« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
مردی که پول ندارد
از هیچ کس احترامی نمی‌بیند.
و مردی که پول دارد
هیچ وقت به کسی احترام نمیذاره
بوم!
آقای مهتا،
شما حال و هوای دهلی را به بمبئی آوردید.
آقای مهتا،
لطفا کمی کنترل داشته باشید
وقتی انتخابات از راه می‌رسد،
یک مرد حداقل باید ظاهر انسانی داشته باشد.
به هر حال بانک شما
قرار است ادغام شوند.
آقای دیال، آیا آزادی بیان من را سلب می‌کنید؟
و آزادیِ انتظار، هر دو؟
دستاوردهای بانک دو در ۱۵ سال گذشته
با ساکت ماندن به دست نمی‌آید.
چیزی که من می‌خواهم بدانم این است که، چطور؟
چطور می‌توانی اینقدر آبرومندانه و بی‌آبرو باشی؟
شما هیچ وام بدی ندارید،
بدون سرمایه‌گذاری بد،
با این حال شما کرورها روپیه به ما می‌دهید.
چطور؟ چطور؟
میدونی پول کی تو بانکه؟
-مال مردم عادی؟ -درسته.
مال مردم عادی.
آدم معمولی کار می‌کند
تا بتوانیم به هدف خود برسیم.
این پنیر پوله را امتحان کنید.
از شیر الاغ سیبریایی تهیه شده است.
انسان عادی درست مثل الاغ است.
علاقه او در کارش نهفته است، و علاقه ما...
در حساب کاربری او.
او سر 10 روپیه دعوا خواهد کرد...
تا بتوانیم بانک خود را اداره کنیم.
۵۰ روپیه؟ چی داری میگی؟
با 30 روپیه انبه می‌خرید!
بنابراین حساب شما پر شده است
از طریق حساب عمومی.
آقای مهتا، تو باعث مرگ ما خواهی شد...
واقعاً ما را به کشتن خواهی داد.
کی قراره ما رو بکشه؟
چه کسی اهمیت می‌دهد؟
این روزها مردم لایک‌هایشان را می‌شمارند و
داده اینترنت بیشتر از پولشان.
کی اصلاً متوجه ۱۰ یا ۲۰ روپیه میشه؟
آقا، صبر کن!
آقا، بس کن!
بس کن آقا، بس کن!
آقا، بس کن!
اینا رو کجا میبری؟ هی! دستت رو بده به من.
بفرمایید، بردارید. شما هم، لطفاً یکی بردارید.
بفرمایید رفیق، می‌بینی...
برای همه به اندازه کافی هست. اینجا.
من پرتقال دزدیده شده نمی‌خورم.
-ها؟ -درسته!
دولت همین الان هم ما را غارت می‌کند. اگر یک کارمند دولت هم این کار را بکند،
تکلیف ما بیچاره ها چی میشه؟
من هم ویدیوش رو دارم، رفیق.
هی، نه، منو ویروسی نکن.
همه گوش کنید. قضیه اون چیزی نیست که شما فکر می‌کنید.
ببین، وقتی قطار در فریدآباد توقف کرد،
با خودم فکر کردم، بذار یه کم پرتقال بخرم.
دوتا بیست روپیه، من صد روپیه دادم،
او رفت تا پول خرد بیاورد، و قطار راه افتاد.
چی می‌تونم جا بذارم؟ پرتقال‌ها، یا پول؟
من هیچ‌کدام را ترک نکردم.
من ۸ پرتقال دیگر به ارزش ۸۰ روپیه برداشتم،
بعدش دویدم و به قطار رسیدم. پس هنوزم درست حدس زدم.
وای، آفرین، آفرین!
بیا، بیا اون بلیط‌ها رو ببینیم.
بلیط، لطفا.
-اینجا. -بذار ببینم.
مال خودت رو ببینیم.
«در تمام زندگی ما، افرادی هستند که نقش بازی می‌کنند.»
«ما نقش‌های فرعی بازی می‌کنیم.»
«یه جایی نقش اصلی، یه جای دیگه نقش شرور.»
«من TTE راده موهان شارما هستم.»
«در حساب‌ها سرآمد... در اعداد و ارقام شماره یک.»
«لطفاً به قطار شماره ۱۵۲۳ به مقصد گجرات توجه کنید...»
سلام، خانم کوندو.
اوه هو، تنهایی بادام زمینی خوردن.
من تنهام، آقای شارما؟
ریتیک سمت چپم و رنویر سمت راستم نشسته.
-داری منو اذیت می‌کنی. -کی شروع کرد داداش؟
وقتی می‌بینی تنها نشسته‌ام، مجبوری متلک بگویی؟
دو سال از فرار شوهرم می‌گذرد.
از آن زمان، من با بادام زمینی و مشروبات الکلی امرار معاش می‌کنم.
اما هر وقت تو را می‌بینم، انگار در خانه هستم.
-حالا که صحبتش شد، چند وقته که همسرت فرار کرده؟ -آه!
اینم پنالتی های امروز
راوات سینگ، ۱۸۵ روپیه...
«بعد از اینکه پدرش فوت کرد،»
«او با آرزویش برای تبدیل شدن به یک حسابدار رسمی، با چشمانی اشکبار خداحافظی کرد.»
«او شغل پدرش را به عنوان مسئول فنی در راه‌آهن به عهده گرفت.»
«ممکن است راه‌آهن در پاسخگویی کوتاهی کند.»
«اما حساب‌های او همیشه درست است.»
«تک تک صورتحساب‌ها حساب شده است.»
«و او به بچه‌ها هم همین را یاد می‌دهد.»
۰.۰۰۱، جمعش کن.
-آقا، چی می‌خوری؟ -منظورت چیه؟
آقا، میشه اینو خلاصه کنید؟
مقدار 0.001 چقدر است؟
-بیا اینجا... بیا اینجا. -نه، بذار باشه آقا.
«بیا اینجا!»
ارزش این فردِ تنها چیست؟
اون؟ آقا، اون اصلاً هیچ ارزشی نداره.
و ۱۴۰ کرور نفر؟
این کل کشور را تشکیل می‌دهد.
دقیقاً!
این 0.0001 ممکن است هیچ مقداری نداشته باشد
اما اگر آن را در ۱ کرور ضرب کنید، می‌شود ۱۰۰۰.
و شما ارزش ۱۰۰۰ را می‌دانید.
به همین دلیل است که در حساب‌ها، تک تک پیساها مهم هستند.
به مرور ادامه بده. این فقط اعداد هستند، چرا از آنها بترسی؟
همه چیز را بشمار تا همه چیز شمرده شود. 5 روز دیگر می‌بینمت. خداحافظ.
می‌بینمت. خداحافظ.
«یه دوش آب سرد بگیر» خوشتیپ به نظر می‌رسیم، ما امروز خوش‌تیپ به نظر می‌رسیم!
متشکرم.
آماده‌ای؟ -بریم.
«به هر حال، به هر نحوی، هر کاری که انجام می‌دهید»
«هیچ‌وقت گیر نکن، همیشه از پسش بربیا»
«به هر حال، به هر نحوی، هر کاری که انجام می‌دهید»
«هیچ‌وقت گیر نکن، همیشه از پسش بربیا»
«کوله بار لحظات خوبت را بردار»
«و همه جا ولخرجی کن»
«چیزها را به جیب‌هایتان برگردانید»
«برای مدتی تمام نگرانی‌هایت را»
«جادو را به جهانیان نشان بده و طلسم را به آنها بیاموز»
-چی شده؟ -بابا، دستشوییه، خیلی فوریِ.
-چی؟ -آخرین بازی.
-آخرین بازی. -دارن اینجا رو تعطیل می‌کنن.
-بابا، داره میاد اینجا. -آخرین بازی.
نگه دار!
-صبر کن، صبر کن... یه دقیقه، یه دقیقه. -آقا...
برو، برو، برو، پسرم. زود باش. در را ببند.
پنج روپیه برای هر لگن.
من پرداخت خواهم کرد، دوست، من پرداخت خواهم کرد.
اینجا.
مانو، عجله کن پسرم.
-این چیه؟ -هیچی عوض نشده.
می‌تونی این تافی رو بخوری، یا یه توالت دیگه درست کنی.
«در حالی که یک مرد معمولی برای بافتن لحاف رویاهایش پنج روپیه جمع‌آوری می‌کند.»
«او اغلب بی‌اطلاع است»
که کسی از رویاهایش به عنوان پشم برای بافتن ژاکت استفاده می‌کند.
پاپا...
حتی من هم می‌خواهم عکسم اینجا گرفته شود.
انجامش میدیم، پسر.
بابا، مامان چرا رفت؟
چی شده، پاپا؟
بیا اینجا.
پسر، حساب‌های ما با هم جور در نیامد.
باشه پسرم، پیاده شو.
بابا، داریم دیرمون میشه.
سلام آقا! من کوکو کجریوال هستم.
-سلام، من راده موهان شارما هستم. -خوشتیپ به نظر می‌رسم، آقا.
-شما درست مثل دوقلوها هستید. -ممنون.
-اجازه میدی آقا؟ -بله، بفرمایید.
آقا، می‌خوام این کارت اعتباری رو بهتون بفروشم--
-من یکی نمی‌خوام. -مشکلی نیست، آقا.
جسم، روح و ثروت، همه متعلق به توست.
آقا، این کارت فوق العاده است... آقا، حداقل پیشنهاد را کامل بشنوید.
-بیمه درمانی رایگان-- -اه، بس کن دیگه.
صبر کنید، گوش کنید آقا، خیلی چیزهای دیگه هم هست... آقا، آقا!
آقا، چقدر گفتی؟
۲۷.۵۰ روپیه.
-۲۷.۵۰ روپیه؟ -بله.
منظورت اینه که، فقط بیست و هفت روپیه، پنجاه پیسا؟
بله، چند بار باید پرسید؟
نه آقا، باید بپرسیم.
این یه مسئله مالیه، و اون هم ۲۷.۵۰ روپیه.
-اینا از کجا میان؟ -داری چی میگی؟
-آقا، چرا وقت ما رو می‌گیرید؟ -ما اینجا داریم حرف می‌زنیم.
-بابا، بریم. -بچه‌ات هم داره اذیت می‌شه.
ببین دوست من، فقط ۲۷.۵۰ روپیه از حساب من کم شده...
-من... -لطفاً شکایتی بنویسید.
من قبلاً یکی نوشتم. همه چیز اینجا درست است.
از من ۲۷.۵۰ روپیه بگیر. چرا وقتمان را تلف کنیم؟
-اه، بعدی. -صبر کن، نمی‌خوای کاری بکنی؟
آقا من هیچ کاری از دستم برنمیاد.
اگر اشتباهی رخ داده باشد، شکایت شما به جریان خواهد افتاد،
۳-۴ روز دیگه برمیگرده.
-مبلغش؟ -آه، جوابش؟
فهمیدم. باشه، سه روز دیگه برمی‌گردیم. بریم پسرم.
باشه دوست من. ادامه بده.
اینجا همه عجله دارند، هیچکس واقعاً نگران نیست.
-آقا! -آه!
این کارت کاملاً رایگان است. فقط کارت Aadhar، PAN خود را ارائه دهید،
-و صورت‌حساب بانکی شش ماهه-- -چرا شما...
من آن را نمی‌خواهم.
آقا، شما گوش نمی‌دهید -- وقتی بفهمید، یکی می‌خواهید.
باشه، بلیط‌ها. بلیطت رو نشون بده.
«مامان! یه چیزی برام بیار بخورم.»
«خواهر شوهر، لطفا یه چیزی بهم بده بخورم.»
«بشقاب را بردار و ببین. چیزی برای خوردن پیدا خواهی کرد.»
«سمت چپ دکتر است، سمت راستی مهندس.»
«-و اون وسطی؟» «-راده، راده!»
«خواهر شوهر، من مراسم مذهبی انجام نمی‌دهم.»
«من دارم پسری را برای ازدواج انتخاب می‌کنم.»
«خب، انگار دارم سرود مذهبی می‌خوانم.»
«اسمش همینه. راده موهان.»
«او دارد برای امتحان CA آماده می‌شود. و همینطور برای ازدواج.»
«خب، من باید چیکار کنم؟»
«بگو بله، یا بگو نه.»
«بدون اینکه او را ملاقات کنم؟»
«تو همین الان ۵۰٪ از تصمیمت رو گرفتی.»
«بقیه‌اش را وقتی همدیگر را ملاقات کردید، جبران کنید.»
«غرفه گل گپه راجو، بیرون کلاس‌های گوپتا.»
«داداش، یه بشقاب دیگه.»
«خواهر شوهر، چقدر می‌خوری؟»
«بدون اینکه او را ببینی، می‌روی؟»
«ما در نیم ساعت گذشته پنج بشقاب خورده‌ایم.»
