FilmYar
‫ممنونم.
‫ممنونم. اوه! سلام.
‫ممنونم. اوه، من... نمی‌دونم.
‫خیلی ممنونم. ام...
‫خب، امروز تست ایدز دادم.
‫ام...
‫سال‌هاست سکس نداشتم، فقط، ام...
‫فقط می‌خواستم یه خبرِ خوب بشنوم.
‫ام...
‫به هر حال. اون...
‫معلوم شد که ایدز دارم.
‫پوف.
‫لعنتی.
‫راستش جریانِ گرفتنش این‌طوری بود. من...
‫آره. می‌دونستید میشه با ‫کردنِ یه گله موش ایدز گرفت؟
‫میشه، واقعاً میشه.
‫حتی لازم نیست اون موش‌ها هم گی باشن.
‫ولی این یکی گی بود. آره، گی بود.
‫من یه موشِ گی رو کردم و ایدز گرفتم.
‫تازگی‌ها سوارِ هواپیما بودم و خوابم برد.
‫از خوابیدن توی هواپیما خوشم نمیاد، ‫چون دوست ندارم توی هواپیما بیدار بشم.
‫و اصلاً از بیدار شدن خوشم ‫نمیاد... از بیدار شدن متنفرم.
‫متنفرم ازش. بیدار شدن بدترین حسِ دنیاست.
‫حسیه که همه می‌شناسن.
‫و مجبوری هر روزِ لعنتی...
‫امروز مجبور شدم انجامش بدم. ‫نمی‌تونی حتی یه روز هم از زیرش در بری.
‫خیلی ناعادلانه‌ست که هر روز ‫با این وضعیت شروع میشه...
‫آخ!
‫اوه!
‫اوه، لعنت.
‫نمی‌خوام انجامش بدم.
‫نمی‌خوام... انجامش بدم.
‫حدود ۴۰ دقیقه طول می‌کشه تا به ‫خودم بیام و بگم: «اوکیه، اوکیه.»
‫«اوکیه!»
‫«تو فقط یه آدم معمولی هستی، ‫یه کم هم چاقی. تقریباً تمومه.»
‫«اوکیه، فقط یه ذره دیگه تحمل کن.»
‫ولی... ولی بیدار شدن ‫توی هواپیما خیلی بدتره،
‫چون یه شوکِ خیلی بزرگه؛ ‫چون داشتی خواب می‌دیدی،
‫تو یه وضعیتِ ناخودآگاه بودی،
‫و حالا یهو وسطِ جمعیتی.
‫از یه بخشِ عمیق و ناشناخته‌ی وجودت،
‫یهو پرت میشی کنارِ یه ‫یارویی که همون‌جا نشسته.
‫فقط یه یارویِ عادیه.
‫و تو این شکلی میشی...
‫آآآرگ!
‫هوف!
‫توی هواپیما بیدار شدم، یاروی کنارم ‫گفت: «خیلی داشتی حرف می‌زدی.»
‫گفتم: «چیزی تو مایه‌های...» گفت: ‫«آره، بیشترش خیلی نژادپرستانه بود.»
‫آره.
‫لعنتی.
‫من نژادپرست نیستم.
‫ولی خب، یه پسر که می‌تونه ‫رویا ببینه، نه؟ نمی‌دونم.
‫فقط یه رویاست.
‫نمی‌تونم بابتِ چیزهایی که تو ‫خواب می‌بینم مسئول شناخته بشم.
‫من تو رویاهام آدمِ خوبی نیستم. اصلاً نیستم.
‫چند بار شده خواب ببینی ‫و وقتی بیدار میشی بگی:
‫«فکر کنم اونجا خیلی خوب ‫اوضاع رو مدیریت کردم»؟
‫من کارهای وحشتناکی توی رویاهام کردم.
‫وحشتناک.
‫یه بار خواب دیدم دارم ‫روی یه بچه جیش می‌کنم.
‫آره. کلِ خواب همین بود. فقط یه تیکه‌ش نبود.
‫تمامِ شب داشتم می‌گفتم: «اوه خدای من.»
‫«نمی‌خوام روی این بچه جیش کنم.»
‫«چرا دارم روی این بچه جیش می‌کنم؟»
‫«یه دقیقه صبر کن، برگرد اینجا. ‫صبر کن، اوه، داره چهار دست‌وپامیره.»
‫«هی! خوابم اینه که دارم روی تو جیش می‌کنم.»
‫«صبر کن. خیلی خب، ‫پاتو بذار رو پاش. حالا شد.»
‫فقط یه رویا بود.
‫آره. عجیبه، نمی‌دونم معنیش چیه.
‫از تراپیستم پرسیدم. گفتم:
‫«اینکه خواب دیدم روی یه ‫بچه جیش کردم یعنی چی؟»
‫گفت: «نمی‌خوام دیگه بیای اینجا.»
‫آره.
‫درکش می‌کنم. خودمم دیگه از ‫این مسخره‌بازی‌ها خسته شدم.
‫من توی نیویورک زندگی ‫می‌کنم و، ام، دوستش ندارم.
‫ولی دیگه خیلی دیره.
‫دلیلِ اینکه دوستش ندارم اینه ‫که طبیعت رو دوست دارم.
‫اینجا هیچ طبیعتی نیست. ‫حیات‌وحشی وجود نداره، می‌فهمید؟
‫۳۰ ساله که دارم تو نیویورک زندگی ‫می‌کنم و فقط یه بار یه زنبور دیدم.
‫دیدم... آره، سال ۱۹۹۷ یه زنبور دیدم
‫توی خیابان ۳۸ام.
‫و اون... اون مرده بود.
‫آره. یکی یه زنبور رو زده بود.
‫من عاشقِ طبیعتم.
‫عاشقِ رفتن به جاهای دورم. تا حالا رفتی ‫یه جای خیلی دور که همه‌چیز، مثلاً، ساکته؟
‫می‌دونید؟ به گوشیت نگاه ‫می‌کنی، فقط یه خط آنتن داره.
‫و اون یه "گی‌بار" (میخانه‌ی ‫همجنس‌گرایان) هست، می‌دونید، فقط...
‫آروم‌بخش.
‫توی طبیعت همه‌چیز به هم وصله.
‫مثلاً، همین چند روز پیش ‫داشتم به خورشید فکر می‌کردم.
‫داشتم به خورشید فکر می‌کردم،
‫و داشتم به این فکر می‌کردم که چطور واژن‌ها
‫مثل خورشید می‌مونن.
‫اوه خدای من.
‫خورشید و واژن‌ها ‫یه وجه اشتراک دارن،
‫اونم اینه که هردوشون...
‫عالی‌ان، اولاً که هردوشون خیلی خوبن.
‫خیلی خوبن.
‫واقعاً، یعنی واژن‌ها...
‫فقط برای یه لحظه. فقط یه لحظه بهش فکر کنید.
‫هیس. فقط، هیس.
‫فقط حسش کنید... فقط یادتون بیارید.
‫لعنتی... خیلی خوبن.
‫آره.
‫و خورشید هم عالیه.
‫اما وجه اشتراکشون اینجاست.
‫چون خورشید و واژن‌ها
‫هردوشون سرچشمه‌ی حیات
‫و لذت هستن،
‫اما در عین حال،
‫بهشون مستقیم نگاه نکنید.
‫جدی می‌گم، اصلاً بهشون خیره نشید.
‫فقط بگید: «می‌دونم که اونجا ‫هستی، خیلی از بودنت ممنونم.»
‫ولی هیچ‌وقت مستقیم تو چشماشون نگاه نکنید.
‫پشیمون می‌شید.
‫مامانم...
‫چی؟
‫صبر کن، نه. من...
‫مردمِ لعنتی. دارم موضوع رو عوض می‌کنم.
‫دارم موضوع رو عوض می‌کنم.
‫خدای من.
‫مامانم
‫واژنِ واقعاً چندش‌آوری داشت.
‫نه، منظورم این بود که...
‫یعنی...
‫بد نبود، می‌دونید؟
‫نه، مامانم عادت داشت چیزهایی بهم بگه،
‫شاید مثلِ بقیه‌ی مادرها.
‫مامانم می‌گفت: ‫«بهتره همه‌ی غذای تو بشقابت رو بخوری»
‫«چون بچه‌هایی تو آفریقا هستن ‫که دارن از گرسنگی می‌میرن.»
‫بعداً فهمیدم که این حقیقت نداشت.
‫اون‌ها داشتن از ایدز می‌مردن.
‫دیگه فرقی نمی‌کرد چقدر می‌خوردم.
‫ولی یه چیزِ دیگه هم بود. ‫می‌دونید وقتی بچه شیر می‌خوره؟
‫گاهی وقتا که بچه شیر می‌خوره،
‫سینه‌ی مادرش رو گاز می‌گیره،
‫و خیلی دردناکه.
‫و مامانم بهم گفت ‫که من این کار رو با اون کردم،
‫که البته، من یادم نمیاد،
‫چون مست بودم.
‫البته الان که دیگه از مامانم شیر نمی‌خورم،
‫چون دادیمش به کوره!
‫در واقع... ‫به‌خاطرِ همین سوزوندیمش.
