن»
‫هی، هپی، من فهمیدم، ‫و الان اینجام.
‫«گاوهای شاخ‌دار ‫شاید استقامت نداشته باشن»
‫کی؟ کی؟ ‫این آدما کی‌ان؟
‫- هی، اینا چیه؟ ‫- بابا، صبر کن، نمی‌دونم.
‫بابا!
‫«بخونید و برقصید ‫و دست بزنید»
‫«بیاید برای الهه ماریامان ‫نذری بدیم»
‫هی، پیرمرد، ‫داری چیکار می‌کنی مرد؟
‫این چه کوفتیه؟ ببرش بیرون.
‫هی، شما کی هستید؟
‫خانواده هپی!
‫- آقا، یه دقیقه. ‫- آه، باشه، باشه. چی شده؟
‫خانواده هپی!
‫میگید خانواده هپی؟
‫بابا، لطفاً آروم باش.
‫داری چیکار می‌کنی بابا؟
‫فکر کردی نمیام، ‫از ورودم جا خوردی.
‫اون گروه؟
‫بابا... هپی!
‫مگه نگفتم فقط تو و مامان بیاید؟ ‫چرا همه‌شون رو با خودت آوردی؟
‫زشته که برای خواستگاری ‫تنهایی بیایم.
‫مردم و فامیل بهم نمیگن ‫چرا ما رو خبر نکردی؟
‫کاویا، چت شده؟
‫می‌خوای با همچین خانواده‌ای ‫وصلت کنی؟
‫خانواده عروس آینده‌مون ما رو به ‫بیست‌وپنجمین سالگرد ازدواجشون دعوت کردن.
‫چطور می‌تونستیم دست‌خالی بیایم؟
‫اون پیشنهاد و ‫معاملات کاری منو رد کرد.
‫ولی رفت سراغ همچین خانواده‌ای.
‫فکر کنم قراره ‫گاوچرون بشه.
‫هی، بندازش بیرون!
‫آهنگ رو عوض کن- ‫وگرنه می‌زنم پس کله‌ات میمون
‫مامان، کجایی؟
‫پدرت به حرفم گوش نداد.
‫من رو گذاشت بمونم ‫و کل روستا رو با خودش برد.
‫چرا بهم خبر ندادی؟
‫ازم خواست بهت زنگ نزنم.
‫تهدید کرد اگه گوش نکنم، ‫از خونه بیرونم می‌کنه.
‫خداحافظ، پسرم!
‫برو ردشون کن برن.
‫- مهمون‌ها دارن بهمون زل می‌زنن. ‫- نمی‌دونم.
‫برو، کاویا! برو!
‫- لطفاً بابا! لطفاً بابا! ‫- هپی، این کارا چیه؟
‫این عروس منه؟
‫چقدر خوشگله!
‫گوش کن، لطفاً اسفند دود کن.
‫خیلی زیبایی.
‫چشم بد ازت دور باشه، ‫بچم.
‫تُف کن، عزیزم.
‫لطفاً انجامش بده، عزیزم.
‫نه این‌طوری.
‫آروم تُف کن.
‫آره!
‫دارن چیکار می‌کنن؟
‫حالا بذار یه درس حسابی ‫درباره جایگاه خانواده زنش بهش بدم.
‫فقط این سیرک رو تماشا کن.
‫- باشه، حله. ‫- همگی، برید.
‫کاویا، لطفاً به مهمون‌ها برس.
‫- گرفتی چی شد؟ ‫- حله داداش!
‫- به سلامتی این تفریح. ‫- به سلامتی!
‫بابا، بیا بریم بیرون حرف بزنیم.
‫هی، داری سعی می‌کنی ‫آدمای ما رو دک کنی؟
‫پوستت رو می‌کنم، لعنتی!
‫بیا بریم یه گپی باهاش بزنیم.
‫- بیا! ‫- بابا، لطفاً نرو اونجا.
‫ممنون، راجیو. ‫می‌تونی این رو یه لحظه نگه‌داری؟
‫ممنون.
‫چه عصر جادویی‌ای.
‫واقعاً، پر از سورپرایز!
‫ما اینجا چند تا مهمون جدید داریم.
‫کاویا، انتخاب خوبیه.
‫می‌خوام از پدرِ ‫مفتخرِ هپی
‫و خانواده همسر آینده راجیو دعوت کنم روی سن.
‫- گوپتا، این کار رو نکن. ‫- وایسا!
‫دست بزنید ‫و به مهمون جدیدمون روی سن خوش‌آمد بگید. آره!
‫- بابا، لطفاً نرو. ‫- بذار بهش تبریک بگم.
‫- بذار بهشون تبریک بگم. ‫- با من بیاید، آقا.
‫بدش به من. لطفاً بیا.
‫لطفاً از این طرف.
‫برو کنار.
‫عالیه! ‫ترکیب سیاه و سفید.
‫مایه افتخاره که اینجا حضور دارید، آقا.
‫این اولین باریه که میاید بنگلور؟
‫اوضاع چطوره؟ ‫هوا خنکه، درسته؟
‫شماها دارید حال می‌کنید، مگه نه؟
‫هنگ کرد!
‫خب، از خانواده‌تون ‫و پسرتون برامون بگید.
‫چطور این وصلت ‫با راجیو شکل گرفت؟
‫ببخشید.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم!
‫- منم خوبم. ‫- می‌خواید چیزی بگید؟
‫- مشکلی نیست. ‫- لطفاً چند کلمه‌ای صحبت کنید.
‫بابا!
‫من عادت ندارم توی ‫همچین مراسم‌هایی صحبت کنم.
‫بابت دعوت من به بیست‌وپنجمین سالگردتون...
‫من و فامیل‌هام ‫از صمیم قلب ازتون تشکر می‌کنیم.
‫تبریک میگم!
‫پسر منم مثل شما کت‌وشلوار پوشیده.
‫خیلی خوش‌تیپ شده ‫و من بهش خیلی افتخار می‌کنم.
‫زنم میگه اون یه ‫مرد موفق تو بنگلوره.
‫کافی نیست که فقط خودم شاهدش باشم
‫می‌خوام فامیل‌هام هم اینو ببینن.
‫واسه همین با خودم آوردمشون.
‫این‌طوری، هم شما رو می‌بینم ‫هم پسرم رو.
‫پسر من خیلی خجالتیه.
‫نگاه کن، داره بهم چشم‌غره میره.
‫خیلی احساسی بود.
‫انگار داشتیم یه درام خانوادگی می‌دیدیم.
‫آقا، این یه مهمونی شاده.
‫فقط به این زوج تبریک بگید.
‫یه آهنگ بخونید و بهشون تبریک بگید.
‫آهنگ؟
‫اوه نه، من خوندن بلد نیستم.
‫اوه، فقط یه امتحانی بکنید.
‫بی‌خیال مرد، سخت نگیر. ‫می‌خونه!
‫هی، سلوام، چه خبره؟
‫- راجیو، یه کاری بکن. ‫- متأسفم.
‫بخون.
‫میکروفون مال شماست! یالا!
‫- چه آهنگی باید بخونم؟ ‫- همه منتظرن!
‫بخون!
‫(آهنگ قدیمی‌ای رو برای تبریک به زوج می‌خونه)
‫بابا!
‫- ببخشید آقا. ببخشید آقا. ببخشید آقا. ‫- چه خبره؟
‫ببخشید آقا. ببخشید آقا. ببخشید آقا.
‫- ریخت رو کفش‌هام. ‫- خیلی عذر می‌خوام، آقا.
‫خیلی عذر می‌خوام، آقا.
‫بابا!
‫- چه غلطی داری می‌کنی؟ ‫- می‌شه لطفاً پاکش کنید؟
‫کفش‌های گرون‌قیمتی‌ان.
‫باشه؟ باشه؟
‫سطحش همینه.
‫بچه بستنی می‌خواد، ‫تو داری گولش می‌زنی.
‫اوه، خدای من!
‫ببرش بیرون! ببرش بیرون، مرد.
‫هپی، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫هپی، برو یه کاری بکن.
‫تموم شد! ما به باد رفتیم!
‫«من به رقصیدن ادامه می‌دم»
‫بگیرش.
‫دوستان!
‫اون بیرون چه خبره؟
‫چرا داره با رئیسم حرف می‌زنه؟
‫«من به رقصیدن ادامه می‌دم»
‫«یه روز به خاک سیاه می‌شینی، ‫و دلیلش هم پدرت می‌شه.»
‫«تموم شد! ما به باد رفتیم!»
‫«یه شب خوب با خانواده همسرم»
‫بابا!
‫من به نظرت احمق میام؟
‫جوابمو بده؟
‫کار من نبود، پسرم.
‫چرا یه شهر رو ‫با خودت آوردی به مراسم؟
‫هر کاری که ازت خواستم ‫نکنی رو انجام دادی.
‫هی! سر مادرت داد نزن.
‫ایده من بود که همه‌شون رو بیارم.
‫کاویا، این چه افتضاحی بود؟
‫گوپتا مسخره کرد، گفت شبیه سیرکه.
‫بابا، مگه خودت نگفتی خانواده‌اش رو دعوت کنم؟
‫آره! اینکه به عنوان یه خانواده ببینیمشون خوب بود.
‫ولی اینکه با کل ایل و تبارشون ریختن اینجا رو اعصابه.
‫تقصیر من بود که دعوتشون کردم اینجا.
‫تو تنها پسر منی.
‫حتی اگه یه موفقیت کوچیک هم باشه،
‫من عادت دارم همه فامیل رو جمع کنم تا جشن بگیریم.
‫گل و میوه و حلقه گل.
‫گل‌های این دسته گل و اون سبد یکیه.
‫فقط این یکی تو یه زرورق پلاستیکی شیک پیچیده شده.
‫تنها فرقش همینه!
‫اون چه آهنگی بود؟
‫یه چیزی، یه چیزی، ابرقدرت و برکت.
‫اون چی بود؟
‫تو یه دختر از یه ایالت دیگه انتخاب کردی.
‫مگه ما بزرگترها نباید جمع بشیم و تصمیم بگیریم که آیا این وصلت سرانجام داره یا نه؟
‫بهم بگو، سلوام. به نظرت سرانجام داره؟
‫حس می‌کنم سرانجام داره.
‫آه! می‌گن سرانجام داره!
‫تو گفتی سرانجام داره؟
‫یادت نره منم آدم تحصیل‌کرده‌ای هستم.
‫پسرم، راه و روش زندگی رو به بابات یاد نده.
‫استاد!
‫آروم باش.
‫بومر!
‫آروم! آروم! آروم!
‫چرا از من آدامس بومر می‌خواد؟
‫بعد از این همه گندکاری، تازه جسارت می‌کنی سخنرانی هم بکنی.
‫پسرم، چرا با پدرت این‌طوری حرف می‌زنی؟
‫اگه فقط خودشون دو تا اومده بودن، هیچی معلوم نمی‌شد.
‫فکر کنم آقا همین‌طوری برنامه‌ریزی کرده بود.
‫با آوردن ما و مخفی کردن همه‌چیز درباره خانواده‌مون...
‫تا از دور یه سراب نشون بده
‫و بعد بفرستتمون خونه.
‫کاویا، من یه اتوبوس یا کامیون برای این گله جور می‌کنم.
‫آبروم رفت. مزخرفه!
‫پسرم، آبرویی که به خاطر ما از دست دادی
‫همون‌طوری هم بهت برمی‌گرده.
‫وای، نه، بیچاره شدم.
‫داره زنگ می‌زنه!
‫جواب بده.
‫- الو! ‫- بیا سر قرار همیشگیمون.
‫قرار همیشگی؟
‫این کارو نکن.
‫چرا داره ادای چارلی چاپلین رو درمیاره؟
‫- چرا رفتاراش عجیبه؟ ‫- فیلم بازی نکن!
‫تو می‌فهمی چشه؟
‫فکر کنم داره دعا می‌خونه.
‫دیدی، حق با من بود!
‫بالاخره رسیدی.
‫یه سیگار بده.
‫چرا این کارو می‌کنی؟
‫اون چه افتضاحی بود؟
‫قیافه بابامو دیدی؟
‫همه‌چیز تموم شد!
‫کاویا، معذرت می‌خوام.
‫تو تو شهر بزرگ شدی و رسم و رسوم اونا رو نمی‌فهمی.
‫اینا همه‌اش بخشی از فرهنگه.
‫احمق‌های فرهنگی! کل احترامم از بین رفت.
‫اونم جلوی رئیسم.
‫همون‌طور که گوپتا گفت، واقعاً انگار داشتیم سیرک تماشا می‌کردیم.
‫منظورت از سیرک چیه؟
‫فقط به خاطر اینکه چند نفر گروهی میان، دلیل نمی‌شه که سیرک باشه.
‫اگه بحث دیدن عروس آینده بود، می‌تونستین تو خونه این کارو بکنین.
‫چرا دعوتشون کردی به یه مهمونی؟
‫ما فقط پدر و مادر تو رو دعوت کردیم.
‫چرا کل شهر رو با خودت آوردی؟
‫اون آدما تو مهمونی کی بودن؟
‫اونا فامیلای تو نیستن؟
‫فامیلای تو می‌تونن تو مهمونی شرکت کنن.
‫اما فامیلای من نمی‌تونن، آره؟
‫اشکالی داره؟
‫اشکال داره! یه اشتباه خیلی بزرگه!
‫اشتباه من بود که اون بی‌فرهنگ‌های دهاتی رو دعوت کردم.
‫من فقط به خاطر دخترم صبر کردم.
‫هر اتفاقی که امروز افتاد...
‫باید یقه‌شون رو می‌گرفتم و می‌نداختمشون بیرون.
‫جرئتش رو نداشت. هیچ غلطی نمی‌تونست بکنه!
‫هپی، حرف دهنت رو بفهم.
‫به پدرم بی‌احترامی نکن.
‫اوه، ببخشید، ببخشید، ببخشید!
‫هی، من فقط به پدرت بی‌احترامی کردم.
‫اما تو رو صحنه به خانواده من بی‌احترامی کردی.
‫یه محتوای عالی گیر آوردم که آنلاین پستش کنم.
‫هی! داری ریلز می‌سازی؟
‫"دعوای زن و شوهر تو رستوران."
‫چی گفتی؟
‫فرار کن تا گوشیتو خرد نکردم.
‫- چندش‌آور! ‫- چندش‌آور؟
‫فکر می‌کردم خیلی تغییرت دادم.
‫منم همینو ازت می‌پرسم. چرا منو تغییر دادی؟
‫چرا عاشق همون آدمی که بودم نشدی؟
‫اما تو منو تبدیل کردی به یه عروسک باکلاس، همون‌طور که دلت می‌خواست.
‫ولی پدر و مادر یا فامیلام که نمی‌تونن تغییر کنن.
‫مادر من مثل مادر تو هر هفته نمی‌ره آرایشگاه.
‫تا روشن و درخشان به نظر برسه.
‫اون کل روز رو تو آشپزخونه کار می‌کنه.
‫اونا این‌طورین دیگه!
‫پدر من کت و شلوار نمی‌پوشه و تو یه اتاق با تهویه مطبوع کار نمی‌کنه تا تر و تازه بمونه.
‫اون تو زمین کشاورزی زیر آفتاب سوزان کار می‌کنه.
‫اونا این‌طورین دیگه!
‫اونا از این محصولات آمریکایی نیستن که تو استفاده می‌کنی تا همیشه تر و تازه بمونی.
‫اونا پدر و مادر منن!
‫هپی یه تخم‌طلائه!
‫فقط تخمش طلاییه.
‫ولی مرغی که اون تخم رو می‌ذاره ممکنه طلایی نباشه.
‫مسخره به نظر می‌رسه.
‫بعد از عروسی، برین خارج.
‫اونجا یه شرکت راه می‌ندازیم.
‫اون‌وقت فقط برای تعطیلات برمی‌گردین.
‫عاقلانه فکر کن، پسر.
‫یه پیام صوتی طولانی برام فرستادی.
‫"از پدر و مادرت خوشم میاد." "عاشق پدر و مادرت شدم." "خیلی بامزه‌ان."
‫داشتی فیلم بازی می‌کردی!
‫وقتی پابند رو بستی به مچ دستت باید می‌فهمیدم.
‫هپی...
‫مراقب حرف زدنت باش.
‫من پای حرفی که زدم هستم.
‫من واقعاً از پدر و مادرت خوشم میاد.
‫و همیشه می‌دونستم این افتضاح فرهنگی قراره پیش بیاد.
‫[به هندی] چرا نمی‌فهمی؟
‫و تو هم داری بی‌دلیل الکی شلوغش می‌کنی.
‫هیچ‌وقت انتظار نداشتم اوضاع از کنترل خارج بشه.
‫فقط اگه بتونی درک کنی کافیه.
‫عالیه!
‫تو یه بازیگر فوق‌العاده‌ای!
‫واقعاً، تو یه بازیگر فوق‌العاده‌ای.
‫امشب قراره شب هپی راج باشه.
‫دیگه هیچی نگو.
‫هیچی.
‫روانی!
‫اصلاً چرا منو تغییر دادی؟
‫جواب بده!
‫هپی، واقعاً فکر می‌کنی من جوابی برای این ندارم؟
‫معلومه که نداری!
‫معلومه که دارم، هپی!
‫من تو رو برای خودم تغییر ندادم.
‫تو رو به خاطر خودت تغییر دادم.
‫وقتی اومدی سر کار، عقده حقارت داشتی.
‫خیلی مضطرب بودی.
‫و هیچ اعتمادبه‌نفسی نداشتی چون از روستا اومده بودی.
‫راستش،
‫من همون هپی معصومِ قبل رو دوست داشتم.
‫و تو رو به همون ابرقدرت قسم، لطفاً نگو که من تو رو تغییر دادم.
‫من باعث شدم با اینجا وفق پیدا کنی.
‫فقط برای اینکه اعتمادبه‌نفس رو در تو بیدار کنم.
‫فقط برای اینکه ازت حمایت کنم.
‫و تو،
‫تو از هر کاری که برات کردم لذت بردی.
‫من همه‌کار برات کردم.
‫حتی وقتی کاویا عکسشون رو بهم نشون داد هم به ذهنم خطور نکرد.
‫فامیل‌های سببی.
‫فقط وقتی از نزدیک دیدمشون...
‫فهمیدم اونا گدان!
‫من فقط دو نفر رو دعوت کرده بودم، اما اونا یه لشکر با خودشون آوردن.
‫بدون هیچ شرمی، خودشون و اون قیافه‌هاشون.
‫شماها، یه مشت بی‌خاصیت!
‫ببخشید کاویا
‫ولم کن
‫حتی اگه پدر و مادر من و پدر و مادر تو هم موافق باشن...
‫من با این ازدواج موافقت نمی‌کنم.
‫کاویا!
‫«شما گداها!»
‫«شماها، یه مشت بی‌خاصیت!»
‫گوماتی!
‫بیا بنگلور.
‫حالا چی شده؟
‫کاری که بهت گفتم رو انجام بده.
‫هی، هی، هی، هی!
‫من چه بدی‌ای در حقت کردم؟
‫فقط برای یه مدته.
‫بعدش یه جایی می‌رم.
‫می‌رم به یه جای دور.
‫بله، آپا!
‫ما اومدیم اینجا تا از دخترتون خواستگاری کنیم.
‫آقا، دیشب دو تا مرد با کت‌وشلوار همراه شما بودن...
‫بهشون بگید با همون کت‌وشلوارا به ما ملحق بشن.
‫شورا شروع شده.
‫آپا!
‫ببخشید آقا. ببخشید!
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫گیج شدی؟
‫این دو تا مرد برای من همون‌جوری‌ان که برای تو هستن.
‫فکر کنم با دقت بزرگش می‌کنه.
‫چی گفتی؟
‫- شریک تجاری. اونا شریک تجاری منن.
‫حسابدار! براش توضیح بده.
‫حتماً!
‫ببینید، املاک رئیس ما و شرکاش...
‫شامل ۲۰۰ هکتار در شمال و ۳۰۰ هکتار در جنوب منطقه آلاگور می‌شه.
‫تقریباً ۵۰۰ هکتار زمین کشاورزی دارن.
‫هر چیزی که تو زمین کشاورزی کاشته و بعد از برداشت فروخته می‌شه
‫این سند شامل سود سالانه‌اشه.
‫اسنادی که شامل یه مزرعه ۵۰ هکتاری درخت کاسوآرینا می‌شه.
‫اسنادی که شامل یه مزرعه ۸۰ هکتاری درخت نارگیل می‌شه.
‫جدا از خونه خودش، و خونه آبا و اجدادیش
‫یه کارخونه هست که ۲۰۰ تا کارگر اونجا کار می‌کنن.
‫یه مزرعه پرورش ماهی که ۳۰۰ تا کارگر داره.
‫این مدرک شامل سود سالیانه اون کسب و کارهاست.
‫پسرم، این چوب صندله؟
‫علاوه بر اون، این مدرک حاوی اطلاعاتی در مورد ثروت اجدادی اونه.
‫رفیق، اگه پدرت تو رو از پول دور نگه می‌داره...
‫شنیدم که ثروت زیادی قایم کرده.
‫این پول نقدیه که تونستیم یک شبه از خونه و کارخونه‌هاش جمع کنیم.
‫همچنین، تو حساب بانکی پول بیشتری هست و اینم صورت‌حساب بانکیه.
‫پسر، تو باعث شدی من مشروب بخرم در حالی که پولدار بودنت رو مخفی می‌کردی.
‫علاوه بر این، چمدون‌های باز نشده‌ای زیر...
‫و چمدون‌های بیشتری هم تو راهن.
‫اگه پولم رو پس ندی، یه چمدون می‌دزدم.
‫اگه بیشتر توضیح بدم نیمه دوم طولانی‌تر می‌شه.
‫کافیه!
‫اون ارزش خالص دارایی منو توضیح داد.
‫بذار ارزش خالص دارایی تو رو حساب کنم.
‫دیروز، رئیست اومد و ما خیلی خوب با هم کنار اومدیم.
‫همین‌جوری از رئیست در موردت پرسیدم.
‫و اون همه‌چیز رو درباره‌ت به من گفت.
‫ماشین براق و یه خونه‌ی مجلل.
‫همه‌چیز پر زرق و برق و ولخرجانه به نظر می‌رسه.
‫اما همه‌چیز قسطیه.
‫باشه، فراموشش کن.
‫تو دو تا شریک تجاری داری.
‫اگه ارزش خالص دارایی اونا رو با مال تو جمع کنیم...
‫و حساب کنیم...
‫به نظر می‌رسه که ما پول بیشتری نسبت به شما داریم.
‫اگه جایگاه بر اساس ارزش خالص دارایی باشه...
‫حالا بهم بگو، کی جایگاه بالاتری داره؟
‫گداهای واقعی کیان؟
‫آدمای بی‌مصرف واقعی کیان؟
‫اگه اراده کنیم، می‌تونیم شرکتت رو بخریم.
‫کت و شلوار پوشیدن تو رو میلیونر نمی‌کنه.
‫اون کت و شلوارهای لعنتی‌تون رو در بیارید! چطور جرات می‌کنید به ما بگید سیرک؟
‫کت و شلوارهای لعنتی‌تون رو در بیارید، دلقک‌ها!
‫بشینید!
‫معرکه‌ست!
‫زیاده‌روی کردی.
‫شما هیچی جز یه مشت دکور قسطی نیستین.
‫مارول‌ها!
‫ولی می‌گید شما مدرن هستید.
‫اونجرزها!
‫اگه با دست غذا بخوریم ما رو تحقیر می‌کنید.
‫استخون جویدن باعث می‌شه احساس چندش بهتون دست بده.
‫خوردن راسام از دست‌های ما بهتون فاز میده.
‫فقط به خاطر اینکه تو بشقاب‌های سفید غذا می‌خورین و شراب می‌نوشین...
‫شما رو انگلیسی نمی‌کنه.
‫هی، حواست به حرف زدنت باشه. اینا آداب اولیه است.
‫گریه نکن، دوست من. هنوز برای گریه کردن چیزای بیشتری هست.
‫گمشو!
‫ما هم می‌دونیم چطور به آدما احترام بذاریم.
‫ولی شماها... واقعاً عجیبید!
‫ممکنه رسم و رسوم ما متفاوت باشه.
‫کت و شلوار پوشیدن شما رو برتر نمی‌کنه.
‫و کت و شلوار نپوشیدن من باعث نمی‌شه که من کمتر از شما برتر باشم.
‫پشت چهره‌هایی مثل من تاریخچه‌ی زیادی نهفته‌ست.
‫قدرت منو دست کم نگیر.
‫چون تو خونه‌ت غذا خوردم، آرومم.
‫اگه یه دقیقه دیگه بمونی، به پلیس زنگ می‌زنم.
‫اینجا خونه‌ی منه!
‫لطفاً به پدرت بگو حواسش به حرفاش باشه و از اینجا بره.
‫انگلیسی؟
‫سلام آقا، نشستن تو خونه‌ی تو به من ربطی نداره.
‫داره می‌ترکونه!
‫همه رو از روی ظاهرشون قضاوت نکن و فکر نکن مثل خودت احمقن.
‫فهمیدی؟
‫تو رفتی ایستگاه قطار تا دنبال ما بگردی.
‫اشتباه کردی. باید می‌رفتی فرودگاه.
‫پس، بهم بگو.
‫آیا شرف از دست رفته‌ت الان برگشته؟
‫این چیه، آپا؟
‫باید یه اتوبوس یا کامیون خبر کنم تا آدمامو ببره؟
‫- اون از حرفات تکون خورد. ‫- اجرام چطور بود؟
‫- بیا، کرایه این ماشین‌ها رو حساب کن. ‫- باشه.
‫آپا!
‫هی!
‫آپا!
‫اوه، نه!
‫هی!
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫شش--
‫فقط اگه اینجا باشه یه مشکله.
‫منم قراره مست کنم. فقط در این صورت درست می‌شه.
‫هی!!!
‫تلفنو جواب بده. چرا داره عصبانی می‌شه؟
‫اگه جواب تلفن رو ندم، یه دردسر درست می‌کنه.
‫یه کلمه هم حرف نمی‌زنم.
‫- حتی یه کلمه! ‫- شاید بیشتر از یه کلمه جواب بده.
‫- اوه، نه! ‫- من حرف نمی‌زنم.
‫کارهاش داره فشار خونمو می‌بره بالا.
‫اوه، این همون یه کلمه هم حرف نزدنته.
‫آقا، من و اون به مشکل برخوردیم.
‫اما اون عصبانیه و با من حرف نمی‌زنه، داره صحنه‌سازی می‌کنه.
‫اوه، نه! اون انگشت گذاشت رو نقطه ضعفم.
‫پدرم همه‌چیز رو تو زندگیم خراب کرد.
‫با این حال روز بعدش بدون هیچ غروری زنگ می‌زنه تا باهام حرف بزنه.
‫- می‌دونی چرا؟ ‫- چرا؟
‫چون اون آپای منه، آقا.
‫- عباس؟ ‫- نه عباس، آپا.
‫اون یه نژاد متفاوتی از پدرهاست.
‫هیچ‌وقت نمی‌دونی کی قراره یه پیچش داستانی بیاره.
‫ما باید باهاش همراه بشیم.
‫این برای ما امن‌تره!
‫هی!!!
‫نمی‌دونم چی رو می‌خواد بشکنه.
‫یه کلمه هم حرف نمی‌زنم. یه کلمه هم حرف نمی‌زنم.
‫حتی یه کلمه.
‫پوف!
‫هی، چرا داری عجیب و غریب رفتار می‌کنی؟
‫اگه تنها باشی، سلامتیت رو به خطر می‌ندازی.
‫مادرت میاد و یه مدت پیشت می‌مونه.
‫منظورت چیه؟
‫باشه، پس من میام و پیشت می‌مونم.
‫خوبه، مادرت میاد اونجا.
‫نباید بذارم اون دختره به پسرمون نزدیک بشه.
‫حق با منه؟
‫من به حساب اون دختره شهری می‌رسم.
‫این ماشین توئه، هپی؟
‫رنج‌روور، بی‌ام‌و، آئودی چطور...؟
‫- چه دی؟ ‫- آئودی!
‫این یه ماشین به دردنخوره.
‫گودام گولپی ‫یه شات بزن
‫آندی‌پاتی
‫حالا، شهر بنگلور
‫بوی خوشمزه‌ای میده!
‫گودام گولپی
‫یه شات بزن
‫چطور می‌تونم بنوشم وقتی مادرت اینجاست؟
‫چطوره که اینجا این همه کفش زنونه هست؟
‫- هی، سلام! ‫- سلام!!!
‫من باسکی هستم!
‫باسکار!
‫هی، امتیاز چنده؟
‫امتیاز می‌خوای؟
‫سلام!
‫بامیه؟
‫خوشم میاد!
‫چرا سعی نمی‌کنی با پدر شوهرت حرف بزنی؟
‫اون‌قدر جوش آورد که با موتور رفت نیوزلند.
‫خیلی غم‌انگیزه!
‫اون گیر افتاده
‫از این به بعد، با دردسر روبه‌رو می‌شه
‫حالا بهم بگو، کجا می‌خوای بری؟
‫مردم خیلی درباره مراکز خرید حرف می‌زنن.
‫لطفاً منو ببر اونجا.
‫عزیزم
‫ماشین رو روشن کن
‫آندی‌پاتی
‫حالا، شهر بنگلور ‫پاتو بذار جلو.
‫نگران نباش. هیچ اتفاقی برات نمی‌افته.
‫هی، بیا بریم یه دور دیگه.
‫مامان، لطفاً حواست به قدم‌هات باشه.
‫کفش‌های استلا.
‫عینک دودی روبان!
‫منظورت ری‌بنه؟
‫پاهای دیپ.
‫مامان، اون لگینگه!
‫من عاشق این تجربه‌ام.
‫اون گیر افتاده
‫به سمت چپت، و بعد یه دوربرگردان.
‫من دارم می‌رم گوا. چند روز دیگه برمی‌گردم.
‫لطفاً از گوا برام شراب قرمز بیار.
‫این تماس در حال حاضر در دسترس نیست
‫صبح و عصر، اون با سرعت راه می‌ره، ‫تا سطح قند خونش رو کنترل کنه
‫بدون هیاهو، بدون زرق و برق - چیز مهمی نیست، ‫مامان با یه تی‌شرت پولو، جذابیت بی‌دردسر.
‫صبح بخیر داداش.
‫من آما رو تو خونه تنها گذاشتم.
‫طفلکی، برام سواله که داره چی‌کار می‌کنه.
‫چرا تاکسی اپلیکیشن سوییگی هنوز نرسیده؟
‫اگه بهش زنگ بزنم، سرم داد می‌زنه.
‫نمی‌خوام تولدت رو خراب کنم.
‫اشکالی نداره.
‫اوه، نه، اون نباید منو ببینه.
‫فکر کنم یکی دیگه این نزدیکی‌هاست.
‫تاکسی من کجاست؟
‫خاله؟
‫چطور شده که شما اینجایین؟
‫واو! چه تغییری!
‫چطور شده خاله، که این‌قدر تغییر کردین؟
‫همه‌چیز تو یه دقیقه اتفاق افتاد.
‫چطور شده که تو و دوستات این‌موقع شب بیرونین؟
‫لباست قشنگه. مال بچگیاته؟
‫خاله، ایشون دوستم، جونی هستن.
‫- سلام، خاله! ‫- جونی؟
‫امروز تولدشه.
‫امم، ما اومدیم پاب تا جشن بگیریم.
‫ولی بسته‌ست.
‫برای همین موندیم که کجا بریم و جشن بگیریم.
‫به همین خاطره که داریم برمی‌گردیم خونه.
‫چه زندگی غم‌انگیزی. دلم براتون می‌سوزه، دخترا.
‫همچنین تولد جونیه
‫نباید بذارم اون دختره به پسرمون نزدیک بشه.
‫اون متوجه نمی‌شه.
‫ازش برای برگشتن به خونه استفاده می‌کنم.
‫تمام چیزی که نیاز دارین یه جا برای مهمونیه، درسته؟
‫بچه‌ها، شما با ماشین اومدین اینجا؟
‫بزن بریم!
‫خاله، شما هیچ نوشیدنی‌ای نمی‌خورید؟
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫خاله، فقط یه پیک.
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫ خاله، فقط یه پیک.
‫بیخیال خاله.
‫یه پیک. ‫فقط یکی.
‫بدون استثنا فقط یکی.
‫فقط یکی.
‫چطوره؟
‫- یکی دیگه. ‫- ایول!
‫خیلی دوستون دارم!
‫منم دوستت دارم، عزیزم!
‫بابت هر اتفاقی که اون روز افتاد ‫خیلی متاسفم.
‫آما!
‫در رو باز گذاشته. ‫خدا می‌دونه کجا رفته.
‫آما!
‫آما! آما!
‫"هی، حسابی همش بزن..."
‫"بترکون... ریتم رو ببر بالا"
‫"پاهات رو تکون بده، از ریتم جا نمون"
‫"اون یه کوهه، یه کوه دوست‌داشتنی"
‫"یه زیبای برنزه، بی‌نظیر"
‫"اون یه کوهه، یه کوه دوست‌داشتنی"
‫"بترکون"
‫"اون یه مجسمه مومی‌ه"
" سینمای هند را متفاوت با بهارات مووی دنبال کنید "
‫داری با یه آهنگ آیتم‌دار می‌رقصی؟
‫از اتوبوس تخت‌خواب‌دار برات خبری نیست. ‫با اتوبوس معمولی سفر کن.
‫لعنت به رفاقتت.
‫خداحافظ!
‫بهم زنگ بزن.
‫خداحافظ.
‫گورت رو گم کن برو خونه.
‫نمی‌دونم هنوز کاویا رو دوست داری یا نه.
‫ولی من کاویا رو دوست دارم.
‫برام مهم نیست با کی می‌خوای ازدواج کنی.
‫ولی کاویا عروس من میشه.
‫هی، از کاویا عذرخواهی کن.
‫من پدرت رو مدیریت می‌کنم.
‫اینا مال منه.
‫مال تو نیست.
‫مجبور نیستیم از همدیگه عذرخواهی کنیم.
‫پس؟
‫از پدرم عذرخواهی کن.
‫چی؟!
‫حتی اگه منم راضی بشم، پدرم قبول نمی‌کنه.
‫تو از مادرم عذرخواهی می‌کنی.
‫ولی من باید از پدر تو عذرخواهی کنم.
‫- نمی‌تونم این کار رو بکنم. ‫- نمی‌دونم قراره چیکار کنی.
‫- ازش عذرخواهی کن. ‫- نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫- باید این کار رو بکنی. ‫- نمی‌کنم.
‫مجبوری!
‫نمی‌کنم!
‫باید بکنی!
‫نمی‌کنم!
‫باید بکنی!
‫عمراً همچین کاری بکنم.
‫پدرم اینجاست.
‫- سلام، بابا. کت‌وشلوار قشنگیه. ‫- آره! یه روز خیلی خسته‌کننده.
‫آره، چرا بهم زنگ زدی؟
‫- سلام، قربان. ‫- هی!
‫قربان، آقا، قربان.
‫- بابا! ‫- برو بیرون!
‫- هی، از اینجا برو بیرون. ‫- قربان، متاسفم.
‫قربان، ایشون دختر منه.
‫- اون دختر منه. ‫- بابا!
‫قربان، آقا.
‫'پوشیدن کت‌وشلوار از تو ‫یه میلیونر نمی‌سازه.'
‫'اون کت‌وشلوارهای لعنتی‌تون رو در بیارید! ‫درشون بیارید، دلقک‌ها!'
‫- قربان، آقا، قربان، لطفاً بپوشینش. ‫- بابا، داری چیکار می‌کنی؟
‫قربان، پدرم از روی تکانه عصبی حرف زد.
‫نمی‌خوام اونو جلوی چشمم ببینم. ‫شما، لطفاً برو.
‫- لطفاً، بابا. ‫- من ازش خواهش کردم که ازت عذرخواهی کنه.
‫من به نمایندگی از پدرم عذرخواهی می‌کنم.
‫حراست!
‫قربان، دارم التماس‌تون می‌کنم.
‫- هی، لطفاً، این کارا چیه، کاویا؟ ‫- لطفاً منو ببخشید.
‫- بابا! ‫- قربان، لطفاً. آقا، خواهش می‌کنم.
‫- قربان، لطفاً. ‫- بلند شو!
‫- آقا، خواهش می‌کنم. ‫- بلند شو. اشکالی نداره.
‫پدرت حتی یه ذره از ‫ادب و نزاکتی که تو داری رو نداره.
‫- قربان، میل دارین یکم قهوه بخورین... ‫- نه، نمی‌خوام.
‫یه لیوان ساتوکودی چطور؟
‫ساتوکودی دیگه چیه؟
‫بابا، منظورش آب لیموشیرینه.
‫- برام یه آب لیموشیرین بیار. ‫- باشه.
‫- بدون یخ. ‫- کاویا!
‫عذرخواهیت رو می‌پذیرم.
‫ممنونم.
‫اما این برای من کافی نیست.
‫قربان؟
‫به خاطر شماها، ‫احترام و آبروی من خدشه‌دار شد.
‫اوه، نه!
‫می‌خوای که همه چیز رو فراموش کنم؟
‫بله، قربان.
‫ازم می‌خوای که ‫همه چیز رو فراموش کنم...
‫و انتظار داری دخترم بگه ببخشید ‫و تو رو به عقدش در بیارم؟
‫بله، قربان.
‫تو... مطمئنی؟
‫کاملاً مطمئنم، قربان.
‫بفرمایید آب لیموشیرین‌تون ‫بدون یخ.
‫خب، همون‌طور که تو اومدی ‫و ازم عذرخواهی کردی...
‫به همون شکل، پدرت ‫باید ازم عذرخواهی کنه.
" تنها راه بروز ماندن و بروز شدن بهارات مووی است "
‫قربان! کاویا! کاویا!
‫- بابا، لطفاً! ‫- همینه که هست!
‫فقط در صورتی که پدرش ازم عذرخواهی کنه...
‫این عروسی سر می‌گیره.
‫حرف آخرم همینه!
‫- قربان، آقا، قربان، آقا... ‫- بابا، خواهش می‌کنم!
‫لیموشیرین!
‫خب، قضیه از این قراره.
‫یه موضوع احمقانه‌ست.
‫نگران نباش. ‫تو برگرد خونه.
‫۲ گونی کاه.
‫سلوام، ۵۰ تا عکس تو ‫اون کیف هست. بیارشون برام.
‫دلال اینا رو بهم داد.
‫اینا زمین‌دارای منطقه‌های اطرافن.
‫مامان، این مزخرفات چیه؟
‫اینا عکسای مردهاست. ‫در مورد من چی فکر کرده؟
‫صبر داشته باش!
‫هپی، من به اون مرده ‫که از بنگلور اومده اعتماد ندارم.
‫یه عالمه وام گرفته.
‫اینا عکسای ‫اربابای خیلی پولدار تو منطقه خودمونه.
‫اونا به شدت ثروتمندن.
‫اونا بدون اینکه عمامه، کلاه ایمنی یا گردنبند ‫بندازن تو جمع ظاهر نمیشن.
‫حاضرن دخترهاشون رو با ‫جهیزیه‌ای که درخواست میشه شوهر بدن.
‫آپا، من عاشق کاویا هستم.
‫خیلی خب، نمی‌خوام نقش منفیِ ‫داستان عاشقانه تو بشم.
‫ممنونم، آپا.
‫مشکل بین ‫پدر اون و منه.
‫بله، آپا.
‫می‌تونی ازش بخوای این کار رو بکنه.
‫اگه حتی یه روپیه بیشتر از اینا بهم پول بده ‫من قبول می‌کنم.
‫چی گفتی؟
‫منظورم جهیزیه بود، پسرم.
‫- چی؟ ‫- جهیزیه! جهیزیه!
‫آپا، چت شده؟
‫چطور می‌تونیم این‌قدر بی‌فرهنگ باشیم؟
‫حق با توئه، پسرم.
‫مگه اونا به ما نمی‌گفتن ‫احمق‌های بی‌فرهنگ؟
‫مگه این فرهنگ ما ‫توی نسل‌های مختلف نبوده؟
‫باشه، جهیزیه رو فراموش کن.
‫دلم براشون می‌سوزه.
‫بله، آپا.
‫چرا برای تنوع سعی نکنیم مدرن باشیم؟
‫جهیزیه نمی‌خوام. ‫بیخیالش شو.
‫آره، بیا فراموشش کنیم.
‫اما یه چیزی...
‫اونا خانواده ما رو دعوت کردن ‫و تحقیرمون کردن.
‫آره، همین کار رو کردن.
‫نباید فراموشش کنیم؟
‫چرا، باید بکنیم.
‫باید فراموشش کنیم و دخترش رو ‫به عنوان عروس‌مون بپذیریم.
‫حتماً!
‫پس، از پدرش بخواه که بیاد ‫و ازم عذرخواهی کنه.
‫اون وقت، قبول می‌کنم!
‫- مامان! ‫- اونم دقیقاً همین حرف رو به من زد.
‫آما!
‫آپا، لطفاً این کار رو نکن.
‫هی، فقط در صورتی که اون با خانواده‌ش عذرخواهی کنه، ‫این عروسی سر می‌گیره.
‫وگرنه، یکی از این زمین‌دارها ‫خانواده همسر ما میشه.
‫۱۰۰ گونی کاه.
‫حالا باید چیکار کنیم؟
‫من یه نقشه دارم. همون کاری که میگم رو بکن.
‫بابا، پدر هپی، ‫قبول کرد که ازت عذرخواهی کنه.
‫پس بهش بگو بیاد و عذرخواهی کنه.
‫بابا، ولی یه درخواست کوچیک داره.
‫اون حاضره عذرخواهی کنه.
‫اما فقط توی شهر خودش ‫عذرخواهی می‌کنه.
‫چی؟
‫به هر حال، بعد از عروسی ‫ما می‌ریم خارج از کشور.
‫بعد از اون، ‫به ندرت به هند برمی‌گردیم.
‫بنابراین، برای همین یه بار، ‫اونا ما رو به شهرشون دعوت کردن.
‫اون جلوی همه توی شهرش ‫ازت عذرخواهی می‌کنه.
‫بعد از اون اتفاق، اونا قصد دارن ‫که دیگه هیچ‌وقت به بنگلور نیان.
‫اونا خجالت‌زده هستن.
‫'این چیزی نبود که براش برنامه‌ریزی کرده بودیم؟'
‫صبر کن، داره بهش فکر می‌کنه.
‫'حالا که داری بازی در میاری. ‫اون یکی موضوع رو هم بهش بگو.'
‫'چرا فقط خانواده من ‫باید تحقیر بشن؟'
‫وایسا!
‫اونا حتی حاضرن بیان اینجا ‫تا ازت عذرخواهی کنن.
‫اما در عوض انتظار دارن...
‫...یه روپیه بیشتر بگیرن، بابا.
‫چی؟
‫جهیزیه!
‫این دیگه چه چرندیه؟
‫حالا می‌بینی اونا واقعاً کی هستن؟
‫بیخیال شو، بابا.
‫ما نمی‌تونیم ذهن‌های قدیمی، ‫به ظاهر بافرهنگ و احمقانه‌شون رو عوض کنیم.
‫من به روش‌های اونا اهمیتی نمیدم.
‫برای ما، عذرخواهی‌مون مهمه.
‫فقط یه عذرخواهی.
‫بذار ازمون عذرخواهی کنن.
‫دختر کوچیک‌ترمون ‫الان تو تعطیلاته.
‫ازم می‌خواست ‫که اونو یه جایی ببرم.
‫بزن بریم، لطفاً!
‫- خواهش می‌کنم بابا. ‫- کافیه!
‫منو احمق فرض نکن.
‫داری رو اعصابم راه میری!
‫- گور بابای نقشه‌ات. قطع کن! ‫- کاویا!
‫- سلام عرض شد! ‫- بفرمایید، خوش اومدین!
‫خوش اومدین! خوش اومدین!
‫واو!
‫عجب مردی!
‫سلام!
‫هی، چرا دخترت جلیقه پوشیده؟
‫نمی‌تونی یه لباس درست و حسابی براش بخری؟
‫هی، اون کسیه که برای من لباس می‌خره.
‫سلام!
‫چطور جرأت می‌کنی به بچه اشاره کنی؟ ‫بیا تو، تیکه‌تیکه‌ت می‌کنم.
‫هی، همین‌جا وایسا. ‫کجا داری در می‌ری؟
‫بهش بگو عذرخواهی کنه و بره.
‫ما تازه رسیدیم. ‫لطفاً صبر کن.
‫اون عذرخواهی می‌کنه.
‫اون مغروره. ‫فکر نمی‌کنم عذرخواهی کنه.
‫مامان!
‫هپی، حالا که خانواده دخترت ‫رسیدن.
‫حالا نقشه‌ات چیه؟
‫اون از همین الان شروع کرده به نقشه کشیدن.
‫دیگه چی؟ ‫نقشه اینه که مجبورش کنیم عذرخواهی کنه.
‫چون اینجا زمین ماست، راحته که ‫پدرم رو مجبور به عذرخواهی کنیم.
‫رفیق، یه نقشه معرکه دارم.
‫نقطه ضعف پدرت چیه؟
‫من نقطه ضعفشم. ‫همیشه به من گیر میده.
‫نه رفیق، یه نقطه ضعف دیگه هم هست.
‫آمادئوس مون واک.
‫
‫من خیلی شر به پا کردم. ‫این که مثل آب خوردنه!
‫حضور افتخاری پرمجی
‫شانتی
‫لاکشمی
‫شوتا
‫شکیلا!
‫گوری...
‫پروردگارا شکرت! ‫پروردگارا شکرت!
‫قدرت مطلق عالیه.
‫پروردگارا شکرت! ‫استایل پرمجی.
‫خدا کنه گند نزنه.
‫شاید به نظرت مثل ‫یه دلقک بیاد.
‫اما وقتی نوبت اجراش برسه...
‫می‌ترکونه!
‫اما یه نحسی نجومی بزرگ ‫تو طالعتونه.
‫اوه نه، اصلاً آمادگی شنیدنش رو نداشتم.
‫راه چاره‌ای برای ‫رفع این نحسی هست؟
‫آقا باید با پای پیاده به کاسی سفر کنن،
‫لخت مادرزاد، و حتی اگه سر و ته وایسن ‫و ریاضت بکشن
‫فقط یه احتمال جزئی ‫برای رفع این نحسی وجود داره.
‫یه راه چاره دیگه.
‫خانم
‫شما باید کاوادی رو حمل کنید و نیزه مذهبی ‫رو تو گونه‌هاتون فرو کنید
‫و حتی اگه ۳۰۰ دور دورِ ‫معبد خدای خودتون بچرخید...
‫بازم فقط یه احتمال جزئی ‫برای رفع نحسی وجود داره.
‫متوجه شدین؟
‫ما برای این کارا خیلی پیریم. ‫یه چیز ساده‌تر پیشنهاد بده.
‫همون‌طور که خواستین، ‫یه راه حل ساده پیشنهاد می‌دم.
‫۵ نفر از فامیلای داخل ‫و خارج از شهر رو بیارین.
‫حسابی بهشون غذا بدین.
‫بعد به درگاه قدرت مطلق دعا کنید.
‫و به گناهایی که تو زندگی قبلی‌تون ‫مرتکب شدین فکر کنین.
‫روی زمین دراز بکشین...
‫و طلب بخشش کنین
‫این‌طوری نحسی رو کاملاً از بین می‌برین.
‫اون‌وقت نسل شما تا ۳۰۰ سال ‫آینده در امان می‌مونه.
‫اوه، نه!
‫یهو داره خوب بازی می‌کنه.
‫تا جایی که گیر نیفته.
‫هرچند شبیه عباسِ بازیگر شده.
‫خانواده مزخرف.
‫مزخرف؟
‫اینا کی‌ان؟
‫اینا فامیلای همسرمون از خارج از شهرن.
‫واو! چه عالی.
‫چرا راه چاره رو از همین خونه شروع نکنیم؟
‫لطفاً برید، بیفتید به پاشون، ‫و عذرخواهی کنید.
‫روی زمین دراز بکشید...
‫یالا خاله، عمو، بلند شید.
‫انرژی بیشتری می‌خوام. ‫یالا، برید!
‫دارن در می‌رن. ‫یالا. انجامش بدین.
‫جناب حکیم، یه اصلاح کوچیک.
‫بگو!
‫طالع‌بینی مال اوناست، ‫نحسی‌ها هم همین‌طور.
‫اوه، نه!
‫هی!
‫پسرم گفت که میاین.
‫برای همین از دختر فامیلمون خواستیم ‫طالع‌بینی‌شون رو بگیره.
‫اوه، خوبه، خوبه!
‫- هپی، بیا اینجا. ‫- من همین‌جا جام خوبه.
‫ولم کن.
‫فکر می‌کنی ‫پدرزنت لخت مادرزاد راه می‌ره،
‫و برای خدای کاسی سر و ته ‫ریاضت می‌کشه؟
‫اوه نه، این چندش‌آوره!
‫پس بیاید به روشی ساده تمومش کنیم.
‫همون‌طور که حکیم پیشنهاد داد، ‫ازشون بخواه بیفتن به پام و عذرخواهی کنن.
‫حس می‌کنم کلاهبرداره.
‫بذار یه چکی بکنم. ‫بلندش کن.
‫- بلندش کن. ‫- هی، مسخره‌بازی درنیار.
‫آقا، لطفاً یه دقیقه با من بیاین.
‫لطفاً، یه دقیقه.
‫لطفاً بفرمایید داخل آقا.
‫بیاین آقا ‫لطفاً.
‫آقا، پدرم یکم خجالت می‌کشه ‫باهاتون روبرو بشه.
‫ایشون داخل این اتاقه.
‫بابا!
‫ایشون اینجاست، بابا.
‫پدرِ عروس...
‫من حتی صلاحیت ندارم تو روتون نگاه کنم ‫و عذرخواهی کنم.
‫بنابراین، فروتنانه ازتون خواهش می‌کنم...
‫که منو ببخشید.
‫شما مرد عاقلی هستین.
‫وقتی شما تونستین تا اینجا بیاین ‫تا منو ببینین
‫انصافه که ‫منم یه قدم بیام جلو.
‫به خاطر قدرت مطلق، لطفاً منو ببخشین.
‫این بزرگترا هستن که باید با شرایط کنار بیان.
‫پس لطفاً منو ببخشین.
‫لطفاً منو ببخشین.
‫از این به بعد دیگه همچین اتفاقی ‫اینجا نمی‌افته.
‫
‫هی، کیه؟
‫اگه عذرخواهیم رو قبول کنین...
‫...خانواده‌هامون می‌تونن دور هم جمع بشن ‫و مثل یه فیلم موزیکال آواز بخونن.
‫
‫می‌تونیم تا آخر عمر به خوبی و خوشی زندگی کنیم.
‫هی، همون یارو بنگلوریه‌ست؟
‫پامو بذارم بیرون، کارت تمومه!
‫به جای عذرخواهی کردن، ‫داری قایم‌موشک بازی می‌کنی.
‫هی، درو باز کن.
‫هی، کی اونجاست؟ ‫درو باز کن!
‫خیلی وقتا ‫اومدم تا ازتون عذرخواهی کنم.
‫اما شما تو دستشویی بودین.
‫یا اینکه داشتین ‫دستشویی رو می‌شستین.
‫اولین باری که دیدمتون، یاد ‫دوست بچگیم گوناسکاران افتادم.
‫شما هم مثل دوست من بانمک ‫و تپلی هستین.
‫هر وقت می‌رفتیم دانشگاه...
‫با گوش دادن به آهنگای رفاقت‌تون ‫روزی نبود که احساس غم نکنم
‫حس می‌کنم ‫دوست دوران بچگیم رو دیدم.
‫لطفاً عذرخواهیم رو بپذیرین.
‫خانواده کلاهبردار!
‫آقا، آقا، آقا. آقا!
‫شما احمق یا دیوونه نیستین.
‫شما آدم روشن‌بینی هستین.
‫بابا، اون عذرخواهیت رو قبول کرد.
‫لطفاً حالا بیا بیرون.
‫چرا داره خارج از متن حرف می‌زنه؟
‫فکر کنم انتظار ‫اجرای بهتری رو داره.
‫تو نمی‌دونی، هپی. ‫تو نمی‌دونی.
‫برای تو، پدرت...
‫اوه نه، متأسفم!
‫می‌خوای منو احمق فرض کنی؟
‫آقا، کمکی از دستم برمیاد؟
‫اون بیرون کلی کار ریخته. ‫برو به اونا برس.
‫- فقط داره خودنمایی می‌کنه. ‫- باشه آقا.
‫یه حکیم استخدام کردیم و ‫تقلید صدا هم امتحان کردیم.
‫با این حال، من هر بار گیر می‌افتم. ‫و تو قسر در میری.
‫داره گند می‌خوره به همه‌چی. ‫نگهش دار.
‫- تو همش نقشه‌ها رو خراب می‌کنی. ‫- من از کجا باید می‌دونستم طرف گند می‌زنه؟
‫- تو نمی‌فهمی داری چیکار می‌کنی. ‫- همه چی رو از من انتظار نداشته باش.
‫- چرا نمی‌تونی یه فکری بکنی؟ ‫- اوه، نه! ببخشید، آقا.
‫ببخشید، آقا.
‫داره عذرخواهی می‌کنه!
‫یه تیر و دو نشون!
‫داره واضح عذرخواهی می‌کنه.
‫تو همین الان پدرزنت رو بیار.
‫این چطوری قراره جواب بده؟
‫باشه، یه نقشه‌ای بهم بگو که جواب بده.
‫- می‌رم بیارمش. ‫- گمشو، لعنتی!
‫نمی‌ذارم یه فرصت هم از دستم بپره.
‫امروز قراره این قضیه رو تموم کنم.
‫اگه این جواب بده، ‫اونو با خانواده‌اش می‌فرستم خارج.
‫برو! برو! برو!
‫بعدش، این خونه رو بالا می‌کشم.
‫هنوزم نمی‌تونم بهش اعتماد کنم.
‫دوباره امتحانش می‌کنیم.
‫آه، یک
‫ببخشید، آقا.
‫بیایم دوباره امتحان کنیم.
‫- ببخشید، آقا. ‫- اشکالی نداره، آقا.
‫عجب مردی!
‫هی، هپی، زود بیا!
‫این چه مسخره‌بازیه کاویا؟ ‫تو این گرما داری منو کجا می‌بری؟
‫آقا، فقط اگه بیاید بیرون ‫می‌تونید خونه‌ام رو ببینید.
‫اینا پله‌ست، ‫و به اتاق نشیمن می‌رسه.
‫- آقا، لطفاً برید داخل. ‫- هی! احمق!
‫احمق، چند بار ‫باید بهت بگم؟
‫اوه نه!
‫من به زور وایسادم، ‫بعد تو داری سیخونک می‌زنی به کمرم.
‫- داره بهم فحش میده. ‫- مغزت تو سرته یا یه جای دیگه؟
‫منظورش چیه؟
‫- این چیه؟ ‫- اگه کسی دوباره بخواد بهم سیخونک بزنه...
‫- خشم منو می‌بینه. ‫- یه کاری بکن.
‫همینجوریشم از دست اون مرد ‫که اینجاست اعصابم خورده.
‫- آقا، داره بهش فحش میده. ‫- بابا!
‫- بابا، بیا بریم. ‫- اون که به تو فحش نمی‌ده.
‫- آقا، بیاین بریم داخل. ‫- بریم!
‫توِ احمق!
‫هی، تنها کاری که بلدی اینه که ‫گند بزنی به همه‌چی.
‫- اینجا چه خبره کاویا؟ ‫- زنده زنده پوستتو می‌کنم.
‫همه کاری دارن می‌کنن ‫جز اونی که به خاطرش اومدیم.
‫دارن خونه رو تزئین می‌کنن.
‫می‌خوان ما رو اینجا گیر بندازن ‫و عروسیشون رو راه بندازن.
‫عروسی مخفیانه؟
‫اون‌طوری که تو فکر می‌کنی نیست.
‫بفرمایید چای بخورید. ‫چای زنجبیل.
‫کاویا، نخور.
‫اوه، نه! همه چی رو اشتباه متوجه شدید.
‫تزئینات واسه ‫عروسی اونا نیست.
‫واسه سالگردمونه.
‫- چی؟ ‫- سالگردمون نزدیکه.
‫واسه همین داریم خونه رو تزئین می‌کنیم.
‫امسال همه‌تون پیش ما هستید.
‫پس، دلمون خواست ‫یه جشن حسابی بگیریم.
‫دلم می‌خواد بمونید، بخورید، ‫جشن بگیرید و دعامون کنید.
‫بفرمایید چایتون رو بخورید. ‫داره سرد می‌شه.
‫چای زنجبیل!
‫- بخور. ‫- باشه.
‫من هنوز اون چیزی که به خاطرش ‫اومدیم اینجا رو نگرفتم.
‫چرا داره داد می‌زنه، ‫"من هنوز نگرفتمش."؟
‫اوه، چیزی نیست.
‫خیلی از گوشت بزمجه خوشش میاد.
‫یکی بهش گفته ‫که این غذای مخصوص شهر ماست.
‫از وقتی اومده ندیدتش.
‫عصبانیه ‫و داره گوشتش رو طلب می‌کنه.
‫اومده بود معذرت‌خواهی کنه، ‫ولی الان داره گوشت طلب می‌کنه.
‫اونم گوشت بزمجه.
‫صبور باش.
‫بهشون گفتم تا سالگردمون ‫بمونن.
‫موقع برگشت ‫ازتون معذرت‌خواهی می‌کنه.
‫تو این فاصله، تو برو ‫یه بزمجه خوب شکار کن.
‫بزمجه شکار کنم؟
‫این کار واسه تو مثل آب خوردنه.
‫من هنوز نگرفتمش.
‫انگار زده به سرش.
‫من می‌رم شکارش. ‫بهش بگو که ردیفش می‌کنم.
‫چرا خودت بهش نمی‌گی؟
‫پدرزن، اون گوشتی که می‌خواستی...
‫در مورد گوشت بزمجه داد نزن.
‫حالا بهش بگو.
‫پدرزن، چیزی که به خاطرش اومدی ‫رو می‌گیری.
‫حتماً می‌گیریش.
‫تا سالگردمون به دستش میاری.
‫لطفاً بمونید، بخورید، و ‫بعدش می‌تونید برید.
‫"باغی که خدا بهش برکت داده، ‫ماهی که اون بالا می‌رقصه"
‫"اون خونه ماست"
‫"وقتی بیرون بارون می‌باره، ‫آشیونه ما جاییه که"
‫"تو وجود هم گرما رو پیدا می‌کنیم"
‫"مثل موزهای یه خوشه، ‫مثل ریشه‌هایی که به زمین گره خوردن،"
‫"همه ما اینجا با هم زندگی می‌کنیم"
‫"بدون اینکه محبتمون رو از دست بدیم ‫بدون نقاب"
‫"مثل بچه‌های معصوم می‌خندیم"
‫"هر چی می‌خواد بشه..."
‫"هر چی می‌خواد بیاد، هر چی می‌خواد بره،"
‫"روابط بهشتی روی زمینن"
‫"دلبستگی ما یه هنره"
‫هی!
‫هی! هی، هی، هی!
‫"باغی که خدا بهش برکت داده، ‫ماهی که اون بالا می‌رقصه"
‫"اون خونه ماست"
‫"وقتی بیرون بارون می‌باره، ‫آشیونه ما جاییه که"
‫"تو وجود هم گرما رو پیدا می‌کنیم"
‫لطفاً منو ببخشید، آقا.
‫بیا بریم، بابا.
‫اوه نه!
‫هی خپله! ‫گمشو.
‫بابا! ‫خواهش می‌کنم.
‫لطفاً برید. من ردیفش می‌کنم.
‫آقا امروز روزه سکوت گرفته. ‫چیزی که می‌خواد بگه اینه که...
‫مسئولیت تمام اشتباهات تا امروز ‫با منه.
‫می‌گه لطفاً منو ببخش.
‫- این همه حرف زد؟ ‫- بله، آقا.
‫می‌خوام از زبون خودش بشنوم.
‫نوازنده که نیست ‫سریع متوجه بشه.
‫"ممکنه دور دنیا رو بگردیم،"
‫"ولی بازم یه جایی تنها می‌مونیم"
‫خانم‌های عزیز من!
‫بدش به من.
‫نمکش رو بچش.
‫دنبال نمکی؟
‫"با هم شوخی می‌کنیم، ‫و بعدش آشتی می‌کنیم"
‫"بدون اینکه تو دلمون کینه‌ای باشه، ‫همیشه به هم عشق می‌ورزیم"
‫جلسه تموم شد. ‫ایمیل‌ها رو بفرستید.
‫این چیه؟
‫این چه فیلمیه؟ ‫کلی آدم سفیدپوست توشه.
‫فیلم نیست. ‫من تو جلسه‌ام.
‫- اوه، جلسه! ‫- لطفاً!
‫"هر چی می‌خواد بشه..."
‫"هر چی می‌خواد بیاد، هر چی می‌خواد بره،"
‫پدرزن، اینم گوشت بزمجه‌ای ‫که خواسته بودی.
‫گوشت بزمجه؟
‫بفرمایید بخورید.
‫احمق!
‫"دلبستگی ما یه هنره"
‫"باغی که خدا بهش برکت داده، ‫ماهی که اون بالا می‌رقصه"
‫"اون خونه ماست"
‫"وقتی بیرون بارون می‌باره، ‫آشیونه ما جاییه که"
‫"تو وجود هم گرما رو پیدا می‌کنیم"
‫هی!
‫ریتو! ریتو!
‫ریتو! ریتو! راجیو!
‫- ریتو! ‫- ریتو!
‫ریتو!
‫ریتو! ریتو!
‫- ریتو! ‫- ریتو!
‫- کاویا! ‫- بابا، ریتو!
‫به خاطر همینه که نمی‌خواستم ‫بیام اینجا.
‫حالا چطوری ببریمش ‫بیمارستان؟
‫ریتو! ریتو!
‫چی شده؟
‫- خودم ردیفش می‌کنم. ‫- بذار کمکت کنم.
‫- ولش کن.
‫آقا، استرس نداشته باشید. ‫چیزی نیست آقا، ما مراقبیم.
‫مونیاندی! ساراوانا!
‫تخت رو بکشید بیرون.
‫اینجا بخوابونیدش.
‫ریتو، تو که تا همین چند لحظه پیش خوب بودی.
‫توروخدا دخترم رو نجات بدید.
‫زود باشید، به دکتر زنگ بزنید.
‫- دکتر اینجاست. ‫- شلوغ نکنید. بذارید نفس بکشه.
‫- ریتو، من اینجام. ‫- لطفاً معاینه‌اش کنید.
‫لطفاً مراقب باشید.
‫- لطفاً دخترم رو نجات بدید. ‫- دخترتون خوب می‌شه.
‫گریه نکن.
‫خوب می‌شه.
‫پاپو، تو نتونستی. ‫ولی من تونستم.
‫نشونم بده.
‫بوم!
‫تو مسخره‌ام کردی! ‫ازت شاکیم.
‫ریتو! ریتو، خوبی؟
‫ریتو!
‫جای نگرانی نیست.
‫احمق‌های بی‌فرهنگ!
‫فهمیدم که گدان!
‫یواش پاشو.
‫جای نگرانی نیست.
‫یه گرفتگی عصبی خفیف داشت.
‫عصب رو آزاد کردم.
‫دارویی که براش می‌نویسم رو ‫با عسل بهش بدید.
‫خوب می‌شه.
‫نگران نباشید.
‫لطفاً گریه نکنید.
‫ترسیدم یه بلایی ‫سر دخترم بیاد.
‫کمکی که همه‌تون کردید رو ‫همیشه یادم می‌مونه.
‫چیزی نشد که.
‫خیلی ممنونم.
‫ممنون که دخترم رو نجات دادید.
‫هیچ جای نگرانی نیست. ‫الان حالش خوبه.
‫داروها همیشه ‫نمی‌تونن ما رو درمان کنن.
‫جاهایی که دوست داریم و آدمایی که عاشقشونیم ‫هم می‌تونن حالمون رو خوب کنن.
‫اون عاشق خونه ما ‫و بازی با پاپوئه.
‫هر وقت دلتون خواست ‫می‌تونید بیاریدش خونه ما.
‫داری از پرنده‌ها عکس می‌گیری؟
‫نه از پرنده‌ها نه
‫همین نزدیکیا لوکیشن‌های خوبی داریم.
‫می‌رم سمت دریاچه همین نزدیکی.
‫بیا بریم اونجا عکس بگیریم.
‫گوشی؟
‫دریاچه خیلی بهتر از اون ‫استخر شماست. بیا بریم.
‫خب، داری از ‫سرسبزی و رودخونه‌ها لذت می‌بری؟
‫بیا این نارگیل نرم رو بخور. ‫مزه عسل می‌ده.
‫چرا یه کم گپ نزنیم؟
‫گپ بزنیم؟
‫از پدر و مادرت برام بگو.
‫پدرم یه بیزینس‌من بود.
‫مادرم خانه‌دار بود.
‫پدرم تو کارش ‫یه ضرر خیلی بزرگ داد.
‫تقریباً آواره کوچه و خیابون شدیم.
‫دهلی رو ول کردیم و اومدیم چنای.
‫هم‌زمان هم درس می‌خوندم هم کار می‌کردم ‫تا بتونم خرج خانواده رو بدم.
‫چون پول نداشتم ‫خیلی التماس این و اون رو کردم.
‫تا اینکه کاویا به دنیا اومد...
‫روزای خیلی سختی رو گذروندیم.
‫تازه بعد از اینکه اون به دنیا اومد...
‫یه کار خوب تو یه شرکت معتبر پیدا کردم.
‫از اون موقع به بعد خیلی پیشرفت کردم.
‫بچه خوش‌قدمی بوده.
‫عالیه! خیلی عالیه!
‫پس تو هم برای اینکه موفق بشی ‫خیلی سختی کشیدی.
‫از پدر و مادرت برام بگو.
‫در مورد پدرم؟
‫اسم پدرم ساپانی بود ‫و به من می‌گفتن پسر ساپانی.
‫پدرم و خواهر برادراش ‫با معلولیت به دنیا اومده بودن.
‫می‌گفتن یه مشکل ژنتیکیه.
‫چون نمی‌تونستن درست راه برن ‫هیچ‌کدومشون مدرسه نرفتن.
‫پدرم و خواهر برادراش سواد ‫نداشتن، واسه همین فامیلاشون سرشون کلاه گذاشتن...
‫و ثروتشون رو بالا کشیدن.
‫وقتی ترسیدن که نکنه وارثاشون هم ‫مثل خودشون بشن...
‫اون موقع بود که من به دنیا اومدم.
‫همه معمولاً نگا می‌کنن ببینن ‫بچه تازه به دنیا اومده سفید و خوشگله یا نه.
‫ولی پدرم چک کرد ‫ببینه من بدون معلولیت به دنیا اومدم یا نه.
‫از اینکه بدون معلولیت به دنیا اومده بودم ‫خوشحال بود.
‫فامیل که جای خود داره.
‫مردم شهر بازم فکر می‌کردن ‫من یه چیزی کم دارم.
‫بهم می‌گفتن پسر ساپانی.
‫بعدش لقبم عوض شد ‫به کوتیرای موتای.
‫اسامی مختلفی روم می‌ذاشتن.
‫شاید مردم جور دیگه‌ای بهم نگاه می‌کردن.
‫اما پدرم همیشه منو یه بچه خوش‌تیپ می‌دید.
‫«حتی تو سختی‌ها هم شرایط تحصیل رو برام فراهم کرد.»
‫«خوب درس خوندم و معلم شدم.»
‫«هر کی بهم می‌گفت پسر ساپانی...»
‫«با افتخار و سرِ بلند راه می‌رفتم.»
‫به خاطر کلاهبرداری ملکی از فامیل‌هامون شکایت کردم.
‫حکم دادگاه به نفع ما صادر شد.
‫پدرم عادت داشت موقع راه رفتن سرش رو پایین بندازه.
‫اما من سرشو بالا گرفتم و باهاش قدم زدم.
‫«کل شهر با احترام بهش نگاه می‌کردن.»
‫فقط به خاطر اینکه پدرم معلول بود...
‫هیچ‌وقت ازش متنفر نشدم یا از راه رفتن کنارش خجالت نکشیدم.
‫تا ابد مدیونشم که شرایط درس خوندن رو برام فراهم کرد.
‫اما بچه‌های این نسل...
‫تغییر فرهنگ، استایل، ترند و جسارت.
‫حتی از راه رفتن کنار پدر و مادرشون هم خجالت می‌کشن.
‫زمانه عوض شده.
‫اگه این حرفا رو بزنیم بهمون می‌گن بومر (پیرمرد) و رومون اسم‌های جدید می‌ذارن.
‫تا با فرهنگ مدرن خودشون رو نشون بدن.
‫خیلی خب، نمی‌خوام با نبش قبر کردن داستان‌های قدیمی ناراحتت کنم.
‫من اول می‌رم.
‫شما می‌تونی سر فرصت بیای.
‫آقا اومدن.
‫سلام آقا.
‫خوش اومدین! ‫چی شده که اومدین اینجا؟
‫آقا، شما تو این شهر آدم عاقل و تحصیل‌کرده‌ای هستین.
‫لطفاً با وکیلتون صحبت کنید...
‫...و کارای طلاق دخترم رو انجام بدین.
‫جدی می‌گی؟
‫مگه دامادت آدم خوبی نیست؟
‫واقعاً خوش‌قیافه‌ست. ‫قدش دو متره.
‫مرد خوش‌تیپیه.
‫خودش پافشاری می‌کرد که باهاش ازدواج کنه.
‫هنوز شش ماه از ازدواجش نگذشته.
‫کتکش زدن.
‫با این حال، سنت‌های عقب‌مونده رو تحمل کرد و تو زندگی موند.
‫اما وقتی دیگه از کنترل خارج شد، اومد پیش من تا طلاق بگیره.
‫صبر کن. عزیزم!
‫بیا اینجا.
‫تو تحصیل‌کرده‌ای، با این حال نتونستی یه شوهر خوب انتخاب کنی.
‫می‌تونستی بیشتر راجع بهش فکر کنی.
‫من با وکیلم مشورت می‌کنم و بهت خبر می‌دم.
‫نگران نباش.
‫- ممنون. من دیگه رفع زحمت می‌کنم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫باشه، بفرمایید.
‫بیا بریم.
‫من از گذشته‌ی پدرِ هپی باخبر شدم.
‫اون برای رسیدن به این جایگاه خیلی سختی کشیده.
‫در واقع
‫اکثر آدمای اینجا هم خیلی خوبن.
‫اما کاویا...
‫هر چی که باشه...
‫ما به چیزی که براش اومده بودیم نرسیدیم.
‫آدمای لجباز!
‫سریع وسایلت رو جمع کن، پروازمون دیر می‌شه.
‫فکر کردم گفتی قبل از سالگردمون عذرخواهی می‌کنه.
‫اون یه آدم مغروره.
‫ما الان داریم می‌ریم.
‫ممنون که این مدت خوب ازمون پذیرایی کردید.
‫آقا، یه لحظه.
‫لطفاً منو ببخشید.
‫خیلی از اتفاقات از روی عصبانیت بود.
‫به خاطر بی‌احترامی به شما و جریحه‌دار کردن احساساتتون...
‫من و خانواده‌ام از صمیم قلب ازتون عذرخواهی می‌کنیم.
‫لطفاً ما رو ببخشید.
‫مشکلی نیست.
‫لطفاً گذشته رو فراموش کنید و تدارکات عروسی رو از سر بگیرید.
‫ما عروسی رو تو شهر شما و طبق رسوم شما برگزار می‌کنیم.
‫لطفاً کارا رو شروع کنید.
‫لطفاً با احتیاط برید.
‫باشه، حرکت کن.
‫چی شده که داری مشروب می‌خوری؟
‫همین‌طوری.
‫من وقتایی که خیلی خوشحال یا خیلی ناراحتم می‌نوشم.
‫حسیه که نمی‌تونم توضیحش بدم.
‫تو هم یه پیک می‌خوری؟
‫نه بابا.
‫عادت ندارم.
‫منظورت اینه که عادت نداری با پدرت مشروب بخوری.
‫چرا ازش عذرخواهی کردی؟
‫به خاطر تو این کارو کردم.
‫خیلی وقتا از دستم عصبانی شدی.
‫اما هیچ‌وقت عصبانیتت رو سر من خالی نکردی.
‫تو مرد خیلی خوبی هستی.
‫این نظر من نیست.
‫این نظر کاویاست؟
‫آقا!
‫چرا نرفتید؟
‫- چرا داری گریه می‌کنی دخترم؟ ‫- متأسفم آقا.
‫- لطفاً منو ببخشید آقا. ‫- لطفاً بلند شو.
‫تازه فهمیدم که قضاوت کردن آدما از روی ظاهرشون اشتباهه.
‫اون روز من خیلی دل آناند رو شکستم.
‫لطفاً منو ببخشید.
‫اون مرد خیلی خوبی بود. ‫من این فرصت رو از دست دادم.
‫اما اون دختر نباید این فرصت رو از دست بده.
‫لطفاً اونا رو به هم برسونید آقا.
‫تو یه موهبت از طرف قدرتی برتر هستی.
‫وقتی برای اولین بار دیدمت همچین حسی داشتم.
‫مثل یه شمش طلا می‌درخشیدی.
‫ما هیچ‌وقت برنامه‌ای برای داشتن یه بچه دیگه نداشتیم.
‫چون می‌ترسیدم که مثل پدرم معلول به دنیا بیاد...
‫و بفهمه که مثل تو زیبا نیست.
‫ممکنه ناراحت بشی چون همه مسخره‌ات می‌کنن.
‫اما برای من، هر وقت بهت نگاه می‌کردم از اینکه پسری مثل تو دارم شگفت‌زده می‌شدم...
‫این همیشه بهم کلی شادی می‌داد.
‫آقا، پسرتونه؟
‫آره، پسرمه. ‫خوش‌تیپ نیست؟
‫تو بچگی‌هات از من جدا نمی‌شدی.
‫همیشه به من می‌چسبیدی.
‫اما هرچی بزرگ‌تر شدی، حتی از راه رفتن با من هم خجالت می‌کشی.
‫هی، این شبیه موتور هپیه.
‫راست می‌گی!
‫پدر هپی، کوتورای موتای، معلم مدرسه، کنارش ایستاده.
‫مدل ایستادنش خنده‌داره.
‫اولین بار یه آدم غریبه بهم گفت کوتیرای موتای (تخم اسب).
‫بعد از اون، اهالی شهر برای مسخره کردنم شروع کردن به صدا زدنم با این اسم.
‫منم به این اسم فکر کردم.
‫اسب که تخم نمی‌ذاره. ‫احمق‌ها!
‫با این حال، هیچ‌وقت این سؤال رو از کسی نپرسیدم.
‫باور داشتم یه روزی یکی پشتم درمیاد و ازم دفاع می‌کنه.
‫اما تا به امروز، هیچ‌کس پشتم درنیومده.
‫در واقع، حتی تو هم هیچ‌وقت اعتراضی نکردی.
‫وقتی تِنموژی ازم عذرخواهی کرد...
‫قلبم آب شد.
‫احساس کردم کل شهر ازم عذرخواهی کردن.
‫چرا نباید عذرخواهی کنم وقتی پای پسرم در میونه؟
‫به خاطر همین عذرخواهی کردم.
‫اما تمام تمرکزت رو این بود که منو بندازی به پای خانواده زنت.
‫ولی حتی یه بار هم به ذهنت خطور نکرد که همین کار رو برای پدرت انجام بدی.
‫پدرسوخته!
‫در نهایت تو پسر منی!
‫برو هپی. ‫خوشبخت بشی.
‫می‌دونم که بعد از عروسیت قراره بری خارج.
‫لطفاً همون‌طوری که دوست داری زندگی کن، هپی.
‫پسر، به نظر میاد پدرزنت قضیه رو خیلی اقتصادی جمعش کرده.
‫آقا، لطفاً ساکت شید. ممکنه عروسی رو به هم بزنید.
‫عروسی هپی راج...
‫آقا، اینا کین؟ ‫چه چرت و پرتایی نوشتن؟
‫اینا یه شرکت معروف تشریفات مجالس از بنگلور هستن.
‫تشریفات دامیلان.
‫من از یه جایی می‌شناسمشون.
‫از کجا می‌شناسمش؟
‫بعد از ساعت 8 شب، کارت رو تعطیل کن و هر کاری دوست داری بکن.
‫آقا!
‫هی، شماها!
‫به مدیریت رویداد دامیلان خوش اومدید، آقا.
‫مدیریت رویداد دامیلان؟
‫«هر جا باشم خانه‌ی من است. ‫همه خویشاوندان من‌اند.»
‫«بهتر از این نمی‌شه.»
‫«بدتر از این نمی‌شه.»
‫بچه‌ها، شما از کجا تیروکورال (شعر تامیل) رو بلدین؟
‫آقا، ما تو کل بنگلور مراسم برگزار می‌کنیم.
‫ما مشتریای سلبریتی داریم، آقا.
‫حنابندون، مراسم مهندی، سانگیت، عروسی، نامزدی، بیبی شاور.
‫برای شما، 50 درصد تخفیف.
‫شما خوشحالید و ما هم خوشحالیم (هپی).
‫بیاین یه سلفی هپی (خوشحال) بگیریم.
‫- باشه، باشه! ‫- امیدوارم عکس خوبی بگیرن.
‫بگیرش!
‫- آماده؟ ‫- آماده‌ست.
‫باشه، باشه. واو!
‫خیلی خوش‌تیپ شدی، آقای داماد.
‫ممنون، آقا.
‫هپی، پاسپورتت کجاست؟
‫چطور مگه؟
‫ما یه هفته دیگه باید بریم آمریکا.
‫برای همین واسه کارای ویزا بهش نیاز دارم.
‫چرا ساکتی؟
‫امیدوارم بعد از عروسی پدرت شر به پا نکنه.
‫شری به پا نمی‌کنه آقا.
‫اوکی.
‫تو به کارت برس. ‫سریع آماده شو.
‫داره قبل از بله گفتن ازت تضمین می‌گیره؟
‫ثابت کرد که یه جیره‌خوار شرکتیه.
‫چرا اینقدر باهاشون راه میای؟
‫چون کاویا دختر خوبیه.
‫بابا، کِی قطار راه می‌افته؟
‫فقط وقتی که راننده‌اش بیاد راه می‌افته.
‫اینقدر برای دیدن تاج محل عجله داری؟
‫از این طرف.
‫بابا، کِی قطار راه می‌افته؟
‫باشه، تو چشماتو ببند و تا 100 بشمار.
‫قبل از اینکه تموم کنی، قطار راه می‌افته.
‫آه، باشه بابا.
‫شروع کن به شمردن.
‫یک، دو، سه، چهار...
‫هی، کی داره وقتی قطار ایستاده از دستشویی استفاده می‌کنه؟
‫بیا بیرون!
‫به نظر میاد مأمور قطار آدم روی اعصابیه.
‫یازده، دوازده،...
‫بدون بلیت، اما با یه همراه.
‫- بیست و سه، بیست و چهار. ‫- حواست باشه! می‌دم اخراجت کنن!
‫صد!
‫از این موضوع آگاهم.
‫این به اون معنا نیست که نمی‌تونم بازخواستت کنم.
‫- من دارم وظیفه‌ام رو انجام می‌دم. ‫- می‌دونم! ما داریم می‌ریم.
‫هپی، بیا اینجا.
‫- بیا بریم. ‫- من نمیام.
‫- هی، بیا اینجا. ‫- من نمیام.
‫هی، سعی می‌کنی حمایت بچه‌ات رو جلب کنی. فایده‌ای نداره.
‫هی، هپی، بی‌خیال شو.
‫من امکانات تحصیلی خوبی برات فراهم می‌کنم.
‫وقتی بزرگ شدی و پول درآوردی، ‫آپا رو ببر سوار هواپیما کن.
‫این بلیت مادرت هست. ‫تا اون موقع، این بلیت رو نگه دار.
‫اون نمی‌تونه بیاد اینجا.
‫در آینده باید هر دوی ما رو ‫ببری سوار هواپیما کنی.
‫تا اون موقع، این بلیت رو با دقت نگه دار.
‫"من کی‌ام، من اینجا کی‌ام؟ ‫بدون تو من اینجا کی‌ام؟"
‫"چرا، آه چرا، در چشمانم اشک است؟ ‫آیا به خاطر این است که حقیقت را فهمیدم؟"
‫"وقتی زمین خوردم، دستم را گرفتی ‫وقتی گریه کردم، اشک‌هایم را پاک کردی"
‫"فراموشت کردم، پدر عزیزم، ‫پدر عزیزم"
‫"مرا می‌بخشی؟ ‫پدر عزیزم"
‫"من کی‌ام، من اینجا کی‌ام؟ ‫بدون تو من اینجا کی‌ام؟"
‫"تو گنجینه‌ی بازیافته ‫و خوشبختی زندگی من هستی"
‫هپی!
‫- چرا گریه می‌کنی؟ چی شده؟ ‫- هپی، چی شده؟
‫چرا داری برای یه بلیت قطار ‫گریه می‌کنی؟
‫چرا پدر و مادر من نمی‌تونن با ما سوار هواپیما بشن؟
‫شاید اونا خوش‌قیافه نباشن.
‫یا شاید در سطح شما نباشن.
‫حس می‌کنی اونا دهاتی‌ان؟
‫منطقه امن جاییه که توش زندگی می‌کنیم، ‫سبک زندگی‌مون، زبانمون،
‫لباس‌هایی که می‌پوشیم،
‫و جوری که با هم کنار می‌آیم.
‫چطور پای جایگاه اجتماعی ‫به همه‌ی اینا باز شد؟
‫دختر شما وقتی پدرم رو دید، ‫اون رو پدر صدا زد.
‫اما تا به امروز، من هنوز...
‫شما رو آقا صدا می‌زنم.
‫شما به خاطر سبک زندگی مدرن‌تون ‫از ما فاصله گرفتید.
‫بیا بریم. ‫وقت پروازه.
‫بیا بریم، آقا.
‫هی!
‫هی، چی شده؟
‫چی شده؟ ‫چرا برگشتی؟
‫چی؟
‫چی شده؟
‫پسرم گریه کرد و مجبورت کرد ‫بیاریش برگردونی؟
‫اون هنوز جوونه و ‫خیلی احساساتی می‌شه.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫چرا پروازت رو از دست دادی؟ ‫چی شده؟
‫وای، نه، موضوع چیه؟
‫وای، نه، چرا گریه می‌کنی؟
‫چی شده؟ ‫لطفاً گریه نکن.
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫- چی شده؟ ‫- لطفاً من رو ببخشید.
‫لطفاً بلند شو. ‫لطفاً به حرفم گوش کن.
‫لطفاً نیفت به پام.
‫اول بلند شو. ‫لطفاً بلند شو.
‫چی شده؟
‫بیا بریم. ‫وقت پروازه.
‫بیا بریم، آقا.
‫بلیت رو نشونم بده.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج.
‫شش، هفت، هشت، نه، ده، یازده،
‫دوازده، سیزده،
‫هی، کی داره تو قطارِ متوقف‌شده ‫از دستشویی استفاده می‌کنه؟
‫بیا بیرون.
‫هی، صدام رو نمی‌شنوی؟
‫اوه، بدون بلیت!
‫گمشو بیرون!
‫بدون بلیت اما با یه همراه.
‫- هی! ‫- آقا، لطفاً، بی‌خیال شید.
‫- بلیت نخریدی... ‫- آقا، لطفاً، آقا.
‫- بلیت نداری اما عذرخواهی می‌کنی. ‫- آقا، لطفاً، آقا.
‫- آقا، آقا، آقا! ‫- دارم بهت می‌گم گمشو بیرون.
‫چرا با همچین آدم بازنده‌ای ‫همراه شدی؟
‫چه آدم چندشی!
‫آقا، آقا، لطفاً، آقا.
‫فقط چون ادای خانواده‌ها رو درمیارید ‫دلیل نمی‌شه باورتون کنم.
‫مشکل چیه؟
‫بلیت شما رو چک کردم. ‫لطفاً برگردید سر جاتون.
‫من تو دهلی مصاحبه دارم.
‫آقا، همسرم بارداره.
‫آقا، این آخرین قطار امروزه.
‫اگه تا فردا صبر کنم ‫کارم رو از دست می‌دم.
‫- من می‌دونم چطور وظیفه‌ام رو انجام بدم. ‫- آقا، من تو دستشویی سفر می‌کنم.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- افتادن به پاش کمکی بهت نمی‌کنه.
‫بیا بیرون، خانم.
‫چرا گوش نمی‌دی؟
‫هی!
‫چرا زدیش؟
‫فکر می‌کنی کسی نیست ‫که بازخواستت کنه؟
‫اونا از یه ایالت دیگه اومدن ‫خدا می‌دونه دارن چی می‌کشن.
‫باعث می‌شم اخراجت کنن.
‫تنها چیزی که می‌خوای یه بلیت رزرو شده است.
‫- کافیه دیگه. ‫- ۹۶،
‫- می‌تونید جای من بشینید. ‫- ۹۷،
‫۹۸، ۹۹،
‫- هی، هپی، بیا اینجا. ‫- نمیام.
‫هپی، بیا اینجا!
‫نمیام!
‫- ممنونم، آقا. ‫- خواهش می‌کنم.
‫گفتی مصاحبه داری. ‫با آرزوی بهترین‌ها.
‫هر چقدر هم که موفق شدی، ‫هرگز فراموش نکن از کجا اومدی.
‫ممکنه چهره‌ام رو فراموش کنی.
‫اما این سفر رو فراموش نکن. ‫بفرمایید.
‫در آینده باید هر دوی ما رو ‫ببری سوار هواپیما کنی.
‫تا اون موقع، این بلیت رو با دقت نگه دار.
‫«پدر کاویا از روی غرور»
‫«گفت تنها در صورتی با ازدواج ما موافقت می‌کنه ‫که پدرم ازش عذرخواهی کنه.»
‫«پدرم بدون هیچ غروری ‫ازش عذرخواهی کرد.»
‫«اما سرنوشت ذات واقعی پدرم رو نه تنها ‫به پدر کاویا نشون داد»
‫«بلکه به من هم نشون داد.»
‫«عذرخواهی‌ای که باید ‫از طرف پدر کاویا انجام می‌شد...»
‫«به صورت طبیعی اتفاق افتاد.»
‫لطفاً من رو ببخشید، آقا.
‫"اشک‌هایم را پاک کردی."
‫"فراموشت کردم، پدر عزیزم، ‫پدر عزیزم.
‫"مرا می‌بخشی؟ ‫پدر عزیزم."
‫"از تو متنفر بودم پدر عزیزم"
‫"مرا می‌بخشی؟ ‫پدر عزیزم."
‫«پسر من هم مثل شماها ‫کت و شلوار پوشیده.»
‫«خیلی بهش میاد و من بهش افتخار می‌کنم.»
‫- ایشون پسر شمان؟ ‫- بله، پسرمه.
‫خوش‌قیافه است؟
‫اون پسر منه!
‫"وقتی لغزیدم و زمین خوردم ‫دستم را گرفتی"
‫«هر چی بزرگتر می‌شیم، ‫احساسات‌مون تغییر می‌کنن.»
‫«و تو بعضی شرایط ‫خدشه‌دار می‌شه.»
‫«شاید تو دلمون از پدرمون ‫کینه به دل گرفته باشیم.»
‫«اما وقتی قلبم پاک بود...»
‫«قهرمان واقعی خودم رو دیدم.»
‫"بدون تو من اینجا کی‌ام؟"
‫"چرا، آه چرا، در چشمانم اشک است؟ ‫آیا به خاطر این است که حقیقت را فهمیدم؟"
‫«تولدت مبارک هپی...»
‫واو! یه هدیه!
‫آپا، پس شکلات دیری میلکی که ‫خواسته بودم کجاست.
‫هی!
‫"هرگز روزهایی را که ‫با تو بازی می‌کردم فراموش نمی‌کنم"
‫"تو خدایان را به من معرفی کردی"
‫"اما تو تنها خدای منی، ‫پدر عزیزم"
‫"تو مرا با عشق فراوان ‫بزرگ کردی..."
‫«حالا، فقط می‌خوام ‫سه تا کلمه بهش بگم.»
‫«اما نمی‌تونم تو روش بهش بگم.»
‫«این زیبایی ‫رابطه‌ی پدر و پسریه.»
‫«این زیباترین رابطه‌ی ‫تمام دنیاست.»
‫"فراموشت کردم، پدر عزیزم"
‫«ببخشید، آپا.»
‫«ممنونم، آپا.»
‫«دوستت دارم، آپا.»
‫"آه لالایی..."
‫"سایه‌ای جدانشدنی ‫که هرگز ترکم نمی‌کند..."
‫"آه لالایی..."
‫"سایه‌ای جدانشدنی ‫که هرگز ترکم نمی‌کند..."
‫"مانند درختی تنها، از تو محافظت کرد ‫تو را در چشمان کوچکش امن نگه داشت"
‫"قلب گمشده ‫برگشت و پیوست"
‫"قلب زخم‌خورده ‫آرام آرام شکوفا شد"
‫"من کی‌ام، من اینجا کی‌ام؟ ‫بدون تو من اینجا کی‌ام؟"
‫"تو گنجینه‌ی بازیافته ‫و خوشبختی زندگی من هستی"
" امیدوارم از دیدن این فیلم لذت برده باشید "
" سینمای هند را متفاوت با بهارات مووی تجربه کنید "