«این ماه نو از پدیدار شدن امتناع می‌کند.»
«یکی دیگه هم بهم بده، رفیق.»
«من و مامان هم یکی خواهیم داشت.»
«کیف دستی، مامان.»
«چه اتفاقی افتاده؟»
«طالع‌بینی‌های ما با هم مطابقت نداشت؟»
«اون یه کله‌خر درجه یکه.»
«مردی به خانواده نگاه می‌کند»
«طالع بینی، ارزش‌های سنتی.»
«اما او نمره‌ی برگه‌ی امتحانت را دید.»
«و از مسابقه امتناع ورزید.»
«-به! مرد دیوانه.» «-ها؟»
«او می‌گوید دختر در ریاضی ضعیف است. چطور می‌تواند حساب‌ها را مدیریت کند؟»
بلیط، لطفا.
بلیطت رو نشونم بده.
- میشه ۴۶۰، دوست من. - جمع این دو چطور میشه؟
من از تو چیز زیادی نمی‌خواهم.
-ببین، این-- -راستش، این ۴۶۰ نیست.
می‌بینی؟ رفیق، من دارم تلاش می‌کنم، لطفا برایش توضیح بده.
ببینید، از آگرا کانت تا دهلی ۱۸۷ کیلومتر است، بنابراین کرایه می‌شود ۲۱۰.
طبق ماده ۱۳۸ قانون راه آهن،
جریمه سفر بدون کارت عبور مناسب برابر با ۲۵۰ روپیه است...
یا معادل کرایه، هر کدام که بیشتر باشد.
بعلاوه، اضافه بهاهای فوق سریع. ۳۰ روپیه.
که یادت رفت اضافه کنی.
بنابراین مجموع به ۴۹۰ می‌رسد.
-نه ۴۶۰. -کاملاً حق با شماست، آقا.
صبر کن، فقط یک ثانیه.
-دیوونه شدی؟ -چی...
این مرد که لباس پرتقالی پوشیده کیست؟
اون؟ اون دستیار ارشد منه.
-سلام، آقا. -سلام.
لعنت بهت. مثل یه تار مو تو غذام پیدا میشه.
دو نفر دارند صحبت می‌کنند، و تو سراسیمه وارد می‌شوی...
باشه گوش کن، میشه ۴۹۰.
دوست من، قطار داره متوقف میشه.
لطفا جریمه ۴۹۰ روپیه را پرداخت کنید، وگرنه باید با من بیایید.
-باشه، پس بیا. -بیا.
-بله، پس بیا. -بیا، بیا.
عمو زنم تو پستشه، نه تو راه آهن.
-باشه، بیا... -داری منو دست کم می‌گیری؟
آقای کومار، اعتبار کارت شما تمام شده است.
، سلام...
ببخشید.
-بابا، بیا. -بله، دارم میام پسرم، دارم میام.
هی، این فایل جا مونده. مال کیه، مال توئه؟
مال همون کسیه که بهت گفت پرتقال.
بله.
پسر، این...
هی رفیق، صبر کن.
بیا پسر، بیا پایین.
-امروز خیلی راه رفتیم، نه؟ -هوم.
آره.
-سلام. -عصر بخیر، آقا.
عصر بخیر. عصر بخیر.
هی! کوندو خانم؟
-اوه، آقای شارما؟ سلام. -سلام.
-امروز خیلی نارنجیِ براق شدی. -آره، خب...
-خب... -خوب به نظر میای.
یک مسافر پرونده‌ای را در قطار جا گذاشته است. لطفاً آن را به صندوق بیندازید.
آقای شارما، بعد از ساعت ۷ عصر...
من فقط بطری‌ام را باز می‌کنم. یک کاری بکن، آن را در دفتر SM بینداز.
-این بچه‌ی شخصیِ شماست؟ -بله.
قیافه‌اش به تو نمی‌خورد. حتماً زنت از همه خوشگل‌تر بوده.
-بابا، لطفا بریم خونه. -بله، همین الان، همین الان.
-سلام پسرم. -اوه، آقای تاندون.
خب، راده؟ چه برنامه‌ای برای سال جدید داری؟
یه مهمونی برامون بگیر، آقای شارما.
آقای تاندون؟ آقای گوپتا.
هی، گوپتا! صبر کن، احمق!
اون به من بدهکاره، لعنت بهش...
آقای شارما، طرف...
«به بخش خدمات مشتریان دو بانک خوش آمدید.»
پسرم، شیرت را بنوش. مغزت را تیز می‌کند و حساب‌هایت با هم جور درمی‌آیند.
-بابا؟ -هوم؟
آه!
بابا، اگر هر روز نان می‌خوری،
مغزتان را تیز می‌کند و حساب‌هایتان با هم مطابقت پیدا می‌کنند.
شاگرد، استاد می‌شود؟
این...
باشه.
«شما در صف هستید. لطفاً پشت خط بمانید.»
-هی، مانو؟ کجا میری؟ -بابا، شرو گرسنه‌اس.
شرو!
دو کیلو شکر تو یه هفته رفته، تو این خونه چه خبره؟
بیا دیگه برادر.
دنیا داره تموم میشه، و تو نگران قندی. مگه واتس‌اپ رو چک نمی‌کنی؟
آیا مانو شیر ساده خواهد خورد؟
-شیرینی. -مناسبت چیه؟
شیرت را بنوش، شیرینی‌ات را بخور.
آقای دیمپوی من دانشمند شده است.
-واقعاً؟ -اون یه دوره آموزشی تو یوتیوب گذاشته.
و با ادرار کبوتر یک ضدعفونی‌کننده درست کردم. امتحانش کن.
نه، نه! داری چیکار می‌کنی؟
اوه، نه...
شیرینی هم خراب شده...
می‌دانم که به آقای دیمپو حسادت می‌کنی.
رسید.
من سه روز اضافه کاری انجام دادم، از بچه ها مراقبت کردم.
و این هم صورتحساب هزینه ضدعفونی کننده.
میشه یه چیزی بگم آقا؟
باید امتحانش کنی تا باور کنی. انقدر سریع دماغتو بالا نکش.
چه چهره قشنگی، و تو همش داری ادا درمیاری.
بفرمایید آقای دیمپو. آقای خانا منتظر است.
ما او را خیلی منتظر گذاشته‌ایم.
خداحافظ، خداحافظ. اوه، خدا!
مانو؟ مانو، شیرت را بنوش، پسرم.
یالا. مانو... هی، این کارو نکن، یه چیزی رو می‌شکنی.
بیا، شیرت را بنوش، عجله کن.
«شما در صف هستید.»
مانو!
متاسفم.
منظورت چیه، ببخشید؟
شیر را ریختی. مگر به تو نگفتم اینجا بازی نکن؟
مگه نه؟ برو به اتاقت. همین الان برو!
ای بابا، همه رو لو داد.
اینجا جای بازیه؟ اه!
اون پرونده رو خراب کرده.
اه!... اوه، نه!
«تسویه حساب کنید!»
صبح بخیر آقا کوکو کجریوال.
-اجازه میدین آقا؟ -نه!
متشکرم آقا. ذهن، بدن، ثروت، همه متعلق به شما هستند.
دوست من، من قبلاً یک بار گفتم، متوجه نشدی؟
چند بار بهت بگم، دست ما نیست.
دوست من، چهار روز از زمانی که موضوع را کتباً به تو گفتم می‌گذرد.
ببین، چیزی که نوشتی و بهم دادی رو فرستادم بالا. وقتی برگرده پایین،
-پس جوابت رو می‌گیری. -اوه نه، رفیق، من جواب رو نمی‌خوام.
من می‌خواهم آن ۲۷.۵۰ روپیه حساب شود.
دوست من، من به تو ۲۷.۵۰ روپیه می‌دهم.
-اما لطفا وقتمو تلف نکن. -وقت تلف کردن؟
پرسیدن حساب پول خودم اتلاف وقت است؟
اگر حسابی یک روپیه کم داشته باشد، بانک چک را رد می‌کند.
و اینجا، ۲۷.۵۰ روپیه ناپدید شده، و هیچ‌کس نگران نیست؟
پس می‌خوای با ۲۷ روپیه تحقیقات پلیسی انجام بشه؟
تو یه آدم عجیب و غریب و بیکار هستی. هر روز میای اینجا.
میشه یه چیزی بهت بگم؟ تو خیلی آدم بی‌ادبی هستی.
و خیلی هم افتضاح. -چی؟
-به کی گفتی آشغال؟ -تو.
تو خیلی بدی.
همه اجداد شما، و نوادگان آینده شما!
چی؟ این دیگه خیلی زیاده! چطور جرات می‌کنی به خانواده‌ی من توهین کنی؟
هی! قلاده‌ام را ول کن!
یقه‌ام را رها کن!
هی، کامپیوتر افتاد!
اوه، او کامپیوتر را خراب کرد!
دارم آخرین هشدار رو بهت میدم.
ولش کن بره. من چادا هستم.
هر کی هستی، اگه دخالت کنی، یکی دیگه برات پاره می‌کنم.
اما من مدیر هستم.
هر دوتون، ولش کنید. تیواری، دست بردار.
دست بردار. حالا بگو ببینم. مشکل چیه؟
-آقا، اون-- -ساکت شو تیواری!
-بذار مشتری حرفش رو بزنه. -ببخشید.
آقا، اگر راضی هستید، به دیگران بگویید. اگر نه، به ما بگویید.
من که اصلا راضی نیستم رفیق.
روزهای زیادی است که دارم به این آقا می‌گویم
۲۷.۵۰ روپیه از حساب من کم شده است.
من چهار روز پیش درخواستی ارسال کردم، و او هیچ کاری در مورد آن انجام نداده است.
مثل کلاغی قارقار می‌کند که «فردا، فردا.»
چرا، تیواری؟ چرا درخواستش رو نفرستادی؟
-آقا، من فرستادمش-- -به کدوم احمقی؟
قربان، شما.
کی... کی اون رو برای من فرستادی؟
آقا، وقتی که شما با خانم مادهو مشغول بازی بابانوئل مخفی بودید.
«با مشکلات احمقانه پیش من نیا.»
چه مزخرفی! داری دروغ میگی.
آقا، دروغ نمی‌گویم. احتمالاً توی سطل زباله‌تان است، لطفاً بررسی کنید.
احمق! گمشو بیرون. از اینجا گمشو بیرون.
-چاده... -چاده؟
بهم فحش نده، فهمیدی؟
به من بگو چده؟
امنیت! امنیت، نجاتم بده!
کمک! امنیت!
-کمک، داره خفه‌ام می‌کنه... -ولش کن...ولش کن!
بیا بیرون!... بیا بیرون!
بیرون می‌بینمت... بیرون می‌بینمت...
-او را مثل یک کیسه گندم حمل می‌کردند... -یکی کمکم کند.
یکی بلندش کنه.
برو، کارت‌هاتو بفروش. برو.
به چی خیره شدین، اینجا سیرکه؟ برگردیم سر کار.
دوست من، این تقصیر خیلی بزرگی نبود که تو--
تقصیر نیست، جرمه، آقای باتیا.
اوه، اوه، من راده موهان شارما هستم.
اوه، متاسفم. آقای شارما، عذرخواهی می‌کنم.
بانک‌ها هم انسان هستند و فقط یک انسان می‌تواند به انسان دیگر کمک کند.
-مادهو خانم؟ -بله، آقا؟
لطفا مشخصات آقا را یادداشت کنید. - باشه، آقا.
در ضمن، آقا...
این شماره شخصی منه. من... فقط با همه به اشتراکش نمیذارم.
حتی اگر ساعت ۳ شب هم زنگ بزنی، از تو پذیرایی می‌کنم.
لطفا به مشکل من در طول روز رسیدگی کنید، خیلی خوب می‌شود.
-بله، بله، چرا که نه. بدون تنش. -باشه.
-یه چیزی برات بیارم که بنوشی؟ -نه، لازم دارم. میرم. ممنون.
متشکرم.
یه کم بیشتر... یه کم بیشتر.
اوه... نه!
چه کسی زنجیر را کشید؟ چه کسی زنجیر را کشید؟
-کی نخود منو ریخت؟ -ساکت. من اول سوال میپرسم.
-کی زنجیر رو کشیده؟ -آقا، هیچکس زنجیر رو نکشیده...
با یک سیگنال خارجی متوقف شده است.
بله آقا، اغلب اینجا متوقف می‌شود.
چطور ممکنه همینطوری متوقف بشه؟ کی اون بیرونه؟ ببینیم چی میشه.
بچه ها چرا پیاده میشید؟
قطارها در قسمت بیرونی توقف کردند، به زودی حرکت خواهد کرد.
خانم؟
خانم!
