Filmyar
‫بفرمایید، استاد ایپ.
‫استاد هونگ.
‫استاد ایپ،
‫از قدیم‌الایام، هر مدرسه‌ی ‫هنرهای رزمی قوانین خاص خودش رو داشته.
‫قانون توی هنگ‌کنگ اینه:
‫قبل از باز کردن مدرسه، ‫باید توی آزمون ورودی قبول بشی.
‫بیشتر توضیح بدید.
‫سه تا مرحله داره.
‫اگه موفق بشی، به عنوان استاد ‫سبک «وینگ چون» به رسمیت شناخته می‌شی.
‫اگه شکست بخوری،
‫باید برگردی به «فوشان»!
‫نور توی قلبت می‌درخشه.
‫بزرگواری به خرج بدید،
‫منم جبران می‌کنم.
‫شمع‌ها باید روشن بمونن.
‫روغن نباید از ظرف بیرون بریزه.
‫استاد ایپ،
‫بفرمایید، در خدمتم.
‫قانون خوبیه.
‫اگه چراغ خاموش بشه یا روغن ‫بریزه، ابهتتون از بین میره.
‫منم به شما احترام می‌ذارم.
‫هنرهای رزمیِ درست‌وحسابی رو نمی‌شه با ‫چیزایی که می‌بینی یا نمی‌بینی قضاوت کرد.
‫کونگ‌فو رو باید با تمرین یاد گرفت، ‫نه فقط با تماشا کردن.
‫وقتی چشم‌بند رو بستی، ‫دیگه هیچ عذر و بهانه‌ای نداری.
‫استاد چن، ممنون بابت تواضعتون.
‫خواهش می‌کنم.
‫عود خط رو نشون می‌ده. ‫آتیش هم مرز رو تعیین می‌کنه.
‫میراث همون عوده.
‫قوانین همون مرزها هستن.
‫داری یه مدرسه باز می‌کنی ‫تا این میراث رو زنده نگه داری،
‫اما مدعی هستی و ‫حد و مرز رو رعایت نمی‌کنی؟
‫به اندازه سوختن یه عود، ‫اگه نتونی چشم‌شون رو نشونه بگیری،
‫وارد گود نشو.
‫استاد ایپ،
‫بهم خرده نگیر که ‫بهت فرصت ندادم.
‫شیر آسمون رو می‌دره!
‫قوانین استاد هانگ ‫از این ساختمون هم قدیمی‌تره.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫استاد ایپ، برگردید.
‫یه روز دیگه درباره ‫افتتاح مدرسه گپ می‌زنیم.
‫خداحافظ.
‫استاد هانگ، ‫زمینِ ساختمونِ «ژونگ‌هوا»
‫توسط دولت برای ‫باشگاه بوکس من تایید شده.
‫تا سه روز دیگه، ‫می‌تونید همگی تخلیه کنید؟
‫درباره زمین، ‫قبلاً بهتون گفته بودم.
‫این ساختمون ریشه و اساس ماست. ‫اگه خراب بشه کجا بریم؟
‫توی بیست و هفتمین سال ‫سلطنت «گوانگ‌شو»،
‫پدربزرگت ۳۰۰۰ تائل از ‫دولت هنگ‌کنگ قرض گرفت.
‫اون ساختمون و ۲۰ «مو» زمین ‫تا خودِ اسکله رو گرو گذاشت.
‫این بدهی سود مرکب ‫بهش خورده.
‫الان شده ۳۰ هزار تائل.
‫اون موقع لغوش کردن.
‫این ساختمون متعلق به انجمنه.
‫مقامات قول دادن که ‫برای همیشه مال ما بمونه.
‫برای همیشه؟
‫«لی ییهو» بهم گفت که ‫مادرش تو بیمارستانه.
‫هزینه‌ش شده ۵۰ دلار نقره.
‫چقدر توی حساب انجمن پول هست؟
‫مگه نه، «لی ییهو»؟
‫امضا کن تا تمام ‫بدهی‌هات صاف بشه.
‫ساختمون «جونگ‌هوا» مال خودت ‫باقی می‌مونه،
‫خودت رئیس می‌مونی و ‫شاگردات هم نون واسه خوردن دارن.
‫اگه امضا نکنی،
‫گناهکار شناخته می‌شی.
‫من فقط زمین اسکله رو می‌گیرم.
‫تا سه روز دیگه،
‫می‌خوام اسکله ‫کاملاً خالی بشه.
‫حالا برید.
‫استاد، واقعاً نمی‌خواید کاری که ‫اون خارجی گفت رو انجام بدید؟
‫تمام چیزی که اونا می‌خوان، ‫اسکله‌ی «شو جین‌سونگ»ـه.
‫قبول کن تا ساختمون «جونگ‌هوا» ‫واسه خودمون بمونه.
‫زانو بزن.
‫سال بیست و پنجم جمهوری چین، قحطی اومد.
‫پدر «شو جین‌سونگ» درِ انبارها رو باز کرد ‫و غلات رو بین مردم پخش کرد.
‫اون جون ۳۰ نفر رو نجات داد.
‫اون گفت که ‫رزمی‌کارها
‫و کارگرها، ‫ستون‌های ملت چین هستن.
‫من قبلاً اسکله رو به «شو جینسونگ» واگذار کردم.
‫می‌خوای دوباره پسش بگیرم؟
‫استاد، انجمن ‫دیگه تقریباً هیچی واسه خوردن نداره.
‫مادرم واسه نجات جونش ‫به پول نیاز داره.
‫بسه دیگه.
‫توی دنیای رزمی، ‫ما فقط جلوی آسمون،
‫زمین و اجدادمون زانو می‌زنیم، ‫نه جلوی سختی‌ها.
‫استاد، نباید بذاریم ‫قوانین خفه‌مون کنن.
‫خارجی‌ها می‌تونن نجاتمون بدن. ‫اونا پول دارن.
‫همکاری با اونا ‫چیزی از ما کم نمی‌کنه!
‫خارجی‌ها! ‫همش داری از اونا حرف می‌زنی!
‫تو چینی هستی!
‫قلب اونا از جوهر هم سیاه‌تره!
‫دارن ساختمون رو به یه عمارت غربی تبدیل می‌کنن.
‫اونا ما چینی‌ها رو نوکر خودشون می‌کنن!
‫- استاد، مادرم... ‫- گوش کن!
‫این ساختمون نباید تخریب بشه،
‫اسکله نباید فروخته بشه و کارگرا هم نباید برن.
‫وگرنه مرتکب یه جنایت فجیع می‌شم!
‫بله.
‫حق با شماست.
‫یه جنایت فجیع؟
‫تماشای مرگ مادرم جلوی چشمام، جنایت فجیع واقعیه!
‫اینم دفتر حساب‌وکتاب.
‫تمام پول رو از حساب بکشید بیرون.
‫وسایل باارزشمون رو بفروشید.
‫اول از همه بذارید مادر «لی ییهو» رو درمان کنیم.