‫گفتم: «بچه‌ها، باید بسوزونیمش. ‫نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم.»
‫آره.
‫این چیزی بود که وقتی مامانم مرد، گفتم.
‫خواهرم بهم زنگ زد. گفت: «مامان مرد.»
‫و من گفتم: «همین الان ‫بپزیدش. دارم بهتون می‌گم.»
‫«وگرنه تا آخرِ عمرم سینه‌هاش رو می‌مکم.»
‫گفتم: «خودت که من رو می‌شناسی.»
‫خواهرم گفت: «فهمیدم.» ‫و همون‌جا آتیشش زد.
‫نباید که همین‌طوری مامانت رو بسوزونی.
‫اما هیچ مجازاتی هم نداره. ‫فقط میان یه سری حرف می‌زنن.
‫می‌گن: «نباید این کار رو می‌کردی.»
‫به هر حال، دلم برای ‫مامانم تنگ شده. واقعاً شده.
‫ولی دلم برای بابام تنگ نشده.
‫دلم برای بابام تنگ نشده.
‫چون هنوز نمُرده.
‫به هر حال، اون پدرِ خوبی نبود. ‫نبود. بابای من پدرِ خوبی نبود.
‫اون، اِ... می‌دونید، اصلاً...
‫نمی‌خواست پدر باشه. اصلاً دلش نمی‌خواست.
‫این شکلی بود که: «نه. اِاِ.»
‫پس نبود.
‫ولی یه کارِ خوب برام کرد، که بابتش قدردانشم.
‫یعنی... نگاهِ من به زندگی این‌طوریه که،
‫اگر کسی یه کارِ خوب برام ‫بکنه، اون رو نگه می‌دارم.
‫هر کارِ دیگه‌ای که کرده باشه، ‫می‌تونم... می‌تونم ازش بگذرم.
‫و بابای من یه کارِ خوب ‫به عنوانِ پدر برام کرد،
‫اونم اینه که هیچ‌وقت من رو نکرد.
‫راسته. هیچ‌وقت نکرد.
‫و این کمکِ بزرگی به زندگیِ من بوده.
‫توسطِ پدرت «نکـ♪یده شدن» ‫یه مزیتِ خیلی بزرگه.
‫پس باید بهش اعتبار بدم. هیچ‌وقت من رو نکرد.
‫البته خب، هنوز زنده‌ست، پس...
‫هنوز من رو نکرده.
‫عملاً می‌تونه...
‫از لحاظِ فنی، هنوزم می‌تونه.
‫ولی تو این سن و سال، می‌دونید،
‫دیگه اون‌قدرها هم بد نخواهد بود.
‫می‌دونید چی می‌گم؟ وقتی ‫بچه بودم، خیلی ویران‌کننده بود.
‫ولی من ۵۸ سالمه. می‌تونم... ‫می‌تونم از پسش بربیام.
‫♪نمی‌خوام♪ که این کار رو بکنه.
‫نمی‌خوام. واقعاً نمی‌خوام.
‫ولی اگه بکنه، نمی‌دونم.
‫فکر نکنم حتی بخوام ‫برنامه‌ی اجرا رو لغو کنم.
‫آره، بابای من الان ۸۹ سالشه. نمی‌دونم.
‫این الان خنده‌داره چون دارید ‫تصورش می‌کنید که داره من رو می‌کنه؟
‫یه کم...
‫الان خنده‌دارتره، نه؟
‫چون کوچولو و پیر و این‌جور چیزاست؟
‫فقط یه جورایی...
‫اوه...
‫«بابا، ازت می‌خوام که تمومش کنی. اوکی؟»
‫نه، حق با شماست. ‫باید همون اول این رو می‌گفتم.
‫آره، بابام ۸۹ سالشه و، اِ...
‫الان توی یه آسایشگاهه.
‫توی آسایشگاهه. ‫می‌دونید معنیش چیه، نه؟ یعنی...
‫یه پارچِ آبِ پلاستیکیِ صورتی ‫توی اتاقشه. می‌فهمید چی می‌گم؟
‫آره. توی آسایشگاهه.
‫من و خواهرهام گذاشتیمش توی آسایشگاه،
‫چون زیادی پیر بود،
‫ام، که بتونه جلوی ما رو ‫برای فرستادنش به اونجا بگیره.
‫اون‌قدر ضعیف بود که نتونست ‫در برابرِ مجبور شدن مقاومت کنه.
‫پس من و خواهرهام تصمیم ‫گرفتیم بذاریمش اونجا به دو دلیل.
‫دلیلِ اول، نمی‌خواستیم ریختش رو ببینیم.
‫دیگه دیدنِش کافی بود. به ‫اندازه‌ی کافی دیده بودیمش.
‫و دلیلِ دوم،
‫اینکه کشتنش غیرقانونیه.
‫نمی‌تونی این کار رو بکنی. نمی‌تونی.
‫پس باید یه فکری می‌کردیم، و...
‫خوشبختانه این جور جاها هستن، ‫یه صنعتِ کامل از جاهایی وجود داره
‫که دقیقاً همین مشکل رو حل می‌کنن.
‫و قضیه رو می‌گیرن. یعنی ‫دقیقاً می‌فهمن چی به چیه.
‫یعنی بروشورش رو می‌خونی و با خودت ‫می‌گی: «اینا دقیقاً وضعیتِ من رو می‌فهمن.»
‫تو بروشور نوشته، مثلاً: ‫«نمی‌خوای به پدرت نگاه کنی،»
‫«اما نمی‌تونی بکشیش، پس...»
‫«بیارِش اینجا، و ما تضمین می‌کنیم»
‫«که اون به شکلِ قانونی بمیره.»
‫«نه از روی بی‌توجهی، بلکه از روی ناامیدی.»
‫«پدرت تنها، توی یه اتاق می‌میره»
‫«در حالی که یه پرستارِ ‫جامائیکایی بالای تختش ایستاده...»
‫[با لهجه‌ی تقلیدی جامائیکایی] ‫«...و می‌گه: اوه، چه حیف.»
‫توی بروشور همین رو نوشته.
‫پس با خودمون گفتیم: «این ‫خیلی عالی به نظر میاد.»
‫پس رفتیم دنبالِ یه آسایشگاه برای بابام،
‫و، اِ... رفتیم برای بازدید و...
‫نه همراهِ خودش. نباید...
‫نباید اون رو با خودت ببری بازدید.
‫نه، اولین باری که میاد اونجا، همون روزیه
‫که آخرین جاییه که قراره بره.
‫اولین بار که اونجا رو می‌بینه،
‫همون روزیه که می‌پرسه: «اینجا کجاست؟»
‫و بعد تو براش توضیح می‌دی
‫که دیگه هیچ‌وقت قرار ‫نیست این سوال رو بپرسه.
‫ولی اول می‌ری برای ‫بازدید. تمِ بازدید اینه که:
‫«همینه که هست.»
‫«فقط همین.» یارو می‌گه:
‫«خب، اونجا هم غذا می‌خورن.»
‫منم گفتم: «خوب به نظر نمی‌رسه.»
‫و اون می‌گه: ‫«آره خب، ولی اونجا غذا می‌خورن دیگه.»
‫بازدید همینه.
‫بعد می‌ری توی یه اتاقِ کوچیک ‫و یه چک براشون می‌کشی،
‫به هر مبلغِ لعنتی‌ای که می‌خوان.
‫هرچی. مثلاً، یه عددی رو انتخاب کن.
‫اگه پولش رو نداشته باشم، قرضش می‌کنم.
‫چون می‌دونید این مرکز چکار ‫می‌کنه؟ می‌دونید کارشون چیه؟
‫بهشون پول می‌دی،
‫و اون‌ها پدرت رو می‌گیرن.
‫می‌فهمید؟ اونا...
‫به پدرتون فکر کنید.
‫اون‌ها پدرتون رو می‌گیرن.
‫اون‌ها فقط می‌گیرنش چون ‫شما پول پرداخت کردید.
‫می‌گن: «این یکی؟» ‫تو می‌گی: «آره.» و اونا...
‫اونا لعنتی می‌گیرنش.
‫فقط می‌ذارنش روی صندلی و دورش می‌کنن از...
‫تو فقط می‌مونی.
‫حتی لازم نیست براش دست ‫تکون بدی. فقط نگاهش می‌کنی.
‫و پدرت این شکلیه که...
‫این بهترین خدماتیه که تا حالا شنیدم.
‫نمی‌دونم چرا انقدر صبر کردیم.
‫اگه وقتی ۱۲ سالم بود از این قضیه خبر داشتم،
‫برای تأمینِ پولش تو خیابون به همه می‌دادم،
‫که تنها راهِ جمع کردنِ ‫اون‌همه پول تو ۱۲ سالگی بود.
‫الان همون‌جاست.
‫بابای من الان تو اون مرکزه،
‫در حالی که ما داریم بهش می‌خندیم.
‫اونجاست. نمی‌تونه بیاد ‫بیرون. اون که کاری نکرده بود.
‫من می‌رم دیدنِ بابام. واقعاً ‫می‌رم. یه بار رفتم، ام...
‫یه بار.