خانم، به من گوش کن. روی ریل راه نرو، غیرقانونیه.
لطفا دوباره سوار قطار شوید، وگرنه قطار می‌رود.
قطار همین الان داره میره. بله، داشتم می‌رفتم...
چی؟ هی، صبر کن، صبر کن! زنجیر رو بکش!
کشیدن زنجیر غیرقانونی است، آقا.
آقا، شما آن روز یک پرتقال کمتر برداشتید!
۱۰ تا بخر، یکی رایگان.
حالا حسابمون صاف شد!
ای مرد!
دیدی؟ قطارم را از دست دادم.
خیلی وقت پیش قطارت را از دست دادی.
نه، نه، من تا حالا قطاری رو از دست ندادم.
این دفعه فقط به خاطر تو پیاده شدم.
بخاطر من فرار کردی یا دنبالم اومدی؟
-فرق این دوتا چیه؟ -منو میشناسی؟
بله، بله. شما مسافری هستید که هر روز با شما سفر می‌کنیم.
اسم من را می‌دانی؟
بله... صندلی شماره ۲۳.
پس حتماً دنبالم می‌آیی.
نه، من دنبالت نگشتم.
تو هنوزم دنبالمی الان.
من...
راهش را بلد نیستم.
-به نظر میاد این مسیر هر روزته؟ -بله.
آه...
نارنجی؟
اه... دزدیده نشده. اون روز هم دزدیده نشد.
«ذهنم نقاشی شده است»
«رنگ تو»
«می‌توانستم هر قدم را بردارم»
«در کنار شما»
«زیر سایه‌ات به خواب می‌رفتم»
«رویای تو را تکرار می‌کنم»
«پناهگاهی برای چشمان خسته‌ات باش»
-مریضی؟ -نه، من کاملاً سرحالم.
پس چرا دنبالم اومدی مطب دکتر؟
راستش داشتم می‌رفتم ایستگاه. ایستگاه کجاست؟
جایی که آن را رها کردی. به آن سمت.
باشه پس.
آیا می‌توانم ۱۰۰ روپیه بگیرم؟
کیف پول و گوشیم رو تو قطار جا گذاشتم.
آه. البته.
اِه... می‌تونم شماره تلفنتون رو داشته باشم؟
قراره بهم زنگ بزنی؟
نه، اممم... من آن را با استفاده از پرداخت دیجیتال روی گوشی شما ارسال می‌کنم.
«ای سامی، حالا نوبت منه، من عاشق شدم، ای سامی»
«ای سامی، راه خیس و لغزنده است.»
«مواظب باش کجا پا می‌گذاری، ای سامی»
«ای سامی، نوبت من است، من عاشق شده‌ام، ای سامی»
«من عاشق شده‌ام، ای سامی»
چیکار میکنی، چرا همه چی بهم ریخته؟
آقا چقدر خانه‌تان کثیف است، این همه خرت و پرت روی هم انباشته‌اید.
باشه، اما چرا این همه کار می‌کنی؟
من نه، آقای دیمپو الان نظافتچی فروشگاه اربن شده.
یه قبض ۱۰۰۰ تومنی اونجا هست.
و آقا، اگر نصیحت من را می‌خواهید، باید دوباره ازدواج کنید.
مانو یه مومیایی می‌گیره، و من هم یه همراه.
«یک زندگی بی‌حادثه»
جایی که چای صبحگاهی‌ام را با تو به اشتراک می‌گذارم
«در نور طلایی غروب خورشید»
«به خاطر حضور تو، من شعله‌ورم»
«و گاهی اوقات، اگر طوفانی شود»
«ما محکم می‌ایستیم و با هم با آن روبرو می‌شویم»
«هر زمان که باد سردی بوزد»
«تو خودت را در من می‌پیچی و پنهان می‌کنی»
«زیر سایه‌ات به خواب خواهم رفت»
«رویای تو را تکرار می‌کنم»
«پناهگاهی برای چشمان خسته‌ات باش»
«ای سامی، نوبت من است، من عاشق شده‌ام، ای سامی»
«ای سامی، راه خیس و لغزنده است.»
«مواظب باش کجا پا می‌گذاری، ای سامی»
«ای سامی، نوبت من است، من عاشق شده‌ام، ای سامی»
«من عاشق شده‌ام، ای سامی»
فکر نمی‌کردم بتوانم آن را پس بگیرم. انگار این روزها راه‌آهن واقعاً کار می‌کند.
-این بوی شیر کهنه میده. -آقای شارما حتماً یه کم ریخته.
و چه کسی این حساب‌ها را جمع‌آوری کرده است؟
حتماً آقای شارما است. او وسواس دارد.
آقای شارما خیلی باهوشه.
پیداش کردم، پیداش کردم...
-شما؟ -پس من رو می‌شناسی؟
دم گاومیش، تو ۴۹۰ روپیه برای من آب خوردی.
دوباره با من درگیر نشو، من یه گانگستر واقعیم.
گم شو! الو؟
اون احمقِ گستاخ کی بود؟
آقای تاندون، عصر نزاکت به پایان رسیده است.
من اظهارنامه مالیاتی اون مرد رو مرتب کردم. به جای تشکر،
او حرف‌های زشت زیادی زد.
ولش کن، لعنت بهش.
اما اجازه دهید از قبل از شما تشکر کنم. بفرمایید.
این چیست؟
این احمق، رئیس اداره مالیات من...
اولش به تماس‌های من جواب نمی‌داد. حالا هم نمی‌تواند جواب بدهد. او به کووید مبتلا شده است.
اون به اکسیژن وصله اما من نفسم بند اومده.
چهار روز به مهلت ثبت اظهارنامه مالیاتی‌ام باقی مانده است، لطفاً این کار را برای من انجام دهید.
آقاي تاندون، من حسابدار رسمي نيستم.
انگار که یارو من یه مامور مخفیه.
شما خودتان حسابتان را ثبت می‌کنید، درست است؟ آسان است. حساب‌های ما هم در یک بانک است.
-بله، بانک؟
هی، گوپتا! گوپتا...
«تسویه حساب کنید!»
من می‌دانستم، این بانک لعنتی کلاهبرداری می‌کند.
بله، آقای تاندون. حساب پس‌انداز شما هر ماه سود کمتری دریافت می‌کند.
۲۰ روپیه، ۱۵ روپیه، ۷.۵۰ روپیه...
۱۲۵.۵۰ روپیه.
شما باید از بانک شکایت کنید. من هم این کار را کردم.
مال تو چقدر دور بود؟ -۲۷.۵۰ روپیه.
من تا حالا سه بار رفتم بانک.
حالا بعد از دو روز دوباره تماس گرفتند.
و می‌خوای با ۱۲۵ روپیه یه سفر دور کشور داشته باشم؟
من همچین وقتی ندارم.
آقاي تاندون، اين پول شماست. پس چرا شما را اذيت مي‌کنند؟
اما این می‌تواند یک کلاهبرداری واقعاً بزرگ باشد. این بانک هر بار ۱۰ روپیه می‌گیرد--
ببین برادر، حساب و کتاب داشتن خوب است.
اما هر چیزی که از حد بگذرد، مضر است.
باید بری دکتر معاینه ات کنه.
آقای تاندون، من این را به خاطر خودتان می‌گویم.
-هی، گوپتا! -آقای تاندون...
«از تماس شما با آقای چادا متشکریم. به زودی به تماس شما پاسخ داده خواهد شد.»
این هند امروزی است.
نه پشت سر آمریکا، بلکه در کنار آمریکا. در واقع...
از آمریکا جلوتر است.
و اعتبار این امر به ۴ کرور دارنده حساب در بانک دو تعلق می‌گیرد.
بانک‌ها عمدتاً با سپرده‌های طبقه متوسط ​​اداره می‌شوند،
بنابراین بالاترین بازده نیز نصیب طبقه متوسط ​​خواهد شد.
به همین دلیل است که اکنون هر زن خانه‌داری...
۱٪ سود اضافی.
امسال، هولی نه در جشن گلال، بلکه در سطح جهانی برگزار خواهد شد.
تا زمان جشن هولی، ادغام دو بانک و دیلی بانک کامل خواهد شد...
و کشور متحول خواهد شد.
-هی! این چیه؟ -یه موش.
آقای دیمپو الان یه هنرمنده.
ضایعات کاغذ به بهترین شکل.
عالیه. لطفا، لطفا همونجا نگهش دار.
-الو؟ -سلام، آقای شارما؟
چادا، از دو بانک.
-سلام، آقا. -باید بهتون زنگ می‌زدم آقا.
-سال نو مبارک، آقا. -نه، نه، نه.
-نه. -مشکلی نیست، آقا.
جسم، روح، ثروت، همه متعلق به توست.
-سال نو مبارک با تاخیر، آقای شارما. -سال نو مبارک.
-امروز اتفاق خاصی افتاده؟ -حتماً.
-شما امروز ویژه هستید، آقا. -اممم، مادو خانم؟ خواهش می‌کنم.
-آقا، کارت بانکی رو انجام بده-- -بعداً انجامش بده رفیق.
بیا آقا، بیا.
بیا.
برای شما، آقا.
-تلویزیون؟ -تلویزیون نه، آقا.
این یک عذرخواهی ۳۲ اینچی از طرف ماست.
ما متاسفیم، آقا.
مبلغ ۲۷.۵۰ روپیه به حساب شما واریز شد، می‌توانید هر زمان که خواستید آن را بررسی کنید.
-چی؟ -اگه راضی هستی، به بقیه هم بگو. اگه نه، لطفا به ما بگو.
اما اختلاف چگونه رخ داده است؟
قربان، بانک‌ها هم انسان هستند. اشتباهات اتفاق می‌افتند.
اما همه چیز کامپیوتری شده است.
حتی کامپیوترها هم توسط انسان‌ها اداره می‌شوند، آقا.
-کجریوال، یه سلفی بگیر رفیق. -بله.
واقعاً؟
-لطفاً لبخند بزن. -نه از تو رفیق. یکی از ما رو ببر.
اوه. ببخشید، آقا.
یه کم لبخند بزن لطفا.
یه لبخند کوچولو.
-یک نمای پایین. -او از پشت ظاهر شده است.
هی، راده!
-این یه معجزه‌ی لعنتیه. -آقای تاندون؟
همه اش به لطف توست.
ببینید، من یک تلویزیون ۳۲ اینچی خریدم و ۱۲۵.۵۰ روپیه‌ام به حسابم برگشت داده شد.
-واقعا؟ -تولدم مبارک ده روز دیگه...
-اما من امروز هدیه‌ام را گرفتم. -چی؟
آقای چادا، شما یک مدیر فوق‌العاده هستید.
کارت بانکی بده، آقا. عالیه، آقا.
هی، راده. بیا دیگه.
خب، راده.
ای بابا، هیچکس مثل اون نمیتونه حساب پس بده.
جهنم، یه خطای ۲۷ روپیه‌ای، یه تلویزیون ۲۵۰۰۰ روپیه‌ای.
مممم، چه شانس بزرگی دارید، آقای شارما.
به این میگن بازاریابی، کوندو خانم.
بازاریابی را فراموش کنید، هفته جمهوری مبارک.
املای آن اشتباه است. آنها جمهوری را ضعیف کرده‌اند.
املای کلمات رو ول کن رفیق. به اون تزئینات لعنتی نگاه کن.
یکی بخر، یکی رایگان، یکی بخر، دو تا رایگان،
دوتا بخر، پنج تا رایگان بگیر.
کل مرکز خرید حراجه، رفیق.
همه اجناس دهلی حراج هستند. آب رایگان، برق رایگان، وای‌فای رایگان.
نه، هیچ چیز رایگان به دست نمی‌آید.
تلویزیون هم نبود.
پس چه چیزی را از من گرفتند؟
آقای تاندون... نه فقط از طرف شما...
از هزاران، لک‌ها، کرورها نفر.
و آن هم برای مدت زمان نسبتاً طولانی.
آقای تاندون...
آیا شما آگاه هستید؟
حساب پس‌انداز Do Bank شما چقدر سود به شما می‌دهد؟
-حتماً ۳، ۴، ۵، دیگه چی؟ -نه.
زیر ۱۰۰۰۰۰... ۵٪ به شما تعلق می‌گیرد.
از ۱۰۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰۰۰، ۵.۵٪ دریافت می‌کنید.
و از ۱۰،۰۰،۰۰۰ تا ۲۵،۰۰،۰۰۰ شما ... ۶٪ دریافت می‌کنید.
طبق گفته شما، در تاریخ ۱ آوریل،
حساب شما موجود است
۹۵،۶۵۰ روپیه.
سود روزانه برای این به ... روزانه ... مانده ... می‌رسد.
همانطور که در ... ۹۵،۶۵۰،
به نرخ بهره، مانند ۵٪،
تقسیم بر تعداد روزها، مانند عدد ۳۶۵.