‫شرکت گوان‌رونگ
‫من اینو برمی‌دارم.
‫یواش‌تر.
‫شیائویینگ! زود باش برو یه دستی بهش برسون!
‫آروم‌تر.
‫مدیر شو، یه گروه از پناهنده‌ها رسیدن.
‫اسکله‌ی یونگ‌آن
‫- بیاین، بگیرین. ‫- غذا!
‫- بفرمایین. ‫- ممنون!
‫تقسیم کنین. به همه می‌رسه.
‫این تمام چیزیه که امروز داریم. ‫فردا بیشتر پخش می‌کنیم.
‫مدیر شو، تعداد پناهنده‌ها خیلی زیاده.
‫غلاتِ توی اسکله فقط واسه سه روز کافیه.
‫- چیکار کنیم؟ ‫- فعلاً یه کم دیگه صبر می‌کنیم.
‫از شرکت خارجی درخواست کمک می‌کنم.
‫یه راهی پیدا می‌کنیم.
‫- بگو مستقر بشن. ‫- بله.
‫- راهنمایی‌تون می‌کنم داخل. ‫- کمکتون می‌کنم.
‫استاد ایپ اومده.
‫- استاد ایپ. ‫- استاد ایپ.
‫- عمو ژونگ. ‫- استاد ایپ.
‫استاد ایپ.
‫برادر ایپ، ردیف شد؟
‫از پسِ آزمون‌ها براومدم. ‫همه چی باید درست بشه.
‫البته!
‫هیچ مشکلی نیست!
‫راستی جین‌سونگ،
‫اینم کرایه ‫و خرجِ خوراکم.
‫برادر ایپ، شرایطت رو درک می‌کنم.
‫واسه هیچ‌کس راحت نیست.
‫نگهش دار. ‫یه جا واسه مدرسه‌ت پیدا می‌کنم.
‫- نگران پول نباش. ‫- ما کمکت می‌کنیم.
‫ببخشید که باعث دردسرت شدم.
‫تو از اموال پدرم محافظت کردی. ‫امروز این اسکله رو داریم.
‫عالیه.
‫می‌تونیم هنرهای رزمی یاد بگیریم.
‫استاد ایپ.
‫- استاد ایپ! ‫- استاد ایپ!
‫- خیلی ممنون. ‫- بابا!
‫آ ژون.
‫- راه رو باز کنید. ‫- این صندوق هم هست.
‫بابا، بیا مسابقه بدیم ببینیم ‫کی می‌تونه سریع‌تر سرهمش کنه!
‫حتماً.
‫رفتم مغازه. ‫دیگه نسیه برنج نمی‌دادن.
‫یکم لباس رفو کردم، ‫دو تا سکه مسی کاسب شدم.
‫واسه نصف کیسه برنج کافیه.
‫صبر کن.
‫بده‌ش به من.
‫امروز «جین‌سانگ» ‫کرایه رو ازمون قبول نکرد.
‫می‌تونی باهاش برنج بخری.
‫وقتی مدرسه هنرهای رزمی راه بیفته، ‫اوضاع بهتر می‌شه.
‫مامان، دارو آماده‌ست.
‫بخور.
‫پسرم،
‫بیماری من درمون نداره.
‫دیگه پولت رو واسه این کار حروم نکن.
‫مامان،
‫دکتر قبلاً گفته
‫که بعد از عمل جراحی ‫حالت خوب می‌شه.
‫پولش رو جور می‌کنم.
‫داروت رو بخور.
‫یالا.
‫استادت احمقه.
‫شاگردای انجمن ‫دارن از گشنگی می‌میرن.
‫اون ترجیح میده به بدهی‌ای که
‫به پدر «شو جین‌سونگ» داره بچسبه ‫به جای اینکه چک من رو قبول کنه.
‫تو آدم عاقلی هستی،
‫برخلاف اون.
‫می‌خوای چیکار کنم؟
‫ساده‌ست.
‫«هونگ ژنا» حاضر نیست کاری بکنه.
‫تو بهش کمک کن.
‫آلونک‌های زاغه‌نشین‌ها رو آتیش بزن ‫و کارگرها رو بیرون کن.
‫اون دیگه پیر شده. نسل جوون ‫باید جایگزینش بشه.
‫و استاد جدید ساختمون «ژونگ‌هوا»،
‫خودِ تو میشی.
‫قراره ساختمون رو ‫خراب کنی؟
‫نه.
‫می‌خوام بکنمش نمادِ ‫انجمن جدید هنرهای رزمی.
‫در آینده،
‫تمام مدرسه‌های رزمیِ ‫هنگ‌کنگ میان تا بهت ادای احترام کنن،
‫«لی ییهو».
‫تو بیشتر از «هونگ ژنان» ‫به این چک نیاز داری.
‫در مورد مبلغش هم، ‫هر چقدر دلت خواست بنویس.
‫استاد «ایپ»، منم، عمو «ژونگ».
‫استاد «ایپ». استاد «ایپ»، خوابیدی؟
‫استاد «ایپ»!
‫- یه وضعیت اضطراریه! ‫- عمو «ژونگ».
‫مدیر «شو» رو دزدیدن.
‫- کی این کارو کرده؟ ‫- دارودسته هنرهای رزمی!
‫- مطمئنی؟ ‫- کاملاً. خودم دیدمش.
‫استاد ایپ، زود با من بیاین!
‫آ من.
‫حواست باشه.
‫حسابی مراقب «آ ژون» باش.
‫بزن بریم.
‫بریم.
‫استاد هونگ، «شو جین‌سونگ» بازداشت شده. ‫شما چراغ سبز نشون داده بودین.
‫- «شو جین‌سونگ» بازداشت شده؟ ‫- با چشای خودم دیدم.
‫لباسای انجمن تنشون بود!
‫من اگه کاری بکنم، صاف و پوست‌کنده می‌گم.
‫آخه چرا باید همچین کاری بکنم؟
‫استاد!
‫همین الان دیدم داداش بزرگه داره چند نفر رو می‌بره سمت اسکله.
‫واگذاری قطعی، ‫امضای واگذارکننده
‫اینجا رو امضا کن.
‫این ۱۰۰ تا تائل مال تو می‌شه.
‫از این به بعد، حواسم هست که ‫هیچ‌وقت گرسنگی نکشید.
‫این تیکه زمین رو بابام در ازای غله ‫معامله کرده بود.
‫الان این زمین تنها راه نجات کارگرامه.
‫سال بیست و پنجم جمهوری چین، قحطی شد.
‫هونگ یه قولی داده.
‫تا وقتی این انجمن هست، ‫این کارخونه هم به کارش ادامه می‌ده.
‫لی ییهو،
‫تو اصلاً فکر کردی کی هستی؟
‫من محض احترام دعوتت کردم اینجا.
‫لی ییهو!
‫حتی فکرشم نکن!
‫استاد!
‫درست به موقع رسیدید. ‫یه سری حرف‌ها هست که باید بهتون بگم.
