« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
‫میام.
‫کلمانس! ‫واقعا فوق‌العاده شدی.
‫پنج دقیقه نمیای ‫پیشمون بشینی؟
‫اوه نه!
‫نظم، میشل، نظم.
‫روز خوبی داشته باشی.
‫پل. بیا با مامان حرف بزن.
‫سلام!
‫پل!
‫تو که واقعا داری تجربه‌اش نمیکنی، ‫ولی جهنمه!
‫پل، دیگه فلوت بسه. ‫بیا با مامانی حرف بزن.
‫سلام مامانی.
‫آها! پیدات شد!
‫تا کجا رفتی؟
‫دو کیلومتر.
‫ولی زمانم واقعا خیلی خیلی بد بود، ‫پس حتی بهت نمیگم.
‫و تو کی هستی؟
‫من پسر دارث ویدر ‫و کلئوپاترا هستم.
‫باشه...
‫فکر میکردم پسر ‫مادرت باشی.
‫آره، اونم هستم. ولی همینطور ‫پسر دارث ویدر و کلئوپاترا هم هستم.
‫باشه!
‫هی لوران؟
‫بله؟
‫برای آخر هفته آینده ‫بلیت بزرگسال نمایش دارم.
‫میخوای بیای؟
‫آخر هفته آینده... ‫من نورماندی‌ام.
‫تصویرت گیر کرده...
‫و خیلی داغونی.
‫الان بهتره؟
‫آها، خودشه.
‫آسمونت رو نشونم میدی؟
‫آره! صبر کن.
‫بیا. میبینیش؟
‫زود باش، تندتر.
‫برو، برو! تندتر، تندتر!
‫ورود ممنوع
‫مشرف به میدان دوفینیم.
‫آخر تابستونه.
‫دارم چیپس نمکی فلفلی‌مو ‫تو کچاپ میزنم.
‫من کلاب ساندویچ خوردم، ‫اون کروک موسیو خورد.
‫اون دوست پسر سابقمه.
‫اولین عشق زندگیم، ‫و تا اطلاع ثانوی، آخرینشم.
‫هنوز زن و شوهریم، ‫چون طلاق نگرفتیم.
‫من و اون بیست سال با هم بودیم.
‫سه سال پیش ازش جدا شدم.
‫اسمش لورانه.
‫برای پسر هشت ساله‌مون، ‫برای پل...
‫با توافق خودمون، ‫هفته‌ها رو نوبتی نگهش میداریم.
‫هیچوقت مشکلی پیش نمیاد.
‫چند ماهه که ‫سراغ دخترا رفتم.
‫همینو میخوام بهش بگم.
‫این شامم برای همینه.
‫وقتی مدرسه دوباره شروع شد، ‫کلاس پیانوش رو عوض کنیم؟
‫اگه فکر میکنی لازمه، حتما.
‫اوه، نمیدونم، ولی...
‫پیشرفتی نمیکنه.
‫بچه‌ست دیگه.
‫ولی اون... اون هنوز یه کم...
‫زیادی بیخیاله.
‫واقعا خیلی ‫زیادی بیخیاله.
‫انقدر بیخیاله ‫که شل و وله.
‫یه آدم وارفته.
‫گوش کن...
‫من با دخترها رابطه داشتم.
‫رابطه عاشقانه.
‫ولی واقعا عشق؟
‫آره، خب...
‫میفهمی که...
‫بله؟
‫همون قبلی.
‫خب...
‫خب، پس...
‫چیزی که خوشحالم میکنه ‫اینه که تو خوشحالی.
‫ممنون.
‫بفرمایید.
‫من بیشتر از اینا میخورم.
‫این روزا فقط شامپاین ‫میخورم.
‫برام یه ثروت خرج برمیداره.
‫ولی راستش...
‫واقعا خیلی خوب به نظر میای.
‫زیاد شنا میکنم.
‫فقط اون نیست.
‫نه، واقعا زیبایی.
‫نه، جدی میگم.
‫فکر کنم برای روز همه قدیسان، ‫پل رو ببرم پیش پدرم.
‫اوه، چه خوب.
‫آره. از عید پاک به بعد ‫ندیدتش.
‫- خوشحال میشه. ‫- آره.
‫بابات چطوره؟
‫آه، خب... بابامو که میشناسی.
‫همون همیشگیه.
‫پشت تلفن غر میزنه، اون...
‫...دلش برات میسوزه.
‫آره؟
‫میگه که... ‫حتما خیلی احساس تنهایی میکنی.
‫اشتباه نمیگه.
‫خب، شب بخیر.
‫- نه؟ ‫- نه، اصلا.
‫باشه...
‫همین فکر رو میکردم.
‫خانم.
‫میبینمت.
‫خب، آره، ایده همینه.
‫بس کن. تو اینجا چیکار میکنی؟
‫بس کن.
‫- خیلی خوبه که میای. ‫- آره.
‫این شات‌ها چیه؟
‫چرا همینطوری طلاق نمیگیریم؟
‫بریم؟
‫برو، برو.
‫انقدر تحریکم نکن
‫چی؟
‫دارم میرم خونه.
‫- نه، نه. ‫- چرا، چرا، چرا.
‫باشه، شب بخیر.
‫نه، نه، نه. پل رو ببوس.
‫باشه.
‫از طرف من.
‫باشه، شب بخیر.
‫اون چیکار میکنه؟
‫همین حالا داری میری؟
‫لوران؟
‫همه چی روبه‌راهه؟
‫خب...
‫نمیخواد بیاد.
‫متاسفم.
‫یعنی چی ‫نمیخواد بیاد؟
‫نمیخواد دیگه.
‫قرار نیست مجبورش کنیم، ‫یه کاریش میکنم.
‫نه، ولی...
‫من فقط میتونم...
‫نه.
‫نه، این مسخره‌ست، بیخیال.
‫- برو. ‫- باهاش حرف میزنم.
‫سلام، پل.
‫سلام.
‫پل لوِک، لطفا به ‫گیت شماره چهارده مراجعه کنه
‫برای پرواز فوری به ماه. ‫گیت چهارده.
‫موشک به زودی پرتاب میشه.
‫کلمانس، نمیخواد ‫تو رو ببینه.
‫بیا بریم یه آبمیوه بخوریم.
‫بلیط‌های اون نمایشگاهی هم که ‫میخواستیم ببینیم رو گرفتم.
‫نمیخوام تو رو ببینم.
‫بیا، از اونجا بیا بیرون، بیا. ‫این کارا رو تموم کن، بیا.
‫نمیخوام تو رو ببینم، ‫دارم بهت میگم.
‫آره، ولی قرارمون اینطوریه. ‫این هفته مال ماست.
‫تازه کلی برنامه هم چیدم. ‫بیا.
‫بیا... بیا اینجا. پل...
‫پل...
‫نمیخوام تو رو ببینم. ‫از تو متنفرم.
‫برو.
‫بین شما دوتا ‫اتفاقی افتاده؟
‫دعواتون شده؟
‫بیخیال... خشمش که ‫سمت من نیست، نه؟
‫به نظرت خنده‌داره؟
‫باشه... باشه.
‫اگه نظرش عوض شد، ‫بهم زنگ میزنی؟
‫باشه.
‫به نظر شلوغ‌پلوغه، ولی روبه‌راهه.
‫باشه...
‫خداحافظ.
‫و پل، بهت زنگ میزنم!
‫دوستت دارم!
‫نظم، کلمانس.
‫نظم.
‫دوباره بحث طلاق رو پیش کشیدی؟
‫واقعا وقت مناسبی نبود.
‫اینکه پشتت رو بهم نشون بدی ‫اصلا تنبیه محسوب نمیشه.
‫داری خسته‌م میکنی، الیزابت.
‫میدونم.
‫با این حال، نمیفهمم چرا ‫میذاری تو رو زنش صدا کنه.
‫نمیفهمم موقع ازدواج ‫به چی فکر میکردی.
‫اونم با یه مرد.
‫اون موقع رایج بود.
‫و... حداقل خوشتیپه؟
‫آره.
‫نه، راستش نه.
‫ولی کنار هم ‫راحت بودیم.
‫چه دختر بورژوایی!
‫حالا که میدونه تو لزبینی، ‫عصبانیه.
‫هوم؟
‫میشه لطفا حرف نزنی؟
‫اگه نخوام چی؟
‫گفتم لطفا.
‫آره، گفتی.
‫نمیخوای یکم بیشتر ‫بمونی؟
‫هنوز زوده.
‫بخواب.
‫میرم شنا کنم.
‫بله؟
‫الو؟
‫میدونی ساعت چنده؟
‫سلام، لوران. ‫میشه لطفا پل رو بیاری پای تلفن؟
‫داره برای مدرسه آماده میشه.
‫میشه لطفا بیاریش پای تلفن؟
‫صبر کن.
‫مامانته، قبل از رفتن ‫یه حرفی باهاش بزن.
‫نمیخواد باهات حرف بزنه.
‫اون بچه‌ست. ‫میشه بیاریش پای تلفن؟
‫هر طور میلته.
‫الو؟ پل؟
‫عزیزم؟
‫از دستم عصبانی‌ای ‫ولی نمیدونم چرا.