و این مجموع می‌شود ۱۳.۱۰۲۷۲۹.
حالا.
از LIC، شما در تاریخ ۷ آوریل ۴۵۰۰۰ روپیه دریافت کردید.
بنابراین موجودی شما ۱.۴۰.۶۵۰ شد.
چون این بیشتر از ۱۰۰۰۰۰ است، علاقه شما
از ۵ درصد به ۵.۵ درصد افزایش یافته است.
و علاقه روزانه شما شد
مانده، به مبلغ ۱.۴۰.۶۵۰ روپیه
به ۵.۵،
تقسیم بر ۳۶۵، که می‌شود
۲۱.۱۹۳۸.
حالا، این مبلغ در تاریخ ۷ام به حساب شما واریز شده است.
و بانک از هشتم سود را محاسبه می‌کند.
با این حال ... آیا بانک
این روند را یک روز دیگر به تأخیر می‌اندازد
و سود یک روز شما پاک می‌شود.
اوه، نه.
این مبلغ پس از ۳ ماه به حساب شما واریز می‌شود.
و تو هیچ سرنخی نداری...
وقتی نرخ بهره شما از ۵٪ به ۵.۵٪ افزایش یافت.
و حتی اینجا... دو بنک مرتکب کارهای ناشایست می‌شود.
آنها به مدت ۲ روز دیگر با نرخ بهره قبلی به شما پرداخت می‌کنند.
این شیوه‌ی کار آنهاست.
با یک روز تاخیر...
آنها دارند به اندازه یک روز از سود شما اختلاس می‌کنند.
بعضی وقت‌ها ۱۰ روپیه، بعضی وقت‌ها ۲۰، بعضی وقت‌ها ۵۰... بعضی وقت‌ها ۱۰۰.
هر چه مقدار بیشتر باشد، بیشتر به دردسر می‌افتید.
و فرض کنید ماهی 10 روپیه از شما بگیرند.
بنابراین در سالی که به 10 می‌رسد
۱۲، معادل ۱۲۰ روپیه.
که در عرض ۱۰ سال می‌شود ۱۲۰ ضربدر ۱۰، مثل ۱۲۰۰ روپیه.
این مبلغ... بانک آن را می‌بلعد.
خب، اون که دیگه چی؟ تقریباً هیچی نیست.
با این حال، دو بانک ...
حساب‌های چهار کروری.
و حتی اگر فرض کنید که آنها این کار را فقط با ۲ کرور حساب انجام می‌دهند...
مثل دو کرور...
به ۱۲۰۰ روپیه، مانند
دو هزار و چهارصد...
کرور...
کلاهبرداری!
جهنم لعنتی...
این وام‌های EMI،
چه زمانی، چرا و چقدر نوسان دارند...
آیا تا به حال سعی کرده‌اید محاسبه کنید؟
هزینه‌های خودپرداز، هزینه‌های چک، هزینه‌های رایج
احتمالاً انسان حتی از وجود آنها خبر ندارد.
و ما با سبزیجات فروش های فقیر سر 10 روپیه چانه می زنیم.
آقای شارما، آیا ماهی ۱۰-۱۵ روپیه برای ما ذره‌ای تفاوت ایجاد می‌کند؟
بله، خانم کوندو. این برای اقتصاد کشور ما تغییر ایجاد می‌کند.
این پولی است که هیچ کس مالیات آن را پرداخت نمی‌کند.
در سراسر کشور به صورت زیر در گردش است
پول سیاه و سپس از کشور خارج می‌شود،
که باعث تضعیف پول ملی ما می‌شود.
قیمت بنزین و گازوئیل بالا می‌رود و این مستقیماً بر زندگی ما تأثیر می‌گذارد.
خدایا، نرخ بنزین برای من چقدر است؟
من نه ماشین دارم و نه اسکوتر.
زنده باد مترو.
خانم‌ها حتی بلیط اتوبوس رایگان دریافت می‌کنند، با احترام آقای کجریوال.
خانم کوندو، اون نیش به سمت کیه؟
شما.
جای تعجب نیست که احساس خفگی می‌کنم.
جسم، روح، ثروت، همه متعلق به توست.
من می‌توانم تا ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ صورتحساب بانکی مشتریان را برایتان تهیه کنم.
فوق‌العاده‌ست!
-اما تو باید از من همونطور که من ازت درخواست می‌کنم، درخواست کنی. -چی؟
جسم، روح، ثروت، همه متعلق به توست.
جسم و روحت را به جیبت برگردان.
ثروت را به من بده. ۵۰،۰۰۰ روپیه.
۵۰،۰۰۰؟
بعلاوه، آقا، حتماً یک کارت اعتباری هم ببرید.
لطفا، فقط یک کارت اعتباری. خواهش می‌کنم، این یک درخواست است. یک کارت اعتباری بردارید، آقا.
«تسویه حساب‌ها، تسویه حساب، تسویه حساب»
«تسویه حساب حتی با وجود احتمالات»
«تسویه حساب کنید!»
«پدر، پدربزرگ، خواهر، بانتی، همه دارند حسابشان را صاف می‌کنند.»
«وضعیت را تغییر دهید»
«هر ساعت، هر زنگ، هر ضمانت دولتی، همه در شُرُفِ وقوع هستند»
«تسویه حساب»
«معامله را به نتیجه برسانید»
«تسویه حساب»
«ما یک کلاهبرداری را کشف کرده‌ایم» در هر هسته، فساد وجود دارد.
«ما با چنین اعتمادی رأی دادیم»
«با دقت فراوان پول پس‌انداز کرد... لقمه من در دهان اوست»
«هر لقمه دزدیده شده، هر پای تاول زده، کلاهبرداری و نیرنگ در شُرُف نابودی است.»
«شما را مواخذه می‌کنم»
«تسویه حساب»
۲۲،۴۰،۴۸۰.
این حکم دادگاه برای تحقیق در مورد کلاهبرداری است.
آنها درخواست گزارش در عرض ۱۵ روز را دارند.
من از ثبت شکایت خودداری کردم، آقا.
طبق ماده ۱۵۶، آنها به دادگاه رفتند.
اینها همه شکایت‌های واهی هستند.
آنها این کار را برای بازدید در شبکه‌های اجتماعی انجام می‌دهند.
این مسئله‌ی راده موهان شارما حل شد، آقا. حتی بهش یه تلویزیون هم دادن.
نمی‌دانم چرا هنوز این کار را می‌کرد.
-من فکر می‌کنم این مرد دیوانه است، آقا-- -او دیوانه نیست.
-اون یکی از اعضای خانواده‌اس. -آقا؟
-خانواده بنک؟ -اوه. متاسفم، آقا.
آقای چادا، شما مسئول این شعبه هستید.
اگر حتی کوچکترین اشتباهی در شعبه شما رخ داده باشد،
حتی نمیتونی تصور کنی چی به سرت میاد.
-آقا، من این کار را نکردم-- -آقای تیاگی...
لطفا استعلام را به بهترین افسر واگذار کنید.
خودم موضوع را پیگیری می‌کنم.
فقط یه خواهش دارم.
تا زمان انتشار گزارش، این موضوع را از رسانه‌ها دور نگه دارید.
حتی کوچکترین شایعه ای باعث وحشت مردم می شود و...
افراد حساس مانند چادها
خودکشی کردن. مگه نه؟ -چی؟
نه، نه. -این شماره شخصی منه.
من عاشق این حالت چهره‌ام. عاشق این حالت چهره‌ام!
به آقای دیال زنگ بزن.
و فال آن TC را بگیرید.
اعلیحضرت، من تیاگی از کلانتری سیویل لاینز هستم.
بله، بگو.
خیلی دوست داری، نه، که شروع به پرس و جو کنی؟
بیا بالا. بیا یه پرس و جو بکنیم.
درخواست من؟
تو بودی که دخالت کردی، درسته؟
نه، من در حال انجام وظیفه هستم، قربان.
انگار اینجا نشستیم و داریم لودو بازی می‌کنیم.
قرمزه، درسته؟
نگاه کن.
اگه خودت بیای داخل، بهت خوش میگذره.
اگر مجبور باشیم تو را بیاوریم، مهربان نخواهیم بود.
اعلیحضرت!
به اعلیحضرت هشدار دادم.
اما نه، اعلیحضرت به دربار رفتند.
حالا اگر حکم دادگاه باشد...
پس باید استعلام بشه، درسته؟
و اگر مشخص شود که این شکایت دروغ بوده است...
چنان تکه‌تکه‌ات می‌کنیم که هیچ خیاطی نتواند دوباره بدوزدت.
بیا. -کجا؟
جایی که مشتاق رفتن بودی.
اگر سوالاتی مطرح شده است، باید پاسخ‌هایی هم پیدا شود، درست است؟
او را ببر.
جناب راوات. اومده. برای بلیط یکطرفه‌اش.
بشینید آقا.
نه، من خوبم.
پس چرا ما را اذیت می‌کنی، مرد؟ تو کی هستی؟
دانشمند، ریاضیدان، اقتصاددان، تو چی هستی؟
بازرس ارشد بلیط، راه آهن هند.
پس چرا کار لعنتی خودت رو ول کن و کار ما رو بکن؟
آیا با بانک خصومتی دارید؟
چرا من به اینجا فراخوانده شده‌ام؟
می‌خوام بلیطت رو رزرو کنم--
اوه! تو اینجایی؟
تو هیچ‌وقت بهم نگفتی، من چند روزه دارم بهت زنگ می‌زنم...
من مسئول این پرونده‌ام.
بله.
خوبه که این پرونده تحت اختیار شماست.
آقا حتماً خیلی خیالشون راحت شده.
خیالت راحت، آقای میشرا؟
-به نظر آشنا میای، پس-- -خب؟
خانم، چای.
-هر نوع بیسکویتی، یا-- -نه، ممنون.
آره، فقط... چای.
ببخشید. چای اینجا خیلی غلیظ است.
امم، سر چایخانه‌ی همیشگی‌مان...
ما پرونده شما را بررسی کرده‌ایم، آقای راده.
تیم چند سوال دارد.
بله، البته. چی می‌خوای بپرسی؟
آقا، لیست خیلی طولانیه.
یه کاری بکن، دو روز دیگه ساعت ۱۱ صبح بیا.
با خیال راحت می‌نشینیم و صحبت می‌کنیم.
من صبح‌ها سر کارم. و عصرها هم می‌رویم.
پس چگونه تنظیم کنیم؟
آقای راده، آه...
تو این پرونده رو باز کردی.
پس این شما هستید که باید راهی پیدا کنید.
می‌توانید در دفتر شرکت کنید.
مطمئنم که ترتیباتی داده خواهد شد.
خانم، اگر مایل باشید، می‌توانیم هماهنگ کنیم...
آخرین اخبار در مورد پرونده کاران تاپار چیست؟
بهشون زنگ زدی؟ صداشون کردی که بیان کلانتری؟
برو و فوراً به آنها زنگ بزن.
خانم، من--
باشد که دوستی پایدار بماند.
مردم اسمشان را به غریبه‌ها نمی‌گویند.
اما با فاش کردن اسمت، من را به یک غریبه تبدیل کردی.
روز بخیر.
چی؟ چرا خونریزی نداره؟
محکم‌تر بزنش.
آقا، اینجوری بهتره؟
جمجمه چاقت رو ببر کنار.
ببخشید آقا، ببخشید...
رئیس! آقای دیال اینجاست.
چند بار بهت گفتم، بدون اجازه من کسی رو راه نده؟
آقای دیال!
چه سورپرایزی. حالت چطوره؟
آقای دیال...
این همون انگلیه که صورت‌حساب‌های بانکی رو به اون شرکت تی‌سی فروخته.
آقای مهتا، ما را به دردسر می‌اندازی.
جلویشان را بگیرید. اگر او بمیرد، روند تحقیقات تحت تأثیر قرار خواهد گرفت.
خبرش همه جای بازار پخش شده
که یکی از کارمندان شما ناپدید شده است.
اما آقای دیال،
این انگل باید ریشه کن شود. و سپس آن TC باید از بین برود --
آقا، اون از هوش رفته.
آیا باید او را زنده کنیم و بیشتر شکنجه دهیم، یا او را در اسید بیندازیم؟
اگر حتی یک خراش بردارد، یک خراش جدید برایت می‌ترکانم.
او را به بیمارستان ببرید.
خانم، به نظر می‌رسد این بیانیه جعلی است.
این اوراق بانکی ...
تو که آنها را تغییر نداده‌ای، نه؟
این اظهارات را از کجا آورده‌اید؟
او آنها را دزدید.
یا آنها را هک کرد!
زیر ۶۶ سال...
حداقل ۳ سال حبس داره، اعلیحضرت.