‫ده سال تمام بزرگت کردم. ‫بیشتر از هر چیزی از این اجنبی‌ها متنفرم.
‫ولی باز مثل سگِ دست‌آموزشون دنبالشون می‌دوی. مرتیکه‌ی بی‌سر و پا!
‫ده سال تمام بی‌وقفه براتون کار کردم.
‫در عوض چی گیرم اومد؟
‫پست نایب‌رئیسی رو دادن به داماد رئیس.
‫حتی پول کافی برای نجات دادن مادرم رو هم ندارم.
‫تو تمام این سال‌ها، حتی یه بار هم ازم قدردانی کردین؟
‫حتی یه بار؟
‫فقط یه بار؟
‫نه.
‫هیچ‌وقت!
‫اصلاً تا حالا به این فکر کردین که من چه حسی دارم؟
‫اصلاً احساسات من براتون مهم بوده؟
‫تازه یه مدته دارم با خارجی‌ها همکاری می‌کنم و همین الانش هم با شما هم‌سطح شدم.
‫نگاه کن.
‫به انجمن نگاه کنین. ‫ببینین به چه روزی افتاده.
‫دیگه چیزی واسه خوردن نداریم.
‫یکی از برادرا از غریبه‌ها نون دزدید ‫و دنده‌هاش رو خرد کردن.
‫من نجاتتون دادم!
‫و این «شو جین‌سونگ».
‫کارخونه‌اش توی قلمروی ماست.
‫«پایک» گفت. اون بهتون پول می‌ده. ‫حسابتون رو تسویه می‌کنه.
‫چرا شما...
‫و...
‫استاد، «پایک» گفت،
‫که اگه اینو امضا کنید،
‫بدهی‌های انجمن صاف می‌شه.
‫مرتیکه‌ی بی‌سروپا!
‫داری به خاک سیاهمون می‌نشونی!
‫استاد، دارم سعی می‌کنم انجمن رو نجات بدم.
‫روش شما دیگه جواب نمی‌ده. ‫دارین پیر می‌شین.
‫نسل جوون ‫باید کار رو دست بگیره.
‫من مسئولیت رو به عهده می‌گیرم.
‫چرا از سال‌های قشنگ عمرتون ‫در کمال آرامش لذت نمی‌برین؟
‫خائن!
‫بسیار خب.
‫من به نام خاندان «هونگ» ‫برای پاکسازی وارد عمل می‌شم!
‫استاد «هونگ».
‫«هونگ ژنان»، داری مجبورم می‌کنی.
‫درها رو ببندین!
‫امروز،
‫اگه از امضا کردن امتناع کنین،
‫هیچ‌کس زنده از اینجا بیرون نمی‌ره.
‫استاد «ایپ»، من حساب این بچه رو می‌رسم.
‫سعی کنین مدیر «شو» رو نجات بدین.
‫بسیار خب.
‫استاد هونگ، مراقب باشین.
‫حمله کنین!
‫شماها، حمله کنین.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- خوبم.
‫حمله کنین.
‫برادر هونگ.
‫- برو کنار. ‫- تکون نخورین.
‫- آروم باشین! ‫- آروم بگیرین.
‫استاد ایپ.
‫یه شایعه‌هایی شنیدم. ‫می‌خوان آشوب به پا کنن.
‫خانم مِی.
‫من با استاد اینجام تا ‫خاطرات گذشته رو زنده کنیم.
‫این که اشکالی نداره، مگه نه؟
‫پلیس.
‫اسلحه‌هاتون رو بندازین زمین.
‫می‌دونی کی پشتمه؟
‫می‌تونی از پسِ درافتادن با من بربیای؟
‫باورت بشه یا نه، می‌کشمت. ‫الکی‌الکی جونت رو از دست می‌دی.
‫یالا.
‫اتحاد باعث پیشرفته.
‫لازم نیست انقدر جدی باشی، خانم.
‫تکون نخور.
‫«لی ییهو»،
‫به جرم حبس غیرقانونی و ضرب و جرح عمدی ‫ازت شکایت می‌کنم.
‫ببریدش.
‫بله، خانم.
‫- یالا. ‫- عجله کن.
‫مدیر «شو»، استاد «هونگ»، ‫حال‌تون خوبه؟
‫ممنون، جناب افسر.
‫استاد ایپ،
‫اسلحه‌تون رو بذارید زمین.
‫بله.
‫با من بیاین.
‫افسر مِی، ‫این یه موضوع داخلیه.
‫ربطی به استاد ایپ نداره.
‫استاد هونگ، من فقط دارم وظیفه‌م رو انجام می‌دم.
‫ترجیح می‌دین
‫که ازتون بخوام بیاین
‫یا باید با اسکورت ببرمتون؟
‫اداره پلیس کولون، ‫هنگ کنگ
‫دارن میان.
‫استاد ایپ داره میاد.
‫استاد ایپ.
‫حالش خوبه.
‫خوبی؟
‫- استاد هونگ، خیلی سختی کشیدین. ‫- حالتون خوبه.
‫به لطف ذکاوت افسر مِی، اسمتون پاک شد.
‫آزاد شدم.
‫- برادر هو. ‫- برادر هو.
‫استاد هونگ.
‫شو جین‌سونگ،
‫دیشب شانس آوردی.
‫این اسکله دیر یا زود مال من میشه.
‫فقط منتظر سقوطت باش.
‫و...
‫اون صندلی توی انجمن هنرهای رزمی، ‫دیر یا زود مال من میشه.
‫زمانی می‌رسه که به پام می‌افتی و التماسم می‌کنی.
‫برادر هو، بساط ضیافت آماده‌ست.
‫برین.
‫بزن بریم.
‫دیگه نگاه نکن.
‫دستور آزادیش
‫مستقیماً از دفتر فرماندار اومده.
‫آدم‌های «پایک» دست‌نیافتنی‌ان.
‫دست‌نیافتنی؟
‫اون خون‌های توی انبار، ‫زخم‌های «شو».
‫مگه همه‌ی اینا کار اونا نبود؟
‫خارجی‌ها ازشون حمایت می‌کنن.
‫بابت این افتضاحِ تحقیرآمیز متاسفم.
‫نه.
‫ممنون که ما رو از این ‫وضعیت سخت بیرون کشیدی.
‫شما قبول کردین که برای نجات دادن ‫مدیر «شو» بهم کمک کنین،
‫من باید ازتون تشکر کنم.
‫حیف شد.
‫موقع مسابقه‌ی رقص شیر، براتون سنگ‌اندازی کردم.
‫اوضاع هنرهای رزمی خرابه.
‫هر یه مدرسه‌ی جدید، یعنی یه کاسه برنج کمتر.
‫متوجهید؟
‫کاملاً، استاد «هانگ».
‫در مورد باز کردنِ مدرسه‌تون، من تصمیم می‌گیرم.
‫تا سه روز دیگه، یه ضیافت ترتیب می‌دیم.
‫اساتید هم شاهد خواهند بود!
‫- باشه. ‫- حله!