‫فقط یه بار دیدمش.
‫تعدادِ دفعاتی که می‌رم همینه.
‫یه بار.
‫می‌رم داخل. اونجا یه خانم پشتِ میز ‫نشسته. فکر کردم باید مثلاً ثبت‌نام کنم.
‫می‌دونید؟ کارتِ شناساییم رو ‫می‌دم. گفتم: «اومدم دیدنِ پدرم.»
‫اونم می‌گه: ‫«آره، برو هر کاری می‌خوای اون تو بکن.»
‫«اصلاً واسه چی داری مزاحمِ من می‌شی؟»
‫انگار می‌گی: «نمی‌خوای کارتِ شناساییم رو ‫ببینی؟» اونم می‌گه: «چیزِ باارزشی نیستن.»
‫«فکر کردی چه اتفاقی می‌افته؟»
‫اون حتی نمی‌خواست اسمِ ‫من یا اسمِ بابام رو بدونه.
‫گفتم: «چطور می‌تونم بابام رو پیدا کنم؟»
‫اونم می‌گه: «همین‌طوری با هرکدومشون ‫حرف بزن. کی اهمیت می‌ده؟»
‫آره، حرفش هم اشتباه نیست.
‫چون می‌ری تو اون خراب‌شده، درست؟ ‫همه نشستن... روی ویلچرن،
‫ولی هیچ حرکتی ندارن.
‫همین‌طوری انگار وسطِ راهروها ‫ولو شدن.
‫مثلاً بعضی‌هاشون روبه‌روی همن، ‫اما خب شانسیه.
‫انگار یه بازیِ ماشینِ کوبنده است ‫که برقش رو قطع کردن...
‫و بعد همه مُردن.
‫چون همه‌شون تو صندلی‌هاشون ‫این شکلی‌ان.
‫این شکلی. آخه گردن چطور می‌تونه...
‫اینجا بدنه، و بعد گردن...
‫و بعد سر مثلِ چراغِ خیابون ‫آویزون می‌مونه.
‫تمومِ روز کارشون همینه.
‫کارشون همینه. ‫تمومِ شب کارشون همینه.
‫و تمومِ روز هم همینه.
‫فقط واسه اینکه روشن بشه بگم، اینا زنده‌ان.
‫داشتم تو اون محیط می‌چرخیدم و، اِ...
‫راستش، دیگه انگیزه‌ام رو برای ‫پیدا کردنِ بابام از دست داده بودم.
‫و بعد این خانمه رو دیدم. ‫این یه خانمه روی ویلچر.
‫و... و این شکلی بود. خیلی ریزه‌میزه بود.
‫شبیه یه...
‫شبیه یه جوجه‌یِ مُرده بود.
‫تا حالا جوجه‌مرده دیدی؟
‫می‌دونی، یه چشمِ کوچولو داره.
‫و موهاش شلخته‌ست، می‌دونی؟ ‫به‌خاطرِ زرده‌ی تخم‌مرغ. چون اون...
‫چون تازه مرده بود. همه‌یِ کارش همین بود.
‫می‌دونی وقتی یه جوجه‌پرنده ‫توی یه لانه‌ی کوچیک به دنیا میاد
‫و تخمش ‫خیلی به لبه‌ی لانه نزدیکه؟
‫پس فقط... بیپ! تلپ.
‫فقط... چک، چک، چک، بیپ، تلپ.
‫کلِ زندگی‌اش همین بود.
‫مامانش این‌طوری بود که: «اِ... گورِ باباش.»
‫«مهم نیست. ۱۲ تا دیگه دارم.»
‫و می‌بینیش که روی پیاده رو افتاده، می‌دونی؟ ‫جوجه‌یِ مُرده.
‫داری راه می‌ری، ‫حتی قدم‌هات رو هم آروم نمی‌کنی.
‫می‌گی: ‫«غم‌انگیزترین چیزی بود که دیدم. خب، اوکی.»
‫«برم یه پیتزا بخرم.»
‫این خانمه هم همین شکلی بود. ‫شبیه یه جوجه‌یِ مُرده‌یِ غول‌پیکر
‫روی ویلچر بود.
‫بهش توجه کردم چون داشت ‫این کار رو می‌کرد، داشت...
‫انگار داشت ‫قلبِ خودش رو دستی می‌زد.
‫انگار همون صبح وایساده بود، و اون داشت ‫می‌گفت: «اشکالی نداره، خودم انجامش می‌دم.»
‫خلاصه دیدمش و اون هم من رو دید.
‫و وقتی من رو دید، گفت: «اوه، کمکم کن.»
‫گفتم: «چی؟»
‫و اون گفت: «خواهش می‌کنم کمکم کن.»
‫گفتم: «بکیرم.»
‫«من... من... آخه این که ‫نمی‌تونه تقصیرِ من باشه.»
‫«اینجا کدوم کص‌مغزی کار می‌کنه؟»
‫شروع کردم دنبالِ یه نفر ‫گشتن، و بعد یه یارو رو دیدم.
‫یه کتِ سفید تنش بود ‫و داشت با کامپیوتر کار می‌کرد.
‫رفتم گفتم: «هی، آقا؟»
‫«آره، این خانم نیاز به کمک داره.»
‫اونم این کار رو کرد.
‫دقیقاً همین‌طوری.
‫انگار گفتم: ‫«هی، دارم می‌رم استارباکس.»
‫«چیزی از استارباکس لازم نداری؟»
‫آره.
‫خلاصه، بابام پیر شد. قضیه این بود.
‫اگه یه مدتِ طولانی نمیری، ‫این اتفاقی هست که می‌افته.
‫دارم پیر می‌شم. ۵۸ سالمه. ‫و، اِ... پیر شدن برام مهم نیست.
‫واقعاً مهم نیست. بعضی‌ها سعی می‌کنن ‫این روند رو معکوس کنن.
‫من به این کار علاقه‌ای ندارم.
‫داشتم فکر می‌کردم دوباره ختنه کنم
‫چون داره، می‌دونی، یه جورایی...
‫یه جورایی داره می‌افته، ولی خب...
‫هیچ‌وقت حاضر نیستم صورتم رو عمل کنم
‫چون نمی‌خوام... نمی‌خوام ‫این بخش از زندگی‌ام رو بپرونم.
‫به نظرم جالبه که تغییراتِ صورتم رو ببینم.
‫مثلاً... این کیسه‌ها رو دارم.
‫اینا رو می‌بینی؟ این کیسه‌های چربی رو دارم.
‫همین‌ان. کیسه‌هایِ کوچیکِ چربیِ زیرِ هر چشم.
‫و زیرِ اونا، اون حلقه‌های تیره رو می‌بینی؟
‫می‌دونی اونا چی هستن؟ ‫اونا سایه‌یِ همون کیسه‌ها هستن.
‫کیسه‌ها اون‌قدر بزرگن ‫که جلوی نور رو می‌گیرن
‫از رسیدن به اون بخشِ صورتم که زیرشونه.
‫وقتی بیرونم، واقعاً می‌تونی بفهمی ساعت چنده
‫از روی اینکه چقدر خسته به نظر می‌رسم.
‫برام مهم نیست. ‫بعضی‌ها وضعشون خیلی بدتره.
‫مثلاً، تا حالا دیدی یه نفر یه زائده‌یِ ‫پوستی دقیقاً کنارِ مردمکِ چشمش داره؟
‫تا حالا دیدی؟ یارو یه زائده‌یِ پوستی داره.
‫هیچ‌وقت یه زن رو این‌طوری نمی‌بینی،
‫چون خودکشی کرده.
‫ولی گاهی یه مرد رو می‌بینی، یه ‫زائده‌یِ پوستی کنارِ چشمش داره.
‫و داره حرف می‌زنه، تو هم این‌طوری ‫هستی که: «نه، نه. تو نمی‌تونی.»
‫«تو فقط نمی‌تونی با اون ‫کنارِ چشمت حرف بزنی.»
‫یا باید بگی: «بهش نگاه کن!»
‫اخیراً داشتم به سنم فکر می‌کردم.
‫بهش فکر می‌کردم چون، اِ... ‫داشتم با این بچه‌ حرف می‌زدم.
‫یه بچه‌ای رو می‌شناسم که ۱۱ سالشه، و...
‫پدر و مادرش رو هم می‌شناسم. من...
‫من فقط...
‫من فقط یه بچه‌ی ۱۱ ساله رو نمی‌شناسم.
‫آخه نمی‌تونی همین‌طوری یه ‫بچه‌ی ۱۱ ساله رو بشناسی.
‫باید یه راهِ ورود داشته باشی.
‫آره، واقعاً.
‫راستی، اگه یه بچه رو موردِ ‫سوءاستفاده‌ی جنسی قرار بدی...
‫فقط «اگه».
‫و لطفاً نکن. اگه لازمه که ‫این رو از زبونِ من بشنوی...
‫اگه من آخرین نفری هستم که باید نظرم رو بدم،
‫رایِ من اینه که بچه رو ‫موردِ سوءاستفاده قرار ندی.
‫ولی اگه انجامش دادی، و اگه قراره ‫انجامش بدی، خب انجامش می‌دی، ولی اگه...