به نظرت من دزد به نظر میرسم؟
پس چرا به ما نمی‌گویید که این اظهارات را از کجا آورده‌اید؟
نمی‌تونم بهت بگم!
و آیا این استعلام مربوط به بانک است یا من؟
آقای راده، این روند است. شما باید پاسخ دهید.
وگرنه هر احمقِ بی‌عرضه‌ای...
می‌تواند یک مشت کاغذ برای ما بیاورد و هر بانکی را به فساد متهم کند...
و ما نمی‌ایستیم تا درباره او پرس و جو کنیم
و تحقیقات علیه بانک را آغاز کند؟
درسته خانم؟
متشکرم.
برای اینکه بهم فهموندی یه احمقِ بی‌عرضه‌ام.
اما من این کار را برای هیچ منفعت شخصی انجام نمی‌دهم.
این پول مردم است.
چه کسی قرار است پاسخگوی آن باشد؟
در ازای ۲۷.۵۰ روپیه...
یک تلویزیون به ارزش ۲۵۰۰۰؟
چه کسی باید پاسخگوی این باشد، اعلیحضرت؟
خب؟
به من گفته شد که این مبلغ برای جبران مغایرت حسابم است.
در ازای ۲۷.۵۰ روپیه،
یک تلویزیون به ارزش ۲۵۰۰۰ روپیه.
-نپرسیدم-- -ریاضی‌ات ضعیفه؟
آقای راده، لطفاً در موردش فکر کنید و تا فردا به ما اطلاع دهید.
از کجا بیانیه‌ها را گرفتی.
وگرنه به هر حال خواهیم فهمید.
سلام، خانم.
من صورت‌حساب‌های رسمی بانک را آورده‌ام.
این هارد دیسکه، و این هم کپی‌های چاپی که درخواست کرده بودید.
اینها برخی از هدایای بنگلا صاحب هستند،
و مقداری شیرینی از بازار بنگالی.
اگر راضی بودید، به دیگران هم بگویید، اگر نه، لطفا به ما هم بگویید.
محاسبه‌ات کمی ضعیفه.
منظورت چیه؟ من ۱۰۰ تا قرض گرفتم، ۱۰۰ تا هم پس دادم.
حساب تسویه شد.
اما وقتی از من قرض گرفتی...
در آن لحظه، آن ۱۰۰ دلار برایت هزار دلار ارزش داشت.
چطور این لحظه را آرام خواهی کرد؟
به نظر می‌رسد در حساب و کتاب ضعیف هستید.
من روی لحظات سرمایه‌گذاری می‌کنم.
خوبی؟... باشه.
آیا تو هم آنچه را که من می‌بینم، می‌بینی؟
چی؟
آه، می‌بینم... سیاه.
آسمان!
پسرم، آسمان آبی است. الان هوا تاریک است، اما این سیاه نیست.
-آب. -نه، آب بی‌رنگ است.
گمشده.
موهایت.
اوپس.
نوبت منه. -باشه.
آیا تو هم آنچه را که من می‌بینم، می‌بینی؟
چی؟
یه عمو داره بهت خیره میشه.
ها؟... کجا؟
-بابا؟ -هوم؟ یه دقیقه صبر کن.
بیا پایین، پسر.
همینجا منتظر بمون، الان برمی‌گردم.
چه اتفاقی برایت افتاده؟
مراقب خودت و بچه‌ات باش...
چی؟
دست!... دست!
مانو!
- پرند! -بابا!...بابا!
بابا، خیلی ترسیدم، کجا رفتی؟
اوه، مانو! متاسفم، مرد کوچک.
متاسفم، متاسفم، متاسفم، پسرم. متاسفم...
رفیق، پسرت را کجا گذاشتی و رفتی؟ او برای تو گریه می‌کرد.
لطفا مراقب امنیت خود و فرزندتان باشید.
-این روزها آدم‌ربایی زیاد شده. -بله.
رفیق، تو باید تاوان بدی.
جمع آن می‌شود ۴۷۵.۵۰ روپیه.
آیا پول نقد پرداخت می‌کنید یا از طریق ارز دیجیتال؟
آن را بگیر.
-بله، خانم مونا؟ -آقا،
صبح مانو را کجا بردی؟
منظورت چیه، کجا؟ گذاشتمش مدرسه.
اما او آنجا نیست، من درست بیرون مدرسه ایستاده‌ام.
-چی؟ -همه جا رو گشتم
او در مدرسه نیست، معلم می‌گوید که او رفته است.
او رفت؟ چطور می‌توانست همین‌طوری برود؟
با دقت نگاه کن، چطور تونسته بره؟
الان دارم میام اونجا.
کی؟ چقدر طول میکشه؟
من الان تو قطارم!
قضیه اینه که آقای دیمپو تو مرکز خرید سی پی منتظرمه.
جایی نرو، همینجا منتظر بمون، دارم میام.
عجله کن، لطفا از سمت چپ برو.
برو کنار، مرد! برو کنار!
بفرمایید. متشکرم.
- پرنده! - بابا!
-پاپا! -اوه! مانو!
حالت چطوره؟ چی شده؟
-بابا، من تو خونه حبس شدم. -اوه، آقا،
-اون واقعاً ازت خوشش میاد. -یعنی؟
-اون تو دستشویی قفل شده بود. -چی؟
قربان، نمی‌دونم چطور، اما یه اشتباهی باعث شد که داخل قفل بشه.
اگه اتفاقی برای این بچه بیفته، هیچکدومتون رو زنده نمیذارم.
فیوزهایت را منفجر می‌کنم.
اسم من مونالیزا است. من اهل حاجی‌پور هستم. فهمیدی؟
چی؟
چه اتفاقی داره میفته؟ این یعنی چی؟
خوش آمدید.
اعلیحضرت، این اظهارات را کجا چاپ کردید؟
یعنی؟
اطلاعات ارائه شده توسط شما با اطلاعات ارائه شده توسط بانک مطابقت ندارد.
بنابراین بانک... صورت‌حساب‌های آنها را مدیریت کرد.
آیا ممکن است شما آنها را مدیریت کرده باشید؟
-بیخیالش. لطفا دوباره اینا رو چک کن. -ما سه بار چک کردیم، آقای راده.
این هم اظهارات شما برای ماه‌های سپتامبر، اکتبر و نوامبر،
و اینها مواردی هستند که توسط بانک ارائه شده‌اند.
خودت بررسیشون کن.
شاید گفته‌های من ساختگی باشد.
شاید صورت‌حساب‌های بانک مدیریت شده بودند.
اما افرادی که حساب‌هایشان به سرقت رفته بود...
در مورد اظهارات آنها چطور؟
آیا آنها هم مدیریت شدند؟
میدونی...
شماره تماس آنها در این فایل موجود است.
لطفا با آنها تماس بگیرید، اظهاراتشان را دریافت کنید و آنها را بررسی کنید.
اینجا کلانتری است یا مرکز تلفن؟
قراره به ۱۵۰ نفر زنگ بزنیم؟
-کار بهتری نداریم که انجام بدیم؟ -نه، راوات.
بیایید آنها را هم بررسی کنیم.
آیا او تنها کسی است که به عدالت اهمیت می‌دهد؟...
یا دیگران هم به ۲۷.۵۰ روپیه اهمیت می‌دهند؟
-باشه خانم؟ -به همه‌شون زنگ بزنید، آقای میشرا.
«جهان کور شده است»
«چگونه آنها را وادار به دیدن کنیم»
«جهان کور شده است»
«چگونه آنها را وادار به دیدن کنیم»
«یکی هست یا دوتا؟»
«اینکه بتوانم برایش توضیح بدهم»
«یکی هست یا دوتا؟»
«اینکه بتوانم برایش توضیح بدهم»
«جهان کور شده است»
«چگونه آنها را وادار به دیدن کنیم»
ما مردمِ طبقه متوسطِ لعنتی هستیم، رفیق.
آیا باید به کار لعنتی خودمان برسیم یا دور کلانتری‌ها بدویم؟
لطفا منو ببخش، راده.
من نمی‌خوام جایی برم. خواهش می‌کنم، رفیق.
یکی سرش شلوغه، یکی جواب نمیده، یکی در دسترس نیست.
«جهان کور شده است، جهان کور شده است»
شما به ما بگویید.
«مثل گاو نابینا»
«گوساله‌ای که معدوم می‌شود»
«دادن پوست خالی به او برای شیر دادن»
«پناهگاهی خالی برای پرستاری»
«دیدن طمع»
«به عنوان مفید»
«و حقیقت در دفاتر کل»
«برای دیدن»
«راهکارها»
«به عنوان پاسخ»
«زندگی تبدیل به تار عنکبوت شده است»
«سنگ آسیابی که انسان را خرد می‌کند»
خانم، کسی تلفن رو جواب نمیده.
هیچ‌کس نمیاد، خانم. همه‌شون امتناع کردن.
خانم، سلام. اسم من گوبیند سینگ سودی است.
این‌ها صورتحساب‌های بانکی من هستند.
همه ما یک تماس تلفنی دریافت کردیم.
میشه بیام داخل؟
بله، ام... خواهش می‌کنم.
سرک کشیدن در پرونده‌های رسمی غیرقانونی است.
چرا؟ چی رو داری سعی داری پنهان کنی؟
دارم از تو می‌پرسم.
آیا این رفتار تو با من خواهد بود؟
چه انتظاری دارید؟
که من شما را ملاقات کنم، با شما چای بنوشم، و همچنین تحقیقات شما را انجام دهم؟
-من اونقدرها هم غیرحرفه‌ای نیستم. -اوه!
بنابراین مدیریت یک تحقیق الان حرفه‌ای‌گری است؟
ببخشید؟
تمام محاسبات موجود در آن اشتباه است.
اگر حسابداری بلد نیستید، پس چرا این همه کار انجام می‌دهید؟
چرا؟
وقتی اولین بار اینجا دیدمت، فکر کردم بالاخره یه کاری میشه کرد. یه کار خوب.
اما حساب و کتابت... از خودت ضعیف‌تره.
آقای ترن!
می‌دانید USP شما چیست؟
شما فقط به صفحاتی نگاه می‌کنید که حساب‌های کاربری در آنها با هم مطابقت ندارند.
شما به جایی که آنها درست هستند نگاه نمی‌کنید.
اگر کسی در حساب‌های کاربری نمره پایینی بگیرد...
آنها را با موجودی کم رها نمی‌کند.
زیرا تعادل در اعداد را می‌توان با پاک‌کن و مداد اصلاح کرد.
اما تعادل در روابط، زمانی که به هم بخورد...
هم پاک شدنی نیست...
و نه بازنویسی شده.
۱۵ سال پیش...
دختری در حساب‌های کاربری امتیاز پایینی کسب کرد و بنابراین شما او را رد کردید.
اما سرنوشت تسویه حساب کرد.
امروز...
همون پونام سوبهاش جوشی از بخش ۵، کارول باغ...
دارد با تو تسویه حساب می‌کند.
آقای راده، گزارش من فقط تا جایی خوب است که بتوانم آن را ارائه دهم.
اما این بار...
این تو نیستی که حساب من را قضاوت می‌کنی...
اما دادگاه.
این روزها مردم نسبت به بانک‌ها نگران‌تر شده‌اند.
کوچکترین اشتباه از جانب ما، می‌تواند فاجعه‌ای بزرگ را رقم بزند.
می‌فهمم، آقا.
من در تحقیقاتم کاملاً شرافتمندانه عمل کرده‌ام.
-به همین خاطر پرونده به شما محول شد. -ممنون، آقا.
برای تو.
بله، تیاگی را بفرست داخل.
تبریک می‌گویم.
بنا به درخواست شما، شما به بخش ترافیک ارتقا یافتید.
-ممنون، آقا. -موفق باشید.
«جای هند، آقا.»
کی ۱۵۶ تا خواسته؟
آقا من انجام دادم راده موهان شارما.
-یه قدم بیا جلو. -بله.
-به نظرت برای این چی باید بگیری؟ -چی...
-امم، عدالت؟ -چطور عدالت کافی خواهد بود؟
یه جایزه یا یه همچین چیزی بگیر.
بر اساس این گزارش، حداقل ۳۰ نفر از دارندگان حساب مورد بازجویی قرار گرفته‌اند.
اما هیچ تخلفی از جانب بانک یافت نشد.
-آقا، چطور ممکنه، آقا؟ -با بازجویی کردن از من چی گیرتون میاد؟
ساکت باش و گوش بده.
اتهامات شما علیه بانک
توطئه‌ای ناشی از خصومت شخصی است.
یک مأمور دولتی مرتکب چنین عمل غیرمسئولانه‌ای می‌شود؟
قربان، افسر تحقیق در حسابداری بی‌تجربه است.
لطفا یک کارشناس حسابداری معرفی کنید.