‫- مدرسه داره باز می‌شه! ‫- بالاخره!
‫توی هنگ‌کنگ اوضاع این‌جوریه.
‫ماه گذشته، یکی از بازرس‌های ما،
‫یکی از محافظ‌های «پایک» رو دستگیر کرد.
‫چی شد؟
‫سه روز بعد، منتقلش کردن ‫برای نگهبانی از آشغالدونی.
‫تو اولین پلیس زن چینی هستی. ‫این موقعیت رو خراب نکن.
‫من پلیس نشدم که ‫جلوی غریبه‌ها سر خم کنم.
‫یه سوال ازت می‌پرسم.
‫تا حالا بهش فکر کردی؟
‫یه سری‌ها توی این کلانتری نمی‌خوان ‫تو این پرونده رو دنبال کنی.
‫بحث فقط سرِ ‫رابطه‌های پشت پرده‌ی پرونده نیست.
‫به خاطر اینم هست که تو یه زنی.
‫اونا فکر می‌کنن ‫زنا نباید پلیس بشن
‫و باید بشینن توی خونه.
‫شاید سخت به نظر بیاد، ‫ولی دشمن واقعی تو همینه.
‫در مورد «لی ییهو» هم، منتظر می‌مونم ‫تا دوباره قانون‌شکنی کنه.
‫زیر نظرش می‌گیرم.
‫البته، می‌خوام بهشون نشون بدم ‫که زنا هم می‌تونن پلیس باشن،
‫و می‌تونن ‫قوی و سربلند باشن.
‫تو؟
‫الو؟
‫وکیل «پایک»ـه.
‫می‌خواد به خاطر بازداشت غیرقانونی ‫ازمون شکایت کنه.
‫واقعاً؟ بذار بیاد.
‫خودم ردیفش می‌کنم.
‫زن‌ها هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شن.
‫این منطقه رو تقسیم‌بندی کنین، ده سال دیگه،
‫تبدیل می‌شه به ‫«آکسفورد استریتِ» شرق.
‫به سلامتی!
‫آره!
‫این طرح آقای «پایک» ‫هم هوشمندانه است، هم بی‌رحمانه.
‫وقتشه که بیزنس‌های لندن ‫یکم به سمت شرق کشیده بشن.
‫آره!
‫- دقیقاً! ‫- پایک.
‫ببخشید آقایان.
‫اینو ببینید.
‫اوضاع چطوره؟
‫«هونگ ژنان» الان داره از «شو جینسونگ» محافظت می‌کنه، ‫حتی «ایپ من» هم قاطی ماجرا شده.
‫چرا
‫از شاهدها استفاده نکنیم؟
‫«هونگ ژنان» رو می‌کشیم
‫و تقصیر رو می‌ندازیم گردن «ایپ من».
‫با یه تیر دو نشون می‌زنیم.
‫بذار آتیش توی اسکله ‫شعله‌ورتر بشه.
‫«آ من».
‫چرا برنمی‌گردی «فوشان»؟
‫مدیر «شو» دزدیده شده بود.
‫من... نمی‌تونستم بذارم بمیره.
‫من می‌خوام خونواده‌مون در امان باشن.
‫استاد!
‫کی اونجاست؟
‫افسر «می».
‫- موضوع چیه؟ ‫- استاد «هونگ» مرده.
‫یکی با چشمای خودش دیده. ‫شما کشتینش.
‫با من بیاین و با پرونده همکاری کنین.
‫ببرینش.
‫شما...
‫مراقب باشین.
‫مدیر! مدیر، یه وضعیت اضطراری پیش اومده!
‫- مدیر. ‫- خانم «ایپ»، شما اینجا چیکار می‌کنین؟
‫«آ من» بازداشت شده.
‫استاد «ایپ»، وکیل دارین یا پلیس براتون تعیین کنه؟
‫من کسی رو نکشتم.
‫خانم هونگ با چشم‌های خودش دیدتش.
‫استاد ایپ؟
‫قاتل یه ردای بلند مشکی تنش بود ‫و یه شمشیر پروانه‌ای دستش بود.
‫صحنه جرم رو بررسی کردم.
‫آلت قتل دقیقاً همون شمشیر پروانه‌ایه ‫که شما ازش استفاده می‌کنید.
‫- آخه چرا باید کینه به دل می‌گرفتم؟ ‫- من حرفتون رو باور می‌کنم.
‫اما مدارک نه.
‫اگه من قاتل بودم،
‫انقدر احمق بودم که آلت قتل رو ‫توی صحنه جرم جا بذارم؟
‫حتماً یکی برام پاپوش دوخته.
‫خانم، شما به مدارک باور دارید
‫یا به عدالت؟
‫استاد ایپ،
‫من پلیسم.
‫من فقط مدارک رو باور می‌کنم.
‫خودشه.
‫خودشه!
‫خانم هونگ،
‫صورتش رو درست دیدی؟
‫تقریباً...
‫نه.
‫هنوزم فکر می‌کنم ‫یه کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه‌ی این پرونده هست.
‫ایپ من از استاد هونگ محافظت کرد. ‫به نظر نمی‌رسید با هم دشمنی داشته باشن.
‫اما...
‫قربان، یه نگاهی به صحنه‌ی جرم بندازین.
‫این پرونده خیلی راحت حل شد.
‫از شهادت خانم هونگ علیه ایپ من گرفته ‫تا اون شمشیر،
‫تک‌تک مدارک انگار دارن میگن: ‫«من کشتمش. بیاین منو بگیرین.»
‫برداشتت چیه؟
‫خانم هونگ نتونسته بود ‫صورت قاتل رو واضح ببینه.
‫ایپ من بدون شک یکی از مظنونینه،
‫اما نمی‌شه این احتمال رو رد کرد ‫که براش پاپوش دوخته باشن.
‫به تحقیقاتت ادامه بده.
‫مقامات بالا دارن از نزدیک ‫این پرونده رو دنبال می‌کنن.
‫نباید در حق ایپ من بیعدالتی بشه،
‫اما نباید هم بذاریم ‫قاتل قسر در بره.
‫بله قربان.
‫چشم در برابر چشم! ‫خون در برابر خون!
‫چشم در برابر چشم! خون در برابر خون!
‫چشم در برابر چشم!
‫- خانم ایپ. ‫- خون در برابر خون!
‫- طبقه بالا. ‫- این زنِ قاتله!
‫- خون در برابر خون! ‫- برید عقب!
‫ما فقط یه دقیقه می‌مونیم. ‫خواهش می‌کنم، یه لطفی در حقمون بکنید.
‫می‌تونید یه استثنا قائل بشید؟ ‫بذارید بریم تو!
‫نیم ساعت دیگه برگردید.
‫بیا اینو بگیر. یه بارو استثنا قائل شو.
‫الان راهت بدم تو ‫فایده‌ای نداره.
‫یکی همین الانشم اون توئه.
‫کسی اونجاست؟
‫استاد ایپ.
‫لی ییهو.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم ببینمت، استاد ایپ.
