« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
‫ببین، ببین،
‫فوفا اومده.
‫با یه قصه اومده، عجله کنین.
‫زندگی یه فیلمه.
‫ما همه بازیگراشیم.
‫راهو و کتو هم دو تا کارگردانشن.
‫اینا که خب، ‫اما این راهو و کتو کی هستن؟
‫هی، پاندول ساعت!
‫قصه رو گوش کن و طبلت رو بزن.
‫همون‌طور که از هم زدن خامه ‫تو کوزه، کره ناب به دست میاد،
‫اقیانوس هم برای پیدا کردن ‫آمریت (نوشدارو) هم زده شد.
‫قرار شد خدایان و شیاطین ‫با هم کار کنن،
‫و هر چقدر آمریت به دست اومد، ‫هر دو قطره قطره‌ش رو بنوشن.
‫با نوشیدنش، ‫همه‌مون قدرتمند میشیم،
‫تو هم جاودانه میشی ای خدا، ‫و ما هم جاودانه میشیم.
‫ما هم جاودانه میشیم، ای خدا.
‫اما خدایان با خودشون فکر کردن،
‫اگه شیاطین جاودانه بشن،
‫اونوقت دنیا چطور می‌چرخه؟
‫برای همین لرد ویشنو گفت،
‫هر طور که شده،
‫می‌ذاریم فقط خدایان ‫آمریت رو بنوشن.
‫اینا که خب، ‫اما این راهو و کتو کی هستن؟
‫هی، پاندول ساعت!
‫قصه که تموم نشده، ‫طبلت رو بزن!
‫همه برای نوشیدن آمریت ‫آماده شده بودن،
‫که لرد ویشنو تغییر شکل داد ‫و تبدیل به یه زن زیبا شد.
‫اسم خودش رو گذاشت موهینی،
‫و شروع کرد به پخش کردن آمریت.
‫با دیدن زیبایی موهینی،
‫همه شیاطین هوش از سرشون پرید.
‫بعد از خوردن و نوشیدن ‫شروع کردن به رقصیدن،
‫شیاطین مثل ترقه می‌پریدن هوا.
‫بینشون یه «اتم» بود،
‫که اسمش سواربانو بود.
‫اون تو لباس مبدل یه خدا اومد،
‫و وارد منطقه «ورود ممنوع» شد.
‫چای، قهوه و شیرینی رو ‫ول کرد،
‫و رفت مستقیم خود آمریت رو سر کشید.
‫لرد ویشنو چاکرا (دیسک) خودش رو چرخوند،
‫و سرش رو از تنش ‫جدا کرد، برادر.
‫جهت اطلاع عموم باید بگم که،
‫اون دو تیکه شدن راهو و کتو!
‫راهو تار و پود توهم رو می‌بافه،
‫کتو تو مسیر معنویت قدم برمی‌داره.
‫یکی آروم می‌کنه، یکی حواس رو پرت می‌کنه،
‫اونا با هم این قصه رو ساختن.
‫قصه رو بساز، قصه رو بساز،
‫پاروهای قایق زندگی،
‫همه‌چیز به اونا وابسته‌ست.
‫اما هر دوشون فقط ستاره دنباله‌دارن.
‫هر دوشون فقط ستاره دنباله‌دارن.
‫چیز اصلی کارمای خودته، عزیزم!
‫چیز اصلی کارمای خودته، عزیزم.
‫عزیزای دلم اینجان،
‫شیرینی‌های من اینجان.
‫کاملاً می‌دونستم ‫دارم قصه‌تون رو اینجا تعریف می‌کنم
‫و شما دو تا پیداتون میشه.
‫هیماچال قبلاً چی بود،
‫و معتادای بین‌المللی ‫به چی تبدیلش کردن؟
‫قدیما، هر خونه‌ای گردو، ‫سیب، و انار می‌کاشت.
‫و حالا،
‫دارن حشیش و علف می‌کارن.
‫لعنتی‌ها، تو هر سوراخی ‫یه هتل باز کردن،
‫آب رودخونه‌ها اینجا ‫خشک شده،
‫و دنیا داره میاد تو این کوه‌ها ‫تا کونش رو بشوره.
‫دیگه بسه.
‫یالا، باید بازی رو شروع کنیم.
‫بازی.
‫کیه؟
‫پسرِ پدر میشه کی؟
‫پسرِ پدر میشه برادر.
‫زنِ پسر میشه کی؟
‫میشه زن‌داداش.
‫پدرشوهرِ زن‌داداش میشه کی؟
‫میشه پدر، تو کی هستی؟
‫پس پدرت اومده، ‫در رو باز کن.
‫فوفا.
‫قدیس من.
‫استاد من.
‫«کجا غیبت زد؟
‫دیگه نمی‌ذارم بری!»
‫«لنگ پاره شد، دردسر شروع شد.
‫«حالا این نوشابه سیاه رو بخور.
‫«پرخوری کردی؛ ‫حالا دنبال قرص هاضمه می‌گردی.»
‫قرص هاضمه چیه،
‫چوروی تو حتی ‫گلوله هفت‌تیر هم می‌خوره!
‫اما این دفعه نمی‌ذارم در بری.
‫شاگرد نمایشگاه رو دیده، ‫حالا برقص، تاب بخور، تاب بخور...
‫برو قبل از کمربند من، ‫کمربند برادرزنم رو ببوس.
‫مگه برادرزن هم اومده؟
‫منو یاد دوست‌دختر سابقم می‌ندازه.
‫برای اولین بار تو زندگیم، ‫یه اشتباه به این بزرگی کردم
‫که به حرف تو گوش دادم.
‫من؟
‫تو؟
‫کدوم اشتباه؟
‫من فقط یه بار بهت گوش دادم.
‫و گیر افتادم.
‫توفیق اجباریه، پسرم.
‫هر اتفاقی که میفته ‫یا قراره بیفته،
‫از قبل نوشته شده.
‫ما همه فقط داریم ‫چیزی که نوشته شده رو بازی می‌کنیم.
‫فوفا، لازمه همیشه ‫با معما حرف بزنی؟
‫زندگی خودش یه معماست.
‫این عروسک گلی داره ‫با نفسِ اِگو (غرور) کار می‌کنه.
‫لحظه‌ای که این نفس بره،
‫اون عروسک به خاک برمی‌گرده.
‫بفرما.
‫جواب یه معما ‫با یه معمای دیگه.
‫اون معما کجاست؟
‫همون دفترچه؟
‫- این ریشه همه دردسرای منه. ‫- آره.
‫- تو اینو به من هدیه دادی، درسته؟ ‫- آره.
‫تو گفتی هر قصه‌ای توش بنویسم
‫- به واقعیت تبدیل میشه. ‫- آره.
‫برای همین دو تا شخصیت ‫به اسم راهو و کتو خلق کردم
‫من نوشتمشون.
‫اینجا خلقشون کردم ‫و اونا اونجا تو مانالی ظاهر شدن.
‫اوه!
‫بعد اونا رو تبدیل به آدمای نحس کردم.
‫با این فکر که تأثیرشون ‫روی آدمای بد باعث میشه
‫به فساد تو هیماچال پایان داده بشه.
‫سعی کردم بمب اتم بسازم،
‫اما اونا در حد همون فشفشه موندن.
‫این آدمای بی‌مصرف تو خیابونای ‫کولو-مانالی ول می‌گردن.
‫اوه، اوه، شارما جی.
‫چه خونه مجللی ساختی!
‫سقف‌های محکم، شبیه یه عمارت شده.
‫چشم بد ازش دور باشه.
‫حتی کسی که ‫چشمش شوره هم در امان باشه.
‫- پسرم! ‫- همم؟
‫تو هم باید یکم لادو بخوری.
‫- آره، حتماً. ‫- بیا،
‫تو هم دهنت رو شیرین کن.
‫ببخشید، عمو.
‫نحس‌ها.
‫بدو، بدو، بدو، بگیرشون.
‫رفیق.
‫عجب هوای توپیه، پسر.
‫یه چای داغِ لب‌سوز برام بیار.
‫خیلی می‌چسبه.
‫اوه، نه نه.
‫بهشون چیزی نده.
‫این آدمای نحس رو بنداز بیرون.
‫همم، کتو، شکر این چای ‫یکم کم نیست؟
‫رفیق، یه کم شکر به من بده، پسر.
‫نحس‌ها.
‫وای شما نحس‌ها!
‫رستورانم رو داغون کردن.
‫وایسا، اون عوضی‌ها رو بگیرین!
‫هی، مشکل از دفترچه نیست،
‫مشکل از نوشته‌های توئه.
‫فکر کردی با نوشتن این دو تا ‫شخصیتِ توخالی و
‫بی‌مصرف می‌تونی فساد رو از بین ببری؟
‫احمق، تو داری سعی می‌کنی در حالی که
‫روی قله کوه نشستی، عمق فسادی که ‫از اقیانوس عمیق‌تره رو اندازه بگیری.
‫میفتی تو دره، ابله.
‫قصه‌ها از مرده‌های متحرک ‫ساخته نمیشن.
‫باید توشون یه روح بدمی.
‫باید سایه‌های یک شومی و نحسی رو ‫توی اون دو تا راهو و کتوی خودت بدمی.
‫من کل بازی رو چیدم.
‫ببین، ببین.
‫این بلا رو از کجا آوردی؟
‫بلا نیست، هنره.
‫این دو تا چنان آدمای عجیبی هستن
‫که قصه نوشته‌شده تو رو ‫جاودانه می‌كنن.
‫ای بابا، فوفا،
‫این راهو و کتوهای زمینی ‫همین الانش هم از کنترل خارجن.
‫حالا سیاره‌ها رو هم ‫جداگونه آوردی.
‫کی قراره اینا رو مدیریت کنه؟
‫ما باید یه قصه بسازیم،
‫نه یه آش شله‌قلمکار.
‫آش نه، ترشی.
‫کدو، کدو، ترشی انبه، ‫نون رو بخور و آروغ بزن.
‫یه قصه، چهار تا شخصیت،
‫دیوونه‌بازی، بدون حد و مرز.
‫چی داری میگی، مرد؟
‫ها؟
‫یارو قافیه‌پرداز شده.
‫حالا نویسندگی رو هم یاد می‌گیره.
‫ببین، خوب به حرفم گوش کن.
‫می‌خوای قصه راهو و کتو رو ‫جلو ببری یا نه؟
‫می‌خوام جلو ببرم.
‫می‌خوای فساد رو ریشه‌کن کنی یا نه؟
‫می‌خوام ریشه‌کن کنم.
‫پس فقط کاری که بهت میگم رو بکن.
‫به پر کردن این دفترچه خالی ادامه بده.
‫جشنواره رام‌لیلا، ‫و رابری هم اونجاست،
‫غرور تادکا، ‫عمامه رئیس، می‌دونی که،
‫راهو و کتو اونا رو ‫پرت کردن همون پایین.
‫اون میاد، اون میاد.
‫- مادربزرگ تادکا میاد. ‫- اونا فقط برای گناهکارا مرئی میشن،
‫- اون میاد، اون میاد. ‫- تو چارت تولدشون لونه می‌کنن.
‫من تادکا هستم، مادربزرگ راوانا.
‫قربانی من
‫حتی نمی‌تونه واسه یه قطره آب التماس کنه
‫سوند ارباب منه
‫من مراقبشم.
‫هیکلم مثل دیشا پاتانیه.
‫آهای، بیاید و ببینید، جوونیِ کشنده‌م رو ببینید.
‫اومدن!
‫فرار کنید، بدویید.
‫راهو و کتو رسیدن!
‫بدویید، بدویید.
‫نحسا اومدن، فرار کنید!
‫بدویید، فرار کنید.
‫لعنت.
‫این راهو و کتو از کجا پیداشون شد؟
‫- بدو و جمعش کن. ‫- آخ برادر، این غاگرا.
‫- غاگرای اجاره‌ایم. ‫- آخ داداش راوانا، بذار منم بشینم.
‫درود بر لرد رام!
‫راوانا، داداش، وایسا منم بیام.
‫سلام، مادربزرگ.
‫چوله تُرد بخور.
‫گناهکار.
" تجربه لذت بخش سینمای هند با بهارات مووی "
‫من به همه گناهام اعتراف می‌کنم.
‫من ۲۵ ساله که دارم ماری‌جوانا می‌کارم.
‫نه‌تنها بچه‌ها رو معتاد کردم،
‫بلکه اونا رو ساقی مواد هم کردم.
‫من بچه‌های زیادی رو نابود کردم.
‫لطفاً گناهام رو ببخشید. خواهش می‌کنم.
‫اوه،
‫کی بچه‌ها رو برات تأمین می‌کنه؟
‫مسئول کستینگ رام‌لیلا، بانتی باتیاس.
‫کار اونه.
‫اون وانمود می‌کنه به بچه‌ها بازیگری یاد میده،
‫اما اونا رو ساقی مواد می‌کنه.
‫خونریزیم چطوری بند میاد؟
‫بهت بگم، بهت بگم؟
‫هی! یه تار سبیل گربه سیاه رو بکن و بذار زیر زبونت
‫و سرت رو اینطوری سه بار بکوب به سنگ، اینطوری، اینطوری، اینطوری.
‫- چطوری؟ ‫- اینطوری، اینطوری.
‫درسته، خونریزی بند میاد.
‫و گوش کن،
‫قبل از کندن مو، رضایت گربه رو بگیر.
‫گربه یه خانومه،
‫و خیلی مهمه که رضایت یه خانوم رو بگیری.
‫نه یعنی نه.
‫آره، چطوری؟
‫چطوری مرد؟
‫- اوه، کتو؟ ‫- بله.
‫به نظر میاد خاله تادکا دچار حمله مرغی شده.
‫هی، حمله مرغی نه مرد،
‫حمله قلبیه.
‫مرغ هم قلب داره دیگه، مگه نه داداش؟
‫- آره. ‫- پس چرا داری
‫با این حرفت قلبشو می‌شکنی؟
‫هی، چه مرغ باشه چه آدم،
‫باید قلبی باشه که حمله‌ای رخ بده، مگه نه؟
‫و اون به جای قلب، لونه مار داره.
‫تو هر چیزی رو ربط میدی...
‫- هی، همیشه همینطوری میشه. ‫- اوه، کتو؟
‫بله.
‫مادربزرگ مُرد؟
‫اوه، پیمانه‌ش پر شد، کارش تموم شد.
‫قربان،
‫از وقتی نحسی این دو تا افتاد رو روستای ما،
‫کوهی از مشکلات داره سرمون آوار میشه
‫قبلاً، شیطنت‌های کوچیک می‌کردن.
‫گاهی مغازه یکی رو خراب می‌کردن،
‫گاهی خونه یکی رو.
‫اما الان از حد گذروندن.
‫اونا جون کدخدا رو گرفتن.
‫بله برادر، اسمتون چیه؟
‫این کتوعه، این راهو.
‫خیلی خب، راهو-کتو.
‫پسوندتون چیه؟
‫پشت (پسوند)؟
‫اوه، وقتی تو تابستون عرق‌سوز میشیم،
‫پودر می‌زنیم.
‫و زمستونا روغن خردل.
‫چرت و پرت نگو.
‫بهم بگو کی اون جسد رو کشت؟
‫کی کدخدا رو کشت؟
‫ما کاری نکردیم.
‫کدخدا به خاطر کارای بد خودش کشته شد.
‫و اون یه کدخدای معمولی نبود.
‫اون رئیس فساد بود.
‫تمام پولی که واسه دستگاه‌های نوار قلب گرفته بود رو،
‫حرومِ زن رئیس کرد.
‫چی؟
‫چامپاکالی؟
‫تو یه خیانتکاری!
‫و تازه، رئیس،
‫پسرت مال تو نیست، پسر کدخداس.
‫کدخدا، همه حقیقت رو بگو.
‫بابا،
‫- تو بابای من نیستی؟ ‫- من باباتم.
‫چطور تونستی ما رو ول کنی؟
‫لعنتی،
‫جای تعجب نیست که فکر می‌کردم قیافه‌ش شبیه
‫سارپانچ و نه موخیا.
‫دقیقاً.
‫بچسب به اصل مطلب.
‫ما نیومدیم اینجا تا به عیاشی‌های کدخدا گوش بدیم.
‫اگه می‌خوای چیزی بگی، درباره این نحسا حرف بزن.
‫این دو تا چنان بدیمن هستن
‫که یه بار دستشونو گذاشتن رو سر گاومیشم.
‫از اون موقع، طفلکی داره شیر بریده میده.
‫خانوم، اینو نگو.
‫قبلاً شیرش کیلویی ۵۰ روپیه فروش می‌رفت.
‫الان پنیری که از اون شیر بریده درست میشه کیلویی ۴۰۰ روپیه فروش میره.
‫ما که بهت سود رسوندیم، مگه نه؟
‫باید ازمون تشکر کنی.
‫ببین، قضیه اینه،
‫حتی اگه کارمون اولش عجیب غریب به نظر بیاد،
‫در نهایت، خیر و صلاح همه توش پنهانه.
‫فهمیدی؟
‫اگه ما همون اول نابود بشیم، تا آخرش چی قراره باقی بمونه؟
‫آخه چرا شما همه این کارا رو می‌کنید؟
‫ما انجامش نمیدیم.
‫یکی دیگه مجبورمون می‌کنه.
‫پشت کارای ما، دست یکی دیگه در کاره.
‫بهم بگو، همین الان بگو،
‫دست کی تو این کاره، همین الان همه‌چیز رو بهم بگو.
‫نمی‌دونم مرد، ما خودمونم درگیریم.
‫ما نمی‌دونیم کِی، کجا، و چطوری اون دست یواشکی میاد تو کار
‫و باعث میشه چه کاری بکنیم.
‫مشکلی نیست، من بهت میگم.
‫حالا، پشت این قضیه دست من نیست،
‫بلکه دست چوبدستیمه.
‫اون مجبورم کرد این کارو بکنم.
‫خوب گوش کنید جفتتون،
‫وسایلتون رو جمع کنید و از اینجا برید.
‫وگرنه، من جفتشون رو !
‫چی؟
‫انجامش بده.
‫چیکار می‌خوای بکنی؟
‫وایسا.
‫ببین، ببین.
‫همه‌مون دیدیم، مگه نه؟
‫ما کاری کردیم؟ ما هیچ کاری نکردیم، درسته؟
‫همیشه کار یکی دیگه‌س، اسم ما روش میاد.
‫شما مدرک می‌خواید. مدرک کاملاً آشکاره.
‫ارواح و اجنه هرگز نزدیک نمیشن، وقتی اسم ماهاویر شنیده میشه.
‫کتو. تموم شد؟
‫اونجاست.
‫خاله.
‫همینه!
‫پیازا رو با یه مشت له کردی.
‫گوجه‌ها رو اونقدر پختی تا تبدیل به زغال شدن.
‫یه چیزی بهم بده بخورم داداش. خیلی گشنمه.
‫اوه، ادویه آماده‌س.
‫حالا فقط اگه یه پنیر پرنده بیفته تو این ماهیتابه.
‫داداشت بهت شاهی‌پنیر میده بخوری.
‫یعنی چی؟
‫پنیر پروازکنان میاد.
‫دقیقاً همونطوری میفته تو قابلمه.
‫چرا که نه؟
‫پسرم،
‫اگه ادویه با عشق درست بشه،
‫پنیر خودش پرواز می‌کنه میفته تو ماهیتابه.
‫تو فقط بالا رو نگاه کن،
‫پنیر از اونجا میفته.
‫داداش، چه اعتماد به نفسی.
‫این باعث نمیشه مغز آدم خالی بشه، میشه؟
‫مغز رو بی‌خیال، بچسب به قلب.
‫ببین، اونی که شکم داده، پنیرش رو هم میده.
‫تو فقط یه کار بکن.
‫تو سیلی پوینت وایسا.
‫- آماده برای گرفتن. ‫- باشه.
‫اینم از راهو تو سیلی پوینت.
‫آماده برای گرفتن.
‫هر دو دستت بیرون و حواست هم اینجا بالا باشه،
‫و گوش کن، قبل از اینکه به زمین بخوره بگیرش، وگرنه کثیف میشه.
‫دستا بالا اینجا.
‫و این سیلی پوینت دیگه چیه؟
‫پسرم، سیلی پوینت دقیقاً از همون نقطه‌ای شروع میشه که تو ایستادی.
‫- هان. ‫- آره.
‫سیلی پوینت؟
‫کتو.
‫بله.
‫ما کی هستیم؟
‫نمی‌دونم مرد.
‫تو لطفاً دستاتو ببر بالا مرد.
‫نه منظورم اینه
‫ما از کجا اومدیم؟
‫ما از شکم مامانمون اومدیم مرد.
‫لطفاً دستاتو ببر بالا مرد.
‫نمی‌تونی بگیریش و میندازیش.
‫راستی یادم افتاد
‫می‌دونستی یه کشوری به اسم مصر تو یه جنگل دورافتاده هست؟
‫اونجا داداش،
‫پدر بچه‌ها بعد از مرگشون مومیایی میشن.
‫تصور کن مرد،
‫اونا دو تا مامی دارن و ما حتی یدونه هم نداریم.
‫هی، بچه مامی.
‫ساکت وایسا.
‫وگرنه، پنیری که داره میاد، ‫برمی‌گرده.
‫آقا، لطفاً دستاتون رو ببرین بالا.
‫آقا، حواست به اون بالا باشه.
‫کی این سرنوشت رو می‌نویسه؟
‫چطوری این پنیر تبدیل به مرغ شد؟
‫تو درستش کردی؟ ای نحس.
‫از اون موقع داری مثل ‫یه مرغ قدقد می‌کنی.
‫درسته، داداش.
‫وقتی سرنوشت پر از تلخیه.
‫چطوری گیرت میاد؟ ‫پاکورای پنیری.
‫گیاه‌خوارا.
‫اوه، فوفا. فوفا.
‫فوفا.
‫هی، چی شده، پسرم؟
‫فوفا.
‫- یه پیچشی تو داستان افتاده. ‫- چی؟
‫اون دوتا، راهو-کتو، شروع کردن ‫از خودشون سؤال پرسیدن.
‫چه سؤالایی؟
‫همون، اونا کی‌ان؟
‫از کجا اومدن؟ ‫پدر و مادرشون کی‌ان؟
‫فوفا، من اصلاً این سؤالا رو ‫تو سرنوشتشون ننوشتم.
‫می‌ترسم که
‫اگه به این سؤال پرسیدناشون ادامه بدن
‫و به من برسن، اون‌وقت...
‫اون‌وقت خیلی سخت میشه.
‫داستانت قبل از اینکه شروع بشه ‫از دستت در میره.
‫میفته دست یکی دیگه.
‫داستانت قبل از شروع شدن، ‫تموم میشه.
‫فوفا، من...
‫منم دارم همین رو می‌پرسم. ‫باید چیکار کنیم؟
‫بیا ایده رو صدا کنیم.
‫اومد.
‫اون‌قدر تو تار توهم ‫گيرشون بنداز
‫که وقت نکنن به خودشون فکر کنن ‫یا خودشون رو بفهمن.
‫- اونا رو با موردکای آشنا کن. ‫- نویسنده بی‌عرضه.
‫هی، یه راست نرو سر اصل مطلب.
‫یه مسیر فرعی برو.
‫داستان رو یکم جالبش کن.
‫یکم پیازداغشو زیاد کن.
‫پسرا رو در حال رقص و آواز نشون بده.
‫اونا رو با دخترای جذاب آشنا کن
‫و دلشونو بشکن.
‫یه دختر تو زندگی جفتشون.
‫احمق!
‫این دو تا نحس رو ‫ببر تو زندگی اون دختره.
‫وارد زندگیش میشن.
‫نحسی رو پخش می‌کنن.
‫عشق یک‌طرفه پیش میاد.
‫دلا می‌شکنه، ‫درام و درگیری پیش میاد،
‫و داستانت همین‌جوری ‫میره جلو.
‫به محض اینکه حباب‌ها میرن داخل،
‫هنرمنده میزنه بیرون.
‫- واقعاً؟ ‫- اینو ببین.
‫آره.
‫دیشب یه خواب دیدم.
‫چی؟
‫داداش،
‫یه دختر خوشگل سوار بر اسب.
‫اوه.
‫رنگ اسبه سفید بود.
‫اوه.
‫دختره با دیدن من سرخ شد.
‫هی.
‫داداش، کپ کردم.
‫کپ.
‫- دقیقاً همون موقع... ‫- خب.
‫اسبش سکندری می‌خوره.
‫چی؟
‫دختره، پرت میشه تو هوا.
‫اوه.
‫این‌جوری، این‌جوری، ‫این‌جوری، میره بالا.
‫و منم این‌جوری با کیفم ‫دارم پشت سرش می‌دوم،
‫و بعد یهو مستقیم ‫میفته تو کیف من.
‫واو!
‫معرکه‌ست.
‫داداش، من نقاشی همون خواب رو ‫روی این صخره کشیدم.
‫ایناهاش.
‫ببین، داداش.
‫حالا اون دختره کجاست؟
‫اینجاست، داداش.
‫موهای بلند و پریشونش رو ببین.
‫و اسبش؟
‫اینم اسبه، داداش، ‫اونم دمشه.
‫هی، اون که موهای دختره بود، نه؟
‫چطوری شد دم اسب؟
‫مگه نمی‌دونی؟
‫دم اسب از موهای یه دختر ‫بیرون میاد.
‫بهش میگن دم‌اسبی.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫برو کنار.
‫و تو کجایی؟
‫من اینجام، داداش.
‫دارم با کیفِ بازم ‫دنبال دخترِ در حال پرواز می‌دوم.
‫هی، اون که یه اسب بود، پسر.
‫چطوری شد تو؟
‫اسب بود.
‫الان منم.
‫به این میگن هنر مدرن،
‫تو نمی‌فهمی، پسر.
‫پسر، تو لنگه کفش ام. اف. حسینی.
‫هنرمند شدی، پسر.
‫معرکه‌ست!
‫چه تیکه‌ای، راهو!
‫واو!
‫نه.
‫اوه، بی‌خیال!
‫هی، دم اسب رو دیدی؟ دیدیش؟
‫- کتو؟ ‫- بله.
‫همون خودشه، پسر،
‫همونی که اومد تو خوابم.
‫هی.
‫برو پیشش.
‫یالا، بدو.
‫داداش، پس اسبش کو؟
‫هی، گور بابای اسب! رفته علف بخوره، پسر.
‫تو برو.
‫اومده تا بیفته تو کیف تو.
‫یالا.
‫مرد باش، حمله کن.
‫کیف رو پر کن، کیف رو،
‫کیف رو پر کن، کیف رو، کیف رو ‫پر کن، کیف رو، پرش کن.
‫هی، یه چک بهت می‌زنما که ‫سگات هم مردود بشن، فهمیدی؟
‫از گدایی کردن خجالت نمی‌کشی؟
‫پریدن طوطی‌ها رو شنیده بودم.
‫از کِی سگ‌ها شروع کردن به مردود شدن؟
‫داداش.
‫مگه سگا هم الان میرن مدرسه؟
‫فقط گوش کن
‫قیافه‌ات دقیقاً همونه.
‫هی!
‫هوی!
‫آقا.
‫به نظر میاد بنزین اسبه ‫تموم شده.
‫یه هُل بدیم؟
‫چرا داری پولت رو حروم ‫بنزین زرد می‌کنی
‫تو عصر انرژی سبز؟
‫یعنی چی؟
‫یعنی، این موتور قراضه رو بفروش،
‫یکم دیگه پول بذار روش، ‫و یه اسب بخر.
‫خوبیِ اسب اینه که، ‫هم بهت سواری مجانی میده
‫و هم برات میشه ‫ماشین چاپ پول.
‫ماشین چاپ پول، ‫اسب، آره، چطوری؟
‫بهمون بگو.
‫این‌جوریه که
‫اسب نه بنزین زرد می‌خوره،
‫نه دود سیاه میده بیرون،
‫و پنچر هم نمیشه.
‫تنها کاری که باید بکنی اینه که ‫بهش علف کوهستان بدی.
‫از اون، پِهِن تولید می‌کنه.
‫اون پِهِن میشه گاز پِهِن (بیوگاز).
‫گاز رو بفروش، پول دربیار.
‫حالا با اون پول یه اسب دیگه بخر.
‫حالا دوتا اسب،
‫گاز دوبرابر، پول دوبرابر.
‫از دوتا بیست تا اسب، ‫از بیست تا بیست هزار تا اسب.
‫حالا تصور کن
‫وقتی بیست هزار تا ‫اسب با هم مدفوع کنن،
‫یه چاه گاز درست میشه.
‫پول، همه‌جا پول. ‫پول پارو می‌کنی.
‫دیدی، بهت دادم، نه؟
‫یه ایده فوق‌العاده ‫واسه چاپ مفتیِ پول.
‫شما دوتا اسمتون رو چی گفتین؟
‫این کتوئه، من راهوام.
‫راهو کتو؟
‫شما دوتا همونایی هستین که به گاومیش دست ‫می‌زنین و شیرش می‌بُره، درسته؟
‫آره، هر چی میاد زیر ‫دستمون خراب میشه.
‫چه شیر سفید باشه، ‫چه پیام‌آور سیاه مرگ!
‫دستتو بکش، نحس.
‫اون دست نحست رو ‫از رو موتورم بردار. گمشو.
‫خرا می‌خوان اسب بفروشن.
‫احمق.
‫گمشو!
‫خر.
‫خرا می‌خوان اسب بفروشن، خرا.
‫داداش،
‫باز کردن کیف جلوش ‫هیچ فایده‌ای نداره.
‫آره.
‫باید بیفتم به دست و پاش ‫و التماس کنم، پسر.
‫اما، کتو.
‫بله.
‫این زن قطعاً میشه زن‌داداشت.
‫هان؟
‫این یکی؟
‫واقعاً؟
‫میشی؟
‫زن‌داداش!
‫غریبه‌ها رو دیدم، و ترسیدم، اوه
‫همه دوستام برگشتن خونه، اوه
‫ببین، شب حالا تاریک شده، اوه
‫آروم، آروم
‫وقتی چشمام به چشمای مشروب گره خورد، اوه
‫بدجوری بهم زد، ‫و رفت بالا، اوه
‫دیوانه‌وار رقصیدم، ‫کاملاً از خود بی‌خود شدم، اوه
‫آروم، آروم
‫این مستی یه درده
‫که هی بدتر و بدتر میشه
‫نه پایین میاد، ‫نه کم میشه
‫مثل نشئگیِ عشق همش میره بالا
‫این یه هشدار جدیه
‫که واسه منفعت عمومی صادر شده
‫چطور می‌تونیم یه روح یا بدن رو کنترل کنیم
‫که باعث می‌شه این‌طوری دیوونه‌وار و پیچ و تاب‌خوران برقصیم
‫مشروب بدجور بهم ساخته، ‫بدجور گرفتتم
‫مثل روح بتال ‫رو کول شاه ویکرام
‫بدجور گرفتتم
‫بدجور گرفتتم، بدجور گرفتتم
‫بدجور گرفتتم
‫بدجور گرفتتم، بدجور گرفتتم
‫این مستی کشنده‌اس
‫حالمون رو کاملاً بی‌خیال و رها می‌کنه
‫یالا، یه کم از این امتحان کن
‫فازی که فقط تو کلاب یا بار بهت می‌ده
‫این مستی کشنده‌اس
‫حالمون رو کاملاً بی‌خیال و رها می‌کنه
‫یالا، یه کم از این امتحان کن
‫فازی که فقط تو کلاب یا بار بهت می‌ده
‫این مستی یه جور مرضه
‫که هی بدتر و بدتر می‌شه
‫نه پایین میاد، ‫نه کم می‌شه
‫مثل نشئگی عشق هی میره بالا
‫این یه هشدار جدیه
‫که واسه منفعت عمومی صادر شده
‫چطور می‌تونیم یه روح یا بدن رو کنترل کنیم
‫که باعث می‌شه این‌طوری دیوونه‌وار و ‫پیچ و تاب‌خوران برقصیم
‫مشروب بدجور بهم ساخته، ‫بدجور گرفتتم
‫مثل روح بتال ‫رو کول شاه ویکرام
‫اون برادرمون گرگور رو کشت. ‫اون مرده.
‫بدجور گرفتتم، بدجور گرفتتم
‫بدجور گرفتتم
‫بدجور گرفتتم، بدجور گرفتتم
‫مشروب بدجور بهم ساخته، ‫بدجور گرفتتم
‫مثل روح بتال ‫رو کول شاه ویکرام
‫مینو، تو خواب، ‫افتادی تو کیفم.
‫اینجا این‌قدر ازم دور نشو.
‫ازت خواهش می‌کنم.
‫لطفاً یه تتوی کوچیک از اسمم بزن.
‫اینجا، لطفاً.
‫خفه‌شو احمق.
‫فقط گوش کن مینو!
‫پس بهم بگو، ‫چرا واسه کاسبی اومدی اینجا؟
‫هرکی بیاد ‫هیماچال کشته می‌شه.
‫اگه من بیام گوا
‫اونوقت تو کجا می‌خوای بری؟
‫ها؟
‫سلام، آقا مادر چای، حالتون چطوره؟
‫اسممو درست بگو.
‫اسم من مادر نیست، مردخایه.
‫دفعه بعد اگه اسممو اشتباه بگی،
‫زبونتو از حلقوم می‌کشم بیرون ‫و باهاش تیرکمون درست می‌کنم.
‫شیرفهم شد؟
‫قربان، شکسپیر گفته، ‫مگه اسم چقدر مهمه؟
‫پس، اسمو بی‌خیال، کارو بچسب.
‫قربان، من محصولی کاشتم که
‫جوونای کل کشور رو می‌بلعه.
‫مگه نه؟
‫قربان، حتی مالانا کریم هم جلوی جنس من هیچه.
‫با یه کام گرفتن می‌افتی زمین.
‫فقط لب تر کنین، جنس رو برداشت می‌کنم ‫و تحویل می‌دم.
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
با بهارات مووی بروز باشید
‫پاکا پاکا (خداحافظ).
‫بابا.
‫آروم.
‫زود اومدی.
‫بعد از سه ماه اومدم. ‫به این میگی زود؟
‫دفعه قبل ‫بعد از شش ماه اومده بودی، نه؟
‫پس با این حساب، این زوده.
‫خب، باشه، پس
‫سه ماه دیگه دوباره می‌بینمت.
‫بابا.
‫بابا،
‫دلم خیلی برات تنگ شده بود.
‫و می‌دونی چیه.
‫این دفعه یه کاری کردم
‫که دیگه لازم نیست هیچ‌جا بری ‫یا کاری کنی.
‫تو خونه می‌شینیم و می‌خوریم.
‫اوه، جدی؟
‫چه کار کردی؟
‫بهت نشون بدم؟
‫نشون بده.
‫یه ثانیه.
‫چشم‌بند.
‫اوه هو،
‫یواش.
‫چه دیوونه‌بازی‌ایه.
‫رسیدیم.
‫بابا، ببین چی کاشتم.
‫شاهدونه، بابا.
‫شاهدونه.
‫یه تیکه زمین پنج لاکی.
‫اون اسرائیلی توی کاسول ۱۵ تیکه ازش خرید.
‫۷.۵ میلیون گیرمون اومد.
‫من این زمینو اجاره کردم تا سیب بکارم.
‫نه واسه کاشتن این زهر ماری.
‫- بکنشون. ‫- بابا خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، بابا.
‫- بابا، بابا، خواهش می‌کنم، لطفاً. ‫- برو کنار.
‫اون مارو می‌کشه.
‫بابا، خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم.
‫برو کنار.
‫من فقط سه ماه رفتم بیرون.
‫اینا دیوونه شدن.
‫مامان.
‫- بله. ‫- مامان!
‫جلوی بابا رو بگیر، خواهش می‌کنم.
‫شبانه‌روز جون کندم ‫تا شاهدونه بکارم.
‫داره همه‌چیو نابود می‌کنه.
‫اون نمی‌فهمه!
‫بدو، بیا.
‫بابا، خواهش می‌کنم.
‫لطفاً.
‫چرا این‌قدر بچه‌بازی درمیاری؟
‫من از بچگی دارم جون می‌کنم.
‫این سیب کاشتن چی به من داده؟
‫وام بانکی و قسط ماهانه؟
‫شماها منو ‫تشنه پول کردین.
‫تو، تو، تو برو بیرون.
‫همون عقب بمونین.
‫هی، این دیوونه‌بازی رو تموم کن.
‫هی، اون اسرائیلیه همه‌مونو می‌کشه.
‫ببین دختره چقدر داره حرص می‌خوره.
‫برین عقب، برین عقب.
‫خوب شد اون احمق مُرد
‫اون ناپدریت بود، ‫خونمو تو شیشه کرده بود.
‫سلام، بانسی.
‫مامان، من نمی‌خوام برم زندان!
‫پس فکر کن و یه کار احمقانه بکن
‫عمو که رفت.
‫باید جوری صحنه‌سازی کنیم ‫که انگار خودکشی بوده.
‫کار حله.
‫ولی چی به من می‌رسه؟
‫عشق مینو، محبت من،
‫و یه عالم پول.
‫همم.
‫بانسی،
‫می‌دونم هنوز ‫عکسمو تو جیبت نگه می‌داری.
‫وقتی می‌رفتم کلاس تقویتی، ‫با دوچرخه‌ات می‌افتادی دنبالم
‫و وقتی زولبیا می‌خوردم، ‫آب از لوچه‌ات راه می‌افتاد.
‫آره.
‫هنوز اون روز یادمه.
‫تازه جوون شده بودی
‫و منم تازه ‫پاسبان پاسگاه شده بودم.
‫تو از جلوی پاسگاه رد می‌شدی
‫و من تا وقتی می‌رفتی نگات می‌کردم.
‫اوف، چه هیکلی داشتی.
‫«داشتم» نه، احمق، هنوزم دارم.
‫و احمق‌جان، اگه اون موقع از پشتم ‫می‌گفتی 'دوستت دارم'،
‫منم برمی‌گشتم، سرخ می‌شدم،
‫و می‌گفتم 'منم دوستت دارم' و می‌رفتم.
‫آره.
‫خب، عشقو بی‌خیال، بیا ازدواج کنیم.
‫ازدواج؟
‫آره، ازدواج.
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫انگار تو خوابم.
‫مینو...
‫اوه مینو، این‌طوری نگو.
‫قلبم وامی‌سته.
‫خواب نیست، دیوونه، واقعیته.
‫اگه می‌خوای می‌تونی یه بغل ‫و بوسه رو امتحان کنی. بیا.
‫- ترمز بگیر، تاکسی. ‫- بیا.
‫وضعشو ببین.
‫داره مثل برگ خشک می‌لرزه.
‫تحمل بوسه‌هاتو نداره.
‫یهو دیدی مجبور شدیم ‫به جای یه جسد، دو تا جسد رو سر به نیست کنیم.
‫مامان راست میگه.
‫قلبم ترکید. ‫اومد تو گلوم گیر کرد.
‫چطوره به جای بوسه، ‫به یه بغل رضایت بدیم؟
‫تو قرار اول.
‫باشه، بیا همو بغل کنیم.
‫نور
‫و حرکت.
‫ای برادرای خواهر.
‫گفتم حرکت. ‫چرا هیچ کاری نمی‌کنین؟
‫هی داداش بانتی،
‫یه دیالوگی به ما بده، مرد.
‫بگو چی بگیم.
‫دیالوگ.
‫نقش شما مثل میمون‌های ‫ارتش واناراس‌هاست.
‫شاهرخ خان تو فیلم دی دی ال جی که نیستین.
‫می‌خواین دیالوگ بگین؟
‫هه! بازیگری فقط گوش دادنه.
‫خی‌خی خوخو خی‌خی خوخو.
‫هوهووهووو هوووهوووهوو.
‫حرکت.
‫خوخو خی‌خی خوخو خی‌خی. ‫هوهوهوهو هوهوهوهو
‫خوخو خی‌خی خوخو خی‌خی.
‫- هوهوهوهوهو ‫- کات، کات.
‫- خوخو خی‌خی. ‫- کات.
‫برادرای خواهر، ‫خی‌خی خوخو خی‌خی خوخو
‫این چیزی بود که بهتون گفتم بگین.
‫نگفتم خوخو خی‌خی خوخو خی‌خی
‫احمقا، مگه شما کرونولوژی، ‫کرونولوژی سرتون نمیشه؟
‫داداش بانتی، یه بار دیگه.
‫یه دوره فشرده بگذرون، پسرم.
‫باشه، ده هزار روپیه بده ‫تا ازت یه بازیگر بزرگ بسازم.
‫استعدادشو داری.
‫قربان، انگار اینا رو نشناختین.
‫هی، من موقع کار، حتی باچان رو هم نمی‌شناسم.
‫آدمای کله‌گنده‌ای هستن؟
‫اینا راهو کتو هستن.
‫ها.
‫اینا راهو کتو هستن، قربان.
‫راهو کتو.
‫گناهکار.
‫سنگ کلیه، سنگ کلیه.
‫داداش بانتی، داداش بانتی، داداش بانتی.
‫توی یه مراسم مقدسی مثل رام‌لیلا، باج‌گیری برای نقش دادن رو تمومش کن.
‫دفعه پیش هم بهت توضیح دادم.
‫ببخشید.
‫تلکه کردن بچه‌های بیچاره به اسم آموزش بازیگری رو تمومش کن.
‫می‌دونی،
‫یکی از کمد باباش پول می‌دزده،
‫یکی خونواده‌اش رو تلکه می‌کنه،
‫یکی هم حتی مواد می‌فروشه تا شهریه تو رو بیاره.
‫گرفتن آه و نفرین آدمای بی‌گناه رو تمومش کن، وگرنه...
‫تو شکمت تبدیل به یه سنگ باریک میشه و از اونجات می‌زنه بیرون.
‫و...
‫- داداش بانتی. ‫- وایسا.
‫فساد رو تف کن بیرون.
‫فساد خیلی زیاده.
‫پول بچه‌ها رو پس بده.
‫پول همه رو پس بده.
‫همین الان.
‫- داداش بانتی. ‫- بله.
‫حالا گوش کن.
‫هر دوی ما رو تو ارتش واناراها استخدام کن.
‫جدی میگم، قسم می‌خورم.
‫ما راوانا رو می‌کشیم و رام‌راجیا رو برمی‌گردونیم.
‫چی میگی؟
‫خب پس...
‫هر چی من بگم انجام میدین.
‫خیخی خوخو؟
‫هی خوخو خیخی.
‫خیخی خوخو؟
‫هی خوخو خیخی.
‫- خیخی خوخو. ‫- بچه‌ها به من گوش بدین.
‫- خوخو خیخی. ‫- خیخی خوخو.
‫هی، داداشِ آبجی.
‫نه خیخی خوخو.
‫تو رودخونه، باید یه سنگ رو روی آب شناور کنین.
‫اگه سنگ رو آب بمونه، قبولین.
‫اگه سنگ رو آب نمونه، ردین.
‫رد.
‫یه سنگ رو رو آب شناور کنیم؟
‫سنگ که چیزی نیست، ما کل کوه رو رو آب شناور می‌کنیم.
‫بیا بریم.
‫- بریم. ‫- موفق باشین!
‫بفرما!
‫- یالا! ‫- کتو.
‫بیا.
‫کتو، به من گوش کن!
‫کتو. کتو، یه لحظه وایسا.
‫انگار یه سوءتفاهمی شده.
‫- داداش. ‫- چیه؟
‫تو باید یه سنگ رو روی آب شناور می‌کردی، درسته؟ پس چرا اونو به پشت من بستی؟
‫هی، ببین، حالا وقتی بپری تو رودخونه چیکار می‌کنی؟
‫به محض اینکه برم تو آب سریع شرتم رو درمیارم.
‫چرا؟
‫پسر، شرت خیس باعث میشه عرق‌سوز بشم.
‫اونوقت باید اینجوری راه برم.
‫هی احمق، بعدش چیکار می‌کنی؟
‫شنا می‌کنم.
‫دقیقاً.
‫اگه تو اینجا شنا کنی،
‫سنگی هم که به پشتت بسته شده روی آب می‌مونه.
‫به‌طور خودکار، به‌طور خودکار.
‫درسته. سنگ اینجا رو آب می‌مونه،
‫و بانتی باتیا ما رو تو ارتش واناراها استخدام می‌کنه.
‫اوه! داداش، پسر،
‫من باید برای مغزت یه معبد بسازم و بپرستمش.
‫اولین نارگیل رو هم خودم می‌شکنم.
‫یالا.
‫برو. برو.
‫بپر.
‫یه سؤال دیگه.
‫- چیه؟ ‫- سنگ خیس سنگین‌تره یا سنگ خشک؟
‫واو!
‫اصلاً به این فکر نکرده بودم.
‫داداش، تو فکر کن.
‫تو راحت بشین و فکر کن.
‫- من زود برمی‌گردم. تو فکر کن. ‫- باشه.
‫بله.
‫حتی یه کلمه هم نباید عوض بشه.
‫داستان رو دقیقاً همون‌طور که بهت گفتم تعریف کن.
‫باشه.
‫بانسی.
‫خیلی خوش‌تیپ شدی، مرد.
‫دلم می‌خواد بخورمت.
‫وام بانکی برای رئیس پاسگاه شدن،
‫جای هند، قربان.
‫جای هند.
‫اوه، ماچار جی.
‫سلام، قربان.
‫چت شده؟
‫ببخشید، ببخشید.
‫یکی برای تو،
‫یکی هم برای بقیه.
‫۱۸ تا برای من
‫توی کمد.
‫برو!
‫ماچار.
‫خب، این چیه؟
‫- قربان. ‫- این چطوره؟
‫- قربان. ‫- شماها دارین کجا وارد میشین؟
‫قربان، ما باید یه شکایت گم‌شدن آدم ثبت می‌کردیم.
‫- کی؟ ‫- ممنون قربان.
‫بابام، قربان. سه روزه که نیومده خونه.
‫خیلی نگرانم، قربان.
‫اسمشو بگو.
‫- قربان... ‫- مینو تاکسی.
‫تو تاکسی می‌رونی.
‫نه این رو، من قبلاً می‌روندم، قربان.
‫همه جای شهر می‌روندم
‫و یه روز، بابای ایشون اومد و نشست تو تاکسیم
‫و، قربان، ما عاشق هم شدیم.
‫بعد همونجا نشستیم و با هم ازدواج کردیم.
‫و بعد، قربان، وقتی حامله بودم،
‫داشتیم می‌رفتیم بیمارستان. قربان، تو تاکسی،
‫و همون موقع،
‫مینو به دنیا اومد، برای همین، قربان، اسمشو گذاشتم مینو تاکسی.
‫یه نفس عمیق بکش.
‫اسم باباتو بگو.
‫قربان، رادشایام کاتوریا.
‫و یه ژاکت قهوه‌ای و شلوار مشکی پوشیده بود.
‫قدش پنج فوت و هشت اینچه.
‫پوست روشن، موهای مشکیِ جوگندمی،
‫و قربان، اون یه دستبند آهنی هم تو دستش بود.
‫- و قربان، ‫- روی تونیش،
‫یه خال سیاه هست.
‫ها؟
‫روی تونیش یه خال سیاه هست، قربان.
‫تونی، قربان.
‫- که اینطور. ‫- مگه حرف بدی زدم، قربان؟
‫اگه خجالت می‌کشین بنویسین تونی، لطفاً بنویسین ناف.
‫جفتشو بنویس. تونی، ناف.
‫هی، بس کن، داداش.
‫داری لاس می‌زنی؟
‫آره.
‫این جنازه رو کجا تحویل بدیم؟
‫قربان، قربان.
‫جنازه بیدار شد؟
‫قربان، جنازه.
‫جنازه.
‫مال کیه؟
‫نمی‌دونم، قربان، لطفاً برین ببینین.
‫- بریم. ‫- بیاین، قربان.
‫- ببخشید. ‫- بله، قربان.
‫- بیا. ‫- بله، قربان.
‫
‫ببینین، قربان.
‫تندتر راه برو.
‫ببینین، قربان.
‫زن‌داداش مینو،
‫تو اینجایی؟
‫عروس خونه ما پاشو تو پاسگاه پلیس نمیذاره.
‫بیا، خودم می‌رسونمت.
‫اون ممکنه دخترت باشه، اما عشق منه.
‫من قلب مینو رو دزدیدم، مگه نه؟
‫حتماً اومده در مورد همین شکایت کنه.
‫داداشِ پلیس، من آماده‌ام که تسلیم بشم.
‫اگه می‌خوای منو دار بزن.
‫برو مینو، سریع برو خونه و برام پنیر پاکورا درست کن.
‫من دو دقیقه‌ای اینو جمعش می‌کنم و برمی‌گردم، یالا، داداش.
‫کی این بادکنک رو راه داده تو؟
‫این نحس‌ها رو بردارین و بندازینشون بیرون.
‫سایه‌شون هم نباید رو پاسگاه پلیس بیفته.
‫- گمشین بیرون. ‫- شما می‌شناسینشون، درسته؟
‫کل کولو این نحس‌ها رو می‌شناسن، قربان.
‫هر جا که میرن، بدبختی پخش می‌کنن.
‫تعجب می‌کنم که شما نمی‌شناسینشون.
‫جنازه کجا پیدا شد؟
‫توی رودخونه.
‫شما دو تا تو رودخونه چیکار می‌کردین؟
‫داشتیم سنگ‌ها رو روی آب شناور می‌کردیم.
‫چیو شناور می‌کردین؟
‫سنگ؟
‫هی، بابات هم سنگ‌ها رو روی آب شناور می‌کرد.
‫نه فقط مال ما، بلکه پدرِ همه‌مون، شری رامچاندرا،
‫اون سنگ‌ها رو روی آب شناور کرد.
‫درود بر لرد رام.
‫هر بچه‌ای اینو می‌دونه. شما نمی‌دونین؟
‫کی تو رو پلیس کرده؟
‫اونا نحس‌های مکاری هستن، حرومزاده‌ها.
‫جفتشون دارن دروغ میگن، عوضی‌ها.
‫یه نفرو کشتن، آوردنش پاسگاه پلیس،
‫و خودشون هم اومدن شهادت بدن.
‫دارم بهتون میگم، قربان، یه رسوایی بزرگ به پا میشه.
‫قربان، ببینین،
‫جنازه یه ژاکت قهوه‌ای تنشه،
‫و موهای سرش هم جوگندمیه.
‫پوستش روشنه،
‫و فکر کنم قدش هم همون پنج و هشته، قربان.
‫و قربان، ببینین،
‫یه دستبند آهنی هم تو دستشه.
‫شلوارش هم باید مشکی باشه.
‫این باباته، مگه نه؟
‫نه قربان، شبیهش نیست.
‫قربان،
‫اگه می‌گید، دکمه‌های پیراهن جنازه رو باز کنم
‫و خال مشکی روی نافش رو چک کنم.
‫وایسا، وایسا، وایسا.
‫چرا خودکشی کردی؟
‫بحث‌های کوچیک که همیشه پیش میاد.
‫چیکار کردی؟
‫بیا پسرم. تو بیندی من رو بزن، من دیگه به چه دردم می‌خوره؟
‫و اینا رو هم بگیر،
‫النگوهام رو.
‫سعادت زناشوییم از بین رفت.
‫چرا خودکشی کردی؟
‫قربان،
‫یک ثانیه.
‫من...؟
‫یک ثانیه.
‫قربان،
‫می‌خوام مدرک بی‌گناهیم رو بهتون بدم.
‫باشه! آره، قانون مدرک می‌خواد.
‫بیا.
‫یه لحظه وایسا.
‫مینو، قانون کوره. چطوری می‌خواد مدرک رو ببینه؟
‫بانسی،
‫این آدم بی‌مصرف رو بنداز تو ماهیتابه قانون!
‫قربان،
‫تو اتاقتون دوربین مداربسته هست، مگه نه؟
‫قربان، می‌تونیم بریم بازداشتگاه، نه؟
‫تو بازداشتگاه دوربین مداربسته نیست.
‫درسته!
‫بیا.
‫مینو! مینو!
‫قربان، قربان، یه دقیقه به حرفم گوش بدید، قربان.
‫اینم بندازین بازداشتگاه.
‫- مینو! ‫- هی!
‫مینو جی،
‫با من ازدواج می‌کنی؟
‫- قربان. ‫- چقدر جهیزیه می‌دی؟
‫جهیزیه رو که طرف دختر می‌دن، مگه نه؟
‫نه، نه، نه، نه، اینجا ما رسم داریم جهیزیه بگیریم.
‫قربان، می‌تونم به پیشنهادتون فکر کنم.
‫فقط باید یه کار کوچیک برام انجام بدی.
‫مینو جی، خواسته‌‌ت برای من دستوره. بگو.
‫اصطلاحش اینه که «آرزوت برای من دستوره».
‫شاید، ولی از این به بعد، هرچی تو بگی همون می‌شه.
‫تو بگو.
‫قربان، منو از دست مردخای نجات بده.
‫انگار بابام مزرعه شاهدانه‌ش رو نابود کرده. افتاده دنبالم.
‫من از قبل یه میلیون پیش‌پرداخت گرفتم.
‫مادر پدر،
‫برادرِ طاووس. مردخای.
‫با اون درافتادی؟ می‌دونی اون کیه؟
‫- کیه؟ ‫- یه حیوون وحشیه.
‫مامور بازنشسته سازمان اطلاعات اسرائیل، موساده.
‫حالا، من کی‌ام که نجاتت بدم؟ حتی وزیر کشور هم نمی‌تونه نجاتت بده.
‫- قربان... ‫- بی‌سروصدا پولش رو دوبرابر کن
‫و بهش پس بده.
‫من باهاش حرف می‌زنم. ببینم از جونت می‌گذره یا نه.
‫قربان،
‫کل پولا رفته، درسته؟
‫اوه پسر.
‫نصفش رفت برای پرداخت وام بانکی بابا،
‫و با اون نصفه‌ش هم، یه موتور خریده شد.
‫قربان، لطفاً یه کاری کنید.
‫پس برو خودتو بنداز تو هیزم‌های خاکسپاری بابات.
‫چون من کی‌ام که بهت کمک کنم؟
‫پدرم، پدربزرگم، جدبزرگم،
‫جدِ جدم، هیچ‌کس نمی‌تونه نجاتت بده.
‫اون حرومزاده آلونکت رو با بازوکا نابود می‌کنه.
‫دیوونه شدی؟
‫رویام نابود شد.
‫حالا برو جهیزیه بگیر.
‫بیا، بانسی.
‫منو احمق فرض کردی.
‫رئیسم رو جادو کردی.
‫بانسی، من بیچاره بودم، رفیق. فقط به حرفم گوش بده.
‫اوه، جداً!
‫مجبورم نکن دهنم رو باز کنم.
‫باشه، اگه تو تله ننداخته بودمش،
‫تو کارت رو از دست می‌دادی و منم می‌رفتم زندان.
‫فهمیدی؟
‫احمق.
‫باشه، گوش کن. ببخشید.
‫خفه شو!
‫گوش کن.
‫ساکت باش.
‫چرا پدر مینو رو کشتی؟
‫قربان، اول شما به یکی از سوالای ما جواب بده.
‫یه اتاق، یه فیل، دو تا موز.
‫فیله یه موز رو خورد، اما اون یکی رو نخورد.
‫چرا؟
‫چون شکمش سیره.
‫یکیشون پلاستیکی بود.
‫این دیگه چیه؟
‫باشه، یکی دیگه، یکی دیگه، یکی دیگه.
‫مال من.
‫یه اتاق، یه فیل، دو تا موز.
‫فیله هیچ‌کدوم از موزا رو نخورد.
‫بگو چرا؟
‫ساده‌ست.
‫راحته.
‫این دفعه هر دو تا موز پلاستیکی بودن.
‫هر دو تا موز پلاستیکی نبودن.
‫فیله پلاستیکی بود.
‫هی، هی، هی، یکی دیگه، یکی دیگه، یکی دیگه.
‫آره، آره، یه آسونش.
‫آره، یه اتاق، یه فیل، دو تا موز.
‫فیله واقعیه، موزا هم واقعی هستن.
‫فیله بازم نخوردشون.
‫چرا؟
‫چون
‫فیله معده‌ش خرابه.
‫فیله تو تلویزیون بود
‫و موزا روی میز بودن.
‫چرا قتل انجام دادی؟
‫متهم
‫قربان!
‫قربان، شما می‌خواید ما قتل پدر مینو رو گردن بگیریم،
‫و خودت کل عمرت رو با مینو خوش بگذرونی، نه؟
‫شما اینو می‌خواید، قربان، درسته؟
‫درسته، درسته، درسته؟
‫داداش، این همون چیزیه که اون می‌خواد.
‫قربان، شما هرچی بگی، ما همون کارو می‌کنیم.
‫من حتی پیشنهاد می‌کنم، دو چهار تا پرونده الکی دیگه هم برامون بساز.
‫آره.
‫اوه، قربان، ما قبول می‌کنیم، مگه نه؟
‫قبول می‌کنیم.
‫ولی بعدش، هر اتفاقی برات بیفته...
‫چی می‌خواد بشه؟
‫اوه، بی‌خیال مرد، نمی‌تونی تحملش کنی.
‫اوه، منظورت چیه؟
‫منظورش اینه همون اتفاقی برات می‌افته
‫که قراره برای این پلیسه، شیشوپال، بیفته.
‫قراره چی بشه؟
‫ها؟
‫گناهکار.
‫چرا داری گریه می‌کنی؟
‫چطوری اینجوری فرار کرد؟
‫کی فرار کرد؟
‫همه چی نابود شد!
‫قربان،
‫دخترم از خونه فرار کرد.
‫- دو روز دیگه عروسیش بود. ‫- آره.
‫و با همون شیرینی‌پزی فرار کرد
‫که اومده بود برای عروسیش شیرینی بپزه.
‫۲۰۰ هزار روپیه پول نقد برداشت.
‫و پنج کیلو طلا. قربان.
‫همه چی نابود شد، قربان.
‫آبروی همه رفت.
‫شیشو.
‫پلیسه کل عمرش رشوه گرفت تا جهیزیه جمع کنه
‫برای عروسی دخترش.
‫شیرینی‌پزه جهیزیه رو برداشت و باهاش فرار کرد.
‫حساب اعمال بد تسویه شد، همین.
‫مردم بذر تاتوره می‌کارن،
‫و انتظار انبه دارن.
‫تخم بدی می‌کارن،
‫اما وقتی وقت تقاص پس دادن می‌رسه،
‫می‌رن تا طلا و نقره به عنوان رشوه به خدا تقدیم کنن.
‫تقدیم طلا کارساز نیست.
‫فقط با کاشتن بذر نیکی
‫محصول آرامش رشد می‌کنه.
‫دیپاک هنوز وقت هست،
‫توبه کن،
‫وگرنه عواقبش رو تحمل کن.
‫برادر.
‫برادر، من همه‌چی رو فهمیدم،
‫اما این تاتوره دیگه چیه؟
‫اوه، یه وقت که تنها بودیم برات توضیح می‌دم.
‫الان به نظر می‌رسه رئیس
‫لوپ‌لوپش افتاده.
‫لوپ‌لوپ.
‫وقتی یه قلب ترسیده از سینه می‌لغزه
‫و شروع می‌کنه تو باسن تپیدن،
‫به اون می‌گن لوپ‌لوپ.
‫اوه! قربان، اوه قربان، نگران نباشید.
‫کوزه گناه‌های شما هنوز پر نشده.
‫روزی که گناه‌هاتون سرریز بشه،
‫اون روز از همه طرف بهتون حمله می‌شه.
‫قربان.
‫قربان، اتاقتون آتیش گرفته.
‫قربان، فرار کنید، قربان.
‫گناهکار.
دانلود فیلم و سریال هندی از وبسایت و اپلیکیشن بهارات مووی www.Baharatmovie.com
‫همه پولا سوخت. بدبخت شدم.
‫حتماً شوکه شدین.
‫من از قبل می‌دونستم.
‫این نحسیه که تو طالعتون قرار دادید.
‫از موهاشون بکشین و بندازینشون تو ماشین.
‫من طالع اونا رو چک می‌کنم.
‫چیز واقعی کارمای توئه، عزیزم.
‫- چیز واقعی... ‫- برادرزن
‫بیا، برادرزن، بخور.
‫- چیز واقعی، بخور. ‫- فوفا!
‫آره، آره،
‫- اوه فوفا! ‫- اوه، آره!
‫فوفا!
‫چیزی که واقعا مهمه
‫کارمای توئه، عزیزم.
‫فوفا!
‫تو به من گفتی این دو تا رو تو تار توهم گیر بندازم.
‫خب، گیرشون انداختم.
‫حالا، در حالی که داشتم راهو و کتو رو گیر می‌نداختم، خودم گیر افتادم.
‫داستانم اصلاً جلو نمیره. ‫نمی‌دونم چی شد.
‫فکر کنم دچار قفل ذهنی نویسنده شدم.
‫- شاید. ‫- پس.
‫پس به کمکت نیاز دارم.
‫داستان خودته. ‫خودت بنویسش.
‫چیزی که واقعا مهمه کارمای توئه...
‫من، من می‌نویسمش.
‫اما یه نویسنده همکار مثل تو از کجا پیدا کنم؟
‫بیخیال شو، پسرم.
‫تو و داستانت نمی‌تونین چیزی که من می‌نویسم رو تحمل کنین.
‫تحملش می‌کنم.
‫حالا، لطفاً ادامه‌اش رو بنویس.
‫خوب فکر کن.
‫من سریع پیازداغشو زیاد می‌کنم.
‫می‌سوزیا.
‫یخ می‌ذارم روش.
‫لطفاً از نوشتن دست نکش.
‫من ازت خواستم بنویسی
‫و تو دفترچه رو بستی و هولش دادی طرف من.
‫چرا؟
‫برای چی این کارو کردی؟
‫حالا خود نویسنده میره و برای شخصیت توضیحش میده.
‫کسی که بفهمه نجات پیدا می‌کنه،
‫و کسی که نفهمه همون‌جا ایستاده پشیمون میشه.
‫چیزی که واقعا مهمه کارمای توئه، عزیزم.
‫امروز صبح هزار روپیه گازوئیل زدم.
‫چطوری تموم شد؟
‫گازوئیل تموم نشده.
‫نحسی‌ها شروع شدن.
‫بانسی، چرت و پرت نگو.
‫من به هیچ‌کدوم از اینا اعتقاد ندارم.
‫می‌تونی امتحان کنی و ببینی.
‫امتحان.
‫بیا پایین.
‫یالا، بیا پایین، ‫بیا پایین، هل بدیم.
‫هی، با تو نیستم که.
‫بیا پایین.
‫باشه.
‫بیا پایین.
‫برگرد بالا.
‫باشه.
‫بدبختی چیزی هستی؟
‫روانم رو به هم ریختی.
‫چنان می‌زنم وسط پیشونیت.
‫برات چشم سوم درست می‌کنم، پدرسوخته. ‫فهمیدی؟
‫شما دو تا کی هستین؟
‫سلام!
‫- تو کی هستی؟ ‫- ریسک‌تیکر.
‫من کینگ‌میکر هستم یعنی ریسک‌تیکر.
‫پادشاه رو گدا می‌کنم و گدا رو نخست‌وزیر.
‫هر جا برم، بازی‌ای که از قبل چیده شده رو خراب می‌کنم.
‫یه دونه می‌خوابونم تو گوشتا.
‫زندگیت به گند کشیده شده ‫بازم تکبر داری؟
‫چرا، عزیزم، چرا؟
‫کی راهو کتو رو نحس کرد؟
‫من.
‫کی باعث شد بانسی و مینو همدیگه رو ببینن؟
‫من.
‫کی باعث شد دیپاک مینو رو ببوسه؟
‫- کی؟ ‫- من، پس کی؟
‫من می‌تونم یه سگ رو به شیر تبدیل کنم و یه شیر رو به کرم.
‫بهم بگو،
‫می‌خوای یه شیر بشی
‫- یا زندگی یه کرم رو داشته باشی؟ ‫- هی، پیرمرد.
‫من از کرم و اینا سر درنمیارم،
‫اما اگه همین‌طوری به معما حرف زدن ادامه بدی،
‫یه جارو می‌کنم تو حلقت و تبدیلت می‌کنم به یه هلیکوپتر
‫هی دور خودت بچرخی.
‫حالا زود بگو چی درباره‌شون می‌دونی.
‫اینجا خیلی خفه‌کننده‌ست.
‫بیاین بیرون،
‫تو هوای آزاد براتون توضیح میدم. کل داستان رو براتون میگم.
‫بیاین.
‫داستان خیلی جالبیه.
‫اتفاقی که افتاد اینه.
‫روزی روزگاری...
‫این‌طوری شد که،
‫که ۲۰۰۰ سال پیش،
‫بعد از نبرد بین اسکندر و پوروس،
‫وقتی اسکندر داشت آماده میشد تا از هند برگرده،
‫فرمانده‌اش از رفتن باهاش امتناع کرد
‫و یه جایی همین‌جا تو مانالی موند.
‫اسکندر یه دفترچه سرنوشت عجیب‌غریب داشت
‫که توش سرنوشت خودش رو با دستای خودش می‌نوشت،
‫و به خاطر همین هم بر کل دنیا حکومت کرد.
‫اسکندر اون دفترچه رو به فرمانده‌اش داد.
‫حتی امروز هم، اون دفترچه زنده‌ست و پیش یه نویسنده‌ست
‫که اسمش چورو لال شارما است.
‫چورو لال شارما داستان رو نوشته، و این دو تا، راهو کتو،
‫قهرمانای همون داستانن.
‫- یعنی چی؟ ‫- یعنی چی؟
‫یعنی هر چی اون نویسنده تو داستان می‌نویسه،
‫میشه صدای درون جفتشون،
‫و این دو تا هر کاری که این صدا بهشون میگه رو انجام میدن.
‫به همون بیان، تو انگلیسی بهش میگن صدای ناخودآگاه.
‫ها!
‫این ساب اینسپکتور اینجا ایستاده،
‫این سابکانشس دیگه مال چه اداره‌ایه، داداش؟
‫اداره فوفالوژی.
‫ببخشید، عمو، یه دقیقه.
‫یعنی یکی دیگه صدا رو ضبط می‌کنه و می‌فرسته تو وجود ما؟
‫دقیقاً، فرزندم.
‫باشه، فرض کنیم یکی دیگه داره ضبط می‌کنه،
‫اما این صدا چطوری وارد وجود ما میشه؟
‫همون‌طوری که شیرینی وارد انبه میشه،
‫همون‌طوری که آب وارد ابرا میشه،
‫همون‌طوری که عطر وارد هوا میشه،
‫همون‌طوری که عشق وارد قلبا میشه.
‫هی، جنس خشک زدی؟
‫اگه باور نمی‌کنی، همین الان برو با چورو ملاقات کن
‫و اون دفترچه عجیب‌غریب رو ببین.
‫اون دفترچه تو کشوی میز کتابخونه‌اش نگهداری میشه.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫بهت که گفتم،
‫که اسکندر وقتی داشت می‌رفت اون دفترچه رو به فرمانده‌اش داد.
‫حتماً داده، ولی تو از کجا فهمیدی؟
‫چون اون فرمانده منم.
‫فرمانده، شما بشین رو ارابه من.
‫جلوی همه کتکت می‌زنما.
‫بیا. بیا.
‫بیا.
‫مادرچای قربان، حداقل به حرفم گوش بدین، لطفاً.
‫اسمم رو درست بگو.
‫مرده...
‫
‫نه.
‫بانسی،
‫کدوم گوری هستی؟
‫اون مادرچای افتاده دنبالم، می‌خواد منو بکشه، پسر.
‫نجاتم بده، لطفاً.
‫کاری که میگم رو بکن.
‫هیچ سؤالی نپرس.
‫ما دو تا به دنیا حکومت می‌کنیم.
‫یه نویسنده تو کاسول هست، چورو لال شارما.
‫اِ!
‫کیه؟
‫اِ! کیه؟
‫فوفا، تمام این مدت کجا بودی؟
‫بهت گفتم داستان رو بنویسی، مگه نه؟
‫ببین برات چی آوردم.
‫بیاین.
‫چرا اینو آوردی اینجا؟
‫راهو کتو.
‫نمی‌خواین پدرتون رو بغل کنین؟
‫بابا.
‫هی کتو، باباها واقعا این‌طورین؟
‫این‌جور باباها فدای بچه‌هاشون بشن، حاجی.
‫هی، تو گوگل سرچ کنی آشغال، عکس این بابا میاد بالا.
‫آقا، ما که پسرای تو نمیشیم.
‫مامان رو بیار.
‫کدوم مامان؟
‫آها، مامانِ دفترچه‌ای!
‫همونی که ما رو خلق کرده.
‫برو بیارش.
‫و فرمانده تنها نیومده.
‫کل ارتش هیماچال باهاشه.
‫بیا، سلاح منو بگیر.
‫لطفاً یکم با ملایمت ازش استفاده کن.
‫دفترچه کجاست؟
‫تو کی هستی و کدوم دفترچه؟
‫- یکی بخوابون تو گوشش. ‫- نه.
‫یکی بخوابونم تو گوشش؟
‫اون دفترچه، اون دفترچه، ‫من، من یادم رفته کجا گذاشتمش.
‫حالا، دومی!
‫دومی؟ تقلب کردین که.
‫من... من...
‫میارمش.
‫نیار.
‫بیا بریم برداریمش.
‫این‌طوری زل نزن.
‫تعجب نکن.
‫من همه دستم رو رو کردم.
‫حالا داستان به یه پیچش رسیده.
‫با پیازداغ زیاد، لنگ در هوا.
‫حالا حسابی سرگرم میشیم.
‫ازت متنفرم.
‫دوستت دارم.
‫فوفا.
‫مامان؟
‫مامان اونجاست.
‫برو، برو، برو، برو.
‫ای بابا، نویسنده، یکم احترام بذار.
‫زود باش، نویسنده.
‫بیا دیگه، دفترچه رو بردار.
‫بردارش، بردارش.
‫بازش کن.
‫بگیر، پسر.
‫دفترچه‌ام کجاست؟
‫دزدیدنش.
‫مگه نه، بانسی؟
‫هان؟
‫دزدیدنش.
‫کسی ندزدیدتش، قایمش کرده.
‫آره همین کارو کرده.
‫بگردین.
‫یه دیقه وایسا.
‫چه‌شکلیه؟
‫خوشگله.
‫دراز و پهن.
‫با حروف طلایی روش نوشته شده.
‫داستان‌های عجیب غریب.
‫- داستان‌های عجیب غریب. ‫- بگردین.
‫بگردین.
‫بگرد، بگرد.
‫داستان عجیب غریب.
‫جلد، جلدش، جلدش چه رنگیه؟
‫طلایی.
‫هی، کجاست پس؟
‫- پیداش کردم، پیداش کردم، پیداش کردم، پیداش کردم. ‫- پیداش کردم.
‫نه، نه، نه، نه.
‫بگردین.
‫قربان.
‫قبلاً دو تا بودن،
‫و الان شدن چهار تا،
‫و الان هر چهارتاشون دارن شما رو همون...
‫همون کلمه‌ای فرض می‌کنن که حتی نمی‌تونم بهتون بگم.
‫ولی اولش «چو» داره و آخرش «یا».
‫وسطش هم یه «ت» داره.
‫همونو میگم.
‫این دو تا رو دیوونه‌ی زنجیره‌ای اعلام کن و پرونده رو ببند.
‫اگه هرکدومشون دوباره آفتابی شدن، بهشون شلیک کن. شیرفهم شد؟
‫پاشو وایسا.
‫کی دفترخاطراتم رو دزدید؟
‫کی دفترخاطراتم رو دزدید، فوفا؟
‫به نظر چرندِ محض میاد.
‫یعنی هر اتفاقی که از وقتی با راهو کتو آشنا شدم تو زندگیم افتاده،
‫اون نویسنده باعث و بانیش بوده.
‫راهو، کتو قهرمانان، و منم نقش منفی‌ام.
‫حالا می‌فهمم،
‫یه مرد داشت می‌نوشتش، مگه نه؟
‫دقیقاً همین رو واسه داستان یه زن هم می‌نویسه.
‫چه کارایی که مجبورم کرد بکنم، پسر.
‫عقلم میگه اینا همه‌ش چرنده،
‫ولی دلم میگه حقیقته.
‫داری به چی فکر می‌کنی؟
‫دارم فکر می‌کنم. ‫بیا از اول شروع کنیم.
‫بیا یه داستان جدید واسه خودمون بنویسیم.
‫من میشم نخست وزیر،
‫تو میشی وزیر کشور.
‫ما رو کشور حکومت می‌کنیم.
‫چی!
‫آره، ما حکومت می‌کنیم.
‫به همین کشکیه؟
‫صفحه اول دفترخاطرات رو باز کن و ببین.
‫چیه؟
‫قوانین داستان.
‫آره.
‫قانون اول.
‫هیچ داستان جدیدی نمی‌تونه شروع بشه
‫بدون اینکه داستانی که قبلاً شروع شده رو تموم کنی.
‫قانون دوم:
‫داستان فقط و فقط از طریق قهرمان می‌تونه جلو بره.
‫قانون سوم:
‫چیزی که نوشته شده رو هیچ‌کس نمی‌تونه پاک کنه.
‫خب حالا چی میشه؟
‫حالا چی؟
‫حالا هرج‌ومرج میشه، می‌خواستی چی بشه؟
‫پس می‌خوای چیکار کنی؟
‫چهار خط می‌نویسم
‫و تمام دشمنا نابود میشن.
‫مادرچای گدا میشه،
‫قهرمان هم برده میشه.
‫من میشم ملکه حشیش.
‫و تو، معشوقه‌م.
‫معشوقه؟
‫تو خیلی نویسنده درب و داغونی هستی، پسر. ‫آره، خدای من.
‫یه نویسنده قهرمانشو تبدیل به یه ابرانسان می‌کنه.
‫کارایی که قهرمانشون می‌کنه.
‫از دهنش آتیش میده بیرون،
‫رو آب راه میره،
‫تو هوا پرواز می‌کنه، پسر.
‫دقیقاً!
‫و تو ما رو چی فرض کردی؟
‫نحس.
‫اگه قرار بود سرنوشت ما رو بنویسی،
‫باید ۱۰۰-۲۰۰ کرور روپیه تو طالعمون می‌نوشتی.
‫اگه می‌خواستی فساد رو از هیماچال پاک کنی،
‫باید ما رو رئیس پلیس می‌کردی.
‫- سروزیر. ‫- آره.
‫این صندلی‌ها خودشون ریشه فسادن.
‫فکر کن، اگه منم شما رو همون می‌کردم،
‫دیگه چه فرقی می‌کرد؟
‫تاریخ شاهده.
‫همه قهرمانای دنیای امروز
‫یه زمانی تو سری خور بودن.
‫مهاتما گاندی جی،
‫باگات سینگ جی،
‫آمیتاب باچان جی،
‫شاهرخ خان جی،
‫چارلی چاپلین جی،
‫بروس لی جی.
‫هی، اونا هم سرنوشتشون رو با دستای خودشون نوشتن.
‫این‌کارو کردن، مگه نه؟
‫هی، اونا می‌تونستن بنویسن، ما نمی‌تونیم،
‫چون سرنوشتشون تو دستای خودشونه،
‫و سرنوشت ما قبلاً تو دستای تو بود.
‫حالا نمی‌دونم تو دستای کیه.
‫جداً ترسیدم پسر.
‫نمی‌دونم الان داره چه چیزایی تو سرنوشتمون می‌نویسه.
‫نمی‌دونم الان مجبورمون می‌کنه چه کارایی بکنیم.
‫راهو بلند میشه،
‫و میره سمت کتو،
‫نگاه می‌کنه
‫تو چشمای کتو،
‫و میگه.
‫کتو عزیزم.
‫درباره من چی فکر می‌کنی؟
‫این خر با قیافه خرگوش تو بدن انسان چیکار می‌کنه؟
‫درباره اون حرف نمی‌زنم،
‫دارم راجع به خودم حرف می‌زنم.
‫وقتی برای اولین بار منو دیدی،
‫چه حسی بهت دست داد؟
‫حس کردم می‌خوام بالا بیارم.
‫گاز زد به مغزم. ‫فهمیدی؟
‫دکتر بهم گفت از این بیماری دوری کنم. برو عقب.
‫می‌دونی؟
‫هروقت از هر خیابونی رد میشم،
‫پسرا برمی‌گردن و نگاهم می‌کنن،
‫و بعد تویی،
‫که حتی یه نگاه هم نمی‌کنی.
‫هروقت که می‌بینمش،
‫این احمقِ بادکرده داره بهم نخ میده
‫و هی ول‌کنم نیست و میگه «مینو، مینو».
‫دلم می‌خواد یه انگشت بهش بزنم و بترکونمش.
‫اوه هو هو! مینو تاکسی.
‫ببخشید.
‫- می‌تونم بیام تو بدنت؟ ‫- نه.
‫- می‌تونم بیام تو. ‫- نه.
‫- نه.
‫مینو. مینو. مینو. ‫مینو. مینو. مینو...
‫خواهش می‌کنم، التماست می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم تنهام نذار، مینو، خواهش می‌کنم.
‫من، من، من قسم می‌خورم، هر روز حموم می‌کنم.
‫هر روز واست خوراکی میارم.
‫خواهش می‌کنم تنهام نذار پسر.
‫برو گمشو، من تو بدنت نمی‌مونم، برو اول یه حموم بکن.
‫بیا، تازه دهنتم بوی موش مرده میده.
‫اول برو با اسید مسواک بزن و برگرد، بعدش فکرامو می‌کنم.
‫مینو، مینو.
‫مینو، تو زود بیا بیرون.
‫زود بیا بیرون.
‫تا سه می‌شمرم،
‫وگرنه در رو می‌شکنم و میام تو.
‫زود بیا بیرون.
‫چرا جنازه بابام رو از آب کشیدی بیرون؟
‫چرا اون جنازه رو بردی اداره پلیس؟
‫مینو شروع کرد تو دفترخاطرات نوشتن.
‫از اینجا برو گمشو.
‫از اینجا برو گمشو بچه! یالا برو.
‫برو نویسنده هم‌نوع خودت رو بزن.
‫تو داشتی داستان منو می‌نوشتی، مگه نه؟
‫زدی بابامو کشتی.
‫باعث شدی میلیون‌ها روپیه ضرر کنم.
‫مادرچای به خاطر تو تشنه به خونمه.
‫باهات تسویه حساب می‌کنم.
‫۷.۵ میلیون روپیه‌ام رو رد کن بیاد.
‫مینو...
‫داری از تو بدن کتو حرف می‌زنی؟
‫آره، همون‌طور که می‌گفتی. ‫از درون این دو تا.
‫کی؟
‫- از تو بدن این دو تا. ‫- گمشو.
‫کتو
‫هی، فرار کن، فرار کن. ‫تا کجا می‌خوای فرار کنی؟
‫هی، یه روز همه‌تون گیر میفتین.
‫عزیزای دل من. ‫شیرینی‌های من.
‫فرار کن مرد.
‫هی، فرار کن عشقم.
‫هی، مینو. مینو.
‫کتو. کتو. کتو.
‫- چیه؟ ‫- داداش مینو، داداش مینو.
‫ما که مجرم نیستیم، هستیم؟
‫چرا می‌زنی؟
‫کدوم رفیق؟
‫کدوم داداش؟
‫از اینجا برو گمشو، ای روح! ‫طوفان تو راهه!
‫کتو.
‫برو گمشو.
‫هی، برو.
‫وای پسر، من باهات بازی نمی‌کنم.
‫دیوونه شدی؟
‫بدو.
‫ویلام رو از چنگم درآوردن.
‫دفترخاطراتم دزدیده شد.
‫همه‌چی تقصیر توئه.
‫هر اتفاقی که بیفته، ‫هر اتفاقی که قراره بیفته،
‫از قبل همه‌ش نوشته شده.
‫پسر، سخنرانی کردن رو تمومش کن.
‫نابود شدم.
‫ببین، تو ۲۰ سال گذشته از خونه‌ات پاتو بیرون نذاشتی.
‫افکارت متوقف شدن.
‫دیگه چیزی حس نمی‌کنی.
‫از یه ذهن راکد فقط داستان‌های خسته‌کننده و تکراری درمیاد.
‫تو زندگی به اطرافت نگاه کن و خوب گوش بده.
‫طبیعت داره داستان‌های جدید و تازه‌ای رو روایت می‌کنه.
‫مثل آب باش... آب.
‫سفر از یخچال‌های طبیعی تا دریا رو کامل کن، عزیزم.
‫یه گنجینه از داستان‌های شناور پیدا می‌کنی.
‫برو.
‫آب بردار.
‫تبدیل به آب شو.
‫کتو،
‫سلام.
‫من این نویسنده‌ی چورو، مینو رو درک می‌کنم.
‫اما راهو؟
‫چرا مجبورم کردی راهو رو بزنم؟
‫راهو.
‫راهو برام هیچ فایده‌ای نداره، پسر.
‫فکر کردم تو صحنه‌ی بعدی می‌کشمش.
‫هوی!
‫اگه حتی یه تار مو از سر داداشم کم بشه،
‫پوستتو می‌کنم، باهاش طبل درست می‌کنم،
‫و صبح و شب می‌کوبم روش. فهمیدی؟
‫تو مهره‌ی منی.
‫اگه به حرفم گوش بدی، تو ناز و نعمت زندگی می‌کنی.
‫بهت قول میدم.
‫اگه گوش ندم چی؟
‫چاره‌ای نداری، قهرمان.
‫مسیر شخصیت تو نوشته شده.
‫باید دقیقاً همون کاری رو بکنی که مینوی من نوشته.
‫یه معجزه می‌بینی.
‫جادو.
‫حالا کفشمو برمی‌داری و دو بار می‌کوبی تو سر خودت.
‫چی؟
‫خنده‌داره؟
‫کفشو بردار.
‫اوه!
‫بدون اراده‌ام،
‫دستم کوبید تو سرم
‫با یه کفش.
‫آفرین، کفش‌ها. آفرین.
‫آره، می‌تونی انجامش بدی.
‫می‌خوایش؟
‫دیوونه شدی؟
‫کتو، مسئله اینه که...
‫اگه تسلیم شرایط نشی،
‫کل زندگیت با خودت می‌جنگی.
‫چون چیزی که من نوشتم همونیه که قراره اتفاق بیفته.
‫گوش کن.
‫ازت یه سوپرمن می‌سازم.
‫فقط پول گیرت میاد و تو ناز و نعمت مطلق زندگی می‌کنی.
‫و اگه این کارو نکنی،
‫کارِ راهو تمومه.
‫پای راهو رو وسط نکش.
‫فقط ولش کن بره.
‫برو، راهو رو آزاد کردم.
‫برو برای آخرین بار ببینش.
‫انجام دادن کارها بی‌هیچ دلیلی
‫نصفش مال تو، نصفش مال من
‫جنگیدن بدون هیچ هدفی
‫نصفش مال تو، نصفش مال من
‫ما همونیم، دنیا جدیده
‫لحظه همونه، روز جدیده
‫تو همونی، هر جا که بری
‫خونه همونه، در جدیده
‫حرفی زده نمیشه، اما
‫احساس همونه
‫دوست ممکنه هر جایی باشه
‫اما رفاقت همین جاست
‫یادم نمیاد چرا
‫اما خاطره همونه
‫دوست ممکنه هر جایی باشه
‫اما رفاقت همین جاست
‫حرفی زده نمیشه، اما
‫احساس همونه
‫دوست ممکنه هر جایی باشه
‫- اما رفاقت همین جاست
‫یادم نمیاد چرا
‫اما خاطره همونه
‫دوست ممکنه هر جایی باشه
‫اما رفاقت همین جاست
" بهارات مووی " Baharatmovie
‫برو کنار.
‫نکن، مرد.
‫مگه برادر نیستی؟
‫برادر؟
‫کدوم دوست؟ کدوم برادر؟
‫گمشو از اینجا، جن! طوفان اومده!
‫دیوونه شدی؟
‫من دیوونه شدم؟
‫نه، نه، نه! با دمپایی نه!
‫کافیه!
‫چرا رفتی؟
‫بسه دیگه!
‫لطفاً ازم دور نشو.
‫دلم نمی‌خواد بدون تو زندگی کنم.
‫فرار کن، راهو.
‫از هیماچال برو و فرار کن، داداش.
‫نمی‌دونم الان می‌خواد مجبورم کنه چه کارایی بکنم، پسر.
‫اون دوست‌دخترمه.
‫چرا باید مجبورت کنه کاری کنی؟
‫کتو، اون در واقع مثل مادرت می‌مونه.
‫احمق.
‫چرا نمی‌فهمی داداش، جونت تو خطره.
‫ناامید نشو، پسر.
‫وقتی با مینوی خودم عروسی کنم،
‫اونوقت جفتمون براش غذا می‌پزیم.
‫من خمیر درست می‌کنم و براش روتی می‌پزم.
‫تو هم سبزیجات درست کن و براش سالاد خرد کن.
‫ببین داداش، بختمون باز میشه.
‫هی، احمق!
‫اگه مینو روتی‌ها رو بخوره،
‫چطوری بخت ما باز میشه؟
‫خیلی ساده‌ای، پسر.
‫تو قانون طبیعت رو نمی‌فهمی.
‫ببین، اگه اون غذای خوب بخوره،
‫خوشحال میشه.
‫و خودت می‌دونی،
‫بخت خونه‌ای که خانم‌هاش خوشحال باشن،
‫خود به خود باز میشه.
‫مغزت عیب داره، ولی ارزش‌هات خوبن.
‫متاسفم.
‫مینو.
‫هر چقدر دلت می‌خواد مجبورم کن کارای بد بکنم.
‫حالا می‌بینم.
‫نگران نباش داداش.
‫به محض اینکه فرصت گیرم بیاد، تو رو هم یواشکی برمی‌گردونم تو داستان.
‫فهمیدی؟
‫تا اون موقع صبر کن.
‫باشه.
‫مراقب خودت باش داداش.
‫برو.
‫بانسی،
‫خوابی؟
‫آره.
‫بانسی،
‫سردمه. یه کاری کن.
‫بیا، پتوی منو بگیر.
‫پس تو چی می‌ندازی روت؟
‫من دستامو می‌ذارم بین زانوهام و می‌خوابم.
‫بانسی.
‫تو رو خدا بیا زیر پتوی من. از سرما می‌میرم، لطفاً.
‫و اگه من بیام زیر پتوی تو، از گرما می‌میرم.
‫لطفاً.
‫بانسی.
‫تو برو. داداش، تو نمی‌تونی از پسش بربیای.
‫قلب تپنده‌ات تیکه‌تیکه میشه.
‫تو فقط از دور گنده‌گوزی می‌کنی. فهمیدی؟
‫پتو رو هم ببر.
‫و از اینجا گمشو.
‫احمق. حالمو گرفتی.
‫من گیر افتادم، مینو.
‫نه می‌تونم ازت دور بشم، نه می‌تونم بهت نزدیک بشم.
‫نظرت چیه به جای شب زفاف، راکشاباندان بگیریم؟
‫ببین، من نمی‌تونم پدر بچه‌هات بشم.
‫ولی قطعاً می‌تونم یه داییِ خوب بشم.
‫عاشق میشه برادر.
‫هی، اگه من همچین برادری بشم،
‫میگی که یه برادر درجه یک شدی.
‫و من یه شوهرخواری پیدا می‌کنم...
‫که تو کل هیماچال هیچ‌کس لنگه‌شو نداشته باشه.
‫شوهرخواری مثل شوهرخوار من.
‫همه‌ی اهل محل داد می‌زنن.
‫هی، شوهرخوارِ بانسی داره رد میشه.
‫- یکم چای بخور. ‫- حرفت تموم شد؟
‫بازم هست؟
‫نه، تموم شد.
‫- الو! ‫- سلام مینو جی، حالت چطوره؟
‫امروز میای؟
‫حالم خیلی توپه.
‫من نیستم.
‫یالا، قطع کن.
‫اوه، پس بذار من سر حالت بیارم.
‫بهت گفتم حوصله ندارم. قطع کن.
‫ببین، بهش فکر کن.
‫پدرت به قتل رسید.
‫من رئیس پاسگاهم.
‫پس اگه نیای، تیم پلیسم میاد.
‫موهاتو می‌کشن و می‌برنت.
‫واقعاً؟
‫باشه.
‫اون‌وقت تیم منم میاد،
‫و روحتو از بدنت می‌کشه بیرون.
‫فهمیدم. قطع کن.
‫احمق!
‫یه توهین خیلی بزرگ کرد.
‫شال رو بیار.
‫زود باش.
‫- برقص. ‫- باز هم امروز. می‌رقصم.
‫آره، یالا.
‫تو رئیس پاسگاه میشی.
‫- تو. ‫- من؟
‫آره. ‫دلت می‌خواد؟
‫آره. اگه تو بگی، میشم.
‫یک تیر،
‫دو نشون.
‫کتو تایگر.
‫برو.
‫داداش بانسی،
‫برو دستاتو بذار ‫لای زانوهات و بخواب.
‫احمق!
‫ناراحت شد.
‫برو بروس لی من.
‫همه‌شون رو داغون کن.
‫بهم بگو دقیقا باید چیکار کنم؟
‫چیکار کنی؟
‫اون صدای درونت ‫بهت میگه.
‫فقط بهش گوش کن.
‫اوه نه، نه.
‫من دیگه به صدای درونم ‫گوش نمیدم.
‫خیلی گیجم می‌کنه.
‫تو صدای درون خودت رو نمی‌شنوی.
‫فقط صدای منو می‌شنوی.
‫فقط بهش گوش کن.
‫ازت یه سوپرمن می‌سازم. ‫فهمیدی؟
‫برو دیگه.
‫هر چی آبجی مینو میگه رو، ‫بی‌سروصدا انجام بده.
‫و الکی سعی نکن ‫ادای شوهرخواهر منو دربیاری.
‫یالا، گمشو.
‫- هوم. ‫- هوم نه، آقا.
‫تمومش کن.
‫دارم میرم.
‫چای ۱۵۰،
‫قهوه ۲۵۰،
‫پاپ‌کورن ۴۵۰؟ پاپ‌کورن!!!
‫اینجا کافه‌ست یا سینما؟
‫فوفا،
‫بیا فقط آب بخوریم و بریم.
‫دو تا قهوه و دو تا پاپ‌کورن سفارش بده.
‫قهرمان داره وارد میشه.
‫آره.
‫اگه اسمشو اشتباه تلفظ کنی، ‫عصبانی میشه.
‫تو بگو.
‫بهش بگو مادر چای.
‫چای.
‫یه...
‫چای داغ.
‫بشین.
‫چاییت میاد.
‫بدبخت، من تو رو نفرستادم ‫اونجا چای بخوری.
‫چای رو ول کن، بزن تو گوشش،
‫اونقدر محکم بزنش که صداش ‫به گوش منم برسه، فهمیدی؟
‫ای صدای درون.
‫راستشو بگو، ‫چرا داری منو گیج می‌کنی؟
‫باید بزنم تو گوشش ‫یا بگم مادر چای؟
‫وای، بزن تو گوشش، بزن تو گوشش.
‫اوه هو.
‫مادر پدر.
‫عجب پیچش شیرینی ‫به این قضیه دادی.
‫فوفا، ولی اسم این فیلمو بهم نگفتی.
‫آره، راضیا گیر اراذل افتاد.
‫بانسی، تو فقط تماشا کن.
‫هر چی مال این مادر چای هست رو ‫بالا می‌کشم.
‫کتوی من الان داره حسابی کتکش می‌زنه.
‫بعد از ویلا، ‫نون‌وایی هم مال من میشه.
‫کتو؟
‫- مینو، کتو؟ ‫- چی؟
‫هی، کتو!
‫بیا، بریم.
‫یالا، بیا بریم. یالا.
‫بانسی!
‫این چطوری اتفاق افتاد، پسر؟
‫من اصلاً اینو ننوشتم.
‫دفترچه خاطرات اشتباه کرده؟
‫هی آشپزخونه‌ی مدرن،
‫ببین چطور از همه طرف توت کارد ‫و چنگال فرو رفته، دردت نمیاد؟
‫اوه، دردم میاد ولی به روی خودم نمیارم.
‫هی، تو که حتی خونریزی هم نداری.
‫اوه، خون از کجا بیاد؟
‫اون خواهر جادوگرت همه‌ی خونم رو مکیده.
‫هی، نکنه از تو توخالی هستی؟
‫توخالی نه، بی‌دندون.
‫اون کل نقشه رو خراب کرد.
‫رفت اسرائیلیه رو بکشه، ‫ولی آخرش خودش کتک خورد.
‫تو قهرمان نیستی،
‫حتی به درد ‫کمدین شدن هم نمی‌خوری.
‫بانسی!
‫هی، دیوونه شدی پلیس؟
‫ها؟
‫شلوارو سوراخ کردی.
‫هی، من اینو از راهو قرض گرفتم.
‫بدجوری دهنمو سرویس می‌کنه.
‫مگه از چراغ ‫جادو اومدی بیرون، داداش؟
‫تو عجایب هشتم جهانی.
‫جنی، روحی، شبحی؟
‫تو چی هستی، داداش؟ بگو بهم.
‫ببین داداش،
‫خوب گوش کن ببین چی میگم.
‫دیگه تکرارش نمی‌کنم.
‫ببین مینو،
‫تو داری داستان منو می‌نویسی
‫ولی نتونستی شخصیتم ‫رو درک کنی.
‫راهو کتو، ‫ما دو تا بدنیم با یه روح.
‫ما بدون همدیگه نمی‌تونیم کاری بکنیم.
‫اگه اون سره، ‫من بدم. فهمیدی؟
‫هی، من اونجا مثل یه مرغ ‫سرکنده داشتم می‌جنگیدم.
‫بهم اعتماد کن.
‫جفتمون رو با هم بفرست.
‫اون‌وقت معجزه رو ببین.
‫قانون دوم داستان،
‫داستان بدون این دو تا ‫نمی‌تونه بره جلو.
‫اوه.
‫راهو.
‫هی، راهو.
‫این چه نشانیه که زدی به خودت؟
‫این نشان نیست،
‫دعای خیر الهه مادر ‫رو با خودم آوردم.
‫حالا تماشا کن، ‫همه‌ی شیاطین رو نابود می‌کنم.
‫تموم شد؟
‫خوب حفظش کن.
‫حتی یه دیالوگ هم ‫نباید جابه‌جا بشه.
‫باشه، فهمیدی؟
‫فهمیدم،
‫ولی تو کی عشق منو می‌فهمی؟
‫اگه فهمیده بودی،
‫الان بچه‌مون داشت ‫تو بغلت بازی می‌کرد.
‫مینو.
‫تو خیلی بدی.
‫احمق.
‫با هزار بدبختی برگردوندمت ‫تو داستان.
‫بعداً می‌تونی مادرش کنی.
‫اول حواست به مامان خودت باشه.
‫ببین، دفترچه خیلی نزدیکه.
‫حالا فقط هر چی میگه رو انجام بده.
‫دفترچه خیلی نزدیکه،
‫نمی‌تونم ببینمش.
‫مینو خیلی بدجنسه، داداش.
‫داره می‌نویسه و روی ‫تیکه‌های کاغذ میده دستمون.
‫حتماً اون دفترچه رو ‫یه جایی قایم کرده.
‫- یالا. ‫- یالا.
‫بیا موردکای رو تبدیل به جوجه کنیم.
‫تایم استراحت زیادی طولانی نشده؟
‫اونجا رو ببین.
‫وایسا، وایسا، ‫همونجا وایسا!
‫آهای، موردکای
‫وایسا بچه جون، فقط وایسا.
‫یه چیزی رو تو کله‌ت فرو می‌کنم.
‫چنان می‌زنم پس کله‌ت.
‫که تو گل بغلتی.
‫استخوناتو خرد می‌کنم، ‫و می‌شونمت روی قاطر.
‫پشت سر هم می‌زنمت
‫تا هوش از سرت بپره
‫اونایی که زانو می‌زنن و التماس می‌کنن ‫معمولاً جرأت جنگیدن ندارن.
‫گله‌ی شغال‌ها هیچ‌وقت یه شیر رو نمی‌کشه.
‫ای شیر، غرش کن و سینه ‫دشمنانت رو بشکاف.
‫بذار روحشون بلرزه، ‫خون دشمنان رو بیرون بکش.
‫ای شیر، غرش کن و سینه ‫دشمنانت رو بشکاف.
‫بذار روحشون بلرزه، ‫خون دشمنان رو بیرون بکش.
‫محکم ضربه بزن، پاره‌شون کن، ‫و سر دشمنان رو خرد کن.
‫ای شیر، غرش کن و سینه ‫دشمنانت رو بشکاف.
‫وایسا، وایسا، ‫همونجا وایسا!
‫آهای، موردکای
‫با اون چشمای چپت ‫بهم نگاه نکن، پسر.
‫چشمت رو درمیارم.
‫واسه من فاز موگامبو برداشتی،
‫دنده‌هاتو می‌شکنم.
‫دارم هی سعی می‌کنم ‫اینو بهت بفهمونم.
‫بچه، راهتو کج کن.
‫وگرنه، ‫میام رو سینه‌ت
‫و به زور بانگرا می‌رقصم.
‫پایه‌ی این دنیایی که ‫ساختی رو نابود می‌کنم.
‫یه چوب برمی‌دارم و با تمام توانم ‫کله‌تو می‌شکافم.
‫امروز، بچه، جوری می‌زنمت ‫که مثل یه طاووس بشی.
‫شیر غرش می‌کنه، ابرها می‌غرن، ‫الان همه‌چی اتفاق میفته.
‫ای شیر، غرش کن و سینه ‫دشمنانت رو بشکاف.
‫بذار روحشون بلرزه، خون ‫دشمنان رو بیرون بکش.
‫محکم ضربه بزن، پاره‌شون کن، ‫و سر دشمنان رو خرد کن.
‫ای شیر، غرش کن و سینه ‫دشمنانت رو بشکاف.
‫وایسا، وایسا، ‫همونجا وایسا!
‫تو هم همینطور، توله‌سگ.
‫کتو.
‫کارت فوق‌العاده بود، پسر.
‫- مرسی. ‫- مینو.
‫مگه رو سینه‌م خار دراومده؟
‫نصف کارو من کردم. ‫نصف این بغل هم مال منه.
‫این بغل کامله، رفیق.
‫یه بغل کامل گیرت میاد. بیا.
‫مرسی.
‫پسر، چطوری این مادر چای رو لت‌وپار کردین.
‫اوف،
‫یه خواهر، دو تا شوهرخواهر.
‫مردم از پس یه دونه شوهرخواهر برنمیان. ‫من چطوری از پس دو تا بربیام؟
‫شوهرخواهر سولو.
‫این، شوهرخواهرته.
‫- پسرم، سرتو خم کن. ‫- هان.
‫یه خار دراومد.
‫کل کاکتوس هنوز مونده ‫که دربیاد.
‫- باشه بانسی. ‫- بله.
‫صحنه‌ی بعدی رو براشون بخون.
‫صحنه‌ی شماره چهار.
‫راهو و کتو رفتن بازار.
‫دیپاک رو نابود کردن.
‫گوش کن،
‫- گوش کن. ‫- چیه؟
‫پاشو. یکی بیرون اومده.
‫بگو تو ایستگاه منو ببینن.
‫بهش گفتم.
‫ولی گفت کادو آورده.
‫هی، شماها اینجا چیکار می‌کنین؟
‫و بابا، کی اینا رو راه داده تو؟
‫همونجا وایسا.
‫دنده‌هات رو می‌شکنم ‫می‌ذارم رو شونه‌ت.
‫اگه شر به پا کنی
‫بهت شلیک می‌کنم. کثافت،
‫قربان، قربان، ما دیگه ‫کارای جادو جنبل نمی‌کنیم.
‫حالا فیلم‌ساز شدیم.
‫یه فیلم زندگینامه‌ای از شما ساختیم،
‫و اومدیم تا تیزرش رو ‫با دستای مبارک شما افتتاح کنیم.
‫گفتیم اول بله رو از شما بگیریم
‫قبل از اینکه بذاریمش تو شبکه‌های اجتماعی.
‫هی پسر، اسم فیلم رو ‫به قربان نگفتی.
‫چوب صندل مفته، ‫پس حسابی بمالش.
‫هی، این چه اسم چرت‌وپرتيه؟
‫ببین. اسما بر اساس ‫کارا انتخاب میشن.
‫حالا ببین، تو تمام عمرت ‫رشوه گرفتی.
‫حالا نوبت توئه که عذاب بکشی.
‫هی.
‫تقدیم می‌کنیم، محصول هیجان‌انگیز ‫راهو و کتو
‫چوب صندل مفته، ‫پس حسابی بمالش.
‫این مزخرفات چیه؟
‫هی قربان، حداقل یه تعظیم بکن.
‫برو، برو درست تعظیم کن. ‫گمشید بیرون.
‫- به مامان و بابا میگم. ‫- هی داداش، داداش، یه دقیقه.
‫- این تو؟ ‫- آره.
‫- بابا، منم می‌خوام ببینم. ‫- پسرم، تو اونجا بشین.
‫- تو اونجا بشین. ‫- بابا، توروخدا.
‫برو، اونجا بشین.
‫هی بازرس، این چه حرفیه می‌زنی؟
‫بذار بچه فیلمت رو ببینه.
‫داری چرت‌وپرت میگی. ‫حالا اینو بهم بگو، بازرس،
‫اگه یه پسر، با دیدن فیلمای باباش ‫الهام نگیره،
‫پس کی بهش الهام بده؟
‫اگه دستاوردهای باباش رو ‫نبینه،
‫پس مال کی رو ببینه؟
‫شماها چی می‌خواین؟
‫قربان، قبلاً هم بهتون گفتیم،
‫روزی که گناهانتون سرریز بشه.
‫اون روز میایم و ‫از همه طرف لت‌وپارتون می‌کنیم.
‫داداش، لطفاً گوش کن.
‫کتو.
‫لو... لو... لوپ‌لوپ؟
‫- حالا گرفتی؟ ‫- دقیقاً.
‫منم می‌خوام حسش کنم، پسر.
‫یه روز دیگه کاری می‌کنم حسش کنی.
‫- می‌تونستم از درون حسش کنم. ‫- آره.
‫- یه همچین حسی داره، رفیق. ‫- داداش، چیکار می‌کنه اینطوری؟
‫سلام وارون، صبح بخیر، ‫چطوری؟
‫- اینو بگیر، یالا. ‫- این کیه؟
‫- چه خبره؟ ‫- وارون، گوش کن. گوش کن.
‫باند پیچیدم.
‫اما این انگشتت رو تا شیش ماه ‫همینطوری صاف نگه دار.
‫می‌کشمت.
‫خوب میشی.
‫برای شیش ماه بهت دارو میدم.
‫حالا درد بکش.
‫دیپاک،
‫نونوایی و املاکت ‫داره پلمپ میشه.
‫تلفنت تحت شنوده.
‫اتهام قتل و ‫قاچاق مواد مخدر در کاره.
‫ما با سفارت اسرائیل ‫در تماسیم.
‫بهتره خودت رو تسلیم کنی.
‫- نشست. ‫- آره، نشستم.
‫بیخیال، داداش.
‫اوه، رفت.
‫- هی پلیس قلابی. ‫- بگیرش.
‫بیفتین دنبالش.
‫بقیه عمرش رو مثل تارزان ‫تو جنگل می‌گذرونه.
‫آب خنک می‌خوره و ‫علف سبز می‌چره.
‫لعنتی! وای خدای من.
‫ترفیع گرفتم.
‫شدم رئیس پاسگاه.
‫رئیس پاسگاه.
‫مینو، چه تقدیری برام نوشتی.
‫من تو فکر این بودم که تو رو ‫وزیر کشور کنم،
‫و تو با همین رئیس پاسگاه بودن خوشحالی.
‫آره مینو، این اشتباهه.
‫اگه قراره با هم ‫جشن خونه‌نویی بگیریم،
‫من باید وزیر کشور بشم، نه؟
‫وزارت دامپروری رو بدید به این.
‫بانسی، بریم.
‫مینو.
‫ای قهرمان.
‫این دامپروری دیگه چیه؟
‫وزارت حیوانات.
‫یالا، یالا. زود باشین.
‫چهار نفرتون برین بالا، ‫دو نفر هم با افسر بیان.
‫یالا. بجنبین. ‫صندوق پول رو بگردین.
‫قربان!
‫هی!
‫وایسا!
‫حالا بگیرش.
‫امروز چی پختی؟
‫چولا، چولا،
‫هر روز چولا. چولا.
‫دیپاک.
‫دفترچه عجیب‌غریب، داستان‌نویسی، ‫شاه، ملکه، قصه تموم شد.
‫مزخرفه.
‫من پلیسم. ‫بهت مدرک میدم.
‫- با من بیا. ‫- دارم غذا می‌خورم.
‫اگه اینقدر بخوری، چطوری ‫خودت رو تمیز می‌کنی؟
‫هی، ماچار رو می‌بینم. ‫ماچار. بیا.
‫داداش ماچار.
‫اسمم رو درست بگو.
‫اوه آره، مادر پدر، داداش.
‫- فرار کن. ‫- هی ماچار.
‫کجا؟
‫اینجا!
‫اینجا.
‫اینجا!
‫هی، وایسا.
‫هی وایسا، ماچار.
‫حد خودت رو بدون.
‫کجا؟
‫مستقیم، مستقیم.
‫همینه، دیگه نمی‌تونم بدوئم.
‫برگرد.
‫گشنیز و نعناع ‫کاشته شدن... کاشته شدن... کاشته شدن،
‫تو یه داستان عجیب، ‫همه گم شدن
‫با مالیدن تف رو کاغذ
‫همه رفتن بکشن و نشئه بشن
‫بعدش گرسنگی زد بالا
‫همه جوری افتادن رو غذا
‫انگار که غذای نذریه
‫اون سگِ درونی
‫عین یه میمونه
‫شیرین‌کاری درمیاره
‫بدون هیچ تردیدی
‫همه رو حسابی می‌رقصونه
‫عقل از سر همه می‌پرونه
‫طمع رو زیاد می‌کنه
‫همه رو حسود می‌کنه.
‫و همه میگن
‫دارن نون تقدیر خودشون رو می‌خورن.
‫چه راهو باشه چه کتو
‫من از هردوشون قوی‌ترم
‫این دنیا سیرک منه
‫و من مدیر این سیرکم
‫چه راهو باشه چه کتو
‫من از هردوشون قوی‌ترم
‫این دنیا سیرک منه
‫و من مدیر این سیرکم
‫سیاره‌های نحس، گربه‌ای که راهت رو می‌بنده،
‫کارما میگه من از همون اولش خوب بودم،
‫شنبلیله خشک برمی‌دارن، ‫دستیارا می‌گردن
‫ببینن زحل کجای طالع‌بینی ‫با بار و بندیل بسته نشسته
‫داستان‌های اون دفترچه،
‫سهم من،
‫من تقدیر رو می‌نویسم
‫با کوبیدن گیاهان دارویی،
‫نشئگی داره می‌زنه بالا،
‫چشما قرمز و خمار شدن،
‫کلید سرنوشت دست منه
‫چه راهو باشه چه کتو
‫من از هردوشون قوی‌ترم
‫این دنیا سیرک منه
‫و من مدیر این سیرکم
‫چه راهو باشه چه کتو
‫من از هردوشون قوی‌ترم
‫این دنیا سیرک منه
‫و من مدیر این سیرکم
‫حماقت فقط دردسر درست می‌کنه.
‫و نفس کشیدن بی‌قراری رو بیشتر می‌کنه
‫جایی که قفل زنگ زده،
‫اونجاست که کلید سرنوشت به کار میاد
‫حماقت فقط دردسر درست می‌کنه
‫و نفس کشیدن بی‌قراری رو بیشتر می‌کنه
‫جایی که قفل زنگ زده،
‫اونجاست که کلید سرنوشت به کار میاد
‫داستان خراب شده.
‫نمی‌دونم آخرش چی میشه؟
‫حتی قهرمانا هم ‫برده‌ی شرورا شدن.
‫کی شرارت رو از بین می‌بره؟
‫ببین، چورو.
‫خوبی ساکته،
‫ولی بدی سروصدا می‌کنه.
‫و روزی که اون ساکت ضربه رو بزنه،
‫دمار از روزگار بدی درمیاره.
‫این ساکت کجای داستان پیداش شد،
‫تو می‌خواستی ‫آخر داستان رو ببینی، درسته؟
‫بیا، بهت نشون میدم.
‫تو بالکن جا رزرو شده.
‫آره، یالا، بیا.
‫بیا.
‫شیملا.
‫ماندی.
‫اینو باز کن.
‫- ها؟ ‫- آره.
‫این نه، این یکی رو باز کن.
‫همم.
‫عالیه!
‫چیکار داری می‌کنی، راهو؟
‫راهو، وایسا.
‫داداش، من باهات شوخی ندارم.
‫نزدیک که میام، ‫میگی فرار کن.
‫شروع که می‌کنم به دویدن، میگی وایسا.
‫- چیه؟ ‫- یادت رفت؟
‫چنگال، چاقو، پیچ‌گوشتی. ‫شوهرخواهر.
‫بدش من.
‫اول پاهامو لمس کن.
‫سلام، شوهرخواهر.
‫همیشه غمگین باشی.
‫برو پیش آبجی وایسا.
‫برو.
‫- دفترچه نه. ‫- برو، برو، برو، برو، برو.
‫راهو.
‫راهو، خواهش می‌کنم.
‫این کار رو نکن.
‫اگه این‌طوری با احساساتم ‫بازی کنی، مینو،
‫کوزه‌ی گناهانت ‫زود پر میشه.
‫حالا بالاخره بهم بگو، ‫بمونم یا برم؟
‫خواهش می‌کنم بس کن، خواهش می‌کنم.
‫تو یه کار بکن، تو بس کن.
‫هی تفِ مجنون. ‫یالا، فرار کن.
‫نه، راهو.
‫بیا، تفنگت رو بگیر.
‫اوه!
‫دفترچه‌ی عجیب.
‫همه‌چیز ممکنه. داداش.
‫هندی حرف بزن، تو ‫بدبخت!، هندی.
‫باشه.
‫قبلاً باورش نمی‌کردم، ‫داداش. حالا دیگه باورم شده.
‫دارم هی بهت میگم. ‫من به‌شدت ترسیدم.
‫به انگشتت نگاه کن، ‫همه‌اش تقصیر اون دفترچه‌ست.
‫من خفه‌اش می‌کنم.
‫هندی حرف بزن.
‫این هندی بود؟
‫آهای!
‫حالا با این باید چیکار کنیم؟
‫هی، این دفترچه ریشه‌ی ‫همه‌ی دردسراست.
‫دلم می‌خواد همین الان روش نفت بریزم ‫و بسوزونمش.
‫حتی بهش فکرم نکن.
‫- کتو. ‫- هان.
‫نترس.
‫همون‌طور که جونِ اون شیطانه ‫توی یه طوطی بود،
‫دقیقاً مثل همون،
‫جونِ تو هم توی این دفترچه‌ست.
‫هی، به حرفشون گوش نده. ‫تو فرار کن.
‫یه لحظه صبر کن.
‫ما نیومدیم دفترچه رو بگیریم.
‫اوه، پس برای چی ‫اومدین اینجا؟
‫شما دو تا کل زندگیمو نابود کردین.
‫پس تو هم زندگی یکی دیگه رو نابود کن.
‫عزیزم، کی جلوتو گرفته؟
‫یعنی چی؟
‫یعنی امروز سرنوشتت ‫توی دستای خودته.
‫هر چی دلت می‌خواد، توش بنویس.
‫بیا.
‫هر چی که راسته، درسته، ‫بنویسش، همون تبدیل به واقعیت میشه.
‫- واقعاً؟ ‫- جداً.
‫یعنی،
‫می‌تونیم بریم مریخ؟
‫صددرصد.
‫و می‌تونیم سنگ‌ها رو روی آب شناور کنیم.
‫صددرصد.
‫هر کاری می‌تونیم بکنیم.
‫هر کاری.
‫راهو.
‫هر کاری.
‫مینو، داداش. مینو.
‫مینو رو توی سرنوشتِ من بنویس.
‫بقیه‌تون هر تصمیمی می‌خواین ‫بگیرین.
‫خفه‌شو، پسر.
‫داستان خودش به اندازه‌ی کافی پیچیده هست، ‫تو داری بیشتر گند می‌زنی توش.
‫هی، یکی‌یکی به حساب ‫همه‌شون می‌رسیم.
‫این‌طوری وقتمون تلف میشه، پسر.
‫همه‌ی دشمنا رو با هم خبر کن.
‫کاری می‌کنیم این اونو بکشه، ‫اون یکی سومی رو بکشه.
‫بعدش مینو می‌مونه.
‫ازدواج من باهاش، ‫چهار تا بچه، و یه فاجعه.
‫هی، بس کن.
‫زندگی یه خونه‌ی پوشالیه، عزیزم.
‫کارتِ زیری رو بکش،
‫تا کلِ خونه فرو بریزه.
‫آره! داداش.
‫بیا انجامش بدیم.
‫اوه!
‫راهو کتو؟
‫اوه!
‫صدای درون به حرف میاد،
‫و آسِ پیک رو رو می‌کنه.
‫اونی که بفهمه،
‫نجات پیدا می‌کنه.
‫و اونی که نفهمید
‫پشیمون میشه که همون‌جا ایستاده.
‫داداش، مینو چی؟
‫ای بابا!
‫خودکار رو بده من.
‫خفه‌شو!
‫خدا حفظت کنه.
‫تو رو هم همین‌طور.
‫۱۰ روپیه، ۱۰ روپیه، ‫واکسِ کفش، ۱۰ روپیه.
‫آه، قربان.
‫من هنوزم پولی رو که میندازن زمین برمی‌دارم.
‫چون پدرم
‫فاسده.
‫گناهکار!
‫منو ببخش. ‫منو ببخش.
‫خواهش می‌کنم، منو ببخش.
‫زنم با یکی دیگه ‫فرار می‌کنه.
‫بچه‌هام آواره‌ی خیابون میشن.
‫پدر و مادرم به گدایی میفتن.
‫تا آخر عمر عذاب می‌کشن.
‫همه‌اش تقصیر من میشه!
‫همه بهم گفتن...
‫همه بهم گفتن
‫رشوه نگیر.
‫این کارو نکن.
‫منِ لعنتی گوش نکردم،
‫من یه سگِ طمع‌کارِ لعنتیم،
‫من یه سگِ طمع‌کارِ لعنتیم.
‫دیگه اتفاق نمیفته. ‫دیگه این کارو نمی‌کنم.
‫منو ببخش.
‫دیپاک.
‫اوه! درِ پشتیِ ‫عمارت رو ببند. ببندش.
‫در رو ببند.
‫فوفا.
‫میای بریم گولگاپا بخوریم؟
‫هی، بگیر بخواب.
‫مینو،
‫از وقتی دفترچه از دستم خارج شده،
‫دلم مثل سیر و سرکه می‌جوشه.
‫درست از جلوی چشمت، ‫دفترچه رو کشیدن و بردن.
‫حشیش کشیده بودی؟
‫مینو، با زل زدن به من ‫دفترچه برنمی‌گرده.
‫چطور تونستی همچین ‫اشتباه بزرگی بکنی؟
‫آره، اون دو تا حتماً دارن می‌نویسن. ‫سرنوشتِ ما رو.
‫اگه بنویسن خودکشی، چی؟
‫یا کاری کنن همدیگه رو بکشیم؟
‫فرار کن، مینو. فرار کن. ‫قراره بهمون حمله کنن.
‫بانسی، تو چیزی شنیدی؟
‫این‌همه وقت دارم داد می‌زنم. ‫شنیدی یا نه؟
‫شنیدی؟
‫فرار کن، مینو. ‫قراره بهمون حمله کنن.
‫کجا داری میری؟
‫بانسی، تو بمون. من برمی‌گردم.
‫بانسی، گوش کن.
‫مینو.
‫بیا بیا.
‫بیا.
‫همون‌طوری وایسا.
‫وایسا، وایسا، وایسا.
‫من تو بازیِ «اگه می‌تونی منو بگیر» ‫قهرمانِ ایالت بودم.
‫عمراً بتونی منو بگیری.
‫آره، ارواح عمه‌ت. قهرمانِ ایالت.
‫بانسی.
‫کیه؟
‫بانسی.
‫کیه؟
‫بانسی.
‫کیه؟
‫بانسی.
‫کیه؟
‫بانسی.
‫کیه؟
‫بانسی.
‫کیه؟
‫خودتو نشون بده.
‫من نمی‌ترسم.
‫بیا.
‫گرفتمت.
‫گناهکار.
‫نه.
‫تاکسی، آهای تاکسی.
‫کنتورت سکسیه.
‫منو تو خیابون ول کردی و در رفتی.
‫ببین بانسی، دیوونه‌بازی درنیار.
‫دستت رو شده.
‫کلاس چهارم رفوزه‌ شدی ‫ولی ترفیع گرفتی و شدی رئیس پاسگاه.
‫همه‌ی مدارکِ جعلی‌ت ‫لو رفته.
‫به من گوش کن. ‫شاهدِ دولت شو.
‫کمترین مجازات رو می‌گیری.
‫من اینو تضمین می‌کنم.
‫دنبالِ خیمه‌شب‌بازا ندو.
‫اونی رو بگیر که نخِ ‫همه تو دستشه.
‫سایه‌ها رو ول کن.
‫خورشید تابان رو بگیر. ای احمق،
‫چرا دنبال سکه‌ها دویدی؟
‫تارهای روابط از هم باز شد.
‫نخ مال هرکی باشه، بادبادک هم مال اونه.
‫کسی که اینو فهمید یه آدم آزاده.
‫من یه آدم آزاد و بی‌خیالم.
‫برادر طاووس، ‫برادر کلاهبردار.
‫اسمم رو درست بگو.
‫مردخای!
‫برادر طاووس،
‫برادر کلاهبردار
‫برادر طاووس،
‫- برادر کلاهبردار ‫- برادر طاووس،
‫اینجا، اونجا، همه‌جا، ‫نامه‌ی سرگردون.
‫این چه زبونیه؟
‫هندی حرف بزن.
‫گناهکار.
آدرس رسمی کانال تلگرام بهارات مووی @Baharatmovie_official
مترجمین : سارا حسنی و علی آقا
دانلود فیلم و سریال هندی از وبسایت و اپلیکیشن بهارات مووی www.Baharatmovie.com
‫گناهکار.
‫یه سورپرایز. یه سورپرایز. یه سورپرایز
‫یه چیزی آوردم...
‫جدی میگم پسر، ‫خیلی حال کردم.
‫به خدا مو به تنم سیخ کردی!
‫هر جور کارماش بود، ‫همون پایان هم نصیبش شد.
‫دیپاک تو دلش عذاب وجدان داشت، ‫برای همین بهش یه شانس داده شد تا جبران کنه.
‫مردخای یه حیوون وحشی بود، ‫پس مثل یه حیوون هم کشته شد.
‫و بنسی، که همیشه گیج می‌زد،
‫باید دیوونه می‌شد.
‫فوفا.
‫من فقط چیزی رو نوشتم که روحم بهم گفت.
‫ولی حالا با این دفترچه خاطرات چیکار کنیم؟
‫چیکار کنیم؟
‫هر سه‌تاتون جمع بشین و یه اتاق نویسندگان راه بندازین
‫و پشت سر هم داستان بنویسین
‫بیا یه داستان بنویسیم، کتو.
‫مینویِ راهویِ کتو.
‫یه فیلم می‌سازیم ‫و پنج کرور درمیاریم
‫آهای،
‫این رو کی نوشته؟
‫بدو مینو بدو، ‫قراره پلیس بریزه.
‫کی اینو نوشته؟
‫کی باعث شد مینو فرار کنه؟
‫من تو سرنوشتش زندان نوشته بودم.
‫کی قبل از حمله بهش خبر داد؟
‫حتماً کار فوفاست.
‫دوست دارن انگشتشون رو بکنن ‫تو ماتحت پرنده‌ی در حال پرواز.
‫اوه سلام.
‫چرا همه زل زدین به من؟
‫من تو این خونه تنها نبودم که.
‫مینویِ راهویِ کتو.
‫من کارتون شما رو می‌سازم.
‫هر چی که قراره بشه، هر چی که میشه، ‫هر چی که باید بشه،
‫همه‌ش از قبل نوشته شده.
‫ما فقط داریم چیزی که نوشته شده ‫رو بازی می‌کنیم.
‫آه فوفا، عمه‌م که با تو ازدواج نکرده، ‫پس لطفاً دست از نصیحت کردن بردار.
‫تو دنیایی پر از کینه و نیرنگ، ‫عشق تنها چیزیه که هست.
‫عشق تنها چیزیه که می‌تونه ‫همه‌مون رو از شر گرفتاری‌ها نجات بده.
‫اگه عشق نبود، دنیا ‫خاکستر می‌شد.
‫هی، ولی این داستان ‫هنوز تموم نشده، نه؟
‫پس یه قسمت دوم براش بنویس، عزیزم.
‫بعدی رو از همون‌جایی شروع کن ‫که این یکی تموم میشه.
‫و سکانس اولِ قسمت دوم،
‫مینو با عشقِ دیوانه‌وار برای راهو می‌رقصه، ‫و بعدش...
‫یالا، تو بنویس، من دارم میرم.
‫کجا داری میری؟
‫بمبئی.
‫ولی...
‫کی همو می‌بینیم، فوفا؟
‫تو نه موبایل داری، ‫نه پیجر.
‫- چطوری باهات حرف بزنم؟ ‫- با صدای درونت.
‫اینجا شماره بگیر.
‫منم فورا میام.
‫بیا. کارتون خوب بود.
‫برو.
‫برادرزن، ‫ما باید بریم بمبئی.
‫یالا، برادرزن.
‫یه بازی تموم شد.
‫حالا باید ‫بازی دوم رو شروع کنیم.
‫برای من که چیزی نیست، ‫هی برمی‌گردم.
‫فوفا تو یه ظاهر جدید ‫ظاهر میشه.
‫قبوله.
‫از امروز تو پدر منی ‫و من برادرزاده‌ت.
‫حتماً.
‫کتو.
‫برادر!
‫همم.
‫بهم نگفتی بعدش ‫چی میشه.
‫بعد از چی، چی میشه؟
‫وقتی مینو با عشقِ دیوانه‌وار ‫برات می‌رقصه،
‫بعدش چی میشه؟
‫بهش فکر نکردم.
‫فعلاً فقط دارم رقصیدنش رو تماشا می‌کنم.
‫بگو، زنده باد راهو کتو.
‫زنده باد!
‫راهو راهو راهو کتو،
‫کتو راهو راهو، ‫راهو راهو راهو کتو.
‫گشنیز، نعناع کاشته شده... ‫شده... شده،
‫تو یه داستان عجیب، ‫همه گم شدن
‫با زدنِ تف به کاغذ
‫همه رفتن دود بگیرن تا نئشه بشن
‫بعدش گشنگی زد بالا
‫همه یه جوری افتادن رو غذا
‫انگار که آشپزخونه‌ی نذریه
‫سگِ درون
‫عینِ یه میمونه
‫شیرین‌کاری درمیاره
‫بدون هیچ تردیدی
‫همه رو حسابی می‌رقصونه
‫هوش از سر همه می‌پرونه
‫طمع رو بیشتر می‌کنه
‫همه رو حسود می‌کنه.
‫و همه میگن
‫دارن سرنوشت خودشون رو می‌خورن.
‫می‌خواد راهو باشه، می‌خواد کتو باشه
‫من از جفتشون قوی‌ترم
‫این دنیا سیرکِ منه
‫و من رئیس این سیرکم
‫می‌خواد راهو باشه، می‌خواد کتو باشه
‫من از جفتشون قوی‌ترم
‫این دنیا سیرکِ منه
‫و من رئیس این سیرکم
‫سیاره‌های نحس، گربه‌ای که راه رو می‌بنده،
‫کارما میگه من از همون اول روبه‌راه بودم،
‫دستیارها شنبلیله‌ی خشک به دست می‌گردن
‫ببینن زحل با چمدونِ بسته کجای طالع نشسته
‫داستان‌های این دفترچه،
‫سهمِ من،
‫من سرنوشت رو می‌نویسم
‫با سابیدنِ گیاهان دارویی،
‫نئشگی داره میره بالا،
‫چشم‌ها صورتی شده،
‫کلیدِ سرنوشت پیشِ منه
‫می‌خواد راهو باشه، می‌خواد کتو باشه
‫من از جفتشون قوی‌ترم
‫این دنیا سیرکِ منه
‫و من رئیس این سیرکم
‫می‌خواد راهو باشه، می‌خواد کتو باشه
‫من از جفتشون قوی‌ترم
‫این دنیا سیرکِ منه
‫و من رئیس این سیرکم
‫حماقت فقط دردسر درست می‌کنه.
‫و نفس کشیدن، بی‌قراری رو بیشتر می‌کنه
‫جایی که قفلش زنگ زده،
‫اونجاست که کلید سرنوشت به کار میاد
‫حماقت فقط دردسر درست می‌کنه
‫و نفس کشیدن، بی‌قراری رو بیشتر می‌کنه
‫جایی که قفلش زنگ زده،
‫اونجاست که کلید سرنوشت به کار میاد