اگر تحقیقات علیه شما باشد، افسر را عوض می‌کنید؟
پس اگر حکم علیه شما باشد، قاضی را عوض می‌کنید؟
-آقا، منظور من را اشتباه متوجه شدید-- -شما تحقیر خواهید شد.
بگذار حرفم را تمام کنم.
درست همانطور که یک پست جعلی می‌تواند مردم را به شورش تحریک کند،
اتهامات دروغین شما می‌تواند باعث وحشت عمومی شود.
برای جلوگیری از انجام چنین اقداماتی توسط دیگران...
آقا، شما اصلاً اجازه نمی‌دهید من صحبت کنم.
با اضافه کردن اتهامات توهین، بدینوسیله شما به مدت یک روز به بازداشت قضایی منتقل می‌شوید.
اخراج شده.
-آقا لطفا به حرفام گوش بدید-- -بعدی!
افسری که-- اوه، قربان!
-یه لحظه صبر کن، بذار باهاش ​​حرف بزنم. صبر کن... -بریم. بیا دیگه.
من همیشه دوست داشتم عجایب هفتگانه رو ببینم.
و تو... تو بی‌نظیری.
منظورم اینه که...
تو پول از دست ندادی.
بوفالوی شما ربوده نشده است.
دوچرخه شما دزدیده نشده است.
و هنوز هم مشکل داشتید؟
کسی که از دیدن غریبه‌ها ناراحت می‌شود...
تقریباً هیچ جا پیدا نمیشه.
برای کی انجامش دادی؟
برای آنها؟
آن پیرمردی که زیر آفتاب ایستاده و منتظر قرار ملاقاتش است؟
یا آن خانمی که آن سبزیجات را حمل می‌کند؟
یا اون یارو... داره اونجا سمبوسه سرخ می‌کنه؟
پول خودشونه، درسته؟
برو از آنها بپرس.
آیا هر کدام از آنها جای تو را می گیرند...
یه روز فراموش...
آیا آنها حتی برای یک دقیقه به زندان می‌روند؟
آنها خودشان را می‌کشند تا ۵ و ۱۰ روپیه به دست آورند.
اما با احتساب ۵ یا ۱۰ روپیه...
هیچ کس اهمیتی نمی‌دهد.
چقدر از آنها گرفتم؟ ۱۰۰، ۲۰۰...
۵۰۰؟
حتی اگر ۱۰۰ تا ۲۰۰ روپیه‌شان را پس بدهم...
زندگی آنها چگونه تغییر خواهد کرد؟
آیا آنها چند کیلو لیدی فینگر دیگر خواهند خرید؟
برای ۱.۵ کیلوگرم لیدی فینگر، شما یک کدو حلوایی له شده هستید.
برو. پاشنه‌هایت را به مدت ۲۴ ساعت در تیهار خنک کن.
وقتی برگشتی، یه تلویزیون بزرگتر بهت میدم...
با صفحه نمایش ۵۵ اینچی.
سلام، خانم.
بعداً می‌بینمت، پس... می‌بینمت.
برای پیروزی در نبردهای بزرگ، گاهی اوقات باید نبردهای کوچک را از دست بدهید.
این یک مسئله بانکی است، انتخابات نزدیک است.
-کوچکترین گزارش نادرست-- -گزارش درست بود، قربان.
و اتهامات راده نیز همینطور بود.
قربان، فقط توی اون ۱۵۰ تا حساب، ۲۲۴۰۴۸۰ روپیه کلاهبرداری شده.
اگر کل بانک بررسی شود، چه کسی می‌داند
-چند کرور-- -این چه دستاوردی خواهد داشت؟
این چه دستاوردی خواهد داشت؟
یک بانک دیگر بدنام شد، یک بانک دیگر تعطیل شد.
برای عموم مردم، برای اقتصاد کشور، این چیز خوبی نخواهد بود.
گذشته از این، والدین همیشه می‌بخشند
-اشتباهات فرزندانشان-- -پس پدر و مادر اشتباه می‌کنند، آقا.
شما هم اشتباه نمی‌کنید، خانم سوبهاش؟
با پنهان کردن این واقعیت که با راده رابطه نزدیکی داری.
چرا فرض نمی‌کنید که به همین دلیل گزارش شما به نفع راده است؟
با قطار رفت و آمد می‌کنی، نه؟
شب، کاملاً تنها.
اگر از دستش بدی چی؟
«جای هند، آقا.»
مواظب خودت باش.
مگه الکل نمیخوری؟
ببخشید؟
تو همیشه منو برای چای میبری.
مشروب می‌خوری؟
بعضی‌ها هم الکل می‌نوشند.
-من فقط چای می‌نوشم. -بسیار خب. چای امروز، خوراکی من است.
اوه، نه!
-هی... -اوه!
-ممنون. -اینا داروهاتون هستن؟
بعضی‌ها هم دارو مصرف می‌کنند.
اونا برای پدر شوهرمن.
-واقعاً؟ -پدرشوهر داری؟
بعضی‌ها پدرزن هم دارند.
پس ازدواج کردی.
بعضی‌ها هم متأهل هستند.
خوبه. آه...
و شوهرت؟
بعضی‌ها شوهر ندارند. - خیلی خوبه. اه، منظورم اینه که...
واقعاً متاسفم.
اشکالی نداره، اشکالی نداره. اون واقعاً خوب بود.
مرد خیلی خوبیه.
او دیگر نیست.
همسرت؟
او هم خیلی خوب بود. دیگر نه.
من... من متاسفم.
نه، نه. او دیگر زن من نیست.
انگار داری حساب زندگی قبلیتو صاف میکنی.
در غیر این صورت...
در این زندگی، من هیچ کاری برای تو نکرده‌ام.
آیا در زندگی بعدی، ثمره اعمال نیک خود را خواهم دید؟
ای بابا، کی انقدر صبر می‌کنه؟
من باید توی این زندگی زندگی کنم.
پس باید در این زندگی نیز او را صدا بزنی.
باهاش ​​حرف بزن، از زاویه دید خودت بهش بگو.
-آیا او خواهد فهمید؟ -کمک کن بفهمد.
بابا، کجا رفته بودی؟
پسرم، مجبور شدم از ایستگاه برم بیرون.
آقا... حالا این سگ رو دور نندازید.
چه آورده‌ای؟
برگر گیاهی؟ می‌توانستی از من بپرسی.
من یک برگر ماهی با پنیر سفارش می‌دادم.
می‌بینی، آقای دیمپوی من الان پیش توسو پیک موتوری است.
بله، قربان.
دفعه‌ی بعد که از ایستگاه بیرون می‌روی، از قبل به من اطلاع بده.
اضافه کاری ناگهانی هزینه اضافی داره. باشه؟
-باشه. -پس من میرم.
فردا یک جغد درست می‌کنیم.
مانو، دوستت دارم. خداحافظ، آقا.
بیا. باید شام درست کنیم.
اوه... پسرم!... چی شده؟
وقتی نیستی خوشم نمیاد، بابا.
من هم همینطور، پسرم.
دیگه هیچوقت ترکت نمیکنم.
«و از پسرت مراقبت کن.»
«اشتباهی داخل گیر افتاد.»
عزیزم، میشه از زنگ خوردن تلفن جلوگیری کرد.
اجتناب از زنگ در دشوار است.
یک بطری آب.
۲۰ روپیه.
۲۰ روپیه؟
اینجا نوشته ۱۵.
-اینجا، ۱۵ روپیه. -به قیمت ۲۰ روپیه فروخته می‌شود.
داری آب مقدس می‌فروشی؟
اون رایگانه، این ۲۰ دلار هزینه داره. ۲۰ دلار پرداخت کن.
بابا، شماها دارید یه جنجال راه میندازید.
منظورت چیه، راکت، ها؟
اگر نمی‌خواهیش، برندار. سر جایش بگذار.
-چطور جرات می‌کنی اینطور حرف بزنی؟ -چطور جرات می‌کنی حرف‌های رکیک بزنی...
-دارم بهت میگم. -بطری رو بده به من.
-ولم کن. -بطری رو بده به من.
-تقصیر خودته... -به کی میگی متقلب؟
-هی، امان! -دارم بهت میگم متقلب.
-چیکار می‌کنی؟ -چرا، تو...
«ارزش این فرد چقدر است؟»
«اون؟ اون هیچ ارزشی نداره، آقا.»
«آنها خودشان را می‌کشند تا ۵ یا ۱۰ روپیه به دست آورند.»
«اما اگر ۵ یا ۱۰ روپیه باشد، هیچ‌کس اهمیتی نمی‌دهد.»
هجدهم روزی است که «دو بانک» تبدیل به «دو روزانه» می‌شود.
خب؟
وضعیت سهام ما چگونه است؟
قربان، با وجود نوسانات بازار، ما رشد قابل توجهی داشته‌ایم.
فوق‌العاده! این همون چیزیه که می‌خواستم بگم.
بله؟ -آقا، خانم رانگاناتان از بانک مرکزی هند می‌خواهد با شما صحبت کند.
تماس را وصل کنید.
الو؟ آقا مهتا؟
سلام خانم.
خانم، ما همدیگر را ندیده‌ایم، اما--
وقت برای معاشرت هست، آقای مهتا.
اول، بیایید به اصل مطلب بپردازیم.
یه شکایتی علیه دو بانک شده.
یه نفر از طریق پست فرستادش.
-پست؟ -راده موهان شارما.
او می‌گوید حساب‌های بانکی‌اش دارای برخی بی‌نظمی‌ها هستند.
خانم، حتماً یه ابهامی پیش اومده، خانم، در این مورد.
آروم باش، آقای مهتا.
مشخصات ۱۵۰ حساب از بانک شما را هم برایم فرستاد.
باشه. -اونها رو هم برات فرستادم.
لطفاً فوراً داده‌های تأیید شده مربوط به آن ۱۵۰ حساب را برای من ارسال کنید.
نه، نه، نه، خانم، حتماً یه ابهامی پیش اومده، اما، در مورد این.
-یه دقیقه صبر کن تا توضیح بدم-- -اگه مجبور بشیم بیایم دفترت...
می‌تواند مشکل‌ساز باشد.
-حتماً، خانم. -ممنون.
لعنت!
این رانگاناتان چه کاری می‌تواند انجام دهد؟
ما احکام دادگاه را برای رانگاناتان ارسال خواهیم کرد.
آیا او از دادگاه بزرگتر است؟
ما تا زمان تکمیل ادغام، به تبادل ایمیل ادامه خواهیم داد.
گذشته از این، او بالاخره یک زن است. چقدر می‌تواند بجنگد؟
اوه! اوه، ریتا... ریتا، بس کن... ریتا!
بسه، ریتا. کارمون تموم شد. تو برو.
متشکرم.
-و بعدش چی؟ -و بعدش چی؟
بعدش، این رانگاناتان... استعفا می دهد.
اما من اون راده موهان لعنتی رو لخت می‌کنم...
شما هیچ کاری نخواهید کرد.
شما هیچ کار غیرقانونی انجام نخواهید داد.
می‌بینی، آقای مهتا... قضیه‌ی آدم‌های معمولی...
در بنای صداقتش... همیشه یک آجر کوچک و خراب وجود دارد.
فقط اون آجر رو جابجا کن... عمارت خود به خود فرو می ریزه.
و او زیر بار این بار له خواهد شد.
بدون اینکه کسی کمک کند.
سیب زمینی، پیاز و گوجه فرنگی برای فروش...
بابا، بابا، نگاه کن.
من هیچی نمی‌شنوم، پسرم.
شماره ۱۴۸، شماره ۱۴۸. هر کی داخله، بیاد بیرون.
بابا، بابا، به بولدوزر من نگاه کن.
چی؟ اون که بولدوزر نیست.
به این میگن جی سی بی.
-بابا، بهت میگم چیکار می‌کنه. -آره، نشونم بده.
-بابا، همه چیز رو میشکنه. -مگه نه؟
داری چیکار میکنی؟ بس کن اینو!
چی؟ تو داخل بودی؟
ما سه بار اعلام کردیم و از همه خواستیم که بیرون بیایند.
-گوش ندادی؟ -اما چرا داری خونه‌ی منو خراب می‌کنی؟
اعلیحضرت، اگر شما یک ساختمان غیرقانونی بسازید، مطمئناً خواهد شکست.
آقا کی گفته غیرقانونیه؟
این نامه. نقشه دیگری را نشان داد، اما چیز دیگری را هم برنامه‌ریزی کرده بود؟
چندین بار به شما اخطار داده شد، حتی یک بار هم پاسخ ندادید.
-من هیچ اخطاری نگرفتم، بابا!
پاپ. پاپ.
-بابا، من واقعاً می‌ترسم. -اشکالی نداره، هیچ اتفاقی نمی‌افته.