‫استاد هونگ.
‫تو استاد هونگ رو کشتی؟
‫تو کشتیش!
‫درسته. من کشتمش.
‫هنگ‌کنگ دیگه تابع قانونه.
‫بدون مدرک، این حرفت تهمته.
‫آشغال!
‫خودتو نگاه کن. نمی‌تونی خودتو نجات بدی.
‫التماسم کن.
‫اگه التماسم کنی، ‫از این خارجی‌ها می‌خوام که ولت کنن.
‫می‌ذارم مدرسه‌ت رو باز کنی،
‫تازه بهت پول و زن هم می‌دم، استاد ایپ.
‫ترجیح می‌دم توی زندان بپوسم
‫تا اینکه با آشغالی مثل تو دمخور بشم.
‫استاد ایپ،
‫دیگه نگران زن و پسرت نیستی؟
‫شنیدم پسرت خیلی آدمک چوبی رو دوست داره.
‫حتی فکرشم نکن!
‫چی رو؟
‫ایپ من،
‫من بهت یه فرصت دادم.
‫لی ییهو!
‫خیله‌خب.
‫مدیر شو!
‫- چی شده؟ ‫- بیاید ببینید.
‫- چی؟ ‫- یکی داره توی اسکله دردسر درست می‌کنه.
‫- خانم ایپ. ‫- عجله کنید.
‫بریم.
‫آقا.
‫آقا، چه اتفاقی افتاده؟
‫سرت به کار خودت باشه.
‫به تو ربطی نداره.
‫طوری رفتار کن انگار چیزی ندیدی.
‫خدا گفته: «هر کی با من نیست، ‫بر علیه منه.»
‫یکی می‌خواد سر به تنت نباشه،
‫استاد ایپ.
‫حمله کنید!
‫قربان، برای این کار چقدر بهتون می‌دن؟
‫در ازای جونِ «ایپ‌من» می‌تونید کلی پول به جیب بزنید.
‫قراره حسابی پولدار بشید.
‫فقط کافیه توی گزارش بنویسید ‫که «ایپ‌من» توی شورش کشته شده.
‫لازم نیست نگران ‫چیز دیگه‌ای باشید.
‫یا خدا! آتیش‌سوزی شده!
‫آتیش! آتیش!
‫خاموشش کنید!
‫عجله کنید! خاموشش کنید!
‫تکون نخورید!
‫- تکون نخورید! ‫- اسلحه‌هاتون رو بندازید زمین!
‫- تو! برو عقب! ‫- برو عقب!
‫شنیدی چی گفتم؟ برو عقب!
‫استاد ایپ، حالتون خوبه؟
‫خوبم.
‫- ببرینش بهداری. ‫- چشم.
‫برشون گردونین به سلول!
‫این همه پول! تو کل عمرم هم نمی‌تونستم ‫این‌قدر پول دربیارم.
‫با این پول می‌شه ‫خیلی چیزای قشنگ خرید.
‫اما...
‫نمی‌شه باهاش جون چینی‌ها رو خرید.
‫من یه پلیسم.
‫نه یه سگ!
‫فهمیدی؟
‫برید بیرون!
‫فکر کنم وقتشه که پست سربازرس ‫چینی‌ها عوض بشه.
‫آ من.
‫«ای‌من»، خیلی نگرانت بودم.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫مقامات بالا دارن «ای‌من» رو ‫به زندان «کندی» منتقل می‌کنن؟
‫خیلی سریع داره پیش میره.
‫منطقیه.
‫«پایک» جرئت کرد به این وضوح آدم بکشه.
‫حتماً از قبل برای این کار آماده بوده.
‫می‌ترسم همه چی ‫بر علیه «ای‌من» باشه.
‫تنها کاری که می‌تونیم بکنیم ‫تا زنده نگهش داریم
‫اینه که بی‌گناهیش رو ثابت کنیم.
‫سرنخ جدیدی پیدا شده؟
‫ولی قضیه همین الانشم روشنه.
‫«ای‌من» جلوی «پایک» رو گرفت تا کارخونه‌ی بندر رو خراب نکنه، ‫«پایک» هم داره انتقام می‌گیره.
‫می‌تونیم درباره‌ی «پایک» تحقیق کنیم؟
‫درباره‌ی «پایک» تحقیق کنیم؟
‫مدرکی هم داری؟
‫تازه، اون مهمون افتخاری ‫دفتر فرمانداره.
‫انگلیسی‌ها هم ‫پشتش هستن.
‫نه می‌تونیم درباره اون تحقیق کنیم، ‫نه «لی ییهو».
‫همین‌طور بشینیم نگاه کنیم که حقیقت رو وارونه جلوه بده ‫و آدم‌های بی‌گناه رو بکشه؟
‫باید شرایط فعلی‌مون رو درک کنیم.
‫بهت پیشنهاد می‌کنم ‫یه مرخصی موقت بگیری
‫و خودت رو از این پرونده بکشی کنار.
‫وگرنه نمی‌تونی جون خودت رو حفظ کنی.
‫وقتی این لباس رو پوشیدم، ‫دنبال نجات دادن جون خودم نبودم.
‫وظیفه یه پلیس اینه که ‫از حق کسایی که بهشون ظلم شده دفاع کنه
‫و بجنگه تا عدالت ‫در حق بی‌گناهان اجرا بشه.
‫باید با کارهامون بهشون نشون بدیم ‫که عدالت پیروز می‌شه.
‫اگه از مرگ می‌ترسیدم،
‫هیچ‌وقت این لباس رو تنم نمی‌کردم.
‫اسکله از بین رفته. دارن نونمون رو آجر می‌کنن.
‫«با چه حقی کارخونه‌هامون رو آتیش می‌زنن؟» ‫«هیچ‌کس هم نیست یه فکری به حال این وضع بکنه!»
‫قانون نمی‌تونه جلوشون رو بگیره؟
‫قانون؟ دولت چشمش به پول «پایک»ـه. چرا باید نگران ما باشن؟
‫جنگیدن خیلی بهتر از زجر کشیدن با بزدلیه! بیاید بجنگیم!
‫آره، بیاید باهاشون بجنگیم!
‫من جونم رو به خطر می‌اندازم!
‫مدیر «شو»، یه چیزی بگید!
‫خارجی‌ها خیلی قدرت گرفتن.
‫«نمی‌ترسید؟» ‫«از چی باید بترسیم؟»
‫زندان رفتن بهتر از گرسنگی کشیدنه.
‫حتی اگه نتونیم کارخونه رو پس بگیریم، باید حقمون رو بخوایم!
‫آره، بیاید حقمون رو بگیریم!
‫«آره، حقمون رو می‌خوایم!» ‫«آره!»
‫حقمون رو می‌خوایم!
‫مدیر شو، چرا هیچی نمی‌گی؟
‫راست می‌گه، مدیر شو!
‫خدا بنده‌هاشو ول نمی‌کنه. ‫تا وقتی با هم متحد باشیم، یه راهی هست.
‫نذارید بترسوننمون!