‫چطوره بریم یه کوک بخوریم ‫و تو برام توضیح بدی؟
‫باشه؟
‫نظرت چیه؟
‫کلمانس، بهت گفتم، ‫نمیخواد باهات حرف بزنه.
‫ولی اون هشت سالشه!
‫از کی تا حالا اون تصمیم میگیره؟
‫تو بلدی یه بچه رو ‫درست بزرگ کنی، آره؟
‫ببخشید؟
‫بیخیال. ‫خداحافظ، داریم میریم مدرسه.
‫چند ماهی بود که ‫نمیتونستم بفهمم جریان چیه
‫بین پدر و پسرمون.
‫شاید لوران حق داره.
‫شاید پل ازم متنفره، ‫شاید تقصیر منه.
‫شاید بابت چیزی گناهکارم.
‫دارم سعی میکنم بفهمم ‫کجای کارم اشتباه بوده.
‫تو همه گروه‌های داوطلبانه همینه.
‫همیشه همون آدمان ‫که گیرشون میفته.
‫آره؟
‫خیلی هم پیچیده نیست.
‫الو؟
‫بله، یادداشت کردم.
‫چی؟
‫چهارم جولای، ساعت سه بعدازظهر.
‫متوجه‌ام.
‫ممنون، ونسان.
‫نه، نگران نباش، خوبه.
‫آره، خداحافظ.
‫خب؟
‫خب...
‫چهارم جولای، ساعت سه...
‫درخواست داده برای...
‫حضانت کامل و...
‫و سلب ‫حقوق والدینی من.
‫به چه دلیلی؟
‫این مسخره‌ست.
‫منو به زنای با محارم ‫و بچه‌بازی متهم کرده.
‫مستقیم یا از طریق واسطه.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫چند وقته ‫پسرت رو ندیدی؟
‫شش ماه!
‫باشه.
‫خانم‌ها و آقایون...
‫باید بنویسم.
‫باید برم.
‫درست میشه.
‫سرتون رو بالا بگیرید، دوستای من.
‫کدت رو بده به جای اینکه ‫هر دفعه بیام پایین.
‫نمیخوای لباست رو دربیاری؟
‫نه.
‫فقط شلوار جینت رو.
‫بگو چی شده.
‫هیچی. ‫تو رو میخوام.
‫اوه، عالیه.
‫تولدت رو یادم رفته ‫یا همچین چیزی؟
‫ببین، جلوت زانو زدم.
‫وکیل چی بهت گفت؟
‫خب؟
‫تو رو میخوام.
‫اینکه تو جدا شدی ‫دلیل نمیشه منم جدا بشم.
‫این چه طرز حرف زدنه؟
‫دیالوگ یه سریاله؟
‫- خیلی احمقی. ‫- صبر کن، ببخشید.
‫چی؟
‫این...
‫آره... خداحافظ.
‫میخوام این بخش رو از یکی از کتاب‌هایی
‫که در خانه خانم دلکور پیدا میشه، بخونم.
‫منظورم اینه ‫که پل هم میتونه پیداش کنه.
‫ونسان رو میشناختم
‫سال ۱۹۸۲، وقتی بچه بود.
‫تو خیال‌پردازی‌هام همونطور بچه مونده بود،
‫باید با این حقیقت کنار میومدم ‫که تبدیل به مرد شده.
‫همچنان دوستش داشتم ‫برای چیزی که دیگه نبود.
‫باید اشاره کنم، جناب قاضی، ‫که بخش‌هایی رو نمیخونم
‫که آشکارا بچه‌بازانه‌ترن.
‫موکل من این کتاب‌ها رو ننوشته.
‫خب، موارد بیشتری هم هست.
‫در این عکس،
‫بچه‌ای رو میبینیم در آغوش ‫مردی که به شکل غیرعادی برهنه‌ست،
‫تکیه داده به میزی که روی آن ‫لیوان‌های زیادی از الکل هست.
‫اون رژه افتخار همجنس‌گراها بود.
‫و در این تصویر دیگر، ‫یک شوخی، حدس میزنم...
‫با سلیقه‌ای شگفت‌انگیز ‫وقتی درباره بچه خود آدم حرف میزنیم.
‫و با این نامه از طرف پل ‫که براتون میخونم، حرفم رو تمام میکنم.
‫میشه از تحقیرهای بیشتر ‫برای موکل من جلوگیری کنیم؟
‫لطفا خلاصه کنید.
‫بسیار خب. پس...
‫فقط میگم
‫که بچه به بعد غیرانسانی
‫زندگی با مادرش اشاره کرده.
‫اینکه او، نقل‌قول میکنم، دیوانه است
‫و اینکه دیگه نمیخواد ‫او را ببیند.
‫ممنون، جناب قاضی.
‫ممنون، وکیل محترم.
‫در پرونده ذکر شده ‫که شما تعریف کرده‌اید
‫آخرین روابط عاشقانه‌تان را ‫برای پل، خانم دلکور.
‫و اینکه کتابی که قراره منتشر بشه، ‫داستان‌های متعدد شما با زن‌ها رو روایت میکنه.
‫میشه بیشتر توضیح بدید؟
‫بله.
‫من پل رو با کسی آشنا کردم ‫که باهاش رابطه طولانی‌مدت داشتم.
‫دارید درباره‌اش ‫به زمان گذشته حرف میزنید؟
‫اون رابطه تموم شد.
‫ولی صلاح دونستید ‫یه رابطه گذرا رو،
‫اونم با یه زن، ‫به بچه هشت ساله‌تون معرفی کنید.
‫جناب قاضی...
‫به نظرم داریم تا حدی ‫از موضوع اصلی دور میشیم.
‫موکل من با کسی ‫رابطه‌ای جدی داشته.
‫به پسرش اطلاع داده، ‫همونطور که هر کسی این کارو میکرد.
‫و درباره وضعیت زندگی شما.
‫میبینم که قصد دارید ‫به آپارتمان جدیدی نقل مکان کنید.
‫بله.
‫آیا اتاقی برای اقامت پل ‫در نظر گرفته شده؟
‫نه، جناب قاضی، ‫جاییه که بهم قرض داده شده.
‫الان توان مالی اجاره ‫یه آپارتمان دو یا سه اتاقه رو ندارم.
‫میخوام اضافه کنم ‫که نه ماهه پل رو ندیدم...
‫و به نظرم ‫ضرورتی نداشت.
‫ولی مسلما، اگه اوضاع ‫به حالت عادی برگرده،
‫و با قرارداد کتاب جدیدم، ‫خوشحال میشم که...
‫ببخشید که حرفتون رو قطع میکنم...
‫اینجا تاکید میکنم که ‫خانم دلکور انتخاب کرده...
‫و روی کلمه انتخاب تاکید میکنم...
‫که کارش به عنوان وکیل رو ‫از سر نگیره...
‫و در نتیجه دیگه به اندازه‌ای ‫درآمد نداشته باشه...
‫که تعهدش به عنوان مادر ‫ایجاب میکنه.
‫در نهایت، به نظرم ‫این هم یه انتخابه...
‫...که نه ماهه ‫پسرش رو ندیده.
‫میتونست تدبیری بکنه ‫تا مسکن مناسبی داشته باشه.
‫شصت یورو پیشنهاد میدم.
‫باشه.
‫- روز خوبی داشته باشید. ‫- ممنون.
‫خداحافظ.
‫قاضی چند روز بعد ‫حکمش رو صادر میکنه.
‫یه روانپزشک تعیین میکنه ‫تا هر سه نفرمون رو ارزیابی کنه.
‫شش ماه بهش وقت میده ‫تا گزارشش رو ارائه کنه.
‫مثل همیشه تو نظام قضایی، ‫این فقط یه بازه زمانی پیشنهادی‌ه.
‫ممکنه یه سال طول بکشه، ‫دو سال، سه سال.
‫در این مدت، ‫حضانت کامل با لورانه.
‫برای من فقط حق ملاقات محدود ‫و تحت نظارت باقی میمونه.
‫پرونده حساس، به قول دادگاه.
‫هر دو هفته یک ساعت، ‫در یه مرکز اجتماعی...
‫یه فضای ملاقات، ‫نزدیک رپوبلیک...
‫جایی که متخصص‌های رشد کودک ‫در ملاقات
‫بین من و پل حضور دارن.
‫مثل مادری که کراک مصرف میکنه ‫یا پدری که کتک میزنه.
‫و حتی اونم محدوده.
‫اعتراض میکنم.
‫اعتراضی که هیچ چیز رو متوقف نمیکنه.
‫حکم، با اجرای موقت، ‫همچنان اعمال میشه.
‫تا دو سال جلسه رسیدگی ندارم.
‫دو سال یعنی هزار سال.
‫دو سال یعنی هیچوقت.
‫اونجاست، داره نگاهت میکنه.
‫اجازه هست؟
‫از پارک‌ها، باغ‌ها، ‫اطراف مدرسه‌ها دوری میکنم،
‫نانوایی‌ها، آخرای بعدازظهر.
‫راه‌هامو کج میکنم.
‫چهارشنبه‌ها قایم میشم.
‫متوجه نشده بودم ‫چقدر زیادن...
‫چطور بچه‌ها همه جا هستن.
‫حس میکنم اونجان ‫برای من، برای زخم زدن بهم.
‫برای اینکه یادم بندازن چیزی رو که ‫کم‌وبیش تونستم فراموش کنم...
‫فقط با انضباط کامل.
‫انضباط شخصی خودم.
‫طول‌های شنای من...
‫و همه دخترهایی که میبینم.
‫از بچه‌ها فرار میکنم، انگار ‫بمب‌های خوشه‌ای باشن...
‫که منتظرن تو صورتم منفجر بشن...
‫...و بدنم رو با تکه‌های ریز فلز سوراخ سوراخ کنن.
‫فاصله‌ام رو حفظ میکنم. ‫ازشون دوری میکنم.
‫ولی اونا قوی‌ترن...
‫آخرش همیشه مجذوبشون میشم.
‫فضای ملاقات والد و فرزند رپوبلیک، ‫گوش میدم. الو؟
‫اسم من کلمانس دلکوره.
‫زنگ زدم برای ‫تنظیم یه وقت ملاقات...
‫و هفته پیش بهم گفتن ‫دوباره به شما زنگ بزنم.
‫میشه اسمتون ‫و شماره پرونده‌تون رو بدید؟
‫من با همکارتون صحبت کردم...
‫اسم و شماره پرونده، لطفا.
‫حتما.
‫اسم من کلمانس دلکوره،
‫پرونده AF89...
‫V-37-7-E-12.
‫باشه.
‫خب، چیکار میتونم براتون بکنم؟
‫همونطور که گفتم، ‫قبلا با همکارتون صحبت کردم.
‫اینجا چند نفر کار میکنیم...
‫پس دوباره وضعیت رو برام توضیح بدید، ‫وگرنه به جایی نمیرسیم.
‫خیلی خب.
‫پس... موضوع هماهنگ کردن یه ملاقاته...
‫بین پسرم، پل لوِک، و من، ‫در حضور یه شخص سوم.
‫یه حکمی دارم ‫که تاریخش برای جولایه...
‫و از اون موقع، ‫هر هفته دارم به شما زنگ میزنم.
‫و هنوز نتونستیم ‫براتون یه تاریخ پیدا کنیم؟
‫دقیقا.
‫متوجه‌ام.
‫نمیتونم تاریخی بهتون بدم، ‫چون این اولین ملاقاته، درسته؟
‫بله.
‫پس باید با سرپرست من ‫صحبت کنید...
‫که قراره با شما ‫و بچه دیدار کنه.
‫بچه پیش پدرشه.
‫باشه، متوجه‌ام.
‫سرپرست من اول بچه ‫و پدرش رو میبینه، بعد شما رو.
‫بعد درباره ملاقات ‫بین شما و پل تصمیم میگیریم.
‫میشه ایمیل مدیرم رو ‫یادداشت کنید؟
‫باشه، یادم میمونه.
‫خوبه، پس...
‫اینه: e-r-p-e-rcontact.org.
‫باشه. ممنون.
‫کار دیگه‌ای از دستم برمیاد؟
‫نه.
‫روز فوق‌العاده‌ای داشته باشید.
‫شما هم خداحافظ.
‫به دنیا اومد.
‫برای اولین بار دیدمش، ‫با صورت خودش، بدن خودش...
‫زندگی خودش، مرگ خودش.
‫واقعا گریه نمیکرد.
‫یه قیافه ناراضی داشت ‫که خوشم میومد.
‫فهمیدم اون فقط ‫همونی بود که بود...
‫نه داستانی که برای خودمون میسازیم.
‫گفتم اسمش پل باشه.
‫نام خانوادگیش مال پدرشه ‫ولی اسم کوچیکش مال من بود.
‫تو عشق‌های دیگه این اتفاق نمیفته... ‫اسم گذاشتن روی کسی که دوستش داری...
‫تا دیگران هم دوستش داشته باشن...
‫تا یه روزی ‫راه خودش رو بره.
‫براش دستبند کوچیک درست کردن... ‫یکی برای اون، یکی برای من.
‫لباس تنش کردن.
‫برگشتیم اتاقم. ‫وحشتناک گرسنه بودم.
‫بهم استیک دادن.
‫اون شب زیاد نخوابیدم.
‫یه کم گریه کرد. ‫ترسیدم.
‫گرفتمش تو گودی ‫شونه‌ام.
‫رفتم تو راهرو.
‫خیلی سبک بود، ‫و همزمان خیلی سنگین.
‫به سگ‌های ماده دوران بچگیم فکر کردم.
‫دیده بودم چطور انجامش میدادن...
‫چطور از توله‌هاشون ‫مراقبت میکردن...
‫بدون مسخرگی، بدون شرم...
‫بدون اینکه چیزی ‫از خودشون رو از دست بدن...
‫بدون تسلیم شدن.
‫و همونطور که فصل بعد ‫دوباره شکار رو شروع میکردن...
‫فکر کردم خیلی ساده‌ست...
‫و سوالی نیست ‫که لازم باشه پرسیده بشه...
‫که قراره به روش خودم انجامش بدم...
‫بدون حماقت زنانه، ‫بدون وقاحت مادرها.
‫خوبه، تموم شد. ‫بفرمایید برید!
‫- ممنون. ‫- ببخشید، یه کم تند بودم.
‫اشکالی نداره.
‫خیلی خوبه که اینجایید، ‫خانم کلمانس.
‫برای پدرتون خوبه.
‫چون روحیه مهمه.
‫حتی حیاتیه، مگه نه؟
‫تا فردا.
‫- تا فردا. ‫- باشه، خداحافظ.
‫بیا...
‫میتونم باهاتون حرف بزنم؟
‫بله.
‫حالش خیلی خوب نیست.
‫خوبه سعی کنید ‫یه کم ببریدش بیرون...
‫مثلا پنج دقیقه تو پارک... ‫یه همچین چیزی.
‫فایده نداره من ‫بخوام بهش بگم.
‫حتما.
‫خیلی لاغر به نظر میاید... ‫درست غذا میخورید؟
‫- آره. ‫- غذا خوردن مهمه.
‫من دیگه برم، دیرم شده. ‫تا فردا.
‫خداحافظ.
‫مادرت درست همسن تو بود ‫وقتی مرد.
‫تو یه عمر، دوست داشتن همچین زنی ‫چیز کمی نیست.
‫آره...
‫چیز کمی نیست.
‫صبح بخیر.
‫خانم دلکور، لطفا بفرمایید داخل.
‫با حذف هر تعلیق غیرضروری ‫شروع میکنم.
‫پل شما رو دوست داره، ‫و شما پل رو دوست دارید.
‫هیچ شکی در این نیست.
‫و کاملا واضحه ‫که شما دیوانه نیستید.
‫و...
‫کارشناسی من نشون میده که پل...
‫توسط پدرش تحت تاثیر قرار گرفته...
‫و هیچکدوم از چیزهایی رو ‫که نوشته، باور نداره...
‫در نامه‌اش به دادگاه. ‫کاملا واضحه.
‫حالا میخوام بهتون بگم...
‫اتفاقی که براتون افتاده ‫غیرمعمول نیست.
‫هر سال پرونده‌های زیادی ‫مثل پرونده شما میبینم.
‫چیزی که کمتر معمولیه اینه که معمولا ‫ماجرا برعکسه.
‫این پدرها هستن که میرن.
‫کم پیش میاد مادر باشه.
‫در بعضی پرونده‌ها، این میتونه ‫جدی‌تر تلقی بشه.
‫حتی نابخشودنی.
‫پس...
‫قراره به قاضی بگید ‫که من صلاحیت دیدن پسرم رو دارم؟
‫گزارشم رو ارائه میکنم...
‫و روی ثبات روانی ‫و عاطفی شما تاکید میکنم...
‫و توانایی شما برای مادر بودن.
‫تاکید میکنم ‫که پل دلتنگ شماست...
‫و در این وضعیت ‫داره رنج میکشه.
‫حالا باید بهتون بگم...
‫که احتمالا گزارش من ‫فایده چندانی نخواهد داشت.
‫تا وقتی آقای لوِک ‫این خشم رو نگه داره...
‫این خشونت رو،
‫ممکنه با دستگاه قضایی ‫سال‌ها طول بکشه.
‫شما اینو بهتر از من میدونید.
‫ولی نباید تسلیم شد.
‫نه، تسلیم نشید.
‫پسرتون ویژگی‌هایی داره.
‫شما قوی بارش آوردید.
‫بره خدا، ‫که گناهان جهان را زدوده‌ای...
‫به ما رحم کن.
‫سلام، مولود.
‫اوه، کلمانس.
‫وقت کوچ بزرگه؟
‫آره.
‫اینو برای پسرت ‫میخوای؟
‫بیا اینجا، اسماعیل.
‫موقع جمع‌وجور کردن پیداش کردم.
‫پشتش میکی‌ماوس داره.
‫ممنون.
‫امیدوارم دوباره ببینیمت.
‫حتما. دارم میرم یه حومه دیگه، ‫نه یه کشور دیگه.
‫آدرس رو که بلدی. ‫همیشه قدمت روی چشم.
‫- آره. ‫- اجازه هست...؟
‫حتما.
‫- خداحافظی میکنی؟ ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫سلام.
‫بچه‌ها، با من میاید؟
‫بیاید.
‫نیم ساعت دیگه برشون میگردونم.
‫تیموتی، میای؟
‫بابا منتظرته ‫و بلافاصله بعدش مامان رو میبینی.
‫بیا.
‫اولین باره میای ‫مرکز ملاقات تحت نظارت؟
‫هر سه‌تاشون رو بردن ‫تا پدرشون رو ببینن.
‫ببخشید...
‫زیادی حرف میزنم.
‫نه، این...
‫هر چی به ذهنم میاد میگم، من...
‫...مثل شیشه شفافم.
‫این چیزیه که مادرم ‫مدام بهم میگه.
‫در عین حال...
‫باید به خاطرشون ‫حضور داشته باشی، مگه نه؟
‫از این مطمئنم.
‫حمایت از کودک
‫گفتنش راحته.
‫نمیدونم چطوری اینجوری ‫از بچه‌هام محافظت میکنن، با...
‫با قرار دادنشون جلوی پدرشون. ‫من...
‫حتی خودشون هم نتونستن بهم بگن.
‫هیچی نمیدونستن.
‫به هر حال طول نمیکشه.
‫قبل از کریسمس دوباره میره زندان، ‫مطمئنم.
‫نظر من اینه.
‫ببخشید... دیگه ساکت میشم.
‫کاملا معلومه آدم خوبی هستی.
‫اینجا چیکار میکنی؟
‫میتونم بهت بگم تو؟
‫آره، البته.
‫من سه‌تا دارم.
‫بهترین کاریه که تو زندگیم کردم.
‫همون اول فهمیدم ‫تازه‌واردی.
‫هنوز تو چشم‌هات امید هست.
‫قشنگه.
‫میرم بیرون یه سیگار بکشم. ‫میای؟
‫نه، من اینجا میمونم. ‫باید تمرکز کنم.
‫حق داری. ‫اونا از مادرهای سیگاری بدشون میاد.
‫دست خودم نیست، ‫وگرنه دیوونه میشم.
‫پس بهتره سیگار بکشم.
‫آره.
‫درست میشه، نه؟
‫ما زن‌ها هیچوقت تسلیم نمیشیم!
‫میتونیم اسمش رو بذاریم ‫وقفه در روایت.
‫تو پرونده‌تون خوندم ‫که مینویسید.
‫خوبه.
‫حالا وقتشه، و ما اینجاییم ‫تا از این نظر کمکتون کنیم...
‫تا ارتباط رو دوباره برقرار کنید، ‫در مورد پل.
‫تا جایگاه درست پدر و مادر ‫دوباره مشخص بشه.
‫و کی؟
‫بسته به بررسی ‫پرونده...
‫ببخشید.
‫ببخشید، زبان شما رو ‫درست نمیفهمم.
‫مامان یا بابا...
‫من مامان نیستم، ‫من مادرشم...
‫و یک سال و نیمه ‫پل رو ندیدم.
‫نمیدونم متوجه میشید ‫چی دارم میگم یا نه.
‫پل باید مادرش رو ببینه.
‫بیاید ناراحت نشیم، باشه؟
‫ما اینجاییم تا به شما کمک کنیم، ‫ولی مخصوصا به پل کمک کنیم.
‫ما دوباره پل رو ‫با پدرش میبینیم...
‫و بعد بهتون زنگ میزنیم ‫تا اولین وقت ملاقات رو هماهنگ کنیم.
‫ولی کی؟
‫ممکنه خیلی زود باشه.
‫یکی دو ماه دیگه.
‫یک سال و نیم بدون اون.
‫دو تا کریسمس، ‫یکی از تولدهاش.
‫یه روز مادر.
‫دو تا تولد خودم.
‫و همه روزهای دیگه.
‫این دیگه چیه؟
‫ایده پرستاره بود.
‫اون انجامش داد؟
‫نه، ولی شدیدا اصرار داره ‫بهش ثابت کنم که برای زندگیم ارزش قائلم.
‫تو انجامش دادی؟
‫پس میبینی...
‫معلومه که برای زندگیم ارزش قائلم، ‫مگه نه؟
‫تا پای مرگ!
‫- کریسمس مبارک. ‫- اوه، چقدر رو مخی.
‫آره.
‫ببخشید، من چیزی ‫برات ندارم.
‫ممنون.
‫اگه اشکالی نداره، ‫میرم بخوابم.
‫شب بخیر.
‫شب بخیر، عزیزم.
‫عزیز دلم، به حرف کسایی گوش نده که میگن ‫ندیدن همدیگه فاجعه بزرگیه...
‫...و اینکه حتما دلت برام تنگ شده
‫و چقدر باید ناراحت باشی.
‫کسایی که وقتی اسم من میاد ‫دستپاچه به نظر میرسن...
‫یا وقتی حرف وضعیت ‫یا همه این چیزها میشه.
‫میدونم خودت میدونی ‫نباید به هیچ چیزی گوش بدی
‫و مردم خیلی چرت و پرت میگن.
‫خوب بلدی چشم‌هاتو پایین بندازی ‫و بذاری حرف بزنن.
‫وقتی پای پدرت و من ‫و خشمش نسبت به من وسطه...
‫و همه چیزهایی که درباره من گفت، ‫به قاضی و به تو...
‫ازش دلخور نشو.
‫به دل نگیر.
‫همونطور که میدونی، رایجه ‫عاشق‌های سابق با هم دعوا کنن.
‫داستان قدیمیه... ‫شیشه‌های اسید...
‫...که وقتی دیگه همدیگه رو دوست نداریم ‫به صورت هم میپاشیم.
‫من هنوز اینو ترجیح میدم ‫به آدم‌هایی که با هم شام میخورن
‫روز طلاقشون.
‫حقیقت جنگ رو ترجیح میدم ‫به ریاکاری صلح.
‫نمیدونم ازم متنفری یا نه.
‫لازم نیست جوابم رو بدی.
‫حق داری ازم متنفر باشی.
‫حتی تنفر، لازمه عشقه.
‫هیچ عشقی بدون نفرت نیست.
‫کسایی که خلافش رو میگن ‫دروغگو یا ترسو هستن.
‫عشق یه بچه برای والدینش ‫ضروریه...
‫حتی بیشتر از اون، عشق پسر به مادرش، ‫برای اینکه ازش متنفر بشه.
‫با این حال خیلی از پسرها ‫هیچوقت از پسش برنمیان.
‫خود من، یه دختر، ‫که مادرم رو مثل یه پسر دوست داشتم...
‫نمیدونم موفق میشدم یا نه.
‫و فکر میکنم برای همین ‫اون مرد.
‫میدونست من شجاعت اینو ندارم ‫که بکشمش...
‫و اینکه باید کسی رو که دوست داری بکشی،
‫تا بدونی تواناییش رو داری،
‫و اینکه همیشه حقش رو داری.
‫عشق یعنی خشونت.
‫وقتی به من فکر میکنی غمگین نشو. ‫غم هیچ کمکی نمیکنه.
‫اگه یه وقت غمگین شدی... ‫بدون که من هر روز بهت فکر میکنم.
‫من مادرتم.
‫تا وقتی زنده‌ام ‫همیشه همین میمونم.
‫با تمام عشقم...
‫مامان.
‫پدربزرگ و مادربزرگم مردن. ‫خونه فروخته شده.
‫پدرم هیچی پول نداره.
‫پونزده ساله ‫تنها تو اون کلبه زندگی میکنه
‫همونجا که آشپز میخوابید، ‫بدون هیچ حسرتی.
‫وای کلمانس، ‫عالی بود.
‫- ممنون. ‫- خیلی قشنگ بود.
‫- ممنون. ‫- فوق‌العاده بود.
‫ممنون، خداحافظ.
‫چی بنویسم؟
‫هر چی دلت میخواد.
‫آشپزخونه همونجاست.
‫از اون طرف، ‫یخچال توی پذیراییه.
‫و دوست دارم معرفیت کنم به...
‫اودیل، کلمانس.
‫کلمانس، اودیل.
‫و اینم اتاقت.
‫باشه.
‫پس اگه پول نظافتچی ‫و مشروب رو بدی، همه چی حله.
‫- باشه. ‫- عالیه.
‫و اگه چندتا دختر رو بیارم خونه، ‫برات مشکلی نداره؟
‫و من چی، ‫اگه چندتا دختر بیارم خونه؟
‫عالیه. خیلی هم عالیه.
‫عالی.
‫عالی. پس...
‫به خونه خوش اومدی.
‫ممنون.
‫مطمئنی اشکالی نداره ‫میز رو بردارم؟
‫بردار، من استفاده‌اش نمیکنم.
‫عالیه! اوه، آره.
‫همه چی خوب پیش میره.
‫من تو کافه منتظرت میمونم.
‫بعدا میبینمت.
‫یه هدیه کوچولو براش داری؟
‫آره، یه جاکلیدی قطب‌نما.
‫- عالیه! ‫- آره؟
‫- آره، معلومه. ‫- باشه.
‫آه میکشه.
‫عاشقش میشه.
‫همه چی خوب پیش میره.
‫خب، بیاید دور این میز ‫بشینیم.
‫صبر کنید.
‫خب، میخوام توضیح بدم ‫این ملاقات چطور پیش میره.
‫میبینید، خیلی ساده‌ست.
‫میتونم...
‫ببخشید. میشه بیاد ‫روی پام بشینه؟
‫پل، اشکالی نداره؟
‫میخوای بیای؟
‫من و ماری تو این اتاق میمونیم
‫تو اون یه ساعتی که باید ‫با مامانت باشی.
‫اگه سوالی داشتی یا چیزی خواستی، ‫میتونی با ما حرف بزنی.
‫ما اینجا پیشتیم، باشه؟
‫اگه لازم داشتی بهت آرامش بدیم.
‫خوبه. ساعت ۱۱:۱۰ه... ‫بگیم این ملاقات حدود ۱۲:۱۵ تموم میشه.
‫ما تو این اتاق نیستیم. باشه؟
‫فقط وانمود کن ما اینجا نیستیم.
‫این برای منه؟
‫خب آره. یه هدیه‌ست.
‫یه جاسوییچی قطب‌نماست.
‫- حتی بازش نکردم. ‫- اوه آره، ببخشید.
‫کجای پاریسی؟
‫الان تو لومره زندگی میکنم.
‫از اینجا کدوم طرفه؟
‫اون...
‫جنوبه.
‫فکر کنم جنوب غربی.
‫اینه؟
‫نسبت به خونه بابا ‫کجاست؟
‫شمال شرقی.
‫اونجا.
‫آره.
‫من بزرگ شدم؟
‫اوه آره!
‫- خیلی. ‫- واقعا؟
‫آره.
‫- تو عوض نشدی. ‫- نه؟ این خوبه؟
‫آره، آره، خوبه. ‫عالیه!
‫ممنون.
‫کتابتو تو فناک دیدم، ‫با عکست.
‫به لویی نشونش دادم ‫و گفتم تو نوشتیش.
‫به نظرش خیلی باحال بود.
‫لویی کیه؟
‫لویی دوست‌پسر جدیدمه.
‫درواقع، دوستام ‫لویی و کامی هستن.
‫کامی یه کم شبیه توئه. ‫خیلی خوش‌استایله.
‫واقعا.
‫ولی عمرا بتونه... ‫به خوش‌استایلی من باشه.
‫اوه نه، ولی تقریبا.
‫تقریبا.
‫- کاش کنار دریا بودیم. ‫- آره.
‫یا مون‌میلان، پیش بابابزرگ. ‫خیلی خوب میشد.
‫بابابزرگ حالش خوبه؟
‫- خوبه. ‫- باید بریم ببینیمش.
‫آره.
‫این...
‫اجازه داریم؟ یعنی...
‫میشه از پدرش، لوران، بپرسی...
‫حق داریم بریم ‫پدر منو ببینیم یا نه؟
‫درخواستتو منتقل میکنم.
‫چیزی بهم نمیگی؟
‫همه چیو یادم رفته.
‫داشتن رابطه‌های همجنس‌گرایانه
‫نمیتونه تو زمانه ما ‫نشونه بی‌ثباتی روانی حساب بشه،
‫همینطور کتاب نوشتن.
‫گزارش کارشناس روان‌پزشکی رو ‫تو آوریل دریافت کردیم،
‫نه ماه بعد از حکم قاضی،
‫که برای تصمیم‌گیری ‫شش ماه وقت داده بود.
‫این جمله تو مقدمه بود ‫یا نتیجه‌گیری، یادم نیست کدوم.
‫دکتر لازم دونسته بود ‫این نکته رو مشخص کنه،
‫محض اینکه شکی وجود داشته باشه، ‫آدم هیچوقت نمیدونه،
‫تو ذهن قاضی‌ها ‫یا ذهن لوران.
‫قانون، قانونه.
‫ولی انگار هنوز اطرافش ‫یه مشکلی هست.
‫ظاهرا تو مدرسه، ‫تو منطقه ششم پاریس...
‫بعضی پدر و مادرا گفتن من مریضم.
‫میدونی مدیر مدرسه ‫گزارش روان‌پزشک رو گرفته یا نه؟
‫من فرستادمش، ولی جوابی نگرفتم.
‫نه، هیچ ایده‌ای ندارم.
‫اگه بخوای، ‫بعدا ازش میپرسم.
‫آره، ممنون.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام، مرد گنده.
‫وای، امروز چه خوش‌تیپ شدی!
‫هدفونات جدیده؟
‫از طرف باباست.
‫خیلی باحاله.
‫این پیش منه.
‫اجازه دارم ‫بهش بدم؟
‫البته، مشکلی نیست.
‫میخوای بخوری؟ ‫من یه کم تخمه دارم.
‫فکر نکنم دیگه ‫خیلی دوستشون داشته باشم.
‫باشه...
‫خوبی؟
‫فکر نکنم امروز واقعا بدونم ‫باید بهت چی بگم.
‫مهم نیست.
‫اصلا مهم نیست.
‫اگه بیرون بودیم ‫چیکار میکردیم؟
‫میتونستیم بستنی بخوریم.
‫یا رفتن به سینما ‫خیلی خوب میشد.
‫یا هردوش.
‫اون دیگه عالی میشد.
‫میدونی...
‫طبیعیه که اینا همه عجیب باشه.
‫خیلی عجیبه.
‫برای منم همینطوره.
‫مهم اینه که ‫همدیگه رو میبینیم.
‫و اینکه حس میکنیم.
‫اینکه ببینی من اینجام...
‫و همیشه اینجا بودم.
‫هی، خانوم!
‫چت شده تو؟
‫حالم خیلی خوبه!
‫میخوای؟
‫یالا، فقط یه کم.
‫- خوشگله، نه؟ ‫- کی؟
‫امبر، همون دختر موکوتاهه.
‫آره، خیلی خوشگله.
‫میخوای بیای پیشمون؟
‫نه، اصلا.
‫- نه، باشه؟ ‫- نه.
‫پس بهش چی بگم؟
‫به کی؟
‫امبر!
‫خب گوش کن، نمیدونم، ‫پرتو آفتاب کوچولوی من.
‫فکر کنم اونم یه آدم مستقله،
‫با آرزوها و علایق خودش.
‫میتونیم باهاش حرف بزنیم.
‫باشه، من میرم بنویسم.
‫تو هم میری ‫یه کم آب میخوری، باشه؟
‫سعی میکنم.
‫تا فردا.
‫- تا فردا، جونیور. ‫- شب بخیر، خانوم.
‫این به خودشون مربوطه، ‫همه اونایی که میخوان این قصه رو باور کنن...
‫که زن‌ها با ماه، با طبیعت، ‫با غریزه یه ارتباطی دارن...
‫که وادارشون میکنه ‫به دنیای مادی بچسبن
‫و از وجود خودشون دست بکشن.
‫این چیزا برام جذابیتی نداره.
‫مادر وجود نداره.
‫مادر به عنوان یه جایگاه، ‫به عنوان یه هویت...
‫به عنوان قدرت یا بی‌قدرتی...
‫به عنوان موقعیت سلطه‌پذیر ‫و سلطه‌گر...
‫به عنوان قربانی و جلاد...
‫وجود نداره.
‫این چیزا هیچوقت وجود ندارن.
‫عشق هست...
‫و اون یه چیز کاملا متفاوته.
‫کجایی؟ ‫نمیبینمت.
‫خونه‌ست. ‫نمیخواد بیاد.
‫چی؟ یعنی چی ‫نمیخواد بیاد؟
‫بریم میدان دوفین ‫یه قهوه بخوریم؟
‫باشه.
‫باشه، میام پایین، ‫منتظرت میمونم.
‫هنوز شنا میری؟
‫این دیوونگیه!
‫این غیرقابل تحمله.
‫میخوای درباره مسائل واقعی حرف بزنی؟ ‫میخوای دعوا کنی؟
‫چرا همیشه ‫دنبال درگیری هستی؟
‫این دیوونگیه! ‫تو خیلی خشنی!
‫ولی من که چیزی نگفتم.
‫فقط...
‫میفهمی پل ‫داره چی میکشه؟
‫صبر کن، پل حالش عالیه! ‫وقتی تو رو نمیبینه، کاملا خوبه.
‫نمره‌هاش عالیه، ‫دوست داره، داره شکوفا میشه،
‫ولی تا تو رو میبینه، ‫همه چی بهم میریزه.
‫تا تو رو میبینه، بهمش میریزه. ‫تو داری دیوونه‌ش میکنی.
‫آره.
‫مسئولیت میخوای، ‫ولی خودت چیکار میکنی؟
‫برای پول چیکار میکنی؟
‫شنیدم نمیخوای ‫به حقوق برگردی.
‫پس من دارم پول مدرسه رو میدم.
‫فکر میکنی طبیعیه ‫من همه چی رو بدم؟
‫پس آره، دارم به پل فکر میکنم.
‫همه اینا برای چی؟ برای اینکه نفقه بگیری، ‫رویات رو زندگی کنی...
‫که شاعر زجرکشیده باشی، ‫تو آپارتمان داغونت؟
‫این خودخواهی نیست؟
‫و راستش همه اینا، ‫همه اینا یه مشت چرنده!
‫این کتابی که تو محفل جدیدت ‫کلی سروصدا کرده...
‫لزبین بورژوای ساحل راست، ‫ولی...
‫رقت‌انگیزی، لوران.
‫دیگه نمیشناسمت.
‫این عادلانه نیست.
‫خب...
‫آخرش همه‌مون به همونجا میرسیم.
‫چیز دیگه‌ای هم ‫داشتی بهم بگی؟
‫پس من حساب میکنم.
‫هیچوقت دلت براش تنگ نمیشه؟
‫برای چی؟
‫زندگی مرفه.
‫الان اصلا خودمو ‫در حال تنیس بازی کردن نمیبینم، میدونی.
‫اگه بخوای، میتونیم ‫تو پارک قدم بزنیم.
‫دیگه چی؟
‫با این همه رابطه‌هات، ‫حتما برای لوران سخته.
‫رابطه‌هام؟
‫خب...
‫اینکه بدونه تو پاریس ‫با زن‌ها بودی...
‫و بعد تو کتابت ‫درباره‌ش حرف بزنی.
‫میفهمم چرا ‫بد برداشت کرده.
‫چی؟!
‫میفهمی؟
‫فقط یادآوری کنم که من ‫دیگه حق دیدن بچه‌م رو ندارم.
‫بفرما...!
‫این رو بفهم!
‫باشه.
‫خب، ساعت چنده؟ ‫دیر کرده.
‫کی؟ پرستاره؟
‫آره.
‫برای سوبوتکسم.
‫بهم اعتماد نداره ‫که اینجا نگهش دارم.
‫باورت میشه؟
‫ولی بازم خوبه که داری ‫کتابت رو چاپ میکنی.
‫...خمیر بازی.
‫نه، چسب خمیریه.
‫اون میتونه... ‫نمیتونه منو ببینه.
‫خیلی بامزه بودم.
‫تیرامیسو!
‫اولین بار بود ‫میخوردمش.
‫خوشت اومد.
‫اون مرده پایین هتل رو ‫یادته...
‫که تی‌شرت پرچم ایتالیا رو ‫بهمون فروخت؟
‫آره، یادمه.
‫خیلی گرون بود، ‫ولی بازم برام خریدیش.
‫اینقدر خوشت اومده بود ‫که نتونستم نه بگم.
‫و گفتی: زندگی خوب...
‫یا اصلا زندگی خوب نه!
‫الان یه کم برام کوچیکه، ‫ولی خب...
‫بازم نگهش داشتم.
‫با گوشیم یه عکس بگیریم؟
‫با گوشی خودت؟
‫بابا برای تولدم ‫یکی برام خرید.
‫جدی؟
‫چه عالی.
‫میتونستیم به هم پیام بدیم.
‫میشه شماره‌تو داشته باشم؟
‫بابا داره.
‫بهم گفته به هیچکس ‫ندمش.
‫باید از خودش بپرسی.
‫بیا دیگه...
‫اشکالی نداره.
‫صبر کن.
‫موهیتوی ویرجین مسخره‌تو ‫نمیخوام.
‫پس یکی دیگه هست؟
‫نه.
‫آره!
‫نه.
‫نه، تمومه، دارم تمومش میکنم.
‫همش اینطوری ‫با دخترا آشنا شدن...
‫خیلی سخته.
‫برای همه سخته.
‫پل چی؟
‫پل...
‫همدیگه رو میبینیم.
‫اون غمگینه.
‫منم همینطور.
‫۶۰ استان در وضعیت هشدار ‫نارنجی یا قرمز هستن.
‫در جنوب غربی ‫انتظار دمای ۴۲ درجه رو داریم.
‫مقام‌ها از مردم خواستن ‫نهایت احتیاط رو داشته باشن.
‫لعنت، هوای بدیه برای پیرمردا.
‫امروز صبح میری شنا؟
‫آب جایی که میری سرده؟
‫بد نیست.
‫- میتونم بیام؟ ‫- نه.
‫درهرصورت، خودمم نمیخواستم.
‫- چطوره؟ ‫- واقعا!
‫- عجب! ‫- اوضاع چطوره؟
‫من چهارمیمه.
‫ما بطری دومیم! ‫داری به ما میرسی؟
‫- نه، آب. ‫- خب، نه.
‫هی، وگرنه، میدونی، ‫ما هیچ...
‫فکر کنم کلیدام پیش توئه. ‫آره.
‫ممنون.
‫...آره، یه لیوان شراب قرمز.
‫بد نیست، نه؟
‫ها؟ ‫خوبه.
‫گفتیم بیخیالش میشیم.
‫میخواد تو دانکرک ‫یه خونه اجاره کنه.
‫پیش ما میمونی؟
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫هیچی؟ اوه... باشه.
‫تو چی پس؟
‫خوبم.
‫خداحافظ، خداحافظ! ‫خوش بگذره!
‫عالیه! بریم؟ ‫همه بریم؟
‫باشه، شب بخیر!
‫شب بخیر، شب بخیر. ‫شب خوبی داشته باشید.
‫بچه خوبی باش، باشه؟
‫شب بخیر.
‫عصربخیر.
‫خوابای خوب ببینی!
‫خوب بخوابی!
‫اجازه هست؟
‫دوستات ۱۵ سالشونه.
‫آه، بیشترشون خیلی مستن.
‫کلمنس.
‫سارا.
‫این کافه خودته؟
‫زیاد میای اینجا؟
‫همین نزدیکی زندگی میکنم.
‫تو هم تو همین محله زندگی میکنی؟
‫نه خیلی...
‫بستگی داره.
‫بستگی داره؟
‫بستگی داره.
‫این جمله مرموز ‫روی زن‌ها جواب میده؟
‫آره.
‫آره، بد نیست. ‫نمیتونم شکایتی بکنم.
‫پس شغلتو حدس میزنم.
‫نه! عمرا حدس بزنی.
‫چرا! قسم میخورم، ‫تو این بازی خیلی خوبم.
‫چی میبرم؟
‫سه تا فرصت دارم، باشه؟
‫و اگه تو ببری...
‫برات یه نوشیدنی میخرم.
‫تو برام یه نوشیدنی میخری.
‫و شماره‌تو بهم میدی.
‫برات یه نوشیدنی میخرم ‫و شماره‌تو میگیرم.
‫باشه، قبوله.
‫دی‌جی هستی.
‫چی؟
‫نمیدونم... چی؟
‫قیافه‌م به دی‌جی‌ها میخوره؟
‫با این تیپی که تو داری... ‫دی‌جی نیستی، نه؟
‫- نه! ‫- حدس میزنم تو بانک کار نمیکنی.
‫اصلا.
‫نه، هی!
‫باشه، یه فرصت دیگه داری.
‫بانک حساب نبود.
‫چرا، حساب بود.
‫- خب، نه. ‫- ولی بود.
‫معلم ورزش هستی.
‫گوشیتو بده.
‫پررویی، نه؟
‫آره.
‫ممنون.
‫تو هم روزنامه‌نگاری.
‫از کجا فهمیدی؟
‫چی میبرم؟
‫تو امروز به اندازه کافی بردی.
‫باشه...
‫آروم باش، لاکی لوک.
‫بهم زنگ بزن.
‫مامان!
‫سلام.
‫سلام. عجله دارم، ‫چون خیلی بد پارک کردم.
‫خداحافظ، رفیق.
‫اگه چیزی شد بهم زنگ بزن.
‫فردا شب میبینمت، بابا.
‫باشه.
‫- بیا، بدویم. ‫- آره، بریم!
‫تندتر، تندتر!
‫چی؟
‫همه چی درست میشه، مامان.
‫آره.
‫از پسش برمیایم، عشقم.
‫مواظب قدمت باش.
‫خب؟ حالت خوبه، بچه؟
‫خیلی طولانی نبود.
‫بیا. ‫دو هفته دیگه میبینمت.
‫میریم کنار دریا.
‫میخوای بریم سینما؟
‫بریم.
‫دو هفته دیگه میبینمت.
‫الان دیگه کار به زور میکشه؟ واقعا؟
‫بیا...
‫منو ببر!
‫خوبی؟
‫خوبم.
‫اینجوری خوبه؟
‫بهتره برم.
‫واسه چی؟
‫روز شده.
‫اگه الان نری ‫تبدیل به پرنسس میشی؟
‫ممکنه.
‫پس من ریسکشو میکنم.
‫قهوه میخوای؟
‫نه، بهم دست نزن... ‫نزدیکم نیا.
‫از هر جور لمسی متنفرم.
‫نمیخوام.
‫اگه جرات داری باهام بیا.
‫خانوم کلمنس! ‫نمیدونستم اینجایین!
‫آره.
‫پدرت مرد خوش‌شانسیه.
‫به خودش بگو.
‫همین الان میگم.
‫بابا؟
‫بفرما.
‫تو همیشه تو خوابامی.
‫قبلا خوابای پیچیده‌ای بودن.
‫حالا خوابای ساده‌تری‌ان.
‫حالمون خوبه.
‫تو اینجا با منی...
‫و اون طرف، ‫زندگی منه...
‫دخترایی که میگن ‫میخوان با من زندگی کنن.
‫عجیبه که این روزا ‫چقدر خوابای عاشقانه میبینم.
‫خوابای آروم و بی‌دردسر...
‫که توش هیچ ناسازگاری‌ای ‫بین من و تو نیست...
‫و بین من و اونا هم نیست.
‫طبیعتا، اینا فقط خوابن.
‫ولی تو واقعیت...
‫میشه گفت که ‫تو واقعا اینجا نیستی.
‫میترسی؟
‫نه.
‫اشتباه میکنی.
‫من خیلی ترسناکم.
‫خب، خیلی جون‌سختم.
‫جدی؟
‫خب بذار یه افسانه برات تعریف کنم.
‫بعدش...
‫اگه پایه بودی... ‫تا اون طرف شنا میکنیم.
‫پایه‌م.
‫خیلی خیلی وقت پیش،
‫یه ارباب وحشتناک و فوق‌العاده ثروتمند ‫اینجا زندگی میکرد.
‫قلعه‌ش درست ‫وسط این دریاچه بود.
‫یه شب سال نو، ‫ساعت دوازده شب...
‫یه پیرزن گدای پیر ‫اومد دم درش...
‫و یه تیکه نون ‫و کمی شراب خواست که خودش رو گرم کنه.
‫ارباب کریه قلعه ‫در رو تو صورتش کوبید...
‫و زشتی و فقرش رو مسخره کرد.
‫و همون لحظه، ‫کل قلعه ناپدید شد...
‫به ته دریاچه کشیده شد...
‫به خاطر نفرین ‫اون زن گدا.
‫از اون موقع میگن ‫وسط دریاچه...
‫یه گرداب وحشتناک هست...
‫که هرکسی جرات کنه ازش رد بشه رو ‫میبلعه.
‫نمیخوای منو معرفی کنی، عزیزم؟
‫این سارا ست.
‫پدرم.
‫پدرم، سارا.
‫از آشناییتون خوشوقتم، ‫آقای دلکور.
‫ممنون که منو ‫به خونه‌تون راه دادین.
‫با این از گرما نمیپزی؟
‫نه، خوبم.
‫داری دلمو میشکنی، ‫میدونی.
‫آره، میدونم.
‫ولی خونه پدر توئیم.
‫پدرم نسبتا روشن‌فکره.
‫یه روز منو به پل معرفی میکنی؟
‫آره.
‫شاید.
‫میبینیم.
‫مطمئنی نمیخوای ‫لباستو دربیاری؟
‫آره، کاملا.
‫باشه.
‫دوست دارم اینجا با تو باشم.
‫آره.
‫از حال و هوای ‫بازنشسته با سوبوتکس خوشت میاد؟
‫آره! دقیقا حال و هوای خودمه!
‫استایل اشرافیت منحط.
‫نه، من گفتم: ‫دوست دارم اینجا با تو باشم.
‫منم همینطور.
‫از تو خوشم میاد.
‫حرف بزنیم ‫یا بیخیالش بشیم؟
‫میتونیم حرف بزنیم.
‫من خیلی اهل ‫رابطه باز و این چیزا نیستم...
‫و این حرفا.
‫برای این چیزا زیادی پیرم.
‫باشه.
‫این فقط یه باشه بود یا...
‫باشه، یعنی قبول؟
‫باشه، قبول.
‫نگاه کن.
‫سبزه خوبه، نه؟
‫آره. سبز دوست داره؟
‫نمیدونم. فکر کنم.
‫فکر میکنی؟
‫میدونه من وجود دارم؟
‫سبز خوبه.
‫اینجوری، ‫مثل مال منم نیست.
‫من حساب میکنم.
‫پنجاه یورو، لطفا.
‫مثل مال خودته.
‫بفرمایید.
‫خیلی خیلی خوبه!
‫خیلی خوش‌استایله.
‫آره.
‫خوب انتخابش کردم.
‫آره.
‫دیدی؟
‫آره.
‫حروف اول اسمته.
‫وقتی بزرگ بشم، ‫اسمم میشه مثل تو.
‫مطمئنی؟ ‫این اسم کلی داستان پشتشه.
‫میخوام اسمم مثل تو ‫و بابابزرگم باشه.
‫خب، انتخاب با خودته.
‫خب، اولین روز برگشتت چطور میگذره؟
‫- خوبه. ‫- آره؟
‫کلاس چندمی؟ ‫پنجم؟
‫هفتم.
‫پل مدرسه خصوصی میره.
‫باشه.
‫مامان؟
‫چرا اونجوری که گفتی، ‫نرفتیم ساحل؟
‫چون لوران نمیخواست ‫من تو رو اونجا ببرم.
‫منتظرت موندم.
‫تمام تابستون منتظرت موندم.
‫میدونم.
‫از دست جفتتون خسته شدم.
‫بابا راست میگه، تو فقط خودخواهی.
‫ترجیح میدی زندگیتو بدون ما بکنی، ‫برات مهم نیست ما رو تنها بذاری.
‫نه، پل، این درست نیست.
‫برام مهمه.
‫پل...
‫پل، میدونم عصبانی‌ای، ‫و حق داری.
‫ولی فقط چون من و پدرت ‫از هم جدا شدیم...
‫معنیش این نیست ‫که دیگه همدیگه رو نمیبینیم. باشه؟
‫لوران خیلی از دست من عصبانیه...
‫و نمیخواد من دیگه ‫تو رو ببینم.
‫ولی از سرش میفته.
‫و تا اون موقع...
‫ما بهترین کار ممکن رو میکنیم.
‫از همین چیزی که داریم ‫بیشترین استفاده رو میکنیم.
‫باشه؟
‫میدونم حال‌بهم‌زنه.
‫و من و تو حقمون بهتر از اینه.
‫و بی‌انصافیه.
‫ولی کاری از دستم برنمیاد ‫که عوضش کنم.
‫متاسفم.
‫میخوام برم بیرون.
‫صبر کن، میتونیم این بحث رو ادامه بدیم...
‫میخوام برم!
‫باهاش برو.
‫پل!
‫میخوام برم.
‫بیا، حرف بزنیم.
‫من میدونم چه خبره، ‫میدونی.
‫میبینمش.
‫- واقعا؟ ‫- خب، آره.
‫- من دیگه هیچی نمیفهمم. ‫- خب، من میفهمم.
‫این تابستون پرونده‌ت رو گرفتم دستم.
‫همه چیو دوباره خوندم.
‫این رو هم به پرونده اضافه میکنم.
‫به نتیجه میرسیم.
‫آره، به نتیجه میرسیم.
‫چند دقیقه بهتون وقت میدم.
‫سرده.
‫یخ زده.
‫حال‌بهم‌زنه.
‫خیلی یخه، نه؟
‫همین؟
‫با انگشتت لمسش کن، سرده.
‫نه، من... باورت دارم.
‫بله، سلام، خانوم دلکور،
‫من خانوم دورو هستم، ‫از تیم میانجی‌گری.
‫دیره، ولی میخواستم ‫حالتون رو بپرسم.
‫متاسفم که پدر پل ‫دوباره لغوش کرد.
‫نباید این رو بگم، ‫ولی کاری که میکنه وحشتناکه.
‫یه نامه ‫داخل پرونده‌تون گذاشتم.
‫معمولا این کار رو نمیکنن، ولی...
‫یه کم نگران پل هستم.
‫فکر میکنم این موضوع فوریه.
‫دفعه قبل فکر نکردم ‫حالش خیلی خوب باشه.
‫فکر کردم شاید بتونیم ‫پای خدمات حمایت از کودک رو...
‫وسط بکشیم.
‫ولی آدم هیچوقت نمیدونه ‫کار با اونا به کجا میکشه، پس...
‫از تصمیم به سپردن بچه میترسم.
‫اونطوری حتی بیشتر طول میکشه ‫تا بتونید پل رو پیدا کنید.
‫سپردن یعنی پرونده داشتن ‫تا وقتی هجده سالش بشه و این چیزا.
‫درواقع، نه، ببخشید، ‫بهتره این کار رو نکنیم.
‫فعلا کار بیشتری ‫از دستمون برنمیاد.
‫خیلی متاسفم.
‫دوباره با پدر پل تماس میگیرم.
‫در جریان میذارمتون.
‫اگه چیزی لازم داشتید، ‫راحت بهم زنگ بزنید.
‫شب خیلی خوبی داشته باشید.
‫میگه دیگه نمیتونه تحمل کنه.
‫میگه زندگی سختی دارم ‫واسه همین خودمم سختم.
‫میگه دیگه نمیتونه ‫رفتار من با خودش رو تحمل کنه...
‫وقتی شب میرم، ‫وقتی چند روز غیبم میزنه
‫و بعد برمیگردم ‫و عشق واقعی میشه.
‫دیگه نمیتونه این عشق‌ورزی ‫و بعدش خالی شدن رو تحمل کنه...
‫از رفتارهای بچه وحشی من ‫خسته شده...
‫از غرورم خسته شده، ‫از حرفای احمقانه‌م...
‫از اینکه از بهترین حالت ‫به بدترین حالت میرم.
‫میگه یه روز ولم میکنه.
‫شاید به خاطر زمستونه ‫که اینطوری شدیم.
‫همینطوری میتونیم بریم؟
‫خب آره، همینطوری.
‫برید، دو ساعت وقت دارید. ‫ازش لذت ببرید. راه بیفتید!
‫وای، چقدر قشنگه!
‫مواظب باش، مامان‌بزرگ!