من آنجا هستم، بابا آنجاست. از این طرف بیا،
نگران نباش، نگران نباش. - اینم اطلاعیه‌ات.
-این چه اطلاعیه‌ایه؟ -این امضای کیه؟
این مونالیزا کیه؟ همسرته؟
نه، نه، این یه اشتباهه، بس کن دیگه.
-هی، بس کن. داری چیکار می‌کنی؟ بس کن. -برو کنار.
برو پایین! ببرش کنار.
-ایست، به من گوش کن. چطور می‌تونی این کار رو بکنی... -حرکت کن! هی، حرکت کن!
بیا، بیا! - ببرش اینجا.
داری هی خرابش می‌کنی. خرابش کن!
راده، چی... چی شده؟
همه این اتفاقات... به خاطر تو داره میفته.
من کاملاً اشتباه می‌کردم.
-تو واقعاً حساب‌دار خیلی خوبی هستی. -راده، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم--
۱۵ سال پیش من با تو خونه نساختم...
و حالا خانه‌ام را ویران کرده‌ای.
-چی داری میگی؟ به حرفام گوش کن... -نه، تو به حرفام گوش کن.
تو روی لحظات سرمایه‌گذاری نمی‌کنی... تو تک تک ثانیه‌ها رو می‌شماری.
پاپ، پاپ!
خدای من! حتی آن خانه را هم تا این حد خراب نکرده بودند.
چه فاجعه‌ای، آقا. وحشتناک.
آقای دیمپو، بشقاب‌ها را بیاورید.
ما غذای چینی را از دکه خیابانی آوردیم. او آن را تند درست می‌کند،
-اما همیشه شلوغه. -مونا خانم...
-بله؟ -این امضای شماست؟
بله. من ام. لیزا هستم.
-پس چرا به من نگفتید؟ -کی وقت گرفتم، آقا.
من همین دیشب امضا کردم. -دیشب؟
-بله. -این دو ماهشه.
آقا، تاریخش رو به عقب برگردوندن.
دیشب، دو پلیس آمدند و آقای دیمپو را بردند.
آنها او را مجبور کردند روی دوچرخه‌ای بدون صندلی بنشیند و دو ساعت تمام رکاب بزند.
آقا، طاقت نداشتم شوهرم را در آن وضعیت ببینم.
-صبر کنید، اما او-- -اول حرف من را بشنوید، آقا.
یه زن صد تا پول داره. من کل ۱۴ لک رو گرفتم تا امضاش کنم.
آقای شارما داشت این کار را رایگان انجام می‌داد، می‌دونی؟
فکر کنم بتونی چیزی که اونا خراب کردن رو با پنج سال دوباره بسازی.
از دو تای باقی مونده استفاده کن یه وکیل خوب بگیر. اینا واقعاً شیطون هستن.
مراقب خودت باش. ما برای یک هفته به بانکوک می‌رویم.
ما فقط... نگران مانو هستیم.
باشه پس؟ وقتی برگشتم ادامه میدم.
اوه، و اینکه، غذای چینی رایگانه، مهمونی ماست. باشه؟
خداحافظ مانو. دوستت دارم، آقا.
متاسفم. مانو، دوستت دارم، خداحافظ آقا.
بریم؟ به چی خیره شدی، تاکسی منتظره، تاکسی‌متر داره تیک تاک می‌کنه.
اینجا بشین پسرم. زود برمی‌گردم. باشه؟
-بابا؟ -بله؟
چرا خانه ما را خراب کردند؟
-اوه، پسرم، اون... -آقای شارما.
صبح بخیر.
چی شده، مشکلی پیش اومده؟
ایشون از کمیسیون مرکزی مراقبت هستن، آقای آستانه.
با درود.
آقای شارما... در سال ۲۰۱۷-۲۰۱۸، در مجموعه‌های ارسالی شما،
۱۷ روپیه کسری وجود دارد.
منظورت چیه؟
منظورم این است که شما بیشتر جمع‌آوری کردید و کمتر ارسال کردید.
شما به اختلاس ۱۷ روپیه متهم هستید.
-این یه دستور برای تحقیقه. -هست؟
آقا، حتماً اشتباهی رخ داده است.
من همیشه برای هر پِیسا حساب پس داده‌ام.
دفتر خاطرات خانم کوندو شامل نوشته‌های روزانه‌ی من است.
این افراد آن را مصادره کردند.
این به عهده شماست که ثابت کنید ۱۷ روپیه را ندزدیده‌اید.
و تا زمانی که این را ثابت نکنید، از این طریق از کار معلق خواهید شد.
درود... درود.
من حساب هر روز را دارم.
به زودی برای تبرئه خود به دادگاه احضار خواهی شد.
پس بهش نیاز پیدا می‌کنی. باشه؟ درود.
راده! راده، این چه صدایی است که می‌شنوم؟
این اشتباهه. لعنت بهش!
اوه، کوندو خانم! استاد!
مرد، مگه بهت هشدار ندادم؟
لعنت، هنوز وقت هست رفیق. عذرخواهی کن و بیخیالش شو.
آیا او آن را رها کرد؟ ...
چه کسی می‌خواست ۵ روپیه در خرید یک بطری آب صرفه‌جویی کند؟
آیا او که به خاطر ۵ روپیه زیر قطار له شد، آن را رها کرد؟
مرد با کار و تلاش امرار معاش می‌کند.
و هیچ مهتا نمی‌تواند پولی را که به سختی به دست آمده، از چنگش دربیاورد.
-چرا نمی‌فهمی، این یاروها-- -چیکار می‌خوان بکنن؟
آنها مرا به زندان فرستادند، خانه‌ام را ویران کردند...
با اتهامات واهی شغلم را از من گرفتند.
بعدش منو میکشن؟
حتی کسانی که مهتا را مسئول نمی‌دانند، باز هم می‌میرند، درست است؟
بابا، مگه غذا نمی‌خوری؟
بابا، حالت خوبه؟
من حالم خوبه پسرم.
اما شاید یه مشکلی تو حساب من پیش اومده.
سعی کردم حساب‌هام رو با مادرت تسویه کنم...
اما او ما را ترک کرد و رفت.
من سعی کردم حساب پول را بدهم، و آنها خانه ما را شکستند.
پسرم، هیچ‌وقت حسابداری رو شروع نکن.
بابا، بریم خونه؟
آره، بریم پسرم.
«بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید!»
«اگر راضی هستید، به دیگران بگویید. اگر راضی نیستید، به ما بگویید.»
«بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید، بفرمایید!»
چطور بود؟
متشکرم.
حتی این سگ هم از تو بهتره.
حداقل از زحمات کسی قدردانی می‌کند.
اما شما؟
هند به پنجمین اقتصاد بزرگ جهان تبدیل می‌شود. اما شما هنوز خوشحال نیستید.
ریاست گروه بیست به هند واگذار شد.
اما هنوز خوشحال نیستی.
دو بانک جهانی شده است.
اما هنوز خوشحال نیستی.
برای ده روپیه جنجال به پا می‌کنی، مشکلت چیه؟
مشکل من این است که تو یک دزد هستی.»
من؟... یه دزد؟
به مشتری‌ها هدیه می‌دهم.
من ۱ درصد بیشتر از بانک‌های دیگر سود می‌دهم.
اگر چند روز علاقه‌ی همه را از بین ببرم
و چند هزار کرور درآمد داشته باشم،
ضررش کجاست؟
شما مردم هر روز ۱۰ تا ۲۰ روپیه برای جویدن تنباکو هدر می‌دهید.
در عوض چه چیزی دریافت می‌کنید؟
بیماری‌ها؟
من شغل می‌دهم.
او دیگر چه می‌خواهد؟
پول‌هایی که از مردم دزدیدی رو پس بده.
بابا!
چیکار میکنی؟ ولش کن بچه رو...
هی، عقب بمون.
بگو بچه رو ول کنن بره.
من دارم حرف می‌زنم، نه تو، درسته؟
خفه شو!
سگ
وقتی از شما خواسته می‌شود، قدردانی کنید.
ببر!
وقتی ببرها صحبت می‌کنند، توله‌ها صحبت نمی‌کنند.
چند بار بهت گفتم. گوشات خراب شده؟
ها؟
احمق! تو به زندان رفتی، خانه‌ات را خراب کردند، کارت را از دست دادی...
اما تو هنوز دماغت را بالا می‌گیری.
-بیرونش کن.بیرونش کن! بکنش! -بابا.
داری به چی نگاه می‌کنی؟
ای بليط جمع کن لعنتی!
خدمتکار دو پنی یک مرد.
سرم رو حسابی شلوغ کردی.
ادغام دو روز دیگه انجام میشه...
و تو مرا به رقصی شاد هدایت می‌کنی؟
-امروز، تو را به رقص درمی‌آورم. لخت شو. -بابا!
امروز لخت برقصونمت. لخت شو!
-لخت شو! -بابا...
-بابا! -نه، نه، صبر کن، صبر کن.
لباس‌هایم را درمی‌آورم.
نکن آقا، نکن.
چرا این همه کار می‌کنی؟
رامو کاکا!
برو، سرت به کار خودت باشه. این یه مسئله خانوادگیه.
-الان برو. باشه؟ -بچه رو ول کن بره.
-چی شده عمو؟ -عمو، مشکلی پیش اومده؟
اونا کی هستن اصلا؟
-چی شده؟ -مشکلی پیش اومده؟
-چی شده؟ -هی راجو، بیا اینجا.
سریع بیا.
اینجا مشکلی هست؟
گفتم ولش کن بچه رو، برو بابا.
این یارو بانک دو هست، مگه نه؟
ازش فیلم بگیر! ازش فیلم بگیر!
میکی مهتا، بچه‌ها...
بانک شما، دو بانک...
بانک شاد، مشتری شاد! بفرمایید.
گم شو!
آقا، حالتون خوبه؟
متشکرم.
قربان؟... قربان!
من اون روز نتونستم حساب و کتابت رو بفهمم...
اما چیزی که گفتید کاملاً درست به نظر می‌رسید، آقا.
این پسر منه. داره درس می‌خونه تا دستیار کارگردان بشه.
من اون ویدیوی تو رو بهش نشون دادم.
آقا، حرف شما درست از آب درآمد.
ما در یک بانک حساب داشتیم. وقتی بررسی کردیم، متوجه شدیم که تخلفاتی وجود دارد.
بعدش بابا روز بعدش رفت اونجا و حسابمون رو بست.
چرا قبلاً به این فکر نکرده بودم؟
قربان، ما کثیفی‌های شهر را تمیز می‌کنیم.
ما نمی‌توانیم کسانی را که پلیدی را پخش می‌کنند، تحمل کنیم.
چرا این موضوع را به ما نگفتی؟
-شما تو یه بانک حساب دارید؟ -همه‌مون داریم.
چند سال پیش، یک اردوی حساب با موجودی صفر اینجا برگزار شد.
پس همه ثبت نام کردند.
من هم حسابم را در همان کمپ باز کردم.
خدای من! یعنی حتماً دارند از همه حساب‌های ما دزدی می‌کنند.
حتی اگر از یک حساب کاربری هم دزدی کنند، باز هم دزدی محسوب می‌شود، مگر نه؟
خودم فردا حسابم را می‌بندم.
چطور می‌توانیم حساب‌هایمان را همین‌طوری ببندیم؟
تمام پس‌اندازم برای عروسی دخترم را اینجا گذاشته‌ام.
پس دوست من، به سادگی همه چیز را پس بگیر.
من فقط از دو نفر میترسم.
خدایا...
و مردی با شرافت.
آقا!
قربان، قربان--
شیر سرریز شده، آقا.
ببین رفیق. می‌خوام حساب کاربریم رو ببندم. مشکلی با این موضوع داری؟
قربان، مردم دارن جلوی بانک جمع میشن تا حساب‌هاشون رو ببندن.
چطور ممکن است این اتفاق بیفتد؟
چطور ممکن است این همه آدم بخواهند حساب‌هایشان را ببندند؟
این چطور ممکن است؟
نمی‌دانم، آقا.
مشتریان به بانک هجوم آورده‌اند. همه آنها می‌خواهند حساب‌هایشان را ببندند،
و پول کافی در بانک نیست. -ببین چه اتفاقی دارد می‌افتد.
-بچه ها چیکار می کنید؟ -عمو، چی شده؟ دوباره پولشویی؟
نه، داریم حساب‌هامون رو می‌بندیم. چرا؟
همه این کار را می‌کنند، پس من هم دارم این کار را می‌کنم.
سلام بابا؟... چقدر پول تو بانک دو داریم؟
حسابم رو تو بانک دو بستم.
احساس امنیت و شادی.
«حالا نوبت مردم عادی است و آنها آماده جنگیدن هستند»
دو بانک در شرف تعطیلی است.