‫فقط به عنوانِ یه فرضیه. اگه...
‫اگه یه بچه رو موردِ سوءاستفاده قرار بدی...
‫و فرض کنیم اون بچه ‫سرماخورده باشه. سرماخورده باشه.
‫و تو سرماخوردگی‌ش رو بگیری
‫چون داشتی بهش تجاوز می‌کردی،
‫دیگه نیا پیشِ من گریه و زاری ‫نکن، فقط همین رو دارم می‌گم.
‫این دیگه تقصیرِ خودته.
‫آره. امیدوارم درسی شده باشه برات.
‫به‌هر‌حال.
‫داشتم با این بچه‌ حرف می‌زدم. اِ...
‫اون... دوستام یه پسر ۱۱ ساله دارن.
‫برای شام رفته بودم پیششون، و من و پسرشون،
‫حرفِ زیادی واسه گفتن ‫به هم نداریم، ولی یه لحظه،
‫جفتشون از سرِ میز بلند ‫شدن و فقط من و اون موندیم.
‫و این بچه نگام کرد و گفت، اِ...
‫گفت: «چند سالته؟»
‫این شکلی، می‌دونی؟ انگار زیرِ متنِ ‫حرفش این بود که: «چه کص‌شعرِ عجیبی.»
‫می‌دونی چی می‌گم؟
‫گفتم، اِ، «۵۸ سالمه. ۵۸ سالمه.»
‫اونم یه ثانیه فکر کرد،
‫و گفت: «۵۸ سال یعنی چقدر؟»
‫و من به این سوال احترام می‌ذارم.
‫سوالِ هوشمندانه‌ای بود.
‫داشت سعی می‌کرد بگه: «۵۸ ‫چیه؟ مثلاً کجایِ زندگیه؟» می‌دونی؟
‫پس گفتم: «باشه، ببین،»
‫«من می‌تونم اون‌قدر بزنمت ‫که به گوه خوردن بیفتی...»
‫«ولی خودم هم آسیب می‌بینم.»
‫«۵۸ سالگی دقیقاً یعنی همین.»
‫و من، اِ... چند تا جک دارم ‫در موردِ اینکه چقدر پیرم،
‫و قراره براتون تعریفشون کنم.
‫اول بهتون می‌گم چون ‫واسه این جک‌ها به مشارکتتون نیاز دارم.
‫این جک‌ها یه جورایی ‫سبکِ قدیمی دارن.
‫روشِ کار این‌طوریه که، ‫من می‌گم: «من خیلی پیرم...»
‫و بعد شما باید بگید...
‫[جمعیت] «چقدر...» ‫آره، «چقدر پیری؟»
‫همه‌تون باید با هم بگید.
‫و بعدش من با یه تیکه‌یِ کص‌شعرِ ‫خفن می‌کوبم تو دهنتون، اوکی؟
‫خیلی خب.
‫خیلی خب، بریم سراغش. اوکی.
‫من خیلی پیرم...
‫[جمعیت] چقدر پیری؟
‫من اون‌قدر پیرم که مادرم مُرده...
‫و خواهرهام حالا دیگه ‫بیشتر بهم وابسته شدن.
‫چون مامان واقعاً ستونِ خیمه بود.
‫من خیلی پیرم...
‫[همه] چقدر پیری؟
‫من اون‌قدر پیرم ‫که من و دوستام داریم از هم دور می‌شیم.
‫دوستم رو تو خیابون دیدم، ‫فقط گذاشتم رد شه.
‫اصلاً بهش سلام نکردم.
‫و همه‌یِ دوستایِ چاقم هم مُردن.
‫اگه یه دوستِ بالای ۵۰ سالِ چاق داری، ‫بهش بگو خداحافظ.
‫من خیلی پیرم...
‫[همه] چقدر پیری؟
‫من اون‌قدر پیرم که برای اولین بار تو ‫زندگیم دارم تو «حال» زندگی می‌کنم،
‫نه از روی خرد یا شجاعت،
‫بلکه از روی ترس،
‫چون گذشته‌ام خیلی زیاده ‫و آینده‌ام خیلی کم.
‫ممنونم. آره.
‫خوبه. خیلی خوبه. ‫خیلی خوبه که تو «حال» زندگی کنی.
‫خوبه که تو «حال» زندگی کنی... ‫وقتی که... وقتی که دلت می‌خواد.
‫می‌دونی، بعضی‌ها این‌طوری‌ان که...
‫«باید همیشه تو زمانِ حال باشی.»
‫«باید... لحظه‌یِ حال همه ‫چیزِ لازم رو برات داره.»
‫«فقط همیشه تو...»
‫«فقط همیشه تو زمانِ حال باش. ‫همین‌جا تو حال بمون.»
‫«فقط تو...» ‫آره، گفتنش آسونه.
‫انجام دادنش سخته
‫وقتی بیشترِ روزها اسهال داری.
‫نمی‌خوای همون‌جا بشینی و ‫بگی: «دارم اسهال می‌شم.»
‫«لحظه‌یِ حالِ من برای من همینه.»
‫«دارم اسهال می‌شم.»
‫«داره می‌پاشه به رون‌هام چون خیلی شدیده،
‫و تمیز کردنش خیلی طول می‌کشه، ‫ولی خب این مربوط به آینده‌ست.»
‫«الان نباید نگرانِ اون باشم.»
‫«فقط باید بشینم اینجا و از کونم ریدم...»
‫«چون ساعت هفتِ صبح بستنی خوردم،
‫و نباید می‌خوردم، ولی خب اون مالِ گذشته‌ست.»
‫«من فقط دارم این اسهال رو تجربه می‌کنم.»
‫مردم دوست دارن این‌طوری بهت نصیحت کنن.
‫«نه، این... این... فقط... تو...»
‫«یه کتاب از پمس ادیسون خوندم. عالی بود.»
‫«فهمیدم که تو فقط... همه‌یِ کاری ‫که باید بکنی اینه. فقط... فقط...»
‫و وقتی مردا این کار رو می‌کنن، این‌طوری‌ان ‫که: «فقط باید بدونی که، باید بلابلا...»
‫«این همه‌یِ چیزیه که باید...»
‫«آره، بلابلا.»
‫کارِ مردا همینه. ‫مشکلت رو حل می‌کنن.
‫«بلابلا. فقط بلابلا.»
‫«گناه.»
‫«اِ.»
‫«آره، مرسی. واقعاً کمک کرد.»
‫یه همچین دوستی دارم.
‫همیشه اینو می‌گه: «همیشه ‫برای بدترین حالت آماده باش.»
‫همیشه اینو می‌گه. ‫«همیشه برای بدترین حالت آماده باش.»
‫روشِ عجیبیه برای زندگی کردن.
‫چون اول باید تصمیم بگیری که...
‫مثلاً، بدترین حالت چیه؟
‫باید واقعاً بهش فکر کنی. چی...
‫«نه، اون بده، ‫ولی اون یکی کص‌شعرِ واقعاً بد چیه؟»
‫برای من، بدترین حالت اینه که، اِ،
‫یکی تخم‌هام رو شکنجه کنه.
‫واقعاً همین. بهش فکر کردم. ‫یکی تخم‌هام رو شکنجه کنه.
‫فکر کنم همینه. ‫بدترین اتفاقِ زندگی،
‫شکنجه‌یِ عمدی و متمرکزِ تخم‌هات باشه.
‫نمی‌دونم چرا مردا رو به جایِ ‫تخم‌شون، از راه‌هایِ دیگه شکنجه می‌کنن.
‫هر دفعه یه فیلم می‌بینم، دارن سعی ‫می‌کنن از یه یارو اطلاعات بگیرن
‫و دارن ناخن‌هاش رو می‌کشن؟
‫من این‌طوری‌ام که: «بابا، ‫یارو دو تا تخم داره.»
‫«تخمش رو شکنجه کن. ‫چیزهایی رو بهت می‌گه که اصلاً خبر نداری.»
‫«اصلاً پیچیده نیست.»
‫«حتی به انبردست یا ‫هیچ‌چیز دیگه‌ای نیاز نداری.»
‫«فقط یکی رو بگیر و این‌طوری کن. ‫همین. فقط... فقط این‌طوری.»
‫«وای خدا!»
‫همینه. همینه. من همه‌چیز رو لو می‌دم.
‫اصلاً برام مهم نیست.
‫این کار رو با یکی از تخم‌هام بکن، من...
‫بدون هیچ پشیمونی‌ای به ‫این کشور خیانت می‌کنم.
‫همینه.
‫بدترین حالت همینه.
‫فقط همین.
‫فقط همین که...
‫حتی اگه یه بچه‌یِ کوچیک ‫این کار رو بکنه، بازم همینه.
‫بدترین اتفاقِ ممکن تو زندگی همینه.
‫پس چطور واسه این آماده بشم؟
‫یه ایده داشتم که چطور واسش آماده بشم.
‫می‌خوام درشون بیارم. ‫می‌خوام تخم‌هام رو دربیارم.
‫اولاً، اگه برم آپاندیسم رو دربیارم، ‫می‌گم: «تخم‌هام رو هم دربیار.»
‫«تخم‌هام رو دربیار.»
‫«اصلاً به این کص‌خلا نیازی ندارم.»
‫اونا... دلم واسشون تنگ نمی‌شه. ‫اصلاً به چه دردی می‌خورن؟
‫تا حالا تو زندگیم پیش نیومده که بگم،
‫«آخیش. بذار از تخم‌هام ‫واسه این کار استفاده کنم.»
‫اونا فقط دو تا دردسرِ مطلق‌ان، ‫درست جایی که همه می‌دونن کجاست.
‫دقیقاً همون‌جایی که هستن.
‫کسی نیست که بگه: ‫«نمی‌دونم کجا قایمشون کرده.»
‫هیچ فایده‌ای ندارن. ‫فقط اونجا آویزونن و گند می‌زنن.
‫تمامِ کارشون گند زدنه،
‫و کیرم رو هم اذیت می‌کنن.
‫تمامِ روز کیرم این‌طوریه که: «کص‌کشا...»
‫«بچه‌ها. یکم برید عقب!»
‫«یا خدا!»
‫پففف.
‫آدمِ خیلی ناآرومی‌ام.
‫همین الان بدنم خیلی ناآرومه.
‫رودخونه‌ای از عرق‌ام.
‫جوراب‌هام از عرقِ گردنم خیسِ خیس‌ان.
‫اصلاً تمومی نداره.
‫و جوش هم زدم.
‫تمامِ قسمت‌هایِ بدنم ‫از قسمتِ کناری‌شون متنفرن،
‫چون این‌طوری‌ان که: «آخ، اوه...»
‫باید استفاده کنم... فقط یه صابون هست که ‫برام کار می‌کنه. با هر صابونی، جوش می‌زنم.
‫ولی این یکی صابونه هست. از ‫بازارچه‌یِ محلی تو نیویورک می‌گیرمش.
‫مجبورم هر شنبه برم که بگیرمش، اِ... ‫چون یه خانمه‌ست که درستش می‌کنه.
‫ازش می‌گیرم. یه صابونِ ‫ارگانیکِ دست‌سازه. طبیعی.
‫می‌دونی... یه قالبِ صابونِ مکعبی‌یه ‫که تویِ کاغذِ قهوه‌ای با نخ پیچیده شده.
‫می‌گیری چی می‌گم؟
‫خریدنِ صابونِ اون آسون نیست. می‌رم ‫جلو، می‌گم: «می‌شه یه صابون بهم بدی؟»
‫اونم می‌گه: «می‌شه یکم در ‫موردِ داستانِ ما بهت بگم؟»
‫«اِهم...»
‫«الان آماده‌ام خرید کنم. ‫اصلاً نیاز نیست چیزی بهم بگی.»
‫«خب، ما روغن‌ها رو
‫به‌طور طبیعی از یه دهکده‌یِ کوچیک تو پرو
‫تهیه می‌کنیم، ‫جایی که زن‌ها اونجا
‫از دونه‌ها استخراجشون می‌کنن.» ‫«اگه خودشون بخوان. مجبور که نیستن.»
‫«مجبور نیستن.»
‫«و من هر جمعه تا پرو پیاده می‌رم. و...»
‫من این‌طوری‌ام: «ببین، ‫من باید همین الان کونم رو بشورم.»
‫«ببخشید، ولی شستنِ کونم ‫برام یه مسئله‌یِ اضطراری‌یه.»
‫«می‌سوزه. داره می‌سوزه.»
‫«باید بشورمش. به صابونِ تو نیاز دارم.»
‫«این تنها چیزی‌یه که جواب می‌ده ‫چون مکعبیه و اون لبه‌ها رو داره.»
‫«می‌تونم ببرمش لایِش و... آخ خدا، آره.»
‫«کص‌ننه، آره. چقدر خوب حس می‌شه.»
‫«خیلی خوب حس می‌شه چون ‫می‌تونم محکم بکشمش چون فقط صابونه.»
‫«ولی یه گوشه داره. می‌تونم بکنمش اون تو.»
‫«ولی هر هفته که تموم می‌شه برمی‌گردم. ‫بعد از یه مدت شبیه توپِ بیسبال می‌شه.»
‫«کنارِ وان‌ام یه کوه ازشون دارم.»
‫«می‌تونم بیارمشون اینجا ‫که حداقل تیزشون کنم؟»
‫«من کلِ شرکت رو می‌خرم، ‫فقط اون کص‌شعرِ صابون رو بهم بده.»
‫این چیزی‌یه که دلم می‌خواد بهش بگم.
‫ولی نمی‌گم. ‫هیچ‌وقت بهش نمی‌گم.
‫من فقط هر دفعه به کلِ داستان گوش می‌دم.
‫تو زندگی باید این کار رو بکنی. ‫باید گوش بدی.
‫می‌دونی گوش دادن یعنی چی؟
‫یعنی شنیدنِ چیزی که اصلاً دلت نمی‌خواد بشنوی،
‫ولی وانمود می‌کنی که برات مهمه.
‫به نظرم وانمود کردن بخشِ مهمی ‫از زندگیه، می‌دونی چی می‌گم؟
‫فکر کنم حقیقت مهمه، ‫ولی دروغ گفتن هم مهمه.
‫مثلاً تو دادگاه. تو دادگاه، ‫همه باید حقیقت رو بگن،
‫ولی نه اون آدمِ گناهکار.
‫اون باید دروغ بگه، وگرنه ممکنه بکشنش.
‫وقتی برنامه‌هایِ دادگاهی رو ‫تو تلویزیون می‌بینی خیلی جالبه،
‫چون یه روشِ خیلی علمی دارن
‫که مطمئن بشن ‫قراره حقیقت رو بگی.
‫مجبورت می‌کنن این کار ‫رو بکنی. یه تشریفاتِ کامله.
‫نمی‌دونم چرا این‌قدر مهمه، ‫ولی باید انجامش بدی.
‫می‌گن: «دستِ راستت رو ببر ‫بالا،» و تو این کار رو می‌کنی.
‫و همه می‌گن: «اوه لعنتی، ‫این واقعاً قراره حقیقت رو بگه. پشمام.»
‫«نه، دستِ راستشه. نگاه کن.»
‫همه دقیقاً همین‌طوری انجامش ‫می‌دن. بهت نمی‌گن چطور انجامش بدی.
‫فقط می‌گن: «دستِ راستت رو ببر بالا.» ‫تو می‌تونی این‌طوری انجامش بدی، مثلاً...
‫بعدش باید قسم بخوری.
‫مجبور نیستی خودت قسم رو بگی.
‫طرفِ مقابل قسم رو می‌گه، ‫و بعد تو فقط می‌گی: «آره، حتماً.»
‫چون مجبوری بگی آره.
‫مثلاً، چی رو ثابت می‌کنه ‫اگه به یه قسم بگی آره،
‫در حالی که اجازه نداری بگی نه؟
‫اجازه نداری بگی نه.
‫کسی نمی‌تونه بگه: ‫«نه، من اون کار رو نمی‌کنم.»
‫و بعد قاضی این‌طوری‌یه که: ‫«خب، پس این یکی قراره دروغ بگه.»
‫«همه متوجه شدن؟»
‫«این یکی یه دروغگوئه.»
‫«بفرمایید، قربان.»
‫اون قسم خیلی شدیده.
‫می‌گن: ‫«آیا قسم می‌خوری که حقیقت رو بگی؟»
‫که خب، به نظرم کارمون تمومه، نه؟ ‫کافیه.
‫ولی دو تا بخشِ دیگه هم داره.
‫بعدیش اینه: «تمامِ حقیقت.»
‫ولی اون یکی دیگه چیه؟ ‫«و هیچ‌چیز جز حقیقت.»
‫اون دیگه چیه؟
‫مثلاً، «آره، و دیگه ‫کص‌شعرِ اضافه نباف.»
‫نمی‌خوان این‌طوری باشی که: ‫«دیدمش و یه اسلحه داشت.»
‫«و همچنین، من امروز خیلی خسته‌ام. ‫نمی‌دونم چه مرگمه.»
‫«باید ماچا می‌خوردم.»
‫من هیچ‌وقت دادگاه نرفتم. ‫هیچ‌وقت تو دادگاه نبودم.
‫حتی هیچ‌وقت عضوِ هیئتِ منصفه نشدم. هیچ‌وقت.
‫۵۸ سالمه. آره. می‌دونی چطور ‫هر بار از هیئتِ منصفه در می‌رم؟
‫اون برگه‌ای که برات ‫می‌فرستن رو میندازم دور.
‫آره.
‫میندازمش تو سطلِ آشغال.
‫بعضی وقتا قرمزه. می‌گم: ‫«اینو دیگه واقعاً باید بندازم دور.»
‫کارِ من همینه. این ترفندِ منه.
‫می‌خوان چیکار کنن، دستگیرم کنن؟
‫و واسه اون بخوان هیئتِ منصفه تشکیل بدن؟
‫اون هیئتِ منصفه طرفِ منه.
‫فقط نمی‌خوام کاری انجام بدم. ‫از بیرون رفتن خوشم نمیاد. دوست ندارم...
‫قبلاً زیاد سینما می‌رفتم. دیگه نمی‌رم.
‫هرگز اون کاری که شماها ‫می‌کنید رو نمی‌کنم. دیوانگیه.
‫باید اونجا بشینی ‫واسه کلِ اون مدتِ کص‌شعر.
‫و فیلم؟ قبلاً عاشقش بودم.
‫الان تمامِ هدفِ فیلم دیدن
‫شده این که: «کی برم دستشویی؟»
‫«کجایِ این فیلم برم ‫دستشویی؟» بدترین بخشش همینه.
‫اونجا نشستی، ‫و یه جایی باید بری...
‫«لعنتی. باشه. ‫سلام. سلام بچه‌ها. اِ... ممنونم.»
‫«اوه، اوه...»
‫«خیلی ممنون.»
‫به تک‌تکِ افراد باید بگی... ‫«باید برم دستشویی.»
‫«سلام، ‫مشکلی نداره اگه من... هیس، هیس...»
‫«باشه، خیلی ممنون. سلام... هیس، هیس...»
‫بعد می‌ری دستشویی. چند دقیقه بعد، ‫برمی‌گردی، این‌طوری‌یی...
‫«سلام!»
‫«هه. ببخشید.»
‫«ببخشید. هیس، هیس.»
‫«اوه!»
‫«خیلی ممنون. هیس، هیس، هیس.»
‫«هیس، هیس!»
‫بالاخره، برمی‌گردی سرِ جات،
‫و بعد یادت میاد،
‫«اوه لعنتی.»
‫«پنج سالم که بود بابام بهم تجاوز کرد.»
‫اهم.
‫«من... باید دوباره برم بیرون. ببخشید. ‫مجبورم این کار رو بکنم.»
‫«نه، چون... ‫خب، پنج سالم که بود بابام بهم تجاوز کرد.»
‫به خاطرِ همینه که دیگه سینما نمی‌رم.
‫فقط کارهایی که مجبورم رو انجام می‌دم.
‫مثلاً، روزی دو بار سگم رو می‌برم پیاده‌روی.
‫و تو نیویورک سگ گردوندن خیلی مزخرفه،
‫چون مردم باهات حرف می‌زنن.
‫همین‌طوری میان جلو و باهات ‫حرف می‌زنن. حقِ انتخابی نداری.
‫نمی‌گن «ببخشید» یا «سلام.»
‫فقط میان جلو، پیشِ تو و ‫سگت. می‌گن: «این گلدن‌دودله؟»
‫«لابرادودله؟ ‫موشِ ضدِ حساسیت داره؟»
‫«از کجا... از کجا گرفتیش؟»
‫«اسمش چیه؟ از کجا...»
‫این سگِ خصوصیِ منه؛ نه اموال عمومی
‫یه حیوانِ لعنتیِ شخصی.
‫من که نمیام جلو، پیشِ تو و ‫خانواده‌ت، بگم: «اوه، این دخترته؟»
‫«پریود شده؟»
‫از این کص‌شعر خوشم نمیاد. این که مردم ‫میان باهات حرف می‌زنن؟ وقتی نمی‌شناسیشون؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟ از این خوشم نمیاد.
‫یه بار پشتِ چراغ‌قرمز بودم. ‫منتظر بودم که از خیابون رد بشم.
‫یه خانمی کنارم بود، و گفت:
‫«اِ...! چه روزِ قشنگیه.»
‫گفتم: «خفه‌شو بابا. ‫من اصلاً تو رو نمی‌شناسم.»
‫«من تو رو نمی‌شناسم.»
‫«با من حرف نزن.»
‫«و اصلاً هم نیست.»
‫«فقط خورشید در اومده.»
‫هر دفعه خورشید در میاد، ‫مردم این‌طوری‌ان که: «چه روزِ قشنگیه.»
‫و تو مجبوری بگی: ‫«آره، می‌دونم! عجیبه...»
‫کی به یه روزِ آفتابی اهمیت می‌ده؟ ‫تریلیون‌ها از این روزها هست.
‫بهش عادت نکردی؟ ‫بزرگ شو لعنتی.
‫وقتی می‌ری تو خونه‌ت، ‫چراغ‌ها رو که روشن می‌کنی...
‫«اوه! نگاه کن.»
‫«لامپ‌ها!»
‫هیچ چیزِ قشنگی تو یه روزِ آفتابی ‫نیست، حداقل دیگه برای من نیست.
‫آن‌قدر عمر کردم که دیگه برام ‫مهم نباشه روزِ آفتابی هست یا نه.
‫من عاشقِ یه روزِ دراماتیک‌ام.
‫عاشقِ یه روزِ تاریک‌ام. ‫عاشقِ یه روزِ وحشتناک‌ام.
‫دوست دارم وقتی در رو باز می‌کنی، ‫این‌طوری باشی: «واو، لعنتی.»
‫و برگردی تو و دوباره فکر کنی.
‫عاشقِ وقتی‌ام که ظهر می‌ری ‫بیرون و هوا شبیه ساعتِ ۷:۴۰ شبه.
‫عاشقشم. عاشقِ هوایِ بدم. عاشقِ... ‫بارش تگرگ موردِ علاقه‌ترین هوایِ منه.
‫وقتی می‌گن تگرگ، ‫چون یعنی می‌تونست برف بباره،
‫هوا به اندازه‌یِ کافی سرد بود،
‫ولی آسمون این‌طوری بود که: ‫«آره، برین به درک، کص‌کش‌ها.»
‫«پفف! به درک.»
‫«کریسمسِت مبارک، آشغال.»
‫حسش این‌طوری‌یه. ‫یه تگرگ تو اوایلِ مارس.
‫عاشقشم. می‌دونی چرا عاشقشم؟ چون ‫مردم تو اینجور روزها چطوری رفتار می‌کنن.
‫این‌طوری راه می‌رن، مثلاً: «لعنتی!»
‫«اوه خدا.»
‫اذیتت نمی‌کنن. فقط... شاید بگن: «آخ.»
‫و این باعث می‌شه عاشقشون باشم، می‌فهمی؟
‫از تابستون خوشم نمیاد، ‫چون تو تابستون همه آشغال‌ان.
‫همه این‌طوری راه می‌رن که: «اممم.»
‫«نگاه کن، این کونِ منه.»
‫یه زنی تو ساختمون‌مون ‫هست که ۸۰ سالشه، مثلاً...
‫یا فقط... فقط چندش‌آوره. نمی‌دونم.
‫منظورم اینه که اون فقط یه اسکلت‌ـه با ‫گوشتِ آویزونِ ناشی از سیگار کشیدن.
‫تو تابستون، هر تابستون،
‫شلوارک می‌پوشه، شلوارک‌هایِ خیلی کوچیک.
‫خیلی کوچیک. و تو یه جورایی ‫دوست داری بری پیشش و بگی:
‫«هی، می‌شه لطفاً پاهات رو قطع کنی ‫و بندازیشون تو آشغالی؟»
‫«چون دیدنت برام سخته.»
‫ولی عاشقشم ‫چون اصلاً براش مهم نیست.
‫شلوارکِ کوتاه و تاپِ لوله‌ای می‌پوشه. همین.
‫و همین‌طوری می‌زنه بیرون
‫انگار همین الان از کپه‌یِ ‫اجسادِ آشویتس بلند شده و فقط...
‫نه، خبرِ خوبیه. بالاخره زنده موند.
‫مرض داری؟
‫به خاطر همینه که زمستون رو دوست دارم.
‫تو سنِ بالاتر چیزهایِ متفاوتی رو درک ‫می‌کنی. این چیزی‌یه که فهمیدم، می‌دونی؟
‫چیزهایی هست که بهم لذت می‌ده که هرگز...
‫فکر نمی‌کردم بتونه بهم لذت بده.
‫مثلاً، این یه چیزی‌یه که بهم لذت می‌ده.
‫وقتی می‌رم خرید، همیشه سینه‌یِ ‫مرغِ بدونِ استخون و پوست می‌گیرم.
‫ازش خوشم میاد، ‫چون از اسمش هم خوشم میاد، می‌دونی؟
‫شبیه یه فحشه.
‫«تو سینه‌یِ مرغِ بدونِ استخون و پوستِ لعنتی.»
‫انگار یکی ‫از دستش خسته شده، می‌دونی؟
‫«تو سینه‌یِ مرغِ تنبلِ به درد ‫نخورِ بدونِ استخون و پوست.»
‫«چرا نمی‌ری یه شغلِ کوفتی پیدا کنی؟»
‫عاشقِ... سینه‌یِ مرغِ بدونِ استخون و پوست‌ام. ‫هر دفعه که باهاش آشپزی می‌کنم بهم لذت می‌ده،
‫چون اون لحظه‌ش‌ـه، می‌دونی، ‫وقتی از یخچال درش میاری
‫و اون پلاستیکِ دورش رو ‫می‌کنی، و وقتی مرغ رو برمی‌داری،
‫یه پد (لایه جاذب رطوبت) اونجاست.
‫می‌دونی از چی حرف می‌زنم؟
‫شبیه نوار بهداشتیه...
‫ولی تو آبِ مرغِ خام خیس خورده.
‫عاشقِ اون لعنتی‌ام. عاشقشم.
‫عاشقشم
‫چون همیشه فراموش می‌کنم که قراره ببینمش.
‫هر دفعه، این‌طوری‌ام که: ‫«اوه آره، کدوم احمقی این رو گذاشته؟»
‫یعنی، هر دفعه!
‫بیدارم می‌کنه.
‫انگار ثابت می‌کنه که واقعاً اینجام.
‫حسم این‌طوری‌یه. ‫انگار ثابت می‌کنه که زنده‌ام.
‫چون بعضی‌ها فکر نمی‌کنن ما اینجا باشیم. ‫بعضی‌ها فکر می‌کنن ما تو یه شبیه‌سازی هستیم،
‫و ماتریکس یه کامپیوتره که داره همه‌یِ ‫چیزهایی که می‌بینیم رو به خوردِ ما می‌ده.
‫ولی اونا اون پد رو اونجا نمی‌ذاشتن.
‫اون پد تو ماتریکس وجود نداره.
‫اونا می‌گفتن: «یه تیکه مرغ بذار ‫رو سینی. دیگه چه مرگتونه؟»
‫این... این آدم‌ها هستن. ‫این یعنی آدم‌ها وجود دارن.
‫فقط آدم‌هایِ احمق ممکنه یه ‫کارخونه برایِ ساختِ اون پد بزنن.
‫یه کارخونه وجود داره. این رو می‌دونی، نه؟
‫یه جایی تو اوهایو، یه شهرِ کامل هست، ‫و همه‌شون هر روزِ خدا بیدار می‌شن...
‫هوواوه!
‫و همه...
‫همه هر روز سخت کار می‌کنن.
‫«باید این‌ها رو تولید کنیم. زود باشید!»
‫یه میلیاردر یه جایی هست.
‫«بهتون می‌گم، دارم با اون تامپون‌های ‫مرغ یه ثروتی به جیب می‌زنم.»
‫باید تو زندگی دنبالِ لذت‌هایِ جدید باشی چون
‫زندگی، اه... بیش از حد طولانیه.
‫واقعاً چیزی که یاد گرفتم اینه، ‫که زندگی زیادی طولانیه.
‫چون می‌تونی یه زندگی عالی داشته باشی،
‫ولی بعد از اون بخش، هنوز زنده‌ای.
‫هنوز مجبوری اینجا باشی.
‫می‌دونی، مثلاً، دنیا رو می‌شناسی. ‫واقعاً این کار رو می‌کنی.
‫مثلاً، دنیا گیج‌کننده‌ست، ‫ولی بعد کشفش می‌کنی.
‫واقعاً همه چیز رو کشف می‌کنی. ‫و بعد تغییر می‌کنه.
‫کلِ دنیا تغییر می‌کنه. ‫این اون دنیایی نیست که من کشفش کرده بودم.
‫مثلاً، وقتی جوون بودم، ‫تنها چیزی که واقعاً مهم بود
‫این بود که کسی فکر نکنه ‫گی (همجنس‌گرا) هستی.
‫تنها چیزی که مهم بود همین بود.
‫تنها چیزی که مهم بود ‫این بود که کسی فکر نکنه گی هستی.
‫و حالا این یه مهارتِ به درد نخوره‌.
‫دوستانی دارم که تازه اولین بچه‌شون رو به ‫دنیا آوردن، و تو دهه‌یِ ۴۰ زندگی‌شون هستن.
‫مردم الان این کار رو می‌کنن.
‫دوستم ۴۰ سالشه و زنش ۴۲ سالشه، ‫و تازه اولین بچه‌شون رو به دنیا آوردن،
‫کسی که وقتی ۱۲ سالش بشه یتیم می‌شه.
‫اون‌ها... ‫واقعاً برایِ باردار شدن تقلا کردن،
‫چون نباید انجامش می‌دادن، ولی...
‫فقط هزینه داره. ‫فقط باید پول می‌دادن.
‫مجبور بودن تخمک بخرن ‫چون مالِ خودش همه‌ش قاطی‌‌پاتی (خراب) شده.
‫اون ۴۲ سالشه. تخمک‌هایِ گندیده داره.
‫پس یه تخمک خریدن. ‫می‌دونی قیمتش چقدر بود؟
‫بیست هزار دلار
‫آره. واسه یه تخمک. واسه ‫یه تخمک، ۲۰ هزار دلار.
‫کنجکاوم بدونم مردهایی ‫هستن که اون‌قدر ثروتمند باشن
‫که یه عالمه از این‌ها بخرن
‫و مثلِ خاویار بخورنشون؟
‫شاید اون بهترین باشه.
‫باید یه آدمِ خیلی پولدارِ خفن باشی ‫که خاویارِ انسانی بخوری،
‫چون اون...
‫فقط برایِ پوشوندنِ یه کراکر ‫یه چیزی حدودِ یه میلیارد دلاره.
‫چون تخمکه دیگه.
‫منظورم اینه که، اگه منی (جیز) بود، ‫شاید چهار دلار بود.
‫امم. به هر حال، امروز که اینطوریه.
‫منظورم اینه که، وقتی بچه بودم، ۵۰ سنت بود.
‫می‌تونستی با ۵۰ سنت یه کراکر ‫با منی روش بگیری
‫از این یارو.
‫راسته.
‫فقط خودِ منی رو می‌فروخت ‫۲۰ سنت.
‫ولی خب، اون‌وقت داری چیکار می‌کنی؟
‫به هر حال، پس دوستام بچه‌دار شدن.
‫دوستام، اون ۴۰ سالشه، اون یکی ۴۲ سالشه.
‫بچه‌دار شدن، ‫و حالا دارن واقعاً زجر می‌کشن.
‫سخت‌شون شده ‫چون بچه زیاد گریه می‌کنه
‫چون پدر و مادرش خیلی پیرن، ‫بچه ناراحته.
‫و زنگ می‌زنن بهم ‫و همش غر می‌زنن.
‫می‌گن: «ما نمی‌تونیم بعد از ‫ساعت چهارِ صبح بخوابیم.»
‫و منم گفتم: «آره، بچه ‫داشتن همینه، احمقِ لعنتی.»
‫«بعدشم، دلت براش تنگ می‌شه.» ‫این چیزی بود که بهشون می‌گفتم.
‫«خیلی احمقی. ‫دلت برایِ این روزها تنگ می‌شه.»
‫«داری... داری تقلا می‌کنی
‫چون کاری که داری می‌کنی اهمیت داره
‫و چون داری این کار رو... ‫به بهترین شکلی که می‌تونی انجام می‌دی.»
‫«تقلا کردن یعنی همین، ‫یعنی لبِ مرزِ توانایی‌هات بودن.»
‫«بعداً، دیگه مهم نیست ‫چه کوفتی انجام می‌دی،
‫و دلت برایِ این‌ها تنگ می‌شه.»
‫ولی اون نمی‌فهمه.
‫چون آدما تا وقتی دیر نشده ‫نمی‌فهمن کجان.
‫زندگی این‌طوری‌یه. ‫زندگی... زندگی بهت یاد می‌ده
‫که چطوری باید زندگی می‌کردی،
‫ولی نمی‌تونی از اون اطلاعات استفاده کنی.
‫به آخرِ عمرت می‌رسی و این‌طوری‌یی:
‫«خوب بود خیلی از اون ‫چیزها رو زودتر می‌دونستم.»
‫«ولی دیگه خیلی دیره.»
‫به هر حال، دوستم، اه... ‫آره، نه، داره تقلا می‌کنه.
‫اون... اون چند روز پیش ‫بچه رو انداخت. واقعاً انداخت.
‫بچه‌ش رو انداخت رویِ... رویِ سرش،
‫که بد به نظر می‌رسه،
‫ولی حالا می‌تونن هر چقدر ‫می‌خوان تا دیر وقت بخوابن.
‫نه، چون بچه مرد. متوجه شدی؟
‫نه، هنوز بچه رو دارن. منظورم اینه، مرده،
‫ولی نگهش داشتن چون براش هزینه کرده بودن.
‫فقط می‌گم، قدرِ زندگیت رو ‫بدون. همه‌ش همین رو می‌گم.
‫مثلاً، یه تمثیلِ بودایی هست ‫که می‌خوام باهات به اشتراک بذارم.
‫یه تمثیلِ بودایی هست که خیلی دوستش دارم.
‫داستانِ بچه‌ای‌یه که تو یه ‫دهکده‌یِ کوچیک به دنیا میاد.
‫و والدینش خوشحالی می‌کنن و می‌گن: ‫«بچه‌یِ ما یه زندگیِ زیبا خواهد داشت.»
‫و استادِ بودایی می‌گه: «خواهیم دید.»
‫بچه رشد می‌کنه و کودک می‌شه،
‫و یه روز داره بازی می‌کنه، ‫و پاش آسیب می‌بینه،
‫و دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونه درست راه بره،
‫و والدینش می‌گن: ‫«خب، حالا اون یه زندگیِ سخت خواهد داشت.»
‫و استادِ بودایی می‌گه: «خواهیم دید.»
‫و بعد یه جنگِ وحشتناک می‌شه،
‫و ارتش مجبور می‌کنه همه‌یِ پسرها ‫تو جنگ بجنگن،
‫ولی اون‌ها اون بچه رو با خودشون نمی‌برن ‫به خاطرِ پایِ اون،
‫و والدینش می‌گن: ‫«خب، حالا اون یه زندگیِ طولانی خواهد داشت.»
‫و استادِ بودایی می‌گه: «خواهیم دید.»
‫و بعد یه شب، ‫پدرِ پسره مست می‌کنه،
‫و خونه رو آتیش می‌زنه،
‫و بچه رو می‌کشه، ‫و سرش رو قطع می‌کنه،
‫و میندازتش تو رودخونه.
‫و استادِ بودایی
‫می‌گه: «لعنتی، این خیلی افتضاحه.»
‫«نمی‌دونم چی بگم. متاسفم.»
‫نکته‌یِ داستان
‫این هست که بودیسم محدوده.
‫و من دارم دیت می‌رم، ‫و دیت رفتن تو سنِ من عالیه.
‫چون فقط... هیچ هدفی نداره.
‫بهترین بخشش همینه. ‫هیچ هدفِ لعنتی‌ای نداره.
‫مجبور نیستی انجامش بدی. مجبور ‫نیستی. واسه همینه که سرگرم‌کننده‌ست.
‫دوستش دارم. با زن‌هایِ هم‌سنِ خودم دیت می‌رم، ‫که خب...
‫نمی‌خوام، مشخصاً.
‫نمی‌خوام... نمی‌خوام. ‫کدوم احمقی می‌خواد این کار رو بکنه؟
‫ولی انجامش می‌دم. انجامش می‌دم.
‫چون من... مثلاً، اگه بری تو اپلیکیشن‌ها، ‫من همیشه پارامترهام رو از ۴۹ تا ۵۸ می‌ذارم.
‫بعضی‌وقت‌ها برایِ خوش‌گذرونی ‫می‌کشمش پایین تا ۲۲.
‫ولی نمی‌خوام زن‌هایِ ۲۰، ‫۳۰ یا ۴۰ ساله رو ملاقات کنم
‫چون زندگی‌هایِ عالی‌ای دارن.
‫اون... می‌دونی، شکمِ تخت داره. ‫تو حالتِ جنگجو (یوگا) وایساده.
‫نمی‌خوام ببینمش. زندگیِ اون عالیه.
‫کدوم احمقی می‌خواد ‫با کسی که زندگیِ خوبی داره آشنا بشه؟
‫به زن‌هایِ ۵۰ و چند ساله‌ ‫تو اپلیکیشن‌ها نگاه می‌کنی
‫و تو عکسش، ‫فقط اونجا ایستاده مثلِ...
‫«مثلاً، نمی‌دونم این‌ها چیه... چی...»
‫«عکس رو بگیر. از این متنفرم.»
‫و پروفایلش فقط خشمه، می‌دونی؟
‫«سه تا بچه دارم. ‫وقتِ لعنتیِ من رو تلف نکن.»
‫و اون‌ها بهترین زن‌ها برایِ ‫دیت رفتن هستن. واقعاً هستن.
‫چون وقتی می‌ری دیت
‫با یه زنِ ۵۸ ساله، ‫لازم نیست جذاب باشی.
‫لازم نیست نگران باشی. فقط می‌شینی.
‫فقط می‌گی: «خب، بگو چی ‫برات پیش اومده. چی شده؟»
‫و اون داستانِ زندگیش رو می‌گه، ‫و تو می‌گی: «لعنتی!»
‫و سفت می‌شی چون این‌طوری‌یه،
‫«تا حالا با زنی که برادرش ‫کشته شده نخوابیده بودم.»
‫هیچ‌کس بدونِ یه زندگیِ لعنتیِ وحشتناک ‫مجرد به ۵۸ سالگی نمی‌رسه،
‫و تو هر روز فرصت داری در موردش بشنوی.
‫و سکس بعد از ۵۰ سالگی ‫ساده‌تره، می‌دونی؟
‫فقط... فقط می‌گی: «می‌خوای سکس کنیم؟»
‫و اون می‌گه: «نه.»
‫و تو می‌گی: «آه، خوبه. ‫می‌خوام برم خونه.»
‫مثلاً، لازم نیست نگرانش باشی.
‫و اگه سکس کنی، کاندومی وجود نداره. ‫بعد از ۵۰ سالگی کاندوم نیست.
‫کسی قرار نیست حامله بشه.
‫می‌دونی؟ و اون نصفِ بیماری‌ها رو داره، ‫منم نصفِ دیگه رو دارم.
‫بیا فقط، پف، با هم مخلوط‌شون کنیم.
‫«چی داری؟ بده به من. ‫سه هفته‌ای شکستش می‌دم. برام مهم نیست.»
‫برام مهم نیست!
‫ایدز بهم بده. ۵۸ سالمه.
‫زندگی با ایدز بعد از ۵۸ سالگی
‫تقریباً مثلِ زندگی بدونِ اونه.
‫پس دوستش دارم. ‫زن‌هایِ هم‌سنِ خودم رو دوست دارم، می‌دونی.
‫می‌تونستم... اینجاش دیوونه‌کننده‌ست.
‫می‌تونستم با یه دخترِ ۱۸ ساله ‫سکس داشته باشم، و قانونی هم بود.
‫چقدر این موضوع داغونه؟
‫اون مثلِ یه گونه‌یِ دیگه‌ست. ‫خیلی زیاده‌روی‌یه.
‫زیاده‌روی‌یه. ۴۰ سال فاصله‌ست.
‫نباید با کسی سکس کنی
‫که اختلافِ سنیِ بینِ شما ‫به اندازه‌یِ سنِ زنی باشه
‫که حاملگیِ پرخطر داره.
‫فکر می‌کنم این یه قانونِ سرانگشتیِ خوب باشه.
‫نباید بشه یه زنِ نابارور ‫رو بینِ خودت و اون جا بدی.
‫بعضیا فقط ‫وسواسِ زن‌هایِ جوون رو دارن.
‫یه دوستی دارم که همیشه می‌گه: ‫«اگه الان می‌تونستم ۲۱ ساله باشم،
‫با چیزهایی که می‌دونم...»
‫آره، یه آدمِ ۲۱ ساله‌یِ کریه ‫(مچ‌گیر/چندش) می‌شدی.
‫مردها خیلی چندشن. واسه همینه که مجله‌یِ ‫«به‌سختی قانونی» (Barely Legal) رو داریم.
‫یادت هست این رو، «به‌سختی قانونی»؟ ‫هنوز هم بعضی‌وقت‌ها می‌بینمش.
‫مجله‌یِ «به‌سختی قانونی». ‫تو یه فرودگاه برایِ فروش دیدمش.
‫کی این‌قدر جرأت داره؟
‫که تو فرودگاه لاگوردیا باشی،
‫بری تو مغازه‌یِ «هادسن نیوز»،
‫و «به‌سختی قانونی» رو ببینی.
‫«اوه، عالیه!» و فقط...
‫بعدش می‌شینی رو صندلیِ وسط ‫به سمتِ سینسیناتی، و...
‫«وای، اون خیلی جوونه.»
‫«این دیوونه‌کننده‌ست. می‌تونم یه ‫زنجبیل‌نوش (جینجر ایل) بگیرم؟»
‫«خیلی ممنونم. وای.»
‫«مقعدش مثلِ نوکِ مداده.»
‫اگه تا حالا مجله‌یِ ‫«به‌سختی قانونی» رو ندیدی،
‫برات توصیفش می‌کنم.
‫یه مجله‌یِ گلاسه است،
‫و یه عکس از یه زنِ به‌طورِ ‫شوکه‌کننده‌ای جوون رو جلدشه،
‫و اون مثلاً می‌گه: «آخ...»
‫و روش نوشته «به‌سختی قانونی».
‫چیزی که اون مجله داره بهت می‌گه اینه:
‫«اگه این رو بخونی،
‫پدوفیل (بچه‌باز) نیستی.»
‫«نیستی.»
‫«تو عملاً پدوفیل (بچه‌باز) نیستی.»
‫«ولی خیلی لعنتی نزدیکی.»
‫«خیلی نزدیکی
‫به اینکه پدوفیل باشی.»
‫«ولی نیستی. جادوش اینجاست.»
‫«ما همه‌یِ کارهایِ قانونی رو انجام دادیم، ‫و می‌تونیم ثابت کنیم
‫که تو پدوفیل نیستی ‫چون این رو خوندی.»
‫«ولی تقریباً یکی هستی.»
‫«تقریباً بدترین چیزی هستی ‫که می‌تونستی باشی.»
‫«تقریباً یه هیولایِ شکنجه‌گر هستی.»
‫«ولی نیستی!»
‫«نیستی!»
‫«اصلاً نیستی.»
‫«امروز تولدشه. ‫این‌قدر نزدیکی.»
‫«امروز تولدشه.»
‫«ولی تو پدوفیل نیستی...
‫طبقِ وقتِ استانداردِ شرقی.»
‫خیلی ممنون، رفقا. شب بخیر.
‫ممنون.
FilmYar