‫- بیاید باهاشون بجنگیم! ‫- باهاشون می‌جنگیم!
‫- کارخونه‌مون رو پس بدید! ‫- پسش بدید!
‫- به بی‌عدالتی پایان بدید! ‫- به بی‌عدالتی پایان بدید!
‫- گانگسترها رو مجازات کنید! ‫- مجازاتشون کنید!
‫- کارخونه‌مون رو پس بدید! ‫- پسش بدید!
‫به بی‌عدالتی پایان بدید!
‫زود باش، از اینجا بیرونشون کن.
‫گانگسترها رو مجازات کنید!
‫- کارخونه‌مون رو پس بدید! ‫- پسش بدید!
‫به بی‌عدالتی پایان بدید!
‫«بساط ظلم رو جمع کنید!»
‫«- این اوباش رو مجازات کنید! ‫- تنبیهشون کنید!»
‫«- کارخونه‌مون رو پس بدید! ‫- بساط ظلم رو جمع کنید!»
‫«- چی دارید می‌گید؟ ‫- بساط ظلم رو جمع کنید!»
‫«شو جین‌سونگ،»
‫«حتماً از جونت سیر شدی.»
‫«خودِ خودشه.»
‫«اسم این یارو لی ییهوـه.»
‫«اون اسکله‌مون رو به آتیش کشید و می‌خواست ‫زمین‌هامون رو بالا بکشه!»
‫«- خودشه! ‫- خودشه! خودِ نامردشه!»
‫«- مزدورِ پست‌فطرت! ‫- خودشه!»
‫«راسته؟»
‫«یالا!»
‫«یه عکس درست و حسابی بگیر!»
‫«دلم می‌خواد ببینم کی از جونش سیر شده.»
‫اون دوربین رو ازش بگیر!
‫اون رو بده به من!
‫- این همه سر و صدا واسه چیه؟ ‫- بگید ببینم چه خبره.
‫میگن شما با گنگسترها دستتون تو یه کاسه‌ست و به شهروندها حمله می‌کنید.
‫قضیه چیه؟
‫این حرفا چرنده.
‫اون گنگسترهایی که فرار کردن رو چطور توجیه می‌کنید؟
‫گنگستر؟ کدوم گنگسترها؟
‫شیطان خارجی، دست از تظاهر کردن بردار.
‫تو دستورش رو دادی.
‫تو به «لی ییهو» گفتی که اسکله‌مون رو آتیش بزنه،
‫واسه «ایپ» پاپوش بدوزه و بفرستتش زندان.
‫آزادش کنید!
‫- اسکله‌مون رو پس بدید! ‫- اسکله‌مون رو پس بدید!
‫نمی‌فهمم داری درباره چی حرف می‌زنی.
‫اگه سوالی داشتی، ‫با وکیلم تماس بگیر.
‫نرید!
‫- نرید! ‫- نرید!
‫- استاد ایپ رو آزاد کنید! ‫- استاد ایپ رو آزاد کنید!
‫عجله کنید! دنبالش برید!
‫یالا، سریع‌تر! زود باش!
‫استاد ایپ، اسکله دیگه اونجا نیست.
‫متاسفم.
‫نتونستم کمکتون کنم.
‫حتماً کار «لی ییهو» بوده.
‫اون استاد «هونگ» رو هم کشت.
‫اون استاد «هونگ» رو کشت؟
‫آقای «پایک».
‫نگران نباشید. ‫من حساب خبرنگارها رو می‌رسم.
‫فردا هیچ خبری در این مورد ‫توی روزنامه‌ها نخواهد بود.
‫خداوندا،
‫منو ببخش.
‫دارم آماده می‌شم که جونی رو بگیرم.
‫این کاریه که باید انجام بدم.
‫آمین.
‫لی ییهو، برو.
‫یالا.
‫خدا بهمون برکت بده.
‫چرا گذاشتی فرار کنه؟ ‫چرا نکشتیش؟
‫شما فقط برای کشتن ایپ‌من پول دادید.
‫برای کشتن اون، باید پول بیشتری بدید.
‫برو به درک!
‫زندان کندی، هنگ کنگ
‫بیاین بیرون!
‫عجله کنین! زود باشین!
‫تندتر!
‫عجله کنید!
‫استاد «ایپ»، «می لی‌هوا» ازم خواسته هواتو داشته باشم.
‫تا وقتی که پسر خوبی باشی، ‫مشکلی برات پیش نمیاد.
‫بزن بریم.
‫«آ ژون»،
‫یه آرزو کن.
‫- تولدت مبارک! ‫- تولدت مبارک!
‫چه آرزویی کردی؟
‫آرزو کردم بابا زودتر برگرده ‫تا با هم جشن بگیریم.
‫«آ ژون»، حالا که بابات نیست، ‫چرا من باهات جشن نگیرم؟
‫وقتی تولد من شد، ‫می‌تونم کیک داشته باشم؟
‫البته.
‫همه‌تون کیک می‌خورید.
‫عمو «شو»، گشنمه. ‫می‌تونیم کیک بخوریم؟
‫البته. اول بچه‌ها غذا می‌خورن.
‫بیا، شیائومین.
‫برین بیرون بازی کنین.
‫آروم‌تر بچه‌ها.
‫- منو بگیر! ‫- الان می‌گیرمت!
‫الان می‌گیرمت!
‫خانم ایپ،
‫برادر ایپ رو هم درگیر کردم.
‫نگران نباشید.
‫تا وقتی نفس می‌کشم، ‫مطمئن باشین میارمش بیرون.
‫زود باش!
‫صبر کن.
‫یه نفر نیست.
‫آ ژون غیبش زده!
‫آ ژون!
‫آژون!
‫آژون غیبش زده.
‫- پنج دقیقه‌ی دیگه. ‫- ممنون.
‫زخمت در چه حاله؟
‫خوبم. بهترم.
‫این وقتِ شب اومدی اینجا. ‫چی شده؟
‫استاد ایپ،
‫متاسفم.
‫آژون...
‫آژون غیبش زده.
‫آژون.
‫ایپ من.
‫استاد ایپ، شما...
‫پیداش نکردیم.
‫یونگ‌چنگ.
‫نگران نباش.
‫پیداش می‌کنیم.
‫استاد ایپ.
‫خیلی وقت بود دنبالتون می‌گشتم.
‫جین‌سونگ!
‫مدیر شو!
‫آ من!
‫سریع ببرش بیمارستان، زود باش! یالا!
‫یالا!
‫مدیر شو!
‫خواهش می‌کنم!
‫کسی اونجا هست؟
‫مدیر شو!
‫یکی کمک کنه، خواهش می‌کنم!
‫اگه بلایی سرِ ‫مدیر شو بیاد چی؟
‫عمو ژونگ.
‫حالِ مدیر شو خوب میشه.
‫بابا!
‫مامان!
‫آ ژون!
‫کجا غیبت زده بود؟ خیلی ترسوندیم.
‫از ترس داشتم می‌مردم.
‫استاد ایپ.
‫لی ییهو دستگیر شد.
‫لی ییهو، قسر در نمی‌ری.
‫دستگیر کردنِ من راحته،
‫ولی من تنها کسی هستم که
‫...تا مدرک علیه پایک پیدا کنیم.
‫چرا باید بهت اعتماد کنم؟
‫آ ژون؟
‫اگه جلوم رو نگیری، هم مدرک رو بهت می‌دم هم پسره رو.
‫همین کافیه تا برای همیشه بندازیمش پشت میله‌ها.
‫اظهارات
‫داخلش مدارک علیه پایک هست.
‫اتاق عمل
‫- حالش چطوره؟ ‫- چطور پیش رفت؟
‫دوران سختی رو می‌گذرونیم. ‫دیگه برنج نداریم.
‫بچه‌ها سراغ پدر و مادرشون رو می‌گیرن، چون گشنه‌شونه.
‫اما منظورم اینه که،
‫تا وقتی بتونیم کار کنیم، هنوز امیدی هست!
‫امیدوارم یه روزی برسه که هر کارگری غذای کافی برای خوردن داشته باشه.
‫که دیگه هیچ‌کس نگران درآوردن خرج زندگیش نباشه.
‫و دیگه نگران آینده نیست.
‫ما واسه هیچ‌کس دیگه‌ای زندگی نمی‌کنیم.
‫واسه خودمون زندگی می‌کنیم
‫و خانواده‌هامون.
‫یه روز، ‫وقتی با اجدادمون روبرو بشیم،
‫براشون توضیح می‌دیم.
‫- مدیر «شو»! ‫- مدیر «شو»!
‫عمو «شو»!
‫افسر «مِی»،
‫این مدارک واسه محاکمه کردن «پایک» کافیه؟
‫قانون مجازات سختی واسش در نظر می‌گیره.
‫یه مجازات سخت؟
‫قبل از مرگش، «شو جینسونگ» آرزو داشت ‫که این گروه از کارگرا
‫بتونن یه شکم سیر غذا بخورن.
‫حالا که اون مرده،
‫«پایک» به مجازات سنگینی محکوم می‌شه؟
‫ما قربانی قلدری ژاپنی‌ها بودیم.
‫حالا دوباره این اجنبی‌ها دارن بهمون زور می‌گن.
‫کِی این بساط...
‫تموم می‌شه؟
‫استاد «ایپ»، ما چیزی برای از دست دادن نداریم.
‫جونمون رو با جون «پایک» عوض می‌کنیم!
‫عمو «شو»!
‫«جینسونگ»، تو می‌خواستی آزادی چینی‌ها از ظلم و ستم رو ببینی.
‫من به جای تو اون روز رو می‌بینم.
‫اما نه با دست روی دست گذاشتن.
‫با جنگیدن!
‫عدالتی که قانون نمی‌تونه اجرا کنه رو،
‫با مشت‌های خودم پس می‌گیرم!
‫ساختمان ژونگهوا
‫«کسی که زمانه رو بشناسه، ‫آدم عاقلیه.»
‫اگه استاد هونگ این حقیقت رو ‫فهمیده بود،
‫عاقبتش این نمی‌شد.
‫مگه نه، استاد ژائو؟
‫اینجا رو امضا کن. ‫این تنها راه نجات انجمنه.
‫قرارداد
‫امضاش نکنید!
‫- امضا نکنید! ‫- نباید امضا کنید!
‫اگه می‌ترسید بیکار بمونید، ‫می‌تونید بیاید اینجا نظافتچی بشید.
‫- نظافتچی؟ ‫- می‌تونید تمرین بوکس هم بکنید.
‫اجنبیِ لعنتی!
‫بوکس غربی یه هنر رزمیِ واقعیه!
‫بس کنید!
‫استاد هونگ دیگه بینمون نیست.
‫انجمن به چیزی تبدیل شده که امروز می‌بینید.
‫هیچ‌وقت نمی‌خواستم...
‫که انجمن این‌طوری توی دستای من از هم بپاشه.
‫خوبه.
‫- نمی‌تونید امضا کنید! ‫- امضا نکنید!
‫- استاد ژائو! ‫- امضا نکنید!
‫استاد ژائو!
‫- امضا نکنید! ‫- استاد ژائو.
‫استاد ایپ.
‫ایپ من؟
‫تو که نَمردی!
‫نه به لطف تو.
‫تصمیمتون رو گرفتین؟
‫استاد ایپ، یه لحظه دیگه هم دندون روی جگر بذارین، ‫همه چی درست می‌شه.
‫تحمل کنین، اون وقت ‫یه آسمون بی‌کران رو می‌بینین.
‫تحمل؟ تا کی ‫می‌شه تحمل کرد؟
‫تا وقتی که خونواده‌هامون ‫نابود بشن؟
‫استاد ژائو، ‫عدالت با تحمل کردن به دست نمیاد.
‫واسه کسایی که ‫هنرهای رزمی کار می‌کنن،
‫وقتی وقت مشت زدن می‌رسه، باید مشت زد.
‫مشت؟
‫مگه فایده‌ای هم دارن؟
‫حداقل با مشت‌هامون می‌تونیم شکممون رو سیر کنیم.
‫اگه دنیا ناعادلانه باشه،
‫مشت‌ها همون عدالتن!
‫حرفی که می‌زنه درسته.
‫اگه دنیا ناعادلانه‌ست، ‫مشت‌ها عین عدالتن!
‫- مشت‌ها عین عدالتن! ‫- مشت‌ها عین عدالتن!
‫پایک، تو نتونستی ‫کنترل اسکله رو دستت بگیری،
‫و حالا اینجایی تا ‫کنترل عمارت «جونگ‌هوا» رو بگیری.
‫با من از یه اسکله‌ی فزرتی حرف نزن.
‫کل هنگ‌کنگ متعلق ‫به امپراتوری بریتانیاست.
‫هر چی رو که بخوام، ‫هر جا که بخوام، با خاک یکسان می‌کنم!
‫دولت بریتانیاتون بهتون گفته بکشید، آتیش بزنید
‫و به مردم ظلم کنید؟
‫نمی‌فهمم داری از چی حرف می‌زنی.
‫تو اسکله رو نداری.
‫تو به «لی ییهو» گفتی «هونگ» رو بکشه ‫و تقصیر رو بندازه گردن من!
‫از ترس اینکه رازت رو فاش کنم، ‫سعی کردی خفه‌م کنی.
‫تو آلونک‌های زاغه‌نشین‌ها رو آتیش زدی ‫و مدیر «شو» رو کشتی!
‫حالا من اینجام تا ‫حق اون مرده‌ها رو بگیرم!
‫به نظرت عدالت چیه؟
‫الان بهت می‌گم.
‫عدالت یعنی اونی که برنده می‌شه.
‫حله؟
‫تو هم می‌گی که ‫عدالت یعنی مشت و زور.
‫نگو که بهت فرصت ندادم.
‫هر کسی که بتونه بوکسورهای غربی ما رو شکست بده، ‫می‌تونه این سند مالکیت رو ببره.
‫جیمز!
‫بیا تو!
‫خب، همه‌چی ردیفه؟
‫کاری که باید رو انجام بده.
‫نفر اول کیه؟
‫استاد ایپ.
‫من می‌رم.
‫- استاد. ‫- نگران نباشید.
‫استاد ژائو.
‫هی. تو کی هستی؟
‫وینگ چون.
‫ایپ من.
‫کونگ‌فوی چینی‌ت بیشتر از اینا نیست.
‫- استاد ایپ! ‫- استاد ایپ!
‫ایپ من، حد و اندازه‌ات همینه؟
‫عدالتی که ازش دم می‌زنی، جلوی قدرت فقط یه شوخیه!
‫- استاد ایپ، بلند شید. ‫- زود باشید، بلند شید!
‫- ما روتون حساب کردیم! ‫- استاد ایپ، بلند شید!
‫استاد ایپ!
‫- استاد ایپ! ‫- استاد ایپ، زود بلند شید!
‫- انتقام مدیر «ژو» رو بگیرید! ‫- ما بهتون ایمان داریم!
‫- استاد ایپ! ‫- بلند شید!
‫- استاد ایپ! ‫- شما می‌تونید از پسش بربیاید!
‫باشه. بیا یه راند دیگه بریم.
‫استاد ایپ برد!
‫- استاد ایپ برد! ‫- استاد ایپ برد!
‫استاد ایپ برد!
‫تیتر اول روزنامه‌های ‫فردا صبح این میشه:
‫«ایپ من برای حمله به قلمرو بریتانیا ‫پیش‌قدم شد.
‫«بریتانیایی‌ها مجبور به پاسخ شدن.
‫«ایپ من کشته شد.»
‫- استاد ایپ! ‫- استاد ایپ!
‫- از مرگ نمی‌ترسی؟ ‫- چینی‌ها از مرگ نمی‌ترسن!
‫- ما از مرگ نمی‌ترسیم! ‫- چینی‌ها از مرگ نمی‌ترسن!
‫- خیلی خب. ‫- دلم می‌خواد ببینم کی جرئت می‌کنه شلیک کنه!
‫آقای پایک، حالتون خوبه؟
‫درست به موقع رسیدین.
‫عجله کنین و این زندانیِ ‫فراری رو بازداشت کنین.
‫ببرینش!
‫بله، قربان.
‫نه. دارین آدم رو اشتباه می‌گیرین.
‫خودِ خودشه!
‫شما مظنون به دست داشتن ‫در چندین پرونده تخریب غیرقانونی،
‫قتل ناشی از خشونت ‫و ارتشای مقامات دولتی هستین.
‫لطفاً با بازجویی همکاری کنین.
‫ببرینش!
‫شما همچین حقی ندارین!
‫- می‌خوام فرماندار رو ببینم. ‫- فرماندار؟
‫خوب نگاه کن. این حکم بازداشتیه ‫که با دست خودش امضا شده.
‫تازه، «لی ییهو» هم اعتراف کرده.
‫تسلیم شو، اینطوری شاید بتونی ‫تخفیف مجازات بگیری.
‫اگه مقاومت کنی، اوضاعت بدتر می‌شه.
‫ببرینش!
‫یالا، راه بیفت.
‫شما حق ندارید این کار رو بکنید! ‫پشیمون می‌شید!
‫- یالا. ‫- شما...
‫قاتل «هونگ» تسلیم عدالت شد! ‫به سزای عملش رسید!
‫استاد «ایپ» اومد!
‫- خوش اومدید استاد «ایپ»! ‫- خوش اومدید!
‫از همه‌تون ممنونم.
‫استاد «ایپ»، ما در این باره با هم گپ زدیم.
‫ریاست انجمن متعلق به شماست.
‫- بله! این مقام مال شماست! ‫- بله! برازنده‌ی شماست!
‫آیا من لایق چنین مسئولیتی هستم؟
‫استاد «ایپ»، انقدر شکسته نفسی نکنید.
‫ساختمون از تخریب نجات پیدا کرد.
‫به لطف شماست ‫که پیش‌قدم شدین.
‫ما قلباً به این موضوع باور داریم.
‫مگه نه؟
‫- بله! ‫- بله!
‫ما به این موضوع ایمان داریم!
‫ما به راهنمایی‌های شما نیاز داریم ‫تا اونا قوانین رو یاد بگیرن،
‫به مرام و اخلاق رزمی احترام بذارن ‫و مثل «لی ییهو» به بیراهه نرن.
‫استاد ایپ، دیگه امتناع نکنین.
‫استاد ایپ، دیگه دست رد به سینه‌مون نزنین!
‫بسیار خب.
‫قبول می‌کنم.
‫بسیار عالی.
‫شیرها رو بیارین!
‫بیاین، بیاین.
‫استاد، چشم‌های شیرها رو خال بزنین!
‫هنوز نه!
‫این یه امتحان نیست.
‫چشم‌های شیرها رو خال‌گذاری کنید ‫تا غرش‌شون بیدار بشه!
‫خیلی خب.
‫هنرهای رزمی هفت فضیلت دارن. ‫بیاین هفت فرمان رو بنویسیم.
‫منع خشونت ‫و جنگ.
‫حفظ منافع عمومی ‫و دستاوردها.
‫آروم کردن مردم و متحد کردن توده‌ها. ‫رعایت انصاف و بی‌طرفی.
‫- عالیه! ‫- انصاف و بی‌طرفی!
‫- آفرین! چه بیانی! ‫- آفرین!
‫- خوبه! ‫- باشکوهه!
‫- تبریک می‌گم! ‫- تبریک می‌گم!
‫ممنون از همگی.
‫- تبریک می‌گم. ‫- ممنون.
‫می‌خوام هنرهای رزمی یاد بگیرم.
‫باید با مشت‌هامون از عزیزامون ‫محافظت کنیم.
‫می‌تونی سختی‌ها رو تحمل کنی.
‫ما نمی‌ترسیم! از دلِ همین ‫سختی‌هاست که آدم به شیرینی می‌رسه.
‫- خوبه! ‫- تبریک می‌گم!
‫- تبریک می‌گم. ‫- بفرمایید بشینید، استاد.
‫تبریک می‌گم!
‫خواهش می‌کنم.
‫شیرها رو بلند کنید.
‫استاد ژائو، بفرمایید بشینید. بفرمایید.
‫- ایول! ‫- معرکه بود!
‫خوبه!
‫آفرین!
‫دمت گرم!
‫نگاش کنید.
‫بیا، واسه خوش‌شانسی نوازشش کن.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫عالیه!
‫- معرکه‌ست! ‫- حرف نداره!
‫عالیه!
‫«ایپ مُهر رو به ارث می‌بره ‫تا هنرهای رزمی رو ترویج بده!»
‫«شیر برکت و دعای خیرش رو هدیه می‌ده.»
Filmyar