برادران، این بانک دو در شرف تعطیلی است.
عزیزم، بانک دو بسته شده.
بانک پاپو تعطیل شده است.
همه اونایی که تو بانک دو حساب دارن، همه‌شون رو ببندن!
-من نمی‌تونم مال خودمو ببندم. -چرا تو نمی‌تونی این کار رو بکنی؟
من در بانک دو حساب ندارم.
لعنت بهت، اول حسابمو ببند.
کلاهبرداری در بانک دو.
«مردم پول‌هایشان را به تعداد زیاد برداشت می‌کنند.»
«صف‌های طولانی بیرون دستگاه‌های خودپرداز.»
«آیا مردم پولی را که از دست داده‌اند، پس خواهند گرفت؟»
-چند تا حساب بستی؟ -من دو تا حساب داشتم، هر دو رو بستم.
بانک رو تعطیل کنید.
نگذار عموم مردم وارد شوند.
به پلیس زنگ بزن. به جمعیت حمله کن، یه کاری بکن!
چه اتفاقی داره تو این کشور میفته؟
آیا واقعاً به بانک دو نیاز داریم؟
آقای دیال، یه کاری بکن. مردم دیوونه شدن.
حداقل یه بیانیه صادر کن، وگرنه...
همه چیز تمام خواهد شد.
قدرت‌های خارجی پشت این ماجرا هستند.
این یک حمله مستقیم به اقتصاد کشور است.
دو بانک کاملاً امن است.
نیازی به وحشت نیست.
"-جای هند، قربان." -رانگاناتان خانم...
چه اتفاقی برای دو بانک افتاده؟
دارم بهت آزادی عمل میدم. فوراً اقدام کن.
قربان، قبلاً گزارشی درخواست شده است.
حتی یک ریال هم از مردم از کشور خارج نخواهند شد. نگران نباشید.
یه لحظه صبر کن. یه قدم عقب برو. یه قدم عقب!
ببین خانم...
اگر حتی قانون هم طرف فاسد را بگیرد، آن مرد بیچاره به چه کسی باید مراجعه کند؟
آقای دیال... همه اینا تقصیر اون تی سی هست.
او مردم را تحریک کرده است،
-من از اون تی سی نمیگذرم-- -ای بابا! فراموشش کن. اینو ببین.
این افسری است که تحقیقات را انجام داده است.
و او گزارش واقعی را در اینترنت منتشر کرده است.
این گزارش اصلی من است که ارشدهایم آن را مخفی کرده بودند.
از دادگاه محترم انقلاب درخواست رسیدگی به این موضوع را دارم.
شاید در حساب و کتاب ضعیف باشم.
بنابراین لطفاً از یک متخصص حسابداری بخواهید آن را تأیید کند.
«جای هند.»
با توجه به کلاهبرداری در بانک دو، دیلی بانک ادغام خود را متوقف کرده است.
اوه، آقای مهتا. یکی یه کم آب بیاره، یه دکتر بیاره.
و اینگونه بود که دو بنک غرق شد.
بله! بله! بله! بله!
حالا رانگاناتان با حکم دادگاه خواهد آمد.
بعدش اداره پلیس، آی‌تی، آر‌بی‌آی، سی‌بی‌آی... دیگه کار از کار گذشته.
آقا... من؟
فقط من؟
بهت گفتم اگه لج کنی، بدبخت میشی.
حالا خفه شو.
چقدر می‌خواهی؟
همه‌اش را.
۲۰۰۰ کرور روپیه است، آقا.
۱۵۰۰ تا رو پشت سر بذار... با بقیه پرواز کن و برو.
اما آقا.
قربان، با این همه پول... چطور از کشور خارج بشم، قربان؟
آقای مهتا، ما از شما هزینه دریافت می‌کنیم،
پس طبیعتاً ما خدمات ارائه خواهیم داد، درست است؟
به خاطر اون TC باید همه چی رو پشت سر بذارم، قربان؟
یه کار اساسی می‌کنم، قربان.
تو نمیتونی کاری بکنی.
آن را به ما بسپارید.
آن تی تی هزینه ۱۷ روپیه او را پرداخت خواهد کرد
یا اسم من دابو دیال نیست.
آقای مهتا،
در مورد بده بستان، تو خیلی وقت‌شناس هستی.
متشکرم.
همه ۱۵۰۰ کرور.
ممنونم... از صمیم قلب.
پس بیایید در لندن همدیگر را ببینیم.
اما من از اون تی سی نمیگذرم.
بدجوری کلافه می‌شوی.
چقدر دیگه قراره اذیت بشی؟
بیا بریم، مرد.
«نگران نباش، پسرم. من اینجا همه چیز را مرتب می‌کنم.»
«به محض اینکه به لندن بیایی...»
«دولت هند هیچ کاری نمی‌تواند با شما بکند.»
آقای شارما، چه مبلغ غارت ۱۷ روپیه باشد چه ۱ کرور روپیه...
هر دو به یک اندازه مجازات می‌شوند.
بله.
حالا.
این چیه راده؟ چرا از میز بالا رفتی؟
آقا کل سیستم منو سوار کرده نمیشه یه میز سوار کرد؟
اما یک دفتر کار، شأن و منزلتی دارد که باید حفظ شود.
آقا، آیا شأن یک مرد عادی از شأن یک سفره‌دار پایین‌تر است؟
لطفا شروع کنید.
متشکرم، آقا.
۱ آوریل ... ۲۰۱۷
مبلغ کلکسیون ۱۹۸۱.۱۵ روپیه بود.
در دوم آوریل، اعتراضی در دهلی برگزار شد.
مبلغ وصولی آن روز ۴۱۲۱.۸۵ روپیه بود.
«تسویه حساب کنید!»
«پدر، پدربزرگ، خواهر، بابل»
«بانتی، همه‌شون دارن حساب پس میدن»
«وضعیت را تغییر دهید»
«هر ساعت، هر زنگ، هر ضمانت دولتی»
اون لعنتی فرار کرد.
در پانزدهم آگوست، مردم معمولاً احساس آزادی بیش از حد می‌کنند.
آن روز، مجموع دریافتی ما ۴۲۱۱.۲۵ روپیه بود.
«هر خیانتی به سزای اعمالش خواهد رسید»
«تسویه حساب»
«افتخار از راه رسیده، با قدرت از راه رسیده»
«سخنان عاشقان، رباعیات غالب را در خود دارد»
«او یک روسری است، اما پشم را روی چشمان ما کشیده است»
«پول‌های ما صرف ساختن عمارت‌های آنها می‌شود»
دروازه شماره ۴ کجاست؟
دروازه شماره ۴ کجاست؟ اوه، اوه...
«هر شوخی، فریب، آزار و اذیت، اشک، هر پنی»
سلام آقا.
نگران نباشید، آقا. هیچ اسکنی انجام نخواهد شد.
«تسویه حساب کنید!»
در تاریخ 30 مارس 2018، این مبلغ ... 1102 روپیه بود.
و در ۳۱ مارس ۲۰۱۸، ...
۹۸۲.۳۵ روپیه.
مجموع این‌ها می‌شود ۴.۳۲.۹۸۱ روپیه.
اما اینجا جمع کل ۴.۳۲۹۹۸ روپیه است.
آقای شارما، ۱۷ روپیه‌ی باقی‌مانده کجاست؟
لطفا برگرد روی زمین و حسابی به ما رسیدگی کن.
آقای دیال...
همه چیز از سر گذشته است.
بیا لندن، من زندگی رو بهت نشون میدم.
آقای مهتا، تو همه ما را به دردسر خواهی انداخت.
و تو لندن هم به دردسر میفتی.
فرمول رو گرد کن، قربان.
مزایای خودش رو داره...
اما معایب زیادی هم دارد.
برای مثال... ۱۹۸۱.۱۵ روپیه گرد شد...
به ۱۹۸۱ روپیه.
۴۱۲۱.۸۵ روپیه گرد شد...
به ۴۱۲۲ روپیه.
که در مجموع می‌شود ۴.۳۲۹۹۸ روپیه.
حساب تسویه شد، قربان.
قربان، مبالغ مطابقت دارند.
-از این طرف، لطفا. -ممنون.
اگه می‌خوای کسی رو گیر بندازی، آقا... هزار تا راه وجود داره.
اگر می‌خواهی کسی را نجات دهی، فقط یکی وجود دارد.
سیستم کافی است.
می‌دانم که بالا رفتن از میز جلوی تو کار اشتباهی بود.
اما چه کنم؟ هیچ‌کس هیچ‌وقت گوش نمی‌دهد.
برای همین مجبور شدم برای صحبت کردن از پله‌ها بالا بروم.
مردم حرفشان را نمی‌زنند.
به خاطر این نیست که ترسیده‌اند.
اونا فقط سرشون شلوغه.
یا سرشان شلوغ شده است.
در داده‌ها، معاملات... در فروش هم.
اونا تو رو وارد معامله‌ی فروش کردن... و در نهایت تو رو به حراج گذاشتن.
این بطری‌های آب، آقا... یکی ۲۰ روپیه، سه تا ۶۰ روپیه.
سه قهوه، ۱۰۰۰ روپیه.
اون بیسکویت‌ها، ۲۰۰ روپیه.
حالا که اینجا هستی، معلومه که ناهار می‌خوری.
تقریباً ۴۰۰۰ روپیه.
برای بررسی ۱۷ روپیه...
هزینه‌ای معادل لک.
کلاهبرداری واقعی همینه.
برای پنهان کردن کلاهبرداری هزاران کروری...
بیایید آن را با یک کلاهبرداری به ارزش ۱۷ روپیه مبهم کنیم.
کلاهبرداری واقعی همینه.
خانه‌ام ویران شده... من به زندان فرستاده شده‌ام...
جلوی پسرم تحقیر شدم.
و به مردی که مرتکب کلاهبرداری هزاران کروری می‌شود،
قانون خدمات تحویل را ارائه می‌دهد.
اما این هند جدید است، آقا.
رهایتان نمی‌کند.
دزدها رو دوباره به اینجا می‌کشونه.
-آقا مهتا. -آقا مهتا.
بله، تامی؟ - توی چمدونت چی داری؟
چمدان من؟
چمدانم چه شد؟
مردمی که برای خانواده‌هایشان می‌جنگند و می‌میرند...
و با این حال می ترسد...
کسانی که ترس خود را با بزدلی اشتباه می‌گیرند...
بهتر بود تشخیص دهد...
که حتی وقتی مردم عادی از آن دوری می‌کنند...
او حساب و کتاب می‌کند.
چطور تونستی به کیف من دست بزنی؟
-این مجاز نیست. -آقا، لطفا به حرفم گوش کن...
چی تو کیفت حمل می‌کنی؟
-چیکار می‌کنی؟ -اینو باز کن.
-نه، بس کن! -آقا...
و وقتی زمانش فرا برسد... او مطمئن خواهد شد که تک تک...
حساب تسویه شده است.
«تسویه حساب کنید!»
«وضعیت را تغییر دهید»
«تسویه حساب کنید!»
«معامله را به نتیجه برسانید»
پول من...
پول من؟
پول من کجاست!
پول من...
پول من کجاست، کجاست، کجاست؟
پول من کجاست؟ پول من...
هنرمند
-آقای دیال؟ -شما فقط ۶۸۲ کرور روپیه به من دادید!
مهتا، من میرم...
و گوش کن! من تو را از لندن به پایین می‌کشم.
بذار اول من برم اونجا، آقای دیال.
چی؟
همه چی رفته آقای دیال، همه چی رفته. همه ۱۵۰۰ کرور.
کجا؟
«به تک تک پول‌های ما رسیدگی خواهد شد»
«تسویه حساب کنید!»
«تسویه حساب»
ما انجامش دادیم!
آقا، شما همه این‌ها را راه انداختید. خیلی خیلی ممنونم. متشکرم.
این پول بیت المال است.
اما چطور می‌توانیم این همه پول را به دست مردم برسانیم؟
-درود. -درود.
آقاي مهتا، هر جا که پول مخفي شده باشه...
ما آن را به هر طریقی پیدا خواهیم کرد.
چه مجبور باشیم زمین را بگردیم و چه آسمان را.
گند میزنی...
-و تو-- -و با من بهم میزنی.
من هنوز یه چیز رو نفهمیدم.
اون عروسکی که تو فرودگاه کمکت کرد کی بود؟
هر کسی می‌تواند باشد.
هر آدم معمولی.
چه کسی مالیات همه چیز را می‌پردازد، از صابون گرفته تا طلا.
چه کسی واقعاً نگران هر روپیه است؟
کشور با امثال او اداره می‌شود.
و مردم فکر می‌کنند... که این افرادی که جلو نشسته‌اند، کشور را اداره می‌کنند.
مانو!
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »