FilmYar
عاشقش می‌شید.
یعنی، ماشین فوق‌العاده‌ایه.
جالیوانی‌های عالی داره.
یادمه بچه که بودیم ماشینامون جالیوانی نداشت.
شما لیوان دوست دارید، نه؟ کلی ازشون دارید.
راستی، شما یه نوجوون دارید، نه؟
‏-اسم من نیت ویلکاکسه،
و بهترین فروشنده ماشینِ این‌ور می‌سی‌سی‌پی‌ام.
همین یکی، امن‌ترین ماشین جاده‌ست.
‏-همین یکی،
پرصداترین ماشین جاده‌ست!
خیلیا فکر می‌کنن ماشین فروختن
فقط یه مشت لبخند الکی گنده و دست دادنه.
ولی نه برای من! همه‌ش سرِ
درک کردن نیاز مشتریمه.
یعنی، کمک کنم واقعاً مشکلاشونو حل کنن.
داری می‌ری دانشگاه، نه؟
ببین، همه قراره وانت و ماشین‌های پرزرق‌وبرق سوار شن.
تو می‌خوای تو چشم بیای. می‌خوای یادموندنی باشی.
این‌جوری این‌کارو می‌کنی، همینه.
‏-یه ون؟ -معلومه که یه ون!
داداش، من دبیرستان یکی از اینا رو می‌روندم
و همه عاشقش بودن.
من شاه جشن مدرسه شدم.
‏-واقعاً؟ -آره.
یعنی، خب، مدرسه کوچیکی بود و بیشترش دختر،
ولی نکته اینه که هنوزم درباره اون ون حرف می‌زنن.
حتی یه یخدون هم توش داره، داداش.
آره، این‌جوری ماشین می‌فروشم.
و تا حالا خوب برام جواب داده.
بهت بگم، دارم رؤیای آمریکایی رو زندگی می‌کنم.
تو یه محله‌ی قشنگ زندگی می‌کنم.
یه خونه‌ی قشنگ دارم.
سه تا دختر عالی و یه زن بی‌نظیر دارم.
چی بگم؟ زندگی خوبه.
من نون‌آورم، و کیتی مادرِ خونه‌داره.
می‌دونم شاید یه کم قدیمی به نظر بیاد،
ولی برای ما، همه‌ش سرِ داشتنِ
یه تعادل خوب بین کار و زندگیه.
من کارو می‌چرخونم، کیتی زندگی رو.
بیخیال، لطفاً!
‏-می‌شه فقط... -بس کن! نه.
نه. چقدر عجولی. صبر کن.
‏-خودشیفته. خ-و-د-ش-ی-ف... -وای خدا. مامان،
هدلی بازم داره برام هجی می‌کنه!
درست هجی می‌کنه؟
‏-نمی‌دونم. -آره، درست می‌کنم.
و تو جزئیات حرف نداره.
کل دنیامون از رو
این سیستم رنگیِ که ساخته می‌چرخه.
همیشه نمی‌دونم رنگا یعنی چی،
ولی خب، من که بچه‌ها رو نمی‌برم و نمیارم،
پس یه جورایی لازم نیست بدونم، گمونم.
‏«برای سم اسب بخر»؟
تو تقویمه.
‏-آره، سعی خوبی بود.
صداتو نمی‌شنوم.
چی گفتی؟
ولی این‌طور نیست که کیتی همه‌کارو تنهایی بکنه.
منم کمک می‌کنم.
یکی از کارام بیرون بردن آشغاله...
‏...و هیچ‌وقت، هیچ‌وقت یادم نمی‌ره.
صبر کن، روز آشغاله!
صبر کن!
‏-وایسا!
صبر کن! صبر کن!
وایسا. وایسا!
-
باشه، گاهی هم
‏-یادم می‌ره آشغالو ببرم بیرون.
ولی ببین، اگه همه‌کارو درست انجام می‌دادم،
این فیلم خیلی خسته‌کننده می‌شد.
منو ندیدی؟
چرا، همه‌شو دیدیم.
خب، پس چرا وانستادی؟
این بازیافته.
آشغالی یه ساعت پیش اومد.
حرکات رقصش خیلی بامزه‌ست.
و اون چال گونه‌هاشو ببین.
مامان، گریسی رو یه پسر گیر داده.
آره، می‌دونی چیه، بهتره بذاریش کنار
قبل از اینکه بابات برگرده.
مامان، من ۱۳ سالمه.
‏-اجازه دارم از پسرا خوشم بیاد. -می‌دونم.
ولی گاهی باباها
یه کم بیشتر طول می‌کشه تا...
‏...خب، قبولش کنن.
‏-خب، آشغال تموم شد. -چطور بود؟
چطور؟ چی شنیدی؟
صبر کن، تو هودیت چیه؟
چی؟
وای...
حتماً از درخت افتاده!
اَه.
بابا، یه اسب چقدر می‌ارزه؟
احتمالاً خیلی زیاد.
و خب، ما خانواده‌ای نیستیم که از پس اسب بربیاد.
ممنون، نیت. یادت باشه، سم، گفتیم اسب نه.
چرا نه؟
چون اسبی که پولشو داریم
مشکلات اساسی داره.
اگه لگد بخوره تو سرت چی؟
دیگه از اون برنمی‌گردی.
آبراهام لینکلن از اسب لگد خورد تو سرش.
عمراً راست باشه.
آره، ۱۰ سالش بود. نزدیک بود بمیره هم.
بهترین داستان برگشتیه که تا حالا شنیدم.
اون یارو بُزِه!
اوه، می‌شه یکی از اونا بگیریم؟
یه بُز؟ بز چشماش مستطیلیه.
دلت نمی‌خواد بهش نگاه کنی.
ما در حد همستر بضاعت داریم.
سال خوبش، خوکچه هندی.
ولی ماهی قرمز، تو پول ماهی قرمز غلت می‌زنیم.
این چیه؟ این همون چیزِ ستاره‌ایته؟
آره. اسمشو گذاشتم استار مایندر.
پره‌های ستاره برچسب‌های یادآور کوچیکن
که کمک کنن دخترا صبح آماده شن.
وای خدا، انگار خریدیش.
‏-منم همینو گفتم. -نه؟
این... یعنی، خیلی حرفه‌ایه.
ممنون.
شماها خوش‌شانسید که
همچین مادر بااستعدادی دارید.
خب، دوست دارم این‌طور فکر کنم.
هوم.
اوه!
جدی؟
شاید همه باید یه بوس بگیرن!
نه! نه! بس کن!
بده به من! بده به من!
اوه، هیولای بوس یکی می‌خواد!
اَه، اون بیرون چی شد؟
‏-راکون‌ها. -هوم.
اوه! عزیزم، یادت باشه، امشب خونه اشفوردها شام داریم.
پدر مادر ایوری، کانر و آنجلا.
من و کانر با هم نماینده‌ی اولیای کلاسیم.
همون بابایی که خیلی مشتاقه تو رو ببینه.
همیشه سراغتو می‌گیره.
اوه، اون یارو؟
خوش می‌گذره. قطعیه.
خب، می‌دونی که عاشق وقت گذروندن با غریبه‌ام.
خداحافظ، بابا. دوستت دارم.
‏-دوستت دارم. -دوستون دارم.
خداحافظ.
-
سه تا بنداز رو تابلو!
داداش، نمی‌دونم چشه،
ولی امروز دارم اون بیرون می‌ترکونم.
رفیق، منظورم همینه.
قهوه‌ت.
‏-همون‌جور که دوست داری. -هوم.
یه خامه، ۱۴ تا قند.
هی، حالا چند بار فروشنده‌ی سال شدی؟ شیش؟
واسه عنوانش این‌کارو نمی‌کنم، رفیق.
این‌کارو می‌کنم...
واسه بلیت‌های تایتانز.
‏-واسه خانواده‌م این‌کارو می‌کنم،
چون هیچی رو بیشتر از این دوست ندارن
که به اون نمایشگر غول‌پیکر نگاه کنن
و یه استادیوم پر از هوادار تایتانز رو ببینن که اسممو فریاد می‌زنن.
بهترین روز سالشونه،
که منو رو اون نمایشگر ببینن.
آره، تو واقعاً مرد خانواده‌ای، ویلکاکس.
ممنون.
نه بابا. عالیه.
با این ماشین عالی انتخاب کردی.
‏۲۰ سال برات دووم میاره.
تا ۵۰ سالگی ماشین نو دیگه‌ای لازم نداری.
اوه، بس کن.
‏-جدی می‌گم. -اَه.
دنیس می‌بردتون دفتر من، باشه؟
دلتون تنگ شه.
پیتون، یه شلوار بپوش، باشه؟
نمی‌تونم بذارم دفتر مرکزی این‌جوری ببیندت.
‏-این پیرهن زنونه‌ست؟ -آره، هست.
خسته شدم از بس هر سال به نیت باختم،
واسه همین استراتژیمو عوض کردم.
می‌رم سراغ خانم‌ها...
‏-اوه. -...و بعد عضله‌ها
چک‌ها رو میارن.
‏-اِ... -دیدیش؟
‏-نه. -نه... نه، اون نه.
رقص تویوتا رو دیدی؟ رقص پیتون رو دیدی؟
رقص تویوتا رو دیدی؟
چقدر تمرینش کردی؟
امروز صبح ۴۵ تا ۵۰ دقیقه.
اون بلیت‌های تایتانز مال توئه.
یه بار بری پاکستان، دیگه برنمی‌گردی‌ستان.
-
پیمانکاره یه کابوس بود.
بازسازی چقدر طول کشید؟
‏-شیش سال. -شیش سال. واو.
فقط پسرا دارن کباب می‌کنن.
آره، خوبه.
اوه.
قانون پنج ثانیه.
من... اونو می‌تونم بخورم.
باشه.
هی، این فریزبی‌ها واسه چیه؟
‏-دیسک‌گلف! بازی می‌کنی؟ -اوه، واو.
‏-نه، نه، نمی‌کنم. -اوه.
هر وقت بتونم رو بازیم کار می‌کنم.
آره.
اِم، باید ریتمشو پیدا کنی.
‏-واو. واو. -آره.
می‌خوای چیو بزنی؟
نگاش کن اونجا، می‌خواد شوهرتو تحت تأثیر بذاره.
همین امروز اونو راه انداخت.
آخی. یه جورایی بامزه‌ست.
اوه. ببخشید.
دیگه داره خطرناک می‌شه.
اوه. واو.
کانر!
‏-آخ!
‏-اوه. -وای خدا.
من... ببخشید، ایوری. اوه، پسر.
اون یکی رو زدی تو هدف.
خب، کانر، فکر کنم بسه.
این برگرها رو برام برمی‌گردونی؟
اِ... آره. واو.
فکر کردم اینا سیب‌زمینی سرخ‌کرده‌ست.
خب، آنجلا، کار چطوره؟
اوه، خیلی خوب. آره. فروش بالا رفته.
بالاخره اون شکایت مسخره رو بردیم.
‏-قاضی به شاکی گفت،
‏«اگه طاقت گرما رو نداری،
از آشپزخونه برو بیرون.»
جکپات. عالی. تبریک می‌گم.
‏-اوه، لعنتی!
یادم رفت قرار بود بگیرم
دستمال واسه بازارچه‌ی شیرینی.
اوه، کانر، نگران نباش. ما فقط...
سر راه می‌گیریم.
مطمئنی؟
‏-اوهوم. -به کیث می‌گم انجامش بده.
کیث کیه؟
دستیارم، آره. همه‌کارو برام انجام می‌ده.
سفر و هزینه‌ها، برنامه‌م،
تک‌تک چیزای مهم زندگیم دست کیثه.
بدون اون نمی‌دونم کی بودم.
پارسال، کلاً روز پدر یادم رفت.
ولی اصلاً مهم نبود.
کیث از قبل برای کانر فرستاده بود
قشنگ‌ترین دسته‌گل صد تومنی رو.
گرفتنش از کیث عالی بود.
‏-هوم. -خوبه.
کیت هم یه دستیار داره. آره.
چی؟ دارم؟
آره، داری. همون چیز ستاره‌ای واسه کوله‌ی بچه‌ها.
‏-اوه. نه، نه، نه. -چیز ستاره‌ای؟
آره، آره. بگو بهش.
محشره.
نه، فقط... یه چیز کوچیکه که واسه دخترا ساختم
که کمکشون کنه واسه مدرسه آماده شن. چیزی نیست.
انقدر فروتنی نکن، باشه؟
کانر چی اختراع کرده؟
مطلقاً هیچی. و هیچ‌وقتم نمی‌کنه.
‏-هنوز نه!
زهرِ زن!
نه. من... من نمی‌گم.
نظرت درباره کانر چی بود؟
نمی‌دونم.
خیلی بیشتر وجه اشتراک دارم
با اون آنجلایی که باهاش ازدواج کرده.
‏-حالا که حرف آنجلا شد... -اوهوم.
می‌دونی، فکر می‌کنه شاید واقعاً یه چیزی داشته باشم
با استار مایندر.
مثلاً، مامان‌ها واقعاً می‌خرنش.
معلومه که می‌خرن. اختراع عالیه.
‏-جدی؟ -مثل گیره‌ی چیپسه.
یعنی، ما مثل وحشی‌ها فقط کش لاستیکی می‌زدیم.
بعد مخترع گیره‌ی چیپس اومد.
من زنِ مخترع گیره‌ی چیپسم.
پس اشکالی نداره دنبالش برم؟
چون شرکتش اسپانسرِ
اون نمایشگاه صنایع دستی تو پارک سنتنیاله،
و فکر می‌کنه می‌تونه بهم یه غرفه بده.
آره، معلومه.
‏-واقعاً؟ -شوخیت گرفته؟
اگه این کار خوشحالت می‌کنه،
برو دنبالش. باید بری دنبالش.
‏-باشه. -هوم.
واسه همین استار مایندر رو اختراع کردم.
پره‌های ستاره برچسب‌های یادآورِ قابل تنظیمن
واسه همه‌ی کارایی که می‌خواید بچه‌هاتون انجام بدن
قبل از اینکه صبح از خونه بزنن بیرون.
و بله، باید چند تا نمونه
‏-رو میز جلوتون باشه. -هوم.
‏-خب، قضیه چیه؟ -واو.
روی اینا برچسب کوچیک می‌چسبونی؟
بله، والد و بچه
می‌تونن تصمیم بگیرن کارها دقیقاً چی باشن،
و با هم انجامشون می‌دید.
باورم نمی‌شه مامان تو تلویزیونه.
سم. سم! اون غذا واسه کوسه‌هاست.
اوه، غذا واسه همه‌ست.
اوه. خب، در این صورت،
‏-واسه منم یه بشقاب بکش. -هیس!
‏-کوسه‌ها با مامان حرفن. -باشه. ببخشید.
از اینا فروختی؟
اِم، از وقتی حدود شیش ماه پیش تو نشیمنمون راهش انداختیم،
حدود ۲۰۰۰ تا فروختیم.
فقط ۲۰۰۰ تا تو شیش ماه؟
خب، ۲۰۰۰ تا با توجه به اینکه مادرِ خونه‌دارم.
‏-سه تا بچه هم لابه‌لاش دارم... -پس، مادرِ تمام‌وقتی؟
بله. من و شوهرم، نیت، سه تا دختر قشنگ داریم.
از نظر اداره‌ی یه شرکت می‌خوای چیکار کنی؟
یعنی، نمی‌شه بچه داشته باشی
و ازشون مراقبت کنی، و مدیرعامل هم باشی.
کوین، شاید پرستار داره.
‏-زن‌ها همیشه این‌کارو می‌کنن. -درسته.
‏-خب، پرستار داری؟ -پرستار نداریم.
شوهرت چی؟
‏-آره. اون چی؟ -نیت؟
‏-آره. آره. -اِم...
یعنی، ازش نپرسیدم،
‏-ولی، حتماً. -یه لحظه صبر کن.
‏-یه لحظه. اینجاست؟ -بله.
خب، بیاریدش اینجا. بیاریدش بیرون.
جدی می‌گی؟ آره. بله.
اینجاست؟
پشته با بچه‌هامون. من نمی...
خب، اگه قرارداد رو می‌خوای
‏-و شرکتو بگردونی... -باشه.
‏-می‌خوام. -و داریم می‌ریم...
‏-می‌ریم؟ کجا... -آره، می‌ریم.
‏-بابا؟ کجا می‌ری؟ -بابا؟ کجا می‌ری؟
‏-ولی... ولی... -وای خدا.
بیاریدش.
اشکالی نداره؟
باید ببینیمش. واقعاً؟
آره. اوناهاش. یالا.
‏-داره میاد. -داره میاد.
فقط داره اطرافو نگاه می‌کنه.
‏-فکر کنم اون... -کوره؟
می‌خواستن باهات حرف بزنن.
باشه. یه لحظه. یه لحظه.
‏-من بیرونم. -چی؟ چرا؟
این یارو دونات دستشه! دلقکه!
اونا نداشتن یه...
اون بیرون سطل آشغال نبود.
می‌تونی تمومش کنی.
اوه.
‏-اوه. -حالا رفت.
‏-اوه. -رفت.
اِ... باشه. چی، شوخی می‌کنی؟
‏-من... من بیرونم. متأسفم.
اوه، واو.
‏-من بیرونم. -من بیرونم.
هی... هی، رفیق.
لازم نیست اینو ببینیم.
‏-ببخشید عزیزم. -اشکال نداره.
نیت، اِم، وقتی اونو قورت دادی...
‏...از خودت بگو. چیکار می‌کنی؟
من فروشنده‌ی تویوتام.
‏-اوه، خوبه. باشه. -واو.
فروشنده‌ی برتر، اِ... تو نمایندگیمون.
‏-واقعاً؟ -آره. آره.
باورش برام سخته.
اِم، همه‌شونو فراموش کن.
کیتی، واقعاً فکر می‌کنم اینجا یه چیزی داری.
پس، ۱۰۰۰۰۰ دلار بهت پیشنهاد می‌دم
در ازای ۲۰٪ شرکتت...
‏-شوخی می‌کنی؟ -وای خدا!
شوخی نمی‌کنم.
لوری. من بهش ایمان دارم.
ولی مشروط به یه چیزه، نیت.
مشروط به اینکه تو از کار مرخصی بگیری،
تا بتونی از بچه‌ها مراقبت کنی،
و کیتی به کسب‌وکار برسه.
آره، معلومه. می‌تونم این‌کارو بکنم.
واقعاً؟
آره. چرا تعجب کردی؟
چون داره تو اون چشمای گنده و خنگت نگاه می‌کنه،
و فکر می‌کنه چه فاجعه‌ای می‌شه.
شوخی می‌کنی؟ تو هیچ‌وقت تنهایی بچه بزرگ نکردی.
فکر کردم...
وقتی بیرونی اجازه داری حرف بزنی؟
می‌شه یه دقیقه بهمون وقت بدید حرف بزنیم؟
‏-ببخشید. -چی داره که بحث کنه؟
با هم حرف بزنید.
‏-چیکار کنیم؟ -تو انجامش بده.
‏-تو انجامش بده. -واقعاً؟
آره، دیوونگیه.
تو چی؟ کار چی؟
مشکلی نیست.
برات خیلی مهمه.
خیلی جلوترم. می‌تونم یه سال مرخصی بگیرم.
شاید بتونی به مامانت زنگ بزنی بیاد کمک؟
کیتی، به مامانم زنگ نمی‌زنم.
یعنی، چقدر سخته مگه؟ می‌تونم.
می‌تونم ۸۰٪ کارایی که تو می‌کنی رو بکنم، و این خیلیه.
‏۸۰٪؟ خب، معلومه اصلاً نمی‌دونی چقدر کار می‌کنم.
75%.
الان وقتش نیست. ولی می‌تونم ۷۵٪...
عزیزم، اصلاً می‌دونی چه پودر لباسشویی می‌زنیم؟
مهم نیست. شرط می‌بندم داریمش.
می‌دونی چطور وارد پورتال اولیای مدرسه شی؟
اون یه چیز جادوگریه؟
پورتال واقعی نیست، کیتی.
چی داره که انقدر طول می‌کشه بحث کنه؟
فقط دو ثانیه. فقط دو ثانیه.
‏-آره. -گوش کن،
این که همیشگی نیست، باشه؟
فقط واسه اینه که کسب‌وکار راه بیفته.
باید بهم اعتماد کنی.
از پسش برمیام.
قرارمون شد؟
‏-اِم، لوری. -بله.
قبول می‌کنم.
نه!
باشه، گمونم.
تبریک می‌گم!
خیلی هیجان‌زده‌م!
فکر کنم عالی می‌شه.
ممنون.
خیلی ممنون.
وای خدا!
‏-ممنون. ممنون. -عالی می‌شه.
‏-و تو؟ به تو هم تبریک. -بله. ممنونم.
و برات آرزوی موفقیت می‌کنم.
باشه. خب، که جراحی نیست، پس...
باشه. -ولی ممنونم.
‏-آره. ممنون. -خیله خب، خوبه. ایول!
بچه‌ها، موفق باشید!
لطفاً، بهش نیاز پیدا می‌کنید.
وای خدا.
چرا انقدر مضطربی؟
این هیجان‌انگیزه.
هیجان‌زده‌م.
کره جنوبی خیلی دوره،
و من بیشتر از یه روز از بچه‌ها جدا نبودم.
دو هفته‌ست.
انگار می‌خوام خونه رو بترکونم.
می‌دونم. می‌دونم.
چیزای خیلی بدتری هم می‌تونه پیش بیاد.
و مطمئنم همه‌شونو پیدا می‌کنم.
اوه، عزیزم، راستش، می‌شه صبحونه رو شروع کنی
و من برم دخترا رو بیدار کنم؟
اوه، دوباره بگو چند تا بچه داریم؟ یادم رفت.
یه کوچیکه هست که اون روز دیدم.
کِی پیداش شد؟
خیله خب، از پسش برمیام. صبحونه.
راحت‌ترین وعده‌ی روز.
-
گمونم اسپاگتی جاش همینه.
آب خوردنه.
آره. اوه.
یالا. رد شو.
اوه، هرچی.
کلسیم اضافه.
نون تست.
‏-شکست!
اوه.
عالیه.
بای بای.
درست مثل کاری که مهاجرا می‌کردن.
مثل من نپوش.
ولی من اول پوشیدمش!
‏-همیشه از رو لباس من کپی می‌کنی! -نه، نمی‌کنم!
دیگه بگو می‌خوای من باشی.
نمی‌خوام.
صبحونه آماده‌ست.
آره، من تخم‌مرغ همزده نمی‌خورم.
چی؟ فکر کردم تخم‌مرغ همزده دوست داری.
اون مال یه ماه پیش بود، بابا.
حالا ازش متنفرم.
‏-من تخم‌مرغ همزده دوست دارم. -نه، نداری.
هیس. دروغ می‌گم.
خیله خب، پس چی دوست داری؟
دقیقاً هر چیزی جز اون.
‏-پاستیل ترش. -سالاد.
‏-تاکو؟ -آبنبات کشی.
‏-سوشی. -آره! سوشی!
راستش، هر آبنباتی خوبه.
حتماً، سم. آره.
بابا، تو حالا مامانی؟
آره، من مادرتونم.
می‌شه آرایشت کنیم؟
‏-آره! -می‌بینیم حالا.
مطمئنی آماده‌ای؟
‏-یعنی، ما یه جورایی زیادیم. -آره.
یک، خوشم نمیاد که اینو می‌دونی.
و دو، من باباتونم.
غریبه که نیستم. فقط...
یه کم زمان می‌بره
تا به روتین صبح عادت کنم.
خب، روتین صبح من خیلی راحته.
‏-معمولاً قهوه می‌خورم. -نه، نمی‌خوره.
‏-آره. -من آبنبات می‌گیرم.
خدا، بهش نگو.
همیشه.
چقدر رو مخی. آبنبات، آبنبات.
سم و گریسی تخم‌مرغ نمی‌خورن.
اوه، آره، همین الان حرفشو زدیم. توستر خرابه.
‏-چی؟ -دیوونگیه. می‌دونم.
قراره خیلی ازش استفاده کنم.
خرابه یا برقش نیست؟
مکانیک نیستم، ولی می‌فهمم کِی یه چیزی خرابه.
کورن‌فلکس چطوره؟
آره! نه، نه.
جو دوسر با میوه چطوره؟
‏-خیله خب... -بیخیال.
‏-نه. -...شرط می‌بندم
همین دور و بره.
باشه. آره.
خب عزیزم. یه بار دیگه مرورش کنیم.
سم ساعت ۲:۴۵ برداشته می‌شه.
هدلی و گریسی ۳:۱۵. مگه اینکه چهارشنبه باشه
که اون‌وقت برنامه برعکس می‌شه، یا جمعه
که همه با هم تعطیل می‌شن.
یعنی باید بجنبی تا...
‏-اوه، پسر.
اوه...
شاید مضطربت کنه...
ولی همه‌چی درست می‌شه.
خب، بیا. همه‌ش اینجاست.
فقط باید به مرکز فرماندهی اعتماد کنی
و عالی پیش می‌ری.
راستشو بخوای. این مرکز فرماندهی همیشه منو ترسونده.
ولی از پسش برمیام.
از پسش برمیای.
‏-قراره چند تا
تنظیم خودمو بکنم. «شب‌مونی»؟
نه، ممنون.
من ۱۳ ساعت جلوترم،
یعنی من خوابم
وسط روزِ شما اینجا.
اِ... شستشو. اول باید حوله‌ها رو بشوریم
‏-قبل از لباس‌ها، جدا. -آره.
دیگه چی؟ اوه، باید چک کنی
آتشفشان ماکت هدلی رو،
چون شاید زیادی پرش کردیم.
و حتماً بخیسون
کاسه‌ی جو رو تو سینک.
باشه. یعنی همین الان؟
نه، نه، نه. الان آب می‌ریزی که بپزه.
ولی بعدش تو سینک می‌خیسونیش.
باشه.
دخترا! عزیزای من!
اوه، خیلی دلم براتون تنگ می‌شه.
اوه!
هوم.
می‌شه بابا بره کره جنوبی؟
نه.
می‌شه یه جای دیگه بره؟
‏-هی، من همین‌جام. -برمی‌گردم
تا چشم به هم بزنی. قول می‌دم. بیا اینجا.
همه‌مون می‌میریم.
‏-هی! توسترو درست کردم.
‏-خداحافظ. -خداحافظ.
‏-خوش بگذره. -دوستون دارم.
نگران هیچی نباش.
وقتی برگردی، خونه
دقیقاً همون‌جوریه که گذاشتی.
بابا، در جلویی قفله. کلید داری؟
نه. فقط دست تکون بده.
سم رو از پنجره‌ی پشتی می‌فرستیم تو.
آره!
خیله خب. اول کیو برسونم؟
اِ، بابا، اصلاً مسیرو درست نمی‌ری.
به مدرسه‌ت؟
به هیچ‌کدوم از مدرسه‌هامون.
صبر کن. نمی‌دونی مدرسه‌هامون کجاست؟
نه، می‌دونم مدرسه‌هاتون کجاست.
می‌دونم کجان، ولی محض احتیاط،
جی‌پی‌اسمو روشن می‌کنم.
پس همه، اسم مدرسه‌تونو بلند بگید. حالا!
اوه، می‌شه به‌جاش لیزرتگ بریم؟
نه! فقط اسم مدرسه‌تو بگو
وگرنه به مامان زنگ می‌زنم.
پس می‌خوای به مامان زنگ بزنی
و اعتراف کنی که نه آدرس مدرسه‌هامونو می‌دونی
نه اسمشونو؟
آره، می‌زنم. یعنی، من...
برام مهم نیست چقدر بد به نظر بیام.
نه.
نه. ببین، تا سه می‌شمرم.
یکی اسم مدرسه‌شو بگه.
یک،
‏-دو... -برات شماره گرفتم.
‏-چی؟ نه!
‏-سم، گوشیو بده! -زنگ خورد!
‏-زنگ می‌خوره! -سم، قطع کن.
‏-من فقط... -فقط چی، بابا؟
نه! نه! من فقط...
‏-بگو دیگه! اعتراف کن! -بابا. اعتراف کن.
نه، نه، من فقط...
لیزرتگ! لیزرتگ! لیزرتگ!
‏-بابا، مواظب باش. -حواسم هست.
‏-سریع پسش بده. -دستم نیست.
‏-سم! -بگو! تو داشتی...
باشه! خیله خب، بلوف زدم!
‏-ها! می‌دونستم! -حالا لطفاً
‏-گوشیو قطع کن! -بابا! مواظب باش!
-
سلام بچه‌ها. چه خبر؟ به این زودی دلتون تنگ شد؟
-
اینجا چیکار می‌کنی؟
فقط به خودم یادآوری می‌کنم هنوز تو یه چیزی خوبم.
هی، دیدم عکسم نیست.
خب، عکس کارمنداست،
و تو دیگه کارمند نیستی.
دن، من استعفا ندادم. مرخصی‌ام.
قبلاً هم شنیدم.
فکر کنم باید بفهمی
اولویت‌هات کجان.
فهمیدم. پیش بچه‌هامن.
عالیه، خب، شنیدن این حرف از زبونت دردناکه.
بیخیال، رفیق. اگه بچه داشتی، می‌فهمیدی.
من بچه دارم.
‏-چی؟ -پنج تا بچه دارم.
ولی هیچ‌وقت سر کار ازشون حرف نمی‌زنم.
از کجا بچه آوردی؟
این یارو مزاحمت شده؟
پیرهنت چی شده؟ آتشفشان روش منفجر شده؟
آره، دقیقاً همین اتفاق افتاد.
اون‌وقت بیمارستان بودی. آتشفشان خیلی داغه.
چرا... این چیه؟
حالا پیتون نفر اولمه، نیت. قضیه اینه.
اوهوم. نچ‌نچ‌نچ.
نمی‌تونی با اموال شرکت بری.
این هدیه‌ی دن بود.
ببخشید رفیق. شخصی نیست، قانونه.
‏-داداش. -چیه؟ قانونا رو من نمی‌ذارم.
تو مدیر فروشگاهی. دقیقاً کارت همینه.
این حالا مال منه.
-
برات زیادی داغه؟
نه.
دقیقاً خوبه.
-
اوه.
هی، اوه، پیتون، این‌کارو نکن.
این آدمته؟
اون نفر اولمه.
اِ... ببخشید، شما مسئول تخم‌مرغید؟
نه. ولی گاهی سری به بخش تخم‌مرغ می‌زنم.
اوه، عالیه. اِ، می‌شه چند تا سؤال بپرسم؟
‏-حتماً. -اِ، اینجا کلی تخم‌مرغ هست،
و باید واسه خانواده‌م تخم‌مرغ بخرم،
پس کدومو انتخاب کنم؟
خب، دنبال چه‌جور تخم‌مرغی هستید؟
معمولی. از اونایی که بچه‌هام بخورن.
اونا تخم‌مرغ مرتعی‌ان.
‏-مرتعی. -و دو برابر
امگا-۳ دارن.
اوه، واو. این خیلی...
امگاش بیشتر از چیزیه که فکر می‌کردم.
اِ، می‌بینم رو اینا نوشته آزادپرور،
و رو اونای زیریش نوشته بدون قفس.
خب فرقشون چیه؟
خب، اونا آزادپرورن و اینا بدون قفس.
هوم. جالبه.
فرض کن بلد نیستم تخم‌مرغ درست کنم.
تخم‌مرغِ آماده هم هست؟
خب، جاهایی هست به اسم رستوران.
هوم.
خیله خب، پت. داره یه کم...
از لحنت خوشم نمیاد.
می‌دونم بدجور سر تخم‌مرغ سؤال‌پیچت کردم،
خسته‌ت که نکردم، نه؟
چون اونجا تو بخش شیر بهت نیاز دارم.
یعنی، بی‌صبرانه منتظرم بفهمم «لکتِید» یعنی چی.
اِم...
سلام مامان، فقط یه... یه زنگ زدم.
می‌خواستم، اِ...
می‌دونی، فکر کردم، نمی‌دونم،
شاید بخوای بیای بمونی.
دخترا خواستن بهت زنگ بزنم. دلشون... دلشون برات تنگ شده.
و گفتن، «اوه، آره،
شاید بتونه بیاد شب بمونه.»
می‌دونی، یکی دو شب. اِ...
نهایتش دوازده، سیزده. نهایتش سیزده.
و خب، تو اتاق سم بمونی،
یا هدلی، یا اتاق من، نمی...
-
آخ. ای بابا!
کی اونجا حوله گذاشته؟
وای خدا!
اوه، چی...
اِ... الو؟
سلام آقا. با مردِ خونه صحبت می‌کنم؟
نه، خونه نیست. ولی اون بالا چه خبره؟
اِ، کیگان جونز. سقف و کاشیِ کیگان.
همسرتون زنگ زده بود ببینه وقت دارم
سقفتونو عوض کنم،
و گفتم، خب، چرا زنگ بزنم
و بگم وقت دارم
وقتی می‌تونم نشون بدم وقت دارم
با اینکه از الان رو سقفم؟
خیله خب. و کیتی همه‌ی اینا رو تأیید کرد؟
یعنی، راحت باشید خودتون نظرات منو چک کنید.
پنج ستاره دارم و فقط یه نظر منفی
و اونم از زن سابقمه.
می‌دونید، گفت ابزارام کار رو راه نمی‌ندازن.
باشه. اِ، آره، رفیق.
عالیه. اِ...
آره، استخدامی، گمونم.
چی؟ واقعاً؟
می‌دونی چیه؟ شاید بهتره بهش زنگ بزنم...
وقت بردن بچه‌هاست!
لعنتی!
هی، باعث افتخارت می‌شم.
آره، هی، آفرین. فردا می‌بینمت، باشه؟
آفرین. امروز عالی بودید، بچه‌ها.
منتظر می‌مونیم پدر مادرامون بیان.
‏-امروز آفرین! -سلام. سلام. هی.
اوه، سلام!
سلام، چه خبر؟ اومدم دنبال سم.
اوه، آقای ویلکاکس.
عادت کردم کیتی رو ببینم.
خب، به من عادت کن
چون دیگه پیشمون نیست، می‌دونی؟
آها، چون کره جنوبیه! سر کار. آره. شارک‌تنک.
زنده‌ست. آره. ببخشید بابت این.
یه دقیقه وقت دارید حرف بزنیم؟
من... من تو دردسر افتادم؟
سم داره هم‌کلاسی‌هاشو بغل می‌کنه
هر بار که می‌بیندشون.
‏-باشه. -تمام روز.
باشه. باهاش حرف می‌زنم و، اِ، آره، می‌گم بس کنه.
‏-پس، ممنون. -نه. راستش،
تو این سن، گفتن «بس کن» ممکنه رفتار رو تقویت کنه.
باید مطمئن شیم
که با کلمات درست حرف می‌زنیم.
کلمات... کلمات درست.
شاید بهتره یادداشت بردارید.
یادداشت.
می‌خوام مفهومی رو معرفی کنم
به اسم «حبابِ رضایت».
حالا، تصور کنید هر بچه داخل
حبابِ خودش زندگی می‌کنه.
می‌تونن به چیزای تو حباب خودشون دست بزنن
بدون اینکه اجازه بگیرن،
ولی برای وارد شدن به حبابِ یه بچه‌ی دیگه
آره... -باشه.
‏...باید اجازه بگیرن.
اِ، اون قسمتو یه بار دیگه بگید.
کدوم قسمت؟
‏-اِ، اولش. -اولش؟
آره، اولش و بقیه‌شم همین‌طور.
باشه.
چی شده؟
همه‌چی خوبه؟
ایوری و تریشا هردو بلد بودن
‏«شیواوا» رو هجی کنن و من بلد نبودم.
خب، حالا بلدی، پس...
ولی، اگه کلمه‌های دیگه رو بلد نباشم چی؟
باید بیشتر درس بخونم.
خیله خب. خواهرت کجاست؟
احتمالاً می‌خواد برایان بهش توجه کنه.
‏«برایان»؟
برایان کیه؟
— ماي موويیز —
گریسی!
سلام.
باباتم!
خانواده‌تیم تو یه ون! تو یه خونه زندگی می‌کنیم!
من... یادم نبود که تو یادت هست یا نه.
وای خدا! بابا! واقعاً لازم بود؟
بود. نمی‌دونستم چه‌جور دیگه... چطور...
برایان کیه؟
پسری که ازش خوشش میاد.
به‌خاطر اون شروع کرد پاهاشو اصلاح کنه.
‏-هدلی! -وای خدا.
چیه؟ هر شب اصلاحشون می‌کنی.
هر شب؟
مامانت سالی دو بار می‌کنه.
بابا، گشنمه. می‌شه شام بگیریم؟
بازم باید بخورید؟ فکر کردم تموم شد.
شاید برایان باید بیاد شام.
‏-می‌دونی چیه، سم؟ این یه... -نه!
‏-برایان! -نه! نه!
‏-بس کن! -برایان! برایان!
پیتزا رسید.
سلام رفیق.
اِ... بوم. بفرما.
اوه، تو اپ انعام دادی، پس...
آره. قراره همدیگه رو
این چند هفته زیاد ببینیم.
این قشنگ‌ترین کاریه که کسی برام کرده.
هی.
شب بخیر.
خیله خب، سم، وقت خوابه.
بغل‌های دور دوم تقریباً تموم شد.
بغل‌های دور دوم.
اِ... می‌دونی چیه؟
بیا سریع یه چیزی بگم.
دارم یه پایه جهش می‌زنم؟
نه. با این اوضاع که نه. شاید حتی چند تا رو دوباره بخونیم.
قراره اسب بگیرم؟
فکر کردی بحث اونجا می‌ره؟
اِ... اوه.
چطور بگم؟ اِم...
تو مدرسه بچه‌ها رو بغل نکن.
ولی من هم‌کلاسی‌هامو دوست دارم.
می‌دونم که دوست داری.
و این عالیه. فقط یه جور دیگه نشونشون بده.
باشه.
واو.
خیله خب. می‌دونی چیه؟
تو مورد علاقه‌می.
‏-می‌دونم. -شب بخیر.
شب بخیر.
هدلی. صفحه‌نمایش خاموش.
چی؟ نه، ولی... ولی من... فقط از نورش استفاده می‌کنم
که فلش‌کارت‌های املامو بخونم.
معلومه که همین‌طوره.
شب بخیر.
ببین چه واسه جای اول می‌جنگی، ها؟
مهمونی با پسرا؟ آره،
بابام هیچ‌وقت نمی‌ذاره. شوخیت گرفته؟
گریسی. هی. گوشی خاموش، لطفاً.
گمونم فهمیدم سومین مورد علاقه‌م کیه.
‏-سیزده روز دیگه.
‏«کارهای شبانه»؟
چی؟
باید می‌خیسوندمش.
خدا.
-
‏...۳۰ صبح. ای بابا.
مگه کارواش داریم که من خبر ندارم؟
هی!
سلام عزیزم. اوضاع چطوره؟
عالی. آره. یه سقف‌کار استخدام کردم.
اوه! خوبه. کدوم؟
‏-کدومِ چی؟ -کدوم سقف‌کار؟
به همه‌ی جاهای برترین‌رتبه زنگ زدم
که مجبورشون کنم با هم رقابت قیمتی کنن.
بعد به پسرعموی دوستمم زنگ زدم، کیگان،
چون قیمتش خیلی پایین بود،
گفتم می‌تونم علیه بقیه ازش استفاده کنم.
خب با کی قرارداد بستی؟
-
اِ... آره، یعنی، اسمش یادم نیست، می‌دونی.
ولی خوبی بود.
هی، سقف داره خوب می‌شه، رفیق.
خیلی ممنون که این‌کارو برام انجام دادی، عزیزم. اوه!
حتماً داری می‌ری دنبال دخترا، نه؟
آره، همین الان. دارم می‌رم!
و می‌شه لطفاً برسونی
چنگال‌های پشت ماشینو؟
ممنون، دوستت دارم.
دوستت دارم. پسته؟
این دیگه چه...
بابا!
‏-چیکار می‌کنی؟ -داشتم می‌خوابیدم،
یا سعی می‌کردم.
چرا این مبل باز نمی‌شه؟
چون همه‌ی مبل‌ها باز نمی‌شن.
منظورم بود، تو اینجا چیکار می‌کنی؟ من به مامان زنگ زدم.
آره، رفته کشتی تفریحی.
به هر حال، اومدم کمک کنم.
‏-واقعاً؟ -آره.
آره. همین که چرت بعدازظهرم تموم شه.
اوه، پسر.
اِ، ببخشید. می‌دونید این چنگال‌ها رو کجا بذارم؟
اِ، نیت ویلکاکس. کیتی گفت بیشتر می‌بینیمت.
چطوری، عزیزم؟
دارم تحمل می‌کنم، می‌دونی؟
کیتی کلی کار خونه گذاشته گردنم.
خونه‌مون اساساً شهرِ کاره.
و این‌همه اسپری تمیزکننده.
زیر سینکمون شبیه بستنی‌فروشیه.
بستنی‌فروشی.
اِ... یعنی، یکیشو زدم
نوشته بود «همه‌کاره».
و هیچی رو تمیز نکرد.
باید می‌نوشت «هیچ‌کاره»، نه؟
‏-هیچ‌کاره.
وای خدا.
‏-به چی می‌خندیم؟ -کانر،
انگار دیگه تنها بابای مدرسه نیستی.
و این یکی بامزه‌ست.
اوه، نیت؟
‏-خیلی بامزه. -اوه، واو.
حرف بزن، تُف نکن، می‌دونی؟
‏«حرف بزن، تُف نکن.»
بابا؟
فکر کردم تو ماشین منتظر می‌مونی.
مگه با سویشرت نرفتی مدرسه؟
چی؟
‏-نه. -باشه.
منم می‌خواستم همونو بپوشم.
خیلی ضایع می‌شد.
چه لذتی.
مطمئنم بازم می‌بینمت.
‏-خیله خب. باعث افتخار. -از دیدنت خوشحالم، نیت.
ممنون.
این اولین بابای بامزه‌ست.
هیچ جوک بابایی بدی نداشت.
هی، نیت.
اون چی بود؟
کیتی گفت چنگال‌ها رو بیارم.
نه... نه چنگال‌ها. حرف زدن با مامان‌ها.
اگه لازمه چیزی به مامان‌ها بدی، به من بده.
باشه؟ به من بده.
‏-من به اونا می‌دم. دیدی؟ -باشه.
و می‌دونی، اگه بخوای وقت بگذرونی،
با مامان‌ها نگذرون. با این یارو بگذرون!
چون بهت پیام دادم. می‌رسه بهت؟
نه، نرسیده.
حتی یه پیامم بهت نرسیده؟
‏-نه. -خدا، کلیشون «خوانده» شده.
‏-اینو می‌بینی؟ -آره، مثلاً،
کل رنگش عوض می‌شه.
فکر نکنم رسیده باشه.
‏-واقعاً؟ -آره.
می‌تونم ببینم؟
اِ، می‌ذاشتم، ولی خیلی ته جیبمه، پس...
فقط خبرم کن. حتی امشب، می‌تونیم یه نوشیدنی بزنیم. بولینگ.
‏-بولینگ؟ -بولینگ می‌ریم.
‏-چی؟ -در ضمن،
از اینجا دور بمون.
باشه؟
مامان‌های من، مامان‌های تو نیستن.
-
چی؟
کمک! کمک!
کمک!
آره. خلاصه،
همه‌ی این آدما پشت سرم
اینجان که تو استار مایندر کمکم کنن.
‏-ما یه جورایی... -بابا! مامان تو کارخونه‌ست!
‏-اوه، چی؟ -آره.
داریم پلاستیک‌های مختلفو تست فشار می‌کنیم
واسه بدنه‌ی ستاره.
کره‌جنوبی بلدی؟
‏-فقط کره‌ایه، بابا. -خب، واسه اونا نه.
-
لعنتی، تیم واسه اون یکی خیلی هیجان‌زده بود.
بابا، صبحونه چی داریم؟
اِ...
‏-پیتزا.
‏-واسه صبحونه؟ -فقط روش شیر بریز.
اِ، هی، نیت، می‌شه خصوصی حرف بزنیم؟
آره، شوخی کردم. این... من... فکر کردم بی‌صداش کردم.
رو کلاه ایمنی مامان زدی، بابا.
وای خدا.
هی، فقط می‌خوام بگم کاملاً احترام می‌ذارم
‏-به صبحونه‌ی سالمت... -نه، می‌دونم.
‏-...ولی، می‌دونی... -نه، نه، نه. اشکالی نداره.
می‌خواستم ببینم اوضاعت چطوره.
اِ... عالی.
عالی‌ام. یعنی، با مرکز فرماندهی و...
می‌دونی، نگران من نباش.
‏-اینجا اوضاع خوبه. -جدی؟
چون می‌دونم سخته.
می‌دونی، داریم تو نقش‌های جدید جا می‌افتیم.
اِ... من تو نقش جدیدی جا نمی‌افتم.
فقط دارم جای تو رو گرم نگه می‌دارم، نه؟
درسته. آره. فکر کنم منظورم این بود...
اِ... نه. نه، منظورتو فهمیدم.
فقط فعلاً همینه.
فقط فعلاً همینه. آره. آره.
باشه. اِم... هی عزیزم، من
حدود ۲۵ نفر منتظرمن.
باید برم.
منم ۲۵ نفر منتظرمن.
باشه.
بچه‌ها. داشتم درست می‌کردم...
‏-فقط دو روز دیگه، نیت. -باشه. آره.
‏-باشه؟ دوستت دارم. -دو روز دیگه.
اِ... آره. باشه. باشه. دوستت دارم.
خیله خب. دارم می‌رم!
مامانت از سفر دریایی برگشت.
این اولین باره بیدار می‌بینمت
از وقتی اومدی.
خب، خوشحالم که تونستم کمک کنم.
حالا، اگه چیزی خواستی بهم زنگ بزن.
من... کیتی رو پیدا نکردم.
بهش بگو خداحافظی کردم. باشه؟
واقعاً؟
یه غذای خونگی برام بگیر.
خانم‌ها، فکر کنم می‌دونیم چرا اینجاییم.
قراره اسب بگیریم؟
اومدیم درباره‌ی حوله‌ها حرف بزنیم.
مشخصاً، چرا من دارم می‌برم
‏۱۰۰ پوند حوله رو، ۴۰ تا پله، بالا و پایین، هر روز؟
هدلی، روزی چند تا حوله می‌زنی؟
‏-یکی. -جالبه. باشه.
گریسی، چند تا حوله می‌زنی؟
‏-یکی. -اینم یکی.
‏-سم؟ -من تا حالا حوله نزدم.
چی؟ این که اصلاً حوله نمی‌زنه.
پس خونه‌مون به‌طور جادویی تمام روز حوله‌ی خیس تولید می‌کنه.
خیله خب. حرفمون درباره این تموم نشده.
خب، واقعاً چند تا حوله می‌زنی؟
‏-هشت تا. -هشت تا؟
سلام، رفیق!
امیدوارم اشکالی نداشته باشه. یه کم زود اومدیم.
باید برم رقص گروهی با مامان‌ها.
‏-چی؟ -شب بیرونِ مامان‌ها.
می‌خواستم نقاشی و نوشیدنی باشه، ولی رأی نیاوردم.
چی؟ شب‌مونی‌مونو کنسل نکردی؟
چرا، کنسلش کردم. برچسبشو از تقویم کندم.
باشه، ولی به پدر مادرها زنگ زدی؟
من حتی اسم دوستاتم نمی‌دونم،
پس از کجا بدونم پدر مادرشون کی‌ان؟
جین اومد!
‏-یکی دیگه هم هست؟ -سلام، جین.
بلد نیستم شب‌مونی بگیرم.
مامانت هیچ یادداشتی درباره‌ی شب‌مونی برام نذاشته.
شب‌مونیه. یعنی، که علم موشک نیست.
فقط، اِ، براشون پاپ‌کورن درست کن و بذار آرایشت کنن.
آره!
بگیریدش، دخترا.
‏-وای خدا، آره! -خوش بگذره!
-
سه، دو، یک! دو، یک!
‏-اوه! -چیه، بابا؟
بس کن. این...
مامانت این‌کارو می‌کنه؟
آره. تا حالا با موی دماغ دیدیش؟
‏-همیشه. -نه، هیچ‌وقت نگاه نکردم.
باید نگاه کنی. خیلی صافه.
خب بچه‌ها، می‌زنیم به دلش، باشه؟
یه بار و تموم. و گرفتیمش. باشه؟
‏-باشه. آماده؟ بزن، بابا. دو، یک! -آماده؟ سه، دو، یک!
‏-اوه! نه، نه، نه. -چیه؟
‏-این دیوونگیه. -وای خدا!
‏-یالا! -همه‌تون دیوونه‌اید.
‏-خیلی رو مخی. -این...
تا ابد همین‌جوری زندگی می‌کنم،
‏-و خودش در میاد... -باشه. باشه.
‏-...هر وقت در بیاد. -نه. بس کن.
آقای ویلکاکس، بذارید یه چیزی بگم. همین‌جا.
بین خودمون، من همیشه این‌کارو می‌کنم.
آره، ولی تو دماغت جنگل نیست، جین.
‏-صبر کن، داری فیلم می‌گیری؟ -بزن بریم.
اِ، نه. فقط دارم یه چیزی سرچ می‌کنم.
‏-و اکشن!
-
‏-خیلی متأسفم، آقای ویلکاکس.
تا حالا کسی این‌جوری خون‌ریزی نکرده بود.
جین، نگران نباش. ببخشید که انقدر جیغ زدم.
دفعه بعد می‌گیری!
باشه، باشه.
‏-خیلی ضایع بود. -می‌دونم. بده.
داداش، کتک خوردی؟
عادیه که یه سقف‌کار بیاد تو
و شب کار کنه؟
آره، واسه یه سقف‌کارِ خوب عادیه.
ببین، اِم... نمی‌خوام فضولی کنم،
ولی وقتی اون بالا بودم،
از یکی از سوراخای گنده‌تر شنیدم چند تا بچه دعوا می‌کنن.
‏-سوراخای گنده‌تر؟ -ببین، من...
نمی‌تونم وارد جزئیات کارم بشم، نیت.
باشه؟
تو خونه‌ت یه مشکل بین‌فردی هست.
آره، شب‌مونی گرفتیم.
این هر شب‌مونی‌ای نیست، نیت! شب‌مونیِ دختراست.
ببین، من پنج تا خواهر دارم. دخترا آسیب روانی می‌زنن.
سقفو می‌شه تعمیر کرد.
ولی نمی‌شه خاطره‌ی دوستی رو تعمیر کرد
که بهت گفته چشمات زیادی به هم نزدیکن.
ساکت به نظر میاد.
آرامش قبل از توفان.
وقتی ساکت می‌شن، اون‌وقته که بدجنس می‌شن.
حالا باید بری بالا و بهشون یه فعالیت گروهی بدی
قبل از اینکه شروع کنن جدا شن و پشت سر هم حرف بزنن.
نه، نه، فکر کنم داری بزرگش می‌کنی.
خدای من، دیر رسیدیم.
چیکار کنم؟
خب، برو بالا و جلوشو بگیر
قبل از اینکه تا آخر عمر آسیب ببینن.
من اونی نیستم که می‌ره بالا. کیتی می‌ره بالا.
من اینجا می‌مونم و بستنی درست می‌کنم،
و وقتی گریه تموم شد میان می‌خورن.
خب، امشب، کیتی‌ت تموم شده.
و بستنی.
مجبور شدم فریزرتو چک کنم... به دلایل سقفی.
بس کن، نه، تو...
آخرش «ه» داره.
وای خدای من!
خیلی سرش شلوغ‌بازی درمیاری. همیشه.
هی، اینجا چطوره؟
ما نمی‌تونیم دوست باشیم.
اوه!
بیاید یه نفس عمیق بکشیم.
هدلی، چی شد؟
مسابقه‌ی املا!
چی؟ من نمی... مسابقه‌ی املا اتفاق افتاد؟
نه! مسابقه‌ی املا داره زندگیمونو خراب می‌کنه.
و از هم جدامون می‌کنه.
تنها چیزیه که بهش فکر می‌کنم.
از فلش‌کارت‌ها تاول زدم.
هیچ کلمه‌ای نمی‌شنوم که هجیش نکنم.
ا-ی-ن. این.
و فهمیدیم که وقتی مسابقه‌ی املا برگزار شه،
فقط یکیمون می‌بره.
و بقیه‌مون دیگه دوست نمی‌مونیم
چون از باختن خیلی ناراحت می‌شیم.
دخترا، قضیه اینه؟
وای خدای من.
اوه! دخترا، دخترا،
چه خبر خوبی براتون دارم.
هیچ‌کس براش مسابقه‌ی املا مهم نیست.
‏-چی؟ -داره درباره‌ی چی حرف...
ببینید، آره، رقابت کردن باحاله،
و بردن باحاله. حتماً.
ولی من هیچ جام مسابقه‌ی املای قدیمیمو
رو میز کارم دارم؟
بابا، تو هیچ‌وقت مسابقه‌ی املا نبردی.
ولی حتی اگه می‌بردم، رو میزم نمی‌ذاشتمشون
چون یه جورایی احمقانه‌ست.
ما خیلی سخت درس خوندیم، آقای ویلکاکس.
عالیه. فوق‌العاده‌ست.
ولی گذاشتنِ ارزش خودت تو این مسابقه...
احمقانه‌ست.
‏-بابا، این‌طور نیست... -احمقانه؟
آره، هست.
نشونتون می‌دم. اِ، یه کلمه بدید هجی کنم.
فیدوسیاری.
تا حالا این کلمه رو نشنیدم.
اصلاً بلد نیستم هجیش کنم. شما بلدید؟
ف-ی-د-و-س-ی-ا-ر-ی.
ببین. همین الانم بهتر از
یه مرد بالغ که صاحب خونه‌ست هجی می‌کنی.
مهم نیست کی جامو می‌بره. همه‌تون برنده‌اید.
و از این مغزای بزرگ املاییتون استفاده می‌کنید
که یه روز شغل‌های پردرآمد بگیرید،
و می‌تونید همه‌ی... رو بخرید
‏-خب، بابا، می‌تونی بری. -باشه.
خیلی متأسفم.
‏-اشکالی نداره. -هنوزم دوستیم.
کلی مسابقه‌ی املای دیگه هست.
شب‌مونیِ دخترا. خیلی راحته.
سم.
چرا خیسی؟
مجبور شدم اسبمو بفرستم بره.
تو اسب نداری.
دیگه ندارم.
داشت از آکواریومم آب می‌خورد.
صبر کن، تو داشتی آب می‌خوردی
از آکواریومت؟
-
‏-حالا حالم بهتره.
نمی‌دونم کیتی چطور از پسش برمیاد.
ببرشون. بیارشون. دوباره ببرشون.
هیچ‌وقت واسه خودم وقت ندارم.
هر بار می‌رم دستشویی،
سم از پشت در باهام حرف می‌زنه.
خواب ندارم.
اسپاتیفای مدام پادکست مامانی بهم پیشنهاد می‌ده.
پاهام درد می‌کنه. کمرم درد می‌کنه.
شلوار جینم اندازه‌م نیست، و منو ببین.
دارم می‌چپونم تو حلقم.
اصلاً گشنه‌مم نیست، و دارم می‌لمبونم.
من به درد این زندگی نمی‌خورم، پیتر. من کانر اشفورد نیستم.
من فروشنده‌ی تویوتام.
و فروشنده‌ای که نفروشه، دیگه چیه؟
منو یاد بابام می‌ندازی.
چه‌جوریه؟
نمی‌دونم. ۱۰ ساله ندیدمش.
‏-اوه. -ولی درست قبل از اینکه قاطی کنه
و منو تو اون استخر توپ شهربازی ول کنه،
قیافه‌ش دقیقاً مثل الانِ تو بود.
‏-ممنون، پیتر. -خواهش می‌کنم.
مگه نباید اونا رو تحویل بدی؟
چی می‌شه مگه؟ اخراجم می‌کنن؟
‏«وای نه. گمونم باید ثبت‌نام کنم
با یه ایمیل جدید.»
کل شرکتو یه ربات می‌چرخونه.
دونات می‌خوای؟
نه. تو تلویزیون سراسری یه دونات آبرومو برد.
اوه، داداش، اون... اون تو بودی؟
عاشق اون ویدیوئم.
دونات دستشه! دونات! دونات!
‏-اوه، داداش، خیلی تحقیرآمیزه. -اوه.
دونات دستشه. دلقکه.
بسه دیگه. ردش کن.
‏-و اکشن!
اوه، داداش، اینم تویی!
این چطور اومده اونجا؟
چه تصادفی. حتماً الگوریتم داره به حرفامون گوش می‌ده.
بد نیست.
‏-مامانی! -سلام، عزیزم.
اوناهاش. سلام.
مامان! بالاخره!
سلام، سلام.
هی! داشتم فرو گرم می‌کردم.
دلم براتون تنگ شده بود!
واو. سلام.
‏-هوم. -خیلی خوشحالم برگشتی.
مامان، از وقتی رفتی،
‏-لباسامون بوی دیگه‌ای می‌ده. -بد؟
بوی تو رو می‌دن.
به نظر من که خوبه.
خب، نوع پوستم از مختلط شده چرب
چون هر شب شام پیتزا می‌خوریم.
ما فقط پیتزا نمی‌خوریم.
در واقع، امشب،
لازانیا می‌پزم. آره، ببخشید.
عالیه. کربوهیدرات بیشتر.
خب، بهم خیلی خوش گذشت.
لوازم آرایش نو می‌خوام. مراقبت پوست نو می‌خوام.
‏-درباره‌ی همه‌ش حرف می‌زنیم. -از نو.
می‌تونم... می‌تونم چمدونامو ببرم بالا؟
براتون سوغاتی دارم.
سوغاتی! کجاست؟
حالا هیجان‌زده شدی.
‏-کجاست؟ -بسه.
حالا منو یاد مامانم می‌ندازی.
خیله خب، داداش. فقط لازانیا رو بده.
همه‌شو ببین. ممنون.
یعنی، فکر می‌کردم خوب پیش می‌ره،
ولی داره خیلی خوب پیش می‌ره.
از الان پخش داریم.
یعنی، لوری فکر می‌کنه من اسکراب‌ددیِ بعدیشم.
آره. یعنی، نمی‌دونم یعنی چی،
ولی باحال به نظر میاد.
‏-ای بابا!
‏-خوبی؟ -اِ... آره.
نه، خوبم. همیشه... همیشه پیش میاد.
واقعاً؟
آره، پیش میاد.
‏-کی داره زنگ می‌زنه؟
‏-اوه.
‏-لوریه. -آها.
سلام، لوری. اوهوم.
بله.
امکان نداره!
دارن استار مایندر رو تسریع می‌کنن
که آخر ماه عرضه شه.
‏-وای خدا! محشره. -مامان، محشره! آفرین.
اوهوم.
باشه.
اوه.
دو هفته‌ی دیگه؟
چی؟
واقعاً؟ تازه پیش خانواده‌م برگشتم.
‏-چی؟ -نه. نه، نه. من...
می‌فهمم.
متأسفم.
البته. آره، می‌دونم.
فقط بگو دستیارت اطلاعات... اطلاعات پرواز رو برام بفرسته،
و فردا می‌بینمت.
باشه. خداحافظ.
‏-بازم داری می‌ری؟ -چی؟ مامان؟
‏-ولی تازه برگشتی. -می‌دونم.
یعنی، تازه برگشتی.
یه بغل گنده‌ی «تازه برگشتی» بهت دادیم.
اون‌قدر بغل گنده نمی‌کردیم
اگه می‌دونستیم فقط سر زدی.
نمی‌خوام برم، بچه‌ها.
واقعاً نمی‌خوام. فقط... مجبورم. و این...
این‌بار فقط سان‌فرانسیسکوئه.
و فقط دو هفته‌ی دیگه.
واقعاً؟ می‌دونی...
نمی‌دونی این دو هفته چطور گذشت
برای همه‌مون، پس...
می‌دونم سخته.
برای منم واقعاً سخته.
ولی این یه فرصت بزرگه.
بچه‌ها، این می‌تونه زندگی همه‌مونو عوض کنه.
ولی اگه زندگیمون قبلاً خوب بود چی؟
— ماي موويیز —
اوه! اوه! بابا!
یالا، بابا. یالا! بابا!
‏-گرفتمش، گرفتمش. -بابا.
‏-چیزی نیست. -بلنده.
همه‌چی خوبه.
همه‌چی خوبه. همه‌چی خوبه.
-
باشه.
همه‌چی خوبه. خیله خب.
ببین، اِ...
درستش می‌کنیم، باشه؟ عالیه.
‏-ممنون. -عالیه.
آره، هست. واقعاً هست.
و می‌دونی چیه؟
تو کره یه چیزی گرفتم
که فکر کنم کمک می‌کنه کارها
اینجا یه کم روون‌تر پیش برن.
واو!
یه تقویم دیجیتال.
این مرکز فرماندهیِ آینده‌ست.
اوه، عالیه. عالیه.
اوه. و اینم بهترین قسمتشه.
-
‏-بامزه نیست؟ -آخی.
گربه‌ی تقویم!
آره، و حالا می‌تونم تقویمو بگردونم
‏-از هر جای دنیا. -خیلی باحاله.
می‌تونم یادداشت روزانه بفرستم
و دستور غذاهای سالم و کارهای اضافه بذارم.
عاشقش می‌شی.
ممنون.
‏-گمونم دیگه تنهاییم.
سه تا یتیم.
این پاک نمی‌شه.
‏-وای...
تو... تو لباسامونو نمی‌شوری.
هدلی، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‏-گریسی! سم! بیاید پایین! -بس کن.
‏-صداشون نکن. -بیاید پایین. همین حالا!
نیاید پایین! نیاید پایین!
بابا داره به لباسامون عطر می‌زنه
و بعد کثیف برشون می‌گردونه.
واسه همینه بوی مامان می‌دم؟
‏-نه، نه. -نمی‌فهمم.
تو مدام اینجایی و لباس می‌شوری.
آره، چون مدام دارم حوله می‌شورم!
اونو می‌بینی؟ نگاش کن.
تموم نمی‌شه. مامانت گفت اول حوله‌ها،
و هیچ‌وقت به دومی نمی‌رسم.
چه خبره؟
‏-بابا لباسامونو نمی‌شوره. -خیله خب.
خیله خب. بسه دیگه.
بذارید واضحشو بگیم.
‏-تو یه هیولایی. -ما رو چندش کردی.
سیستم مامانتون جواب نمی‌ده.
‏-واسه مامان جواب می‌ده. -آره، چون مامان مامانه،
و من مامان نیستم، باشه؟
فکر کردم چند هفته می‌تونم باشم.
بهتون بگم، نزدیک بود بشم.
‏-نه، نبودی. -گفتم «نزدیک بود».
اصلاً هم نزدیک نبود.
لحظه‌هایی بود که خیلی خوب بود.
‏-دیدم تو کمد گریه می‌کردی. -ببین، به هر حال،
سیستم مامان واسه مامانتون جواب می‌داد.
و وقتی موقتی بود، فکر کردم، خب من می‌شم اون.
ولی معلومه که موقتی نیست. پس یه نقشه‌ی جدید می‌خوایم.
یه دوران جدید باید شروع شه.
دورانِ بابا!
این به نظر فکر افتضاحی میاد.
-
گربه‌ی تقویم!
می‌تونی این‌کارو بکنی؟
آره، چون دورانِ منه.
ولی چطور برنامه‌هامونو یادت می‌مونه؟
اِ، یه چیز کوچیک به اسم «تو بگو، من یادم می‌مونه».
و اگه یادم رفت، دوباره بگو.
‏«دورانِ بابا» درباره‌ی کار تیمیه.
اگه با هم کار کنیم، شما به چیزی که می‌خواید می‌رسید،
و منم به چیزی که می‌خوام.
که برگشتن به کاریه که توش بهترینم، ماشین فروختن.
چرا نتونیم هم خدا رو بخوایم هم خرما رو؟
پس بیاید درباره‌ش حرف بزنیم.
چه چیزایی لازم داریم که از پسش بربیایم؟
یه اسب می‌خوام.
اون نمی‌تونه یکی از اون چیزا باشه.
غذا چی؟ ما حتی یه میوه
یا سبزی تو کل خونه نداریم.
و لوازم بهداشتی. مجبور شدم پاهامو
دیشب با کره‌ی گیاهی اصلاح کنم.
‏-عاشقشم. -چسب زخم لازم داشتم،
و تو گفتی «فقط چسب نواری بزن».
کشوی قاشق‌چنگال پر از اسپاگتی خشکه.
آره. خب، بگو کجا اسپاگتی خشک نیست.
و تازه فهمیدیم همه‌ی لباسامون کثیفه.
‏-آره. -باشه.
می‌دونم کجا باید بریم.
آره، سوپرمارکت، پاساژ، ابزارفروشی.
فقط یه جا.
یه جای جادویی با لامپ مهتابی
که هر مشکلی که داشتی رو حل می‌کنه.
بیمارستان؟
نه. حتی بهتر.
والمارت!
من لوازم نظافت.
گریسی، لوازم بهداشتی، هدلی، غذا.
مواظب باشیم. خوش بگذرونیم. با شماره سه، والمارت.
یک، دو، سه.
والمارت!
-
‏-ببخشید!
-
اوه، دو هفته تی‌شرت می‌گیرم
و دو هفته لباس زیر.
جوراب چی؟
اِ، جوراب اختیاریه، ولی بزنیم به دلش.
باشه.
بعد از دو هفته چی می‌شه؟
خب، همه‌شو می‌ندازیم دور و از اول شروع می‌کنیم.
آره، آره، آره، آره.
-
خیله خب. حالا که کارا رو به روش من می‌کنیم،
اینجا رو مثل یه نمایندگیِ درجه‌یک می‌گردونیم.
این تابلوی تشویقیتونه.
هرچی کار خونه بیشتر کنید، امتیاز بیشتری می‌گیرید.
بله.
هرکدومتون یه دفترچه‌ی نگهداری دارید
که هرچی داره تموم می‌شه رو ثبت کنید
و من می‌رم می‌گیرمشون.
اینجا، پیشخوان قطعات و لوازم جانبیه.
اینجا کش موها رو نگه می‌داریم
و چیزایی که پام روشون می‌ره.
‏-منصفانه‌ست. -فکر خوبیه.
به نمایندگیِ خانواده‌ی ویلکاکس خوش اومدید.
حالا لطفاً برید از صبحونه‌ی شیرین،
خوشمزه و راحت‌تمیزشو لذت ببرید.
و بیاید یه روز عالی داشته باشیم.
هوم.
یه قوری قهوه بذار.
بهترین فروشنده‌ی دنیا برگشت!
نیت، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
اِ، کاری که توش بهترینم.
زندگی به روش خودم و فروختن ماشین‌های محشر.
پیتون.
صبر کن! برگشته؟ نمی‌تونه برگشته باشه.
خب، دخترات چی؟
هی، زنت می‌دونه برگشتی؟
نگران خانواده‌م نباش. ترتیبشون داده شده.
خیله خب، آهنگ بعدیو شما انتخاب کنید.
می‌دونی، زن سابقم گفت فکر نمی‌کنه
مهارت پدر بودن رو داشته باشم.
باورت می‌شه؟
کاش الان منو می‌دید.
‏-آخی. -آخی.
وقتشه حوله‌ها رو در بیاریم.
-
اینا همه یقه‌اسکی‌ان؟
تو همه‌ی رنگا.
‏-می‌دونم.
ببین، می‌خوای توجه برایان رو جلب کنی،
این‌جوری می‌کنی. با لباس عجیب‌غریب نیست.
با محافظه‌کارانه لباس پوشیدنه.
در ضمن، نادیده‌ش بگیر.
شاید حتی یه مسیر دیگه تا کلاس پیدا کن.
شاید؟ باشه.
ممنون، بابا.
‏-عاشقش می‌شی. -اوهوم.
خیله خب. از دیدنت خوشحالم.
داری می‌ترکونی، نیت.
اون یارو فقط اومده بود دستشویی.
بنداز رو تابلو.
-
به سلامتیِ تعادل کار و زندگی.
به سلامتی.
خب، داره غم‌انگیز می‌شه.
آره، سم هنوز بچه‌ها رو می‌بوسه.
من دیوونه‌ام، یا ۱۰۰ دلار یه کم ارزونه؟
یعنی، سینامون واسه ما مثل خانواده‌ست.
از قدیم پیشمون بوده.
پسر خوبیه، می‌دونی.
فقط از اون اتفاقِ اون روز به بعد دیگه مثل قبل نیست.
یعنی، تو محوطه‌ی نمایشگاه بودیم،
خنده بود، موسیقی.
یه کم از کنترل خارج شد
‏-و اوضاع یه جورایی وحشی شد... -پنجاه دلار و قراره.
‏-باشه. -خیله خب.
اون...
آره. و به شرطی که قول بدی
دست از بوسیدن بچه‌های مدرسه برداری،
سینامون مال توئه.
همه‌ی بوس‌هامو می‌ذارم واسه سینامون.
‏-هوی، هوی.
شاید بهتره یه لحظه صبر کنیم. صدای بلند در نیار
و شاید فقط بوس بفرست. جواب می‌ده؟
‏-ممنون، بابایی. -خواهش می‌کنم.
‏-واو.
واقعاً؟
دیگه تو مدرسه کسیو بغل و بوس نمی‌کنه؟
عالیه. گمونم حرفای حبابیم جواب داد!
چی؟ می‌تونی این‌کارو بکنی؟
خیله خب، آره. باشه. خداحافظ.
پسر.
وای خدای من.
باورت نمی‌شه. معلم سم بود
و دارن درباره‌ی جهش یه پایه‌ش حرف می‌زنن.
واو. باید واسه همه‌مون اسب بگیری.
خب، زمینشو نداریم.
بابا، توالت بازم گرفته.
کار تو بود؟
اَه. نه.
خب، این مشکلِ مدیر خدماته.
مدیر خدمات کیه؟
من انجامش می‌دم. یه هفته کاپ‌کیک نصیبم می‌شه.
آفرین دخترم.
یادت نره یه ماشین بذاری رو تابلو.
هی، پاها بالا. سرایدار داره رد می‌شه.
اوه، راستی، ساعت چند اون، اِ،
مراسم فروشنده‌ی سالت فرداست؟
اِ، تمام بعدازظهر. آره. قضیه‌ی مهمیه. آره. پسر.
باشه، و مسابقه‌ی املای هدلی چی؟
اِ، اونم بعدازظهره.
ولی می‌تونم هردوشو برم.
پس اگه تو... اوه، ببین، گیر کرد.
می‌شه یه لگد بهش بزنی؟
آها، راه افتاد. ها؟
برو یه ماشین بذار رو تابلو
واسه خودت.
کلمه‌ت «دوئوپولی» است.
دوئوپولی.
د-و-ئ-و-پ-و-ل-ی.
دوئوپولی.
درسته.
آروم بگیرید.
همه، آروم بگیرید.
‏-نظم!
سلام.
شرکت‌کننده‌ی بعدی هدلی ویلکاکسه.
‏-آقا، لطفاً. -ببخشید.
این هیجان‌انگیزه.
کلمه‌ت «سیستماتیک» است.
سیستماتیک.
از پسش برمیای، هدلی!
-
‏-ببخشید. ببخشید. ببخشید. -آقا، اینجا مسابقه‌ی املاست.
این که...
حالوهواش این نیست. ببخشید. ببخشید.
‏-سیستماتیک.
س-ی-س-ت-م-
‏-ا-ت-ی-ک. -ا-ت-ی-ق.
سیستماتیک.
‏-اشتباه گفت. -درسته.
اوه، ایول! هدلی!
یالا، همه!
املا غیرقابل‌پیش‌بینیه، پسر.
‏-عجب هیجانی داشت. -آره.
من این‌جوری هجیش نمی‌کنم.
-
اوه، انگار پسرت بازم ولت کرد، دن، ها؟
احتمالاً داره واسه بچه‌هاش کارت شارژ می‌خره
تو شهربازی، همین الان.
نه، اون این‌کارو با من نمی‌کنه.
فقط می‌گم، نه تو براش مهمی نه اینجا.
هیچ‌وقت نبودی.
میاد.
‏...ی-و-ن.
‏-کوشِن. -درسته.
هی. هیس. هیس.
این چند دوره‌ست؟
‏-چند دور؟ -آره.
خب، ادامه می‌دن تا فقط یه بچه بمونه.
-
تا حالا مسابقه‌ی املا نیومدی؟
وقتی من مدرسه بودم نداشتیم.
فکر کنم داشتید.
فکر کنم شاید، فقط، تو توش نبودی.
هی، باید برم دستشویی.
‏-حواست به صندلیم هست؟ -حواسم؟
‏-آره، فقط مطمئن شو کسی... -هی، وقتی برگشتی،
به‌جای اونجا نشستن، چرا نمیای جلو،
کنار آدمت بشین، همین‌جا.
اِ...
اونجا می‌بینمت.
-
یه چیزی رو صورتته.
واو. اوه.
-
نترسید، فروشنده‌ی سالتون اومد!
ایول، نیت!
‏-این آدمِ منه! -منم. آدمش.
این محشره. خیلی هیجان‌زده‌م.
بریم که وقت زیادی ندارم.
کجا باید باشی که از این مهم‌تره؟
هیچ‌جا. هیچ‌جا نباید باشم!
هیچ‌جا نباید باشم. باشه؟
فقط، خب، هیجان‌زده‌ام.
‏-خیله خب. -آروم. بیارش پایین.
باید مدیرِ
مدیر کول‌اسپرینگزو بهت معرفی کنم.
داره می‌میره که ببیندت.
خیله خب، آره. بی‌صبرانه منتظرم.
‏-بریم. -آره.
‏-مایک واندرهولدن. -سلام.
راسته
‏-که آقای واندرفول رو می‌شناسی؟ -ها؟
آره، داشتم بهش می‌گفتم تو شارک‌تنک بودی.
پسر، باید شماره‌شو بهم بدی.
یه اختراع محشر دارم که باید بهش ارائه بدم.
آره، من... من... واقعاً نمی‌شناسمشون.
یه قسمت بودم.
ببین، ازم دریغ نکن.
یه سهم از سود بهت می‌دم، رفیق.
سهم نمی‌خوام.
جودیشس.
متأسفم ولی اشتباهه.
پس لینکدینتو بده،
و از اون طریق کوسه‌ها رو پیدا می‌کنم.
می‌خوای کوسه‌ها رو از لینکدین پیدا کنی.
من ندارم... لینکدین ندارم.
فکر کردم گفتی این یارو باحاله.
‏-خیله خب. -آره.
‏-دن، می‌شه شروع کنیم؟ -آره.
‏-هی، اِ، یه لحظه. هی. -آره، مشکلی نیست.
داری دیوونه‌بازی درمیاری. باشه؟
فقط می‌خوام ببینم چطوری.
فقط واسه سخنرانی هیجان‌زده‌ام.
فقط می‌خوام سخنرانی کنم.
یادم نره، ها؟
عالیه.
‏-خوبه، خوبه، خوبه. -خیله خب.
خیلی متأسفم، ولی اشتباهه.
و با این، به دو شرکت‌کننده‌ی پایانی رسیدیم.
اول...
هدلی ویلکاکس.
کلمه‌ت «دیفتری» است.
اِ...
می‌شه لطفاً کلمه رو تکرار کنید؟
دیفتری.
همینه.
‏-ممنون.
ممنون.
وقت زیادی ندارم، پس سریع تمومش می‌کنم.
اِ، خیلیا می‌گن باباها نمی‌تونن همه‌چیو با هم داشته باشن،
و من اینجام که بگم این درست نیست.
‏-آره!
ببینید، بردنِ فروشنده‌ی سال محشره، واقعاً.
ولی جایزه‌ی واقعی وقتیه که برم خونه،
و اون در جلویی رو باز کنم،
و این بلیت‌ها رو بالا بگیرم
و قیافه‌ی بچه‌هامو ببینم!
اِ، خیله خب. ممنون. ممنون. ممنون.
واو. بهترین نیست؟
حالا، این، اِ، این ماشین واسه فروشه.
‏-چی شد؟ -باختم، بابا.
و اگه ولم نکرده بودی می‌فهمیدی
وسط مسابقه.
می‌خواستم برگردم.
‏-فکر کردم می‌رسم... -خب، نرسیدی! نرسیدی.
هدلی، درست می‌شه.
مسابقه‌های املای دیگه‌ای هست...
اصلاً برام مهم نیست که نبردم!
فقط می‌خواستم اونجا باشی.
بهم گفتی ارزش خودمو نذارم
تو یه مسابقه‌ی احمقانه،
ولی الان خودتو ببین کجایی.
فقط می‌خوام برم خونه.
لطفاً، فقط منو ببر خونه.
باشه. خیله خب. بریم خونه. گریسی کجاست؟
امروز بعد مدرسه گروه مطالعه داشت.
چرا من می‌دونم و تو نمی‌دونی؟
آره. پس «تو بگو، من یادم می‌مونه» چی شد؟
یالا! بریم کارائوکه راه بندازیم.
هی، بیا دیگه!
بچه‌هات بعداً هم ازت عصبانی می‌مونن!
انگار دارن خوش می‌گذرونن.
این بچه‌ها رو می‌شناسی؟
شوخیت گرفته؟
چه خبره؟
سلام، نیت. چه خبر؟
واسه خودت جشن تولد گرفتی؟
چی؟
برو بالا. برو بالا.
‏-گریسی! -بابا؟
تو قراره باشی سرِ
سرِ مهمونی کارت.
‏-چیکار می‌کنی؟ -تقصیر من.
دارم «گروه مطالعه»تو خراب می‌کنم؟
و تو اینجا چیکار می‌کنی؟ اون یقه‌اسکی پوشیده.
یقه‌اسکی حرف نداره.
چی؟
وای خدا. خیلی ضایع‌ست.
گریسی!
گریسی.
گریسی! هی!
باید درباره‌ش حرف بزنیم.
نباید تنها با پسرا تو خونه باشی.
‏«دورانِ بابا» این نیست.
درباره‌ی دروغ گفتن نیست.
نه. درباره‌ی سرگرم کردن ما با میون‌بُره
که تو هر کاری خواستی بکنی!
و راستی، دقیقاً درباره‌ی دروغ گفتنه،
چون مامان حتی نمی‌دونه برگشتی سر کار!
گریسی، این اصلاً...
آره. حالا درو محکم می‌کوبم.
نیت، باید بیای بیرون.
‏-الان نه. -نه، همین الان!
چی؟
و یه بیل بیار.
طفلکی.
وای خدای من.
چیکار کنم؟
نمی‌تونم بذارم سم اینو ببینه.
بیا بکشیمش کنار سطل آشغال همسایه.
فردا روز آشغاله.
تقریباً مطمئنم فردا بازیافته...
‏-یه سُم بگیر! -سُم گرفتم.
‏-زنده‌ست!
هوی، هوی! زنده‌ست!
پایین، پایین! پایین! از اون بزرگ‌تر باش!
آروم! هوی!
‏-اونجا نه! اونجا نه! -نه!
وای خدا! چی؟
‏-اوه، لعنتی، باید بریم.
مواظب باش!
وای خدا. باید فرار کنیم.
برو، برو، برو.
وای خدای من!
هی، بیا، سینامون.
‏-وای نه.
-
‏-بابا، چه خبره؟
خب، اسبه دراز کشیده بود،
مرده تو حیاط پشتی و حالا زنده‌ست!
بابا، اسب‌ها دراز کشیده می‌خوابن.
سینامون، بیا اینجا.
چیزی نیست. بیا اینجا.
آفرین.
‏-اونو بده به من. -هی.
هی، سینامون. پیتزا دارم.
بیا اینجا، سینامون.
هوی، هوی، هوی.
وای نه!
‏-می‌تونم درستش کنم.
هی. هی، سینامون.
‏-بیا اینجا. بزن بریم. -نه! بابا! فرار می‌کنه!
‏-مواظب باش. -یالا.
وایسا. وایسا! نه!
نه! نه! نه!
سینامون، وایسا!
ببخشید، سم.
-
بابا، مواظب باش! هوی!
نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‏-خوبی؟
آره.
چیزی نیست.
اسب‌ها دیگه، نه؟
می‌تونم درستش کنم.
‏-سلام، عزیزم. -سلام، عزیزم.
یه خبر فوق‌العاده دارم.
لوری تونست چند تا چیزو جابه‌جا کنه
تو برنامه‌ش،
و فردا با من می‌مونه
واسه پخش زنده از خونه.
پخش زنده؟ تو خونه‌مون؟
آره.
لوری گفت بهترین جاست
چون استار مایندرِ اصلی همون‌جا ساخته شد.
همه‌ش تو تقویمه.
آره، دیدمش.
فقط، فردا خیلی سریع از راه رسید.
باشه.
بالاخره فهمیدی زندگی من چه‌جوریه.
اوه، اِم، فقط یه جارو سریع بکش،
چون حدود ظهر می‌رسیم.
آره، آره، آره. این... این کمک می‌کنه.
و عزیزم، خیلی ممنون
که این ماه خونه موندی
و به خونه رسیدی.
بدون تو هیچ‌کدوم از اینا رو نمی‌تونستم بکنم.
خیلی دوستت دارم.
منم دوستت دارم.
‏-باشه، خداحافظ. -آره.
اوه، پسر.
— ماي موويیز —
یه کم دیر شد، تقویم.
فقط فکر کردم همه می‌تونن به چیزی که می‌خوان برسن.
نه. تو فکر کردی می‌تونی به چیزی که می‌خوای برسی.
خدایا، پسر...
آره، اینو ببین. من اصلاً...
وای نه.
باید درستش کنم.
فقط نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
پس از همون‌جا شروع کن.
هی، فکر می‌کنی من می‌دونم چطور سقفتو درست کنم؟
امیدوارم.
خب، نمی‌دونم.
ولی می‌دونی چیه؟
هر روز میام سر کار.
و آره، کلی طول می‌کشه.
و خیلی سخت می‌شه و کلی خرج برمی‌داره،
و شاید شکست بخورم.
ولی گاهی باید کارای سختو انجام بدیم
واسه کسایی که دوستشون داریم.
منم دوستت دارم؟
هی، باحاله، نه؟
یه کمپ کوچیک تو نشیمن.
کباب کردن مارشمالو روی شعله.
‏-این بخاریه. -باشه.
مارشمالوها دارن رو فرش آب می‌شن.
اوه، مهم نیست.
این فرش قرار نیست بمونه.
هیچ‌کدوم از اینا مهم نیست.
یعنی، چیزی که مهمه اینه که با هم وقت می‌گذرونیم.
بابا، خونه‌مون داغونه.
من اتاق خواب ندارم.
آره. بده.
یعنی، بدترینه. باشه؟
ولی از پسش برمیایم.
مثل خانواده‌ها. نه؟
هی، ببینید، من... می‌دونم اینجا چی کم داره.
‏-یه داستان دور آتیش. -داستان دور بخاری.
باشه. یه داستان دور بخاری.
و این یکی واقعیه. باشه؟
این خیلی وقت پیش اتفاق افتاد.
یه خونه تو کوهستان بود.
و یه خانواده تو نشیمن نشسته بودن.
و از پنجره بیرونو نگاه کردن و یه خرس دیدن.
فقط یه خرس بامزه.
و هیجان‌زده‌ان.
با این تفاوت که هر بار یه کم نزدیک‌تر می‌شه،
خرسه بزرگ‌تر می‌شه.
و بزرگ‌تر، و بزرگ‌تر، و بزرگ‌تر.
و اون‌وقته که می‌فهمن این خرس بامزه نیست.
این یه خرس گریزلیه.
و بعد میاد تو خونه
و شروع می‌کنه همه‌چیو تیکه‌پاره کردن.
یعنی، خیلی بدتر از کاریه که یه اسب می‌کنه.
و داره می‌گرده و چیزا رو تیکه‌پاره می‌کنه.
‏-خانواده گیر افتادن. -همه زنده موندن؟
چی؟ آره... اوه.
آره. آره. نه. بیا اینجا.
آره. آره. نه.
همه زنده موندن. خب، همه.
هیچ‌کس زنده نموند.
عمراً می‌تونستن زنده بمونن.
‏-یه خرس... -شنیدم.
چطور شنیدی؟
من... خیله خب.
می‌دونستم داستان واقعی نبود.
حق با توئه.
نبود.
می‌تونم بهتون بگم...
که شما دخترا محشرید؟
و خیلی متأسفم که تقریباً همه‌چیو خراب کردم.
یعنی چی؟ تو برام اسب گرفتی.
آره.
ولی اون به‌خاطر اینه که حرف نزدم
درباره‌ی حریم شخصی و حباب‌ها.
چی؟
آره، باید سر و سامونش بدیم.
هدلی، آخ، پسر،
هیچ‌وقت نباید اون مسابقه‌ی املا رو ترک می‌کردم.
همون‌طور که تو می‌گی، این
ن-ا-ب-خ...
داری «نابخشودنی» رو هجی می‌کنی؟
آره. آخ، چقدر باهوشی.
و گریسی،
حتی نمی‌تونم بابت اون مهمونی ازت عصبانی باشم.
نباید این‌کارو می‌کردی.
ولی تو فقط داشتی دنبال
الگوی بدی که من می‌ذاشتم.
من اون بابایی که می‌خوام باشم نیستم. باشه؟
و حقیقت اینه که چون هیچ‌وقت روش کار نکردم.
دوست داشتن شما سه‌تا خیلی راحت بود، می‌دونید؟
و فکر کردم همون کافیه.
ولی کافی نیست.
باید براش زحمت بکشی.
و کار واقعیه.
مامانتون همیشه اینو می‌دونسته.
می‌کشتت.
آره.
خب...
نه اگه بتونم درستش کنم.
چطور می‌خوای بکنی؟
من فروشنده‌ام.
می‌فروشم.
سخت‌تر از هر وقتی
تو کل زندگیم می‌فروشم.
‏-هی. -چی می‌خوای؟
یه لطف بزرگ می‌خوام.
یه جورایی تو وضعیت سختی‌ام.
اِ، می‌دونم سر کار همیشه با هم جور نبودیم،
و، اِ، من بهت احترام می‌ذارم،
و شاید فکر نکنی بهت احترام می‌ذارم
با اون همه حرفی که سر کار زدم.
ولی بی‌احترامی همون احترامه.
همون کلمه‌ست.
فقط یه «بی» جلوش داره.
ولی اون «بی» رو اگه برداری...
ها؟ می‌شه...
همه‌ش احترامه. و این، اِ...
چی لازم داری؟
باید خونه‌تو قرض بگیرم. فقط واسه فردا.
و در عوض،
حاضرم بلیت‌های تایتانزمو بهت بدم.
واقعاً؟
آره.
واو.
راستش، فکر نمی‌کردم این روزو ببینم.
می‌دونی، نیت، می‌دونم چقدر برات سخت بود
که جرئت کنی اینو بگی.
دیدم داشتی رو دوربین درم تمرین می‌کردی.
کمک خواستن مرد واقعی می‌خواد.
اون‌جور صداقت، اون‌جور آسیب‌پذیری،
الهام‌بخشه، رفیق. واقعاً هست.
ممنون.
می‌خوام کمکت کنم.
چه آسودگی‌ای، رفیق.
سرکاری!
بیخیال، رفیق. پرده رو روم نکش.
یالا!
پیتون، اون بلیت‌ها رو لازم دارم.
پیتون!
باید از خونه‌ت استفاده کنم.
چی؟
وقت توضیح ندارم، داداش.
فقط تلافیش کن
بابت وقتی که مال منو هتل بچه‌ها کردی.
من... ببخشید. منظورت شب‌مونیه؟
بیا تو جزئیات گیر نکنیم، باشه؟
می‌فهمی چقدر باهام بد بودی؟
تو... حتی به یه پیامم جواب ندادی
که برات فرستادم.
دوباره دعوتت کردم دیسک‌گلف بازی کنیم. هیچی.
یوگا با بز، بی‌جواب.
پس نه، نمی‌تونی از خونه استفاده کنی.
‏-چی؟ -خونه‌ای در کار نیست.
‏-چی؟ هی، هی. -آره.
متأسفم.
چی؟
می‌خوام باهات وقت بگذرونم.
می‌دونی، ما دوتا بابای خونه‌داریم.
بیشتر از چیزی که فکر می‌کنم وجه اشتراک داریم.
جدی می‌گی؟
کاملاً.
چون هیچ‌کدوم از باباهای دیگه هیچ‌وقت باهام وقت نگذروندن.
شرط می‌بندم نگذروندن...
ولی من... من باباهای دیگه نیستم.
می‌تونم باهات دست بدم؟
حتماً، گمونم. اِ...
حس خوبی داره.
وای نه.
اوه. وای خدا.
می‌ذارم از خونه استفاده کنی.
اوه. ممنون، رفیق.
اوه، پسر.
خیله خب، همگی.
چالشی که پیش رومونه ساده‌ست.
باید این خونه رو شبیه خونه‌ی خودمون کنیم
که پخش زنده‌ی مامان بی‌دردسر پیش بره.
بابا! بیدار شو.
داشتم گوش می‌دادم. فقط چشمام بسته بود.
تو اینجا چیکار می‌کنی؟ به مامان پیام دادم بیاد.
خب، اون منو فرستاد. گفت شاید یه چیزی یاد بگیرم.
هرچی که یعنی.
باشه.
نقشه‌م پنج قدم ساده‌ست
که همکاری کامل می‌خواد.
قدم اول، رهگیری.
باید مطمئن شیم
ماشینی که مامان و لوری رو از فرودگاه می‌بره
ماشینیه که ما کنترلش می‌کنیم.
خانم‌ها، پسته میل دارید؟
قدم دوم، گمراه‌سازی.
باید گروه فیلم‌برداری پخش زنده رو منحرف کنیم
و بفرستیمشون اینجا.
دنبال ویلکاکس‌ها می‌گردید؟
خب، اسباب‌کشی کردن، ولی می‌تونم آدرسو بهتون بدم.
قدم سوم، فریب.
خونه‌ی کانر باید شبیه خونه‌ی ما باشه،
یعنی عکسامون، وسایلمون،
و سطح کلی به‌هم‌ریختگیمون.
قدم چهارم، محبت.
و این حیاتیه، دخترا.
باید جلوی این دوربین‌ها حسابی غلیظش کنید.
من تماس چشمی راحت حفظ می‌کنم.
و تا آخر پخش زنده،
به قدم پنجم می‌رسیم.
و به خوبی و خوشی زندگی کردن.
مامان میاد خونه،
می‌بینه همه‌مون چیکار کردیم که رؤیاهاش محقق شه.
و همه‌چی درست می‌شه.
استار مایندر حسابی می‌ترکونه...
صبر کن، من اونجا چیکار می‌کنم؟
چی؟ چی؟
شاید فقط تو تصورم بود.
‏-بیخیال. -باشه. فکر کنم گرفتیمش.
بریم!
خیله خب، دوستان، به نشویل خوش اومدید.
همین حالاست که به گیت برسونیمتون.
یه کم ترافیک تو باند هست،
ولی خبر خوب، امروز یه کم زودتر رسوندیمتون.
‏-اوه. -به راننده پیام می‌دم
‏-و بهش خبر می‌دم. -عالیه.
خیله خب. همه دارن عالی کار می‌کنن!
اَه، این قراره تو دوربین باشه؟
موهامو ببین، بابا.
این... این چندشه.
‏-چندشه. -کمتر حرف، بیشتر چکش!
‏-خیله خب! -اصلاً از کجا
‏-این عکسو پیدا کردی؟ -عالی پیش می‌ریم!
حتی تو اتاق‌های اصلی خونه‌مونم نیست.
از راهت زدی بیرون که...
اینجا زیادی قشنگ به نظر میاد؟
یعنی، واسه تو.
اِ، می‌دونی چیه؟ حق با توئه.
هی، کانر، اسپاگتی خشک داری
که رو زمین بریزیم؟
چرا داره سوراخ جدید تو دیوار می‌کنه
به‌جای استفاده از سوراخای قدیمی؟
اوه، رفیق، خیلی از اون گذشتیم.
استار مایندرها کجان؟
لعنتی. باید برم خونه.
پیتر!
بابا، گرفتیشون؟
پرواز زود رسید. چی؟ زود رسید؟
زود اومدن!
و تو فرودگاه گیج شدم.
رفتم بخش پروازهای خروجی
فکر کردم مردم از اونجا می‌رن.
تا دور زدم و برگشتم،
داشتن سوار ماشین می‌شدن و می‌رفتن.
بابا، دارن می‌رن خونه‌ی ما.
باید جلوشونو بگیری.
می‌زنم جلوشون.
نه، جلوشونو نزن.
صبر کن تا برسن چراغ قرمز.
صداتو نمی‌شنوم، پسرم.
سرم شلوغه دارم روزو نجات می‌دم!
-
مردم اینجا دیوونه‌وار رانندگی می‌کنن.
خیله خب. جلوشونو می‌گیرم.
‏-اگه این خراب شه...
دوستت دارم، پسرم.
‏-دوستم داری؟ -آخی.
بابا، این انقدرا مهم نیست! این‌کارو نکن!
‏-بابا!
بابا! خوبی؟
‏-بابا؟
نه، همه‌چی خوبه. خونه می‌بینمت.
بابا؟ صبر کن.
والتر؟
کیتی!
‏-چه تصادفی! -اِ...
من... من اصلاً...
‏-این مردو می‌شناسی؟ -آره، پدرشوهرمه.
چرا... چرا جلومونو زدی؟
کیتی، راستش، تو تصادف،
همیشه تقصیر راننده‌ی عقبیه.
این نتیجه‌ی چسبیدن به ماشین جلوییه.
اِ... -پس، اِم، خونه‌ای.
آره، داشتیم می‌رفتیم خونه، و...
اوه. منم دارم همون‌جا می‌رم.
بیا، می‌رسونمتون.
نه، فکر نکنم باید صحنه‌ی تصادفو ترک کنیم.
خب، ماشین تو بود که تصادف کرد.
یعنی، ماشین من که سالمه.
خیله خب. همین‌جا بمون. الان برمی‌گردم.
آره. آره.
چی...
سلام، نیت. چه خبر، رفیق؟
‏-کجایی؟ -اوه، ببخشید.
یه درخواست سفر گرفتم،
و بلیت جشنواره آخر هفته می‌ره فروش،
‏-مجبور بودم یه کم پول در بیارم. -چی؟
‏-داداش، جدی؟ -هیس.
‏-دارم تلفن حرف می‌زنم. -همین الان ماشین لازم دارم، داداش.
پیتر؟ همین الان ماشین لازم دارم!
پیتر!
— ماي موويیز —
آره! یالا! آره!
-
ببخشید!
فکر نکنم چراغ راهنمایی بلد باشه!
‏«و همون روز بود که استار مایندر متولد شد.»
شکل گرفت...
لیک‌وود اسپرینگز؟
صبر کن، والتر، اینجا که...
پارک؟ می‌دونم.
همیشه تو حیاط پارک می‌کنیم. همون‌جایی که همیشه بوده.
یعنی، چقدر رفته بودی؟
آه، نیت، کارِ عالی‌ای کرده.
باید می‌دیدی چطور خونه رو دوباره چیده.
یه کم غافلگیرکننده بوده، ولی عاشقش می‌شی.
خیله خب، خانم‌ها.
رسیدیم. مأموریت انجام شد.
مضطرب نباش.
ببین، اگه امروز ۵۰۰۰ تا بفروشیم،
تا آخر ماه تو فروشگاه‌ها هستی.
و اگه نه،
خب، در واقع مهم خاطراتیه
که تو راه ساختیم.
خب، خانم‌ها.
‏-بذارید کمکتون کنم. -ممنون.
خواهش می‌کنم، خانم کوسه.
-
والتر، چه خبره؟
اِ، نگران نباش. نیت همه‌چیو توضیح می‌ده.
‏-عالیه. و نیت کجاست؟ -اوهوم.
هوی! هوی! هوی! هوی!
با سرعت میام!
مواظب باشید! بلد نیستیم چطور وایسیم!
-
‏-اوه. -اوه، نیت! وای...
نیت!
وای خدای من! خوبی؟
خوبم. خوش اومدی خونه.
خوش اومدی خونه؟
اون اسب مال کیه؟
چرا خونه‌ی کانریم؟
خدایا، مجبور شدم باهاش معامله کنم.
بذار بگیم خونه‌مون دقیقاً آماده‌ی دوربین نیست.
اوه، نه، نه، نه. بذار... بذار بیشتر از این بگیم.
واقعاً ترجیح می‌دم نگم.
پس بیا بریم تو و پخش زنده رو انجام بدیم.
نه، نه، نیت، خونه‌مون چی شد؟
باشه، خیله خب.
‏-برگشتم سر کار. -چیکار کردی؟
و بعد واسه سم یه اسب خریدم.
براش اسب خریدی؟
چون تو مدرسه بچه‌ها رو بغل و بوس می‌کرد
و مجبور شدم براش اسب بخرم.
و بعد اسبه، فکر کردم، مُرد.
ولی ظاهراً اسب‌ها واسه خواب دراز می‌کشن.
فهمیدم که... نمی‌دونستم.
و بعد اسبه خونه رو داغون کرد.
همه‌چیو لگد زد. همه‌چیو ریخت پایین.
بچه‌ها خوبن؟
نه، بچه‌ها خوبن. بچه‌ها خوبن.
سقفه. سقف ریخت.
‏-سقفمون ریخت؟ -ولی اون یه چیز جدا...
اون اصلاً به اسبه ربط نداره. خودش ریخت.
و خب، احتمال زیادی هست که من...
آره، زندگیمونو نابود کردم.
کیتی. آماده‌ای؟
آره. آره. می‌شه یه لحظه بهم وقت بدی؟
باشه.
نیت، چطور تونستی این‌کارو بکنی؟
من... این‌همه فرصت بهت دادم که بهم بگی
اوضاع واقعاً چطور پیش می‌ره،
و تو مدام بهم دروغ گفتی.
فکر کردی نمی‌فهمم؟
نه. ببین، باید بهم اعتماد کنی.
نمی‌ذارم رؤیات اینجا بمیره
تو بوته‌های احمقانه‌ی کانر اشفورد!
فقط باید بری تو. خواهش می‌کنم، بیا بریم تو...
و بذار نشونت بدم من و بچه‌ها برات چیکار کردیم. باشه؟
می‌رم تو...
ولی حرفمون تموم نشده.
می‌دونم.
باشه.
بزن بریم.
فکر کنم جواب داد.
خیلی آشنا می‌زنی. از کجا، اِ، از کجا می‌شناسمت؟
من تو شارک‌تنکم.
نه، این نیست.
هوم. سلام به همه.
مامان! مامانی!
سلام، عزیزام. دلم براتون تنگ شده بود.
سلام.
واو.
چی؟
اِ، فقط تعجب کرده که خونه رو خراب نکردم
وقتی شهر نبود، می‌دونی؟
خب، انگار همه‌مون اینجاییم.
بیاید این پخش زنده رو شروع کنیم. یالا.
باشه.
پس اینجاست که استار مایندر متولد شد.
بله، درسته.
همین‌جا رو صندلی موردعلاقه‌م نشسته بودم،
و به دور و برم نگاه می‌کردم، به... موردعلاقه‌م...
اِ، دودکش موردعلاقه‌م.
فقط، یادمه فکر کردم
باید یه راه بهتر واسه منظم شدن باشه.
‏-دقیقاً. -آره.
و شما خانم‌ها درباره‌ی اختراع مادرتون چه حسی دارید؟
هر روز ازش استفاده می‌کنم. واقعاً به تکالیف کمک می‌کنه.
کمکم می‌کنه یادم بمونه دستمو به کسی نزنم.
خیلی خوبه.
کمکم می‌کنه یادم بمونه واسه مدرسه مناسب لباس بپوشم.
عالیه.
اوه، واو. کیتی، پخش زنده داره عاشقش می‌شه!
جدی؟ -آره، خیلی خوبه!
سه تا دختر باوقار،
و یه شوهر که، باید بگم، فوق‌العاده خوبه تو...
حفظ تماس چشمی راحت؟
‏-دقیقاً. -بله.
خب، من فروشنده‌ی تویوتام، بهترین منطقه، ولی...
‏-عالیه! -این چیه؟
کانر، این آدما تو خونه‌ی من چیکار می‌کنن؟
شوخیت گرفته؟ داداش، بهش نگفتی؟
فکر کردم تا حالا تموم شده. منو می‌کشه.
چرا گفت این خونه‌ی اونه؟
چون این خونه‌ی منه، عروسک. این خونه‌ی منه.
چه خبره؟
ببین، پخش زنده رو عقب بنداز!
‏-نیت... -بابا، زنده‌ست.
خیله خب. اون قسمتو حذف کنید. همه‌شو حذف کنید.
ببخشید. لوری. اِ...
این خونه‌ی ما نیست.
‏-من... نمی‌تونم دروغ بگم، نیت. -ولی من می‌تونم.
سلام. این خونه‌ی ماست.
نیت. نه، نه. تمومه.
تموم شد. این...
باشه.
اوه، پسر.
خونه‌ی شما نیست؟
نیست.
نیست. متأسفم.
ببینید...
‏-کوسه... -لوری کافیه.
حقیقت اینه که، اِ، خونه‌مون الان یه آشفته‌بازارِ غیرقابل‌سکونته.
فکر کردم می‌تونم کاری که تو می‌کنی رو بکنم.
تو انقدر راحت جلوه‌ش می‌دی،
ولی نیست. خیلی سخته.
یعنی، خیلی، خیلی سخت.
بگو.
گمونم همیشه کارا رو از راه آسون انجام دادم.
ولی این ۱۲ ساعت گذشته،
سخت‌ترین کاری بود که تو کل زندگیم کردم.
حتی بلیت‌های تایتانزی رو که بردم
دادم رفت که اینو درست کنم.
بلیت‌هاتو دادی رفت؟
من... لیاقتشونو ندارم. می‌دونی؟
فکر می‌کردم نون‌آور بودن تنها چیزیه که دارم.
ولی گذروندن این ماه تو خونه با دخترا،
یعنی، بهتر بود از
همه‌ی بلیت‌های دنیا.
چیز خنده‌دار اینه که...
تلاشم واسه اینکه نسخه‌ای از تو باشم
و انقدر بد شکست خوردنم
راستش، فکر کنم منو
نسخه‌ی بهتری از خودم کرد، می‌دونی؟
خدایا، می‌رم به زن سابقم زنگ بزنم.
اِ...
می‌دونی چیه؟ از این خوشت میاد.
حتی از استار مایندر استفاده کردم
که این کل نقشه‌ی دیوونه‌وارو بچینم.
چون حتی یه بابایی مثل من
می‌تونه با استار مایندر یه نقشه‌ی دیوونه‌وار بکشه.
ولی ببینید، نمی‌خوام من اینو بهتون بگم.
بذارید از زن زیبا و نابغه‌م، کیتی، بشنویم.
تو براشون توضیح بده.
باشه. اِ، بله.
اگه از این طرف دنبالم بیاید، استار مایندر رو نشونتون می‌دم.
پسر، پخش زنده داره می‌ترکه.
هی. تونستی. تونستی.
بیا اینجا. بیا...
باورم نمی‌شه. خیلی خوشحالم.
به همه‌تون افتخار می‌کنم.
پسر، ما رو ببین.
بالاخره اون پایان خوشو گرفتیم.
به اندازه‌ی مدتی که
کیگان طول داد سقفو درست کنه نکشید،
ولی داخل خونه رو رسوندم به،
خب، یه وضع خوب.
مطمئنی نمی‌تونم کمک کنم؟
نه. بهت گفتم از پسش برمیام.
اجازه‌ی ورود به حبابت رو دارم؟
همیشه. بیا.
می‌خوای کمکم کنی رنگ بزنم؟
‏-آره. -بیا. خیله خب.
از اونجا شروع کن.
آفرین. بالا و پایین ببر.
و حتی گذاشتیم کیگان یه تابلو بزنه که کار بیشتر بگیره.
یعنی، کار بیشتری نگرفته.
و خب، من... ما انتظارشو نداریم،
‏-ولی اون تابلو رو زدیم.
من هم تویوتا رو ول کردم تا فروش شرکت استار مایندر رو بگردونم.
حالا، من نفر اولِ کیتی‌ام.
یعنی، قبلاً هم بودم.
اِ، یعنی، می‌فهمی که.
بالاخره تعادل درست کار و زندگی رو پیدا کردیم.
حالا با همیم توش،
که خانواده‌ها باید همین‌جوری باشن.
سم.
آبنبات! بده! بده! بده!
لطفاً تا بعد از کوارتر دوم دوام بیار.
هدلی، سبزیجات.
مطمئنی سیب‌زمینی نمی‌خوای؟
ن-ه.
پاپ‌کورن واسه گریسی...
‏-و برایان. -ممنون، بابا.
ممنون، آقای ویلکاکس.
‏-ممنونم. -آره.
خب، عزیزم.
هدلی سه‌شنبه‌ی بعد تمرین داره
واسه مسابقه‌ی املای منطقه‌ای.
و سم با سینامون سواری داره.
یعنی، من می‌تونم هدلی رو ببرم اگه تو بخوای...
نه. نه، درسمو گرفتم.
دیگه هیچ‌وقت هیچ چیزِ املایی رو از دست نمی‌دم.
مگه اینکه کلمه‌ای باشه که بلد نیستم،
که خیلی از کلمه‌هاست،
‏-می‌دونی. -عالیه.
خانم‌ها و آقایون،
لطفاً توجهتون رو
‏-به نمایشگر غول‌پیکر بدید. -اوه.
و به گرمی خوش‌آمد بگید
به فروشنده‌ی سالِ
‏-تویوتای وست‌کورنرز... -اوه.
‏-بزن بریم. -هوم.
‏...پیتون ماهار!
آره، لیاقتشو داره.
گمونم عضله‌ها واقعاً چک میارن.
تو فروشنده‌ی سالِ منی.
من تنها فروشنده‌تم.
همچنین، در بازی امروز حضور دارد،
یک مخترع و کارآفرین محلی،
که اخیراً در شارک‌تنک حضور داشت.
بیشتر از یه راه هست که رو نمایشگر بری.
چی؟
لطفاً تشویق کنید مخترعِ
استار مایندر رو،
‏-کیتی ویلکاکس!
اون مامانمه!
به صحنه خوش اومدی، نیت بارگاتزی!
بابایی من، نیت بارگاتزی!
‏-بوس واسه همه! -بس کن! نه، اَه! بابا، بس کن!
عاشق دختر داشتنم. دنیای دخترونه
تنها دنیاییه که می‌شناسم.
‏۴۵ سالش می‌شه و من می‌گم،
‏«بذار با تو زندگی کنیم.
بذار.»
یه پیمانکار استخدام کردیم. و پیمانکار بودن،
شغل خوبیه.
چون می‌تونی زندگی یکیو خراب کنی و بری.
-
اوه، حواست باشه! حواست باشه!
اگه یکیو استخدام کنیم که رو خونه‌مون کار کنه،
قول می‌دم اون کارو تمام‌وقت انجام نمی‌ده.
سلام عزیزم. همه‌چی خوبه. آره،
فقط... دوربین در جلویی بود.
آژیر اشتباهی.
حیوونایی که این دور و بر می‌دویدن.
اسب. اسب‌ها.
راسو. مورچه‌خوار. اِم، کبرای سلطنتی.
‏-اوسلوت. قوزک، قوزک. -چی؟ نه.
اِ، سنجاب. سنجاب بود. سنجاب‌ها دارن می‌دون.
الان فصل جفت‌گیریه، پس...
فصل جفت‌گیری نیست.
باید بری بالا و بهشون یه فعالیت گروهی بدی.
ببخشید.
ما آشغالو می‌بریم بیرون... اِ، یکی از روزا.
روزشو نمی‌دونم، ولی یه روزیه.
صبر کن، روز آشغاله!
می‌دونم چند هفته پیش یادمون رفت ببریمش بیرون.
اون استرس می‌تونه یه خانواده رو از هم بپاشونه.
صبر کن! صبر کن!
کل هفته می‌گفتیم، «همه، از تو دستتون بخورید.»
‏«آشغالتونو بذارید تو جیبتون،
ببریدش خونه‌هاتون.»
لازم نیست این‌کارو بکنی.
واسه من زیادی داغه، ببخشید.
واسه من زیادی داغه.
مثلاً مرغ آزادپرور دارن
و بعد مثلاً غیرآزادپرور هم دارن.
ولی مرغ آزادپرور، اونیه که آزاده بچرخه.
معلومه، نه تو فروشگاه. تو فروشگاه که مرده‌ست.
ولی بازم لیست سرگرمی‌هاشو رو بسته‌بندی نوشتن.
زنم گفت تخم‌مرغ بگیرم. این دیوونگیه.
قبلش شیر رو انجام دادم و از حال رفتم.
تخم‌مرغم دیگه نمی‌تونم.
یاد گرفتم که اسب‌ها واسه خواب دراز می‌کشن.
‏-اینو نمی‌دونستم.
-
‏-زنده‌ست! -هوی، هوی!
شرط می‌بندم بهش فکر نمی‌کنی
وقتی یه اسب می‌خری.
یه چیز عظیمه که تو حیاطت داره می‌میره.
نمی‌تونی همین‌جوری با پات هلش بدی تو جنگل.
هی! وایسا!
پیس، پیس، پیس. هی‌یا!
می‌رم جلو و می‌گم،
‏«اِ، یه قهوه سرد با خامه می‌خوام.»
می‌گه «با خامه؟» می‌گم «با خامه.»
یه بار دیگه گفت. گفت،
‏«پس قهوه سرد با خامه؟»
و اون‌موقع، باید می‌گفتم،
‏«الان چه خبره؟»
قبل از اینکه بفهمم،
با یه قوطی خامه فرم‌گرفته برگشت.
و نگاه می‌کنم پایین
و شروع می‌کنه خامه رو اسپری کردن
رو قهوه سردم.
می‌گم «فکر کردی من اینو گفتم؟»
‏«فکر نمی‌کنی می‌گفتم،
قهوه سرد با خامه فرم‌گرفته؟
فکر کردی من یه دیوونه‌ام؟»
گفتی بیشتر بهم می‌دی.
می‌گیریش، می‌گیریش.
ما نون‌آورها بودیم.
کات.
خیله خب، خیلی ممنون که اومدید.
واقعاً دنیا برام ارزش داره.
یکی از بهترین جمعیت‌هایی که دیدم.
ممنون... چقدر ازتون ممنونم.
‏-اوناهاش آدم من! -ووو!
چقدر ازتون ممنونم. باورنکردنی بودید.
خیلی ممنون!
FilmYar