‫بعدش چیکار کنیم؟
‫فکر میکردم بریم بولینگ.
‫فکر عالییه!
‫راستش، نه.
‫جور درنمیاد.
‫میترسم دیرمون بشه.
‫ببخشید.
‫سینما چی؟
‫وقت کافی نداریم.
‫میتونیم یه بستنی دیگه بخوریم.
‫من که مشکلی ندارم.
‫چیه؟
‫شیکی.
‫به نظرم شیکی.
‫تو خون دلکورهاست.
‫دفعه بعد خونه‌تو ‫بهم نشون میدی؟
‫آره، حتما.
‫میبینی که چیز خاصی نیست.
‫بازم میخوام ببینم.
‫باشه.
‫شاید حتی وسایلمو بیارم ‫و همونجا بذارم.
‫آره.
‫هرجوری که دوست داری.
‫یادته همیشه ‫میخواستی بیای اینجا...
‫وقتی مهدکودک بودی؟
‫نه، یادم نیست.
‫خب؟
‫نمیدونستم میای.
‫فکر کردم برات خوبه.
‫پل اینجاست؟
‫آره، لوران همیشه دیر میکنه.
‫ترجیح میده ما رو نبینه.
‫باشه...
‫بریم؟
‫فقط میخواستم ببینمش.
‫حالا منو انداختی تو دردسر!
‫لازم نیست از کوره دربری.
‫برای من خیلی عجیبه ‫که نشناسمش.
‫نمیدونم چی بگم.
‫فکر کنم این قضیه مرکز میانجی‌گری ‫خیلی بهت میاد.
‫تو هیچوقت نمیخواستی ‫منو بهش معرفی کنی...
‫حتی اگه زندگی عادی داشتی.
‫چی؟!
‫میفهمی داری چی میگی؟
‫اگه لوران تو رو ببینه چی، ها؟
‫زندگی عادی یعنی چی؟
‫این زندگی منه!
‫دو ساله دارم میجنگم ‫که بچه‌م رو ببینم!
‫پل...
‫این خط قرمز منه.
‫و اگه از این خط رد بشی، ‫دیگه تمومی.
‫هیچکس اینطوری با من حرف نمیزنه، ‫کلمنس. حتی تو.
‫میتونی بمونی ‫تا خوابم ببره؟
‫باشه.
‫بعد از این، دیگه هیچوقت ‫همدیگه رو نمیبینیم.
‫باشه.
‫- بریم، مامان؟ ‫- صبر کن، عزیزم.
‫ببخشید.
‫ببخشید، خانوم.
‫میشه کمکم کنید؟
‫گیر کرده، نمیتونم انجامش بدم.
‫هیچوقت درست کار نمیکنه...
‫کدوم عکس؟
‫میتونی یه اتاق عالی ‫برای پل کوچولو درست کنی.
‫به نظرت باید ‫یه دیوار رو براش رنگ کنم؟
‫رنگ کردن بلدی؟
‫نه.
‫به دیوارهای سفیدم دست نزن، ‫التماست میکنم.
‫پوسترها رو با چسب خمیری بزن.
‫همین خیلی خوب میشه، عزیزم.
‫باشه.
‫همه چی آماده‌ست ‫که خوب پیش بره.
‫دفعه بعد...
‫لوران دو ساعت قبلش بهم ایمیل میزنه ‫که لغو کنه.
‫و باز دفعه بعدش هم همینطور.
‫و همینطور شنبه ‫تو انجمن،
‫جایی که قرار بود ‫جلسه جمع‌بندی چهارشنبه‌ها رو داشته باشیم.
‫انجمن براش ایمیل میفرسته،
‫دیگه جواب نمیده.
‫به خاطر جلسه دادگاهه.
‫برای فوریه تاریخ تعیین کردن.
‫اون خواست که حرف‌های پل شنیده بشه.
‫و من تازه بعدش ‫فهمیدم.
‫به قاضی...
‫پل گفت که نمیخواد ‫منو ببینه
‫و هیچوقت دلش برام تنگ نمیشه.
‫مدام میگفت من دیوونه‌م.
‫از دفعه قبل بهتر بود.
‫سلام.
‫- قبلا شما رو دیدم؟ ‫- بله.
‫- و پیشرفتی نداشته؟ ‫- نه، وگرنه اینجا نبودم.
‫باورتون میکنم.
‫نباید اینو بهتون بگم...
‫ولی به نظر آدم درستی میاین.
‫یعنی کسی که میشه باهاش حرف زد.
‫قرار نیست چیزی رو عوض کنم.
‫یه جایی دیگه خیلی دیره.
‫بچه‌ها بزرگ میشن، ‫و زمان به عقب برنمیگرده.
‫و این...
‫...بالادستیا اینو نمیبینن.
‫بچگی زود میگذره.
‫پس...
‫بگید.
‫خب...
‫ساعت ۱۱:۱۰ صبح...
‫رسیدم به خونه شوهر سابقم، ‫لوران لوک.
‫باید اشاره کنم که سه ماه پیش، ‫من تو دادگاه برنده شدم...
‫و از اون موقع قرار بوده ‫حضانت پسرم با من باشه...
‫یک آخرهفته در میون ‫و نصف تعطیلات...
‫که از اون موقع، شوهر سابقم ‫هیچوقت رعایتش نکرده.
‫پس، ساعت ۱۱:۱۰ رسیدم به آپارتمان.
‫و گونتران دوکور اونجا بود...
‫یکی از دوستاش، وکیلش، ‫که در رو برام باز کرد.
‫تو اتاق نشیمن، ‫دو تا دوست دیگه هم بودن...
‫ایزاک هوفمان ‫و گیوم بلوا.
‫لوران مشخص کرد که اینطوری،
‫من نمیتونم چیزی از خودم دربیارم، ‫چون شاهد وجود داره.
‫درخواست کردم برم پسرم رو ببینم.
‫از راهرو رفتم ‫به سمت اتاقش.
‫پسرم زیر پتو ‫دراز کشیده بود...
‫مثل دفعه قبل.
‫لوران هم اونجا بود.
‫و پسرم جواب ‫سوال‌هامو نمیداد.
‫تکون نمیخورد.
‫لبه تختش نشستم.
‫از لوران کمک خواستم.
‫که جواب داد:
‫من مجبور نیستم پل رو مجبور کنم، ‫اگه نمیخواد تو رو ببینه.
‫این رو بلند گفت ‫که بقیه هم بشنون.
‫بهش گفتم که داره ‫حقوق منو رعایت نمیکنه...
‫و به پل هم ‫هیچ کمکی نمیکنه...
‫و اینکه میرم ‫گزارش پلیس ثبت میکنم.
‫از اتاق پسرم اومدم بیرون.
‫تو اتاق نشیمن، لوران گفت...
‫بالاخره از این همه ماجرا ‫خسته میشی.
‫باشه. چیزی برای اضافه کردن هست؟
‫آره.
‫این هشتمین باره ‫که گزارش پلیس ثبت میکنم.
‫فکر کنم... این آخریشه.
‫دیشب روی دوچرخه‌م بود ‫که فهمیدم.
‫داشتم برمیگشتم بلویل، ‫داشتم از پاریس رد میشدم.
‫فهمیدم سوگواری‌م تموم شده.
‫نه غم و غصه گاه‌به‌گاه، ‫معلومه که نه...
‫ولی اون سوگواری‌ای که ‫همه چیو میبلعه، آره.
‫فکر کردم برای پسرم ‫سوگواری کرده‌م و تموم شده.
‫به خودم گفتم... ‫همینه، سوگواری‌م تموم شد.
‫حالم خوب بود.
‫سال‌ها بود ‫اینقدر حالم خوب نشده بود.
‫یهویی سراغم اومد،
‫مثل وقتی بیدار میشی ‫و میفهمی آنفولانزا رو رد کردی.
‫که فکرشو میکنم، ماه‌ها بود ‫دیگه خوابشو ندیده بودم.
‫نزدیک بود به وکیل زنگ بزنم ‫و بگم دیگه هیچی نمیخوام.
‫حتی آخرهفته‌ها یا تعطیلات رو هم نه.
‫بعد فکر کردم ‫حتی ارزشش رو هم نداره...
‫چون در هر صورت، ‫عملی نمیشد.
‫دیگه چیزی برای گفتن نبود، ‫کاری برای کردن نبود.
‫دیگه تقریبا همدیگه رو نمیبینیم.
‫نمیدونیم چی بگیم.
‫داریم غریبه میشیم.
‫همه چی داره محو میشه.
‫همه زندگی‌ای که با اون داشتم ‫داره محو میشه.
‫یا بهتره بگم یه جایی هستن، ‫ولی دیگه خفه‌م نمیکنن.
‫میتونم بچه‌های دیگه رو ببینم، ‫بدون اینکه به اون فکر کنم.
‫میتونم فکر کنم بامزه‌ان...
‫و غمگین نشم.
‫دیگه مثل خنجر تو دلم فرو نمیره.
‫به زودی به سنی میرسه ‫که تصمیم بگیره دیگه منو نبینه.
‫قبولش میکنم.
‫یا شاید هم بخواد ‫برگرده پیش من.
‫آدم هیچوقت از نوجوونا ‫سر درنمیاره.
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »