FilmYar
متـرجم: اشــکان هیــدی
ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming
«روزی که او برمی‌گردد»
‫اینو می‌کشم پایین، خیلی روشنه.
‫- من انجامش میدم. ‫- لطف می‌کنی؟
‫این طرف رو هم بکشم؟
‫فکر کنم همین کافیه.
‫این‌طوری خوبه.
‫ولی اشکالی نداره ‫پرده رو بکشیم پایین؟
‫نه، مشکلی نیست.
‫صاحب اینجا رو می‌شناسم.
‫اگه گفت بکشیمش بالا، می‌کشیم.
‫این‌طوری که پایینه بهتره.
‫ممکنه کسایی که رد میشن زل بزنن بهمون.
‫واسه اون نگفتم.
‫بخاطر چشمامه.
‫چشات درد می‌کنه؟
‫نه، ولی ضعیف‌تر شدن.
‫دیگه مثل قبل خوب نمی‌بینم.
‫ولی هنوز گل‌ها رو می‌بینم.
‫اینجا گل هست!
‫خیلی قشنگه.
‫آره، همین‌طوره.
‫نظرت در مورد فیلممون چی بود؟
‫- نظر من؟ ‫- آره.
‫کنجکاوم.
‫من باید سوال بپرسم.
‫با این حال، کنجکاوم.
‫دوست دارم بدونم ‫مردم چه نظری دارن.
‫قشنگ بود.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫باعث میشه خیلی بهش فکر کنم.
‫همچنان بهش فکر می‌کنم.
‫دروغ که نمیگی؟
‫نه.
‫خیلی عالیه.
‫ولی چطور شد که یه ‫فیلم مستقل بازی کردی؟
‫چرا، مگه دلیلی داره ‫که نباید بازی می‌کردم؟
‫نه، بحث اون نیست.
‫ولی خیلی وقت بود ‫که بازی نکرده بودی.
‫فکر کنم خیلی از کارگردان‌ها ‫می‌خواستن باهات کار کنن.
‫نه، کسی نبود.
‫البته فکر کنم اونا نمی‌دونستن ‫که منم دوست دارم بازی کنم.
‫درسته.
‫راستش از چند نفر ‫از آشناها پرسیدم.
‫ولی استقبالی نشد.
‫واقعاً؟
‫اصلاً علاقه‌ای نشون ندادن.
‫جوابی ندادن. محلم نذاشتن.
‫واقعاً؟
‫ولی می‌دونی...
‫من واقعاً این فیلم‌نامه ‫رو دوست داشتم.
‫یه جورایی کارگردان می‌دونست ‫که باید بفرستتش واسه من.
‫در مورد این کارگردان...
‫چون از فیلم‌نامه خوشم ‫اومده بود رفتم دیدنش.
‫و اون آدم فوق‌العاده جدی‌ایه.
‫شخصیت خیلی محترمی داره.
‫به نظرم خیلی مهربون اومد.
‫حس کردم می‌تونم بهش ‫اعتماد کنم و باهاش کار کنم.
‫خوشحالم که این کار رو کردی.
‫فیلم خیلی فوق‌العاده‌ایه.
‫واقعاً؟
‫فقط جلوی روی خودم ‫این حرف رو می‌زنی؟
‫اصلاً این‌طور نیست.
‫لطفاً چیزی که بعداً ‫می‌نویسم رو بخون.
‫اون‌وقت متوجه می‌شی.
‫باشه. می‌خونم.
‫روزنامه‌نگارها یا آدم‌هایی ‫مثل من که می‌نویسن،
‫ما اغلب نمی‌تونیم توی حرف ‫زدن خودمون رو خوب ابراز کنیم.
‫نوشتن راحت‌تره.
‫باشه. می‌خونمش.
‫راستی، چند سالته؟
‫الان ۲۶ سالمه.
‫واو.
‫جوونی، خیلی جوون...
‫آره.
‫میشه بهم بگی چطور بعد از ۱۰ ‫سال دوباره برگشتی به بازیگری؟
‫در واقع، بیشتر از ۱۰ ساله.
‫۱۲ سال شده.
‫اون موقع حتماً خیلی جوون بودی.
‫معلومه که بودم.
‫با این حال، من خیلی از سریال‌ها ‫و فیلم‌های تلویزیونیت رو دیدم.
‫واقعاً؟ مال اون موقع‌ها رو؟
‫سریال‌های معروف‌ترت ‫توی اینترنت هستن.
‫میدونم.
‫بعضی از فیلم‌هاتم ‫میشه دانلود کرد.
‫- چند تا دی‌وی‌دی هم هست. ‫- واقعاً؟
‫نمی‌دونستم...
‫اون موقع‌ها خیلی غوغا کرده بودی.
‫اون موقع خوشگل بودم.
‫الانم هنوز خیلی خوشگلی!
‫حتی یه دونه چروک ‫هم رو صورتت نیست.
‫واقعاً خیلی به خودت رسیدی.
‫یا اینکه کلاً همین‌طوری ‫به دنیا اومدی؟
‫فکر کنم همین‌طوری به دنیا اومدم.
‫مامانمم همین‌طوریه.
‫الان بالای ۷۰ سالشه، ‫ولی هنوزم خیلی خوشگله.
‫از پشت سر انگار ۴۰ یا ۵۰ سالشه.
‫به خدا.
‫واقعاً؟
‫همین چند وقت پیش بود.
‫رفتیم یه مرکز ‫خرید و توی پارکینگ،
‫مامانم داشت جلوتر راه می‌رفت.
‫واقعاً از پشت سر ‫شبیه یه آدمِ ۴۰ ساله بود.
‫واقعاً شوکه شدم.
‫چطور یه آدمِ بالای ۷۰ ‫سال می‌تونه این شکلی باشه؟
‫فکر کنم ژنتیکیه.
‫قهوه‌ش اینجا خوبه، مگه نه؟
‫مثل قهوه‌های کافی‌شاپه.
‫آره، واقعاً خوبه.
‫فکر کنم یه رستوران آلمانیه.
‫آره، هست.
‫سرآشپزش واقعاً آلمانیه.
‫واقعاً؟
‫صاحبش کره‌ایه و شوهرش آلمانیه.
‫اون غذاها رو درست می‌کنه.
‫قبل از اینکه بیاد اینجا، ‫توی برلین رستوران داشت.
‫باید یه بار بیام ‫اینجا غذا بخورم.
‫یه وقت بیا امتحانش کن.
‫غذاش یه طعم ساده و تمیزی داره.
‫از هیچ افزودنی‌ای ‫استفاده نمی‌کنه.
‫معلومه که از مواد اولیه ‫باکیفیت استفاده می‌کنه.
‫آلمانیه، واسه همین غذاهای ‫گوشتیش خیلی خوشمزه‌ان.
‫خیلی عالی به نظر می‌رسه!
‫الان یکم امتحان می‌کنی؟
‫الان؟
‫نه، سیرم، مرسی.
‫اگه خواستی بهم بگو، می‌تونیم ‫همین‌طور که حرف می‌زنیم بخوریم.
‫نه اشکالی نداره. الان ‫خیلی استرس دارم.
‫واقعاً؟ اصلاً بهت نمیاد.
‫به خدا.
‫من زود استرسی می‌شم.
‫باشه یه وقت دیگه اینجا غذا می‌خوریم.
‫سوالت چی بود دوباره بگو؟
‫چرا تصمیم گرفتی دوباره برگردی...
‫دخترم الان یکم بزرگتر شده، ‫واسه همین یکم وقت آزاد دارم.
‫با خودم گفتم شاید ‫بهتره دوباره کار کنم.
‫پس دخترت الان بزرگتر شده؟
‫الان ۱۱ سالشه.
‫بهم گفت
‫که باید برم بیرون و کار کنم.
‫انگار که بهم اجازه داده باشه، ‫بهم گفت کار کنم و پول دربیارم.
‫اینو گفت؟
‫مطمئن نیستم چی باعث ‫شد این‌طوری فکر کنه.
‫ولی گفت که باید کار کنم.
‫پس یعنی فقط شما دوتا ‫با هم زندگی می‌کنین؟
‫آره، قبلاً یه نفر به عنوان ‫خدمتکار باهامون زندگی می‌کرد،
‫ولی دیگه خیلی پیر شد و ‫رفت پیش پسرش زندگی کنه.
‫پس کارهای خونه رو ‫خودت انجام میدی؟
‫یه نفر هست که هفته‌ای ‫سه بار میاد برای تمیزکاری.
‫طلاق گرفتی، درسته؟
‫آره. طلاق گرفتم.
‫طلاق گرفتن سخت بود؟
‫طلاق سخته. مگه کسی هم ‫هست که براش آسون باشه؟
‫راست میگی.
‫حتماً خیلی سخت بوده، نه؟
‫درباره این موضوع کنجکاوی؟
‫باید اینجا درباره‌ش حرف بزنم؟
‫نه، مجبور نیستی.
‫اگه چیزی هست که ‫بخوای درباره‌ش بگی،
‫راحت بگو. چون مردم ‫علاقه‌مند به دونستنش هستن.
‫وگرنه اصلاً مجبور نیستی بگی.
‫آخه فقط...
‫این‌طوری در حق شوهر ‫سابقم بی‌انصافی میشه.
‫واسه همین ترجیح میدم ‫درباره‌ش حرف نزنم.
‫البته. درک می‌کنم.
‫اگه درباره فیلمه،
‫هر چی می‌خوای می‌تونی ‫ازم بپرسی. هر چیزی.
‫بله.
‫از سکانس آخر واقعاً خوشم اومد.
‫واقعاً تحت تاثیر قرار ‫گرفتم. جدی میگم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫وقتی از پشت سر دیدمت که داری ‫تنهایی توی دشت ججو راه میری،
‫خیلی تنها به نظر می‌رسیدی.
‫چشمام پر از اشک شد.
‫واقعاً این‌طوره؟
‫باد واقعاً داشت شدید می‌وزید.
‫حتی بعد از اون همه سختی که کشید.
‫این زن با شجاعت ادامه می‌داد. ‫این چیزی بود که حس کردم.
‫هرچقدر هم که غم‌انگیز بود.
‫یه جورایی بهم قدرت داد.
‫که باید قوی باشم.
‫و با هر سختی‌ای ‫که ممکنه روبرو بشم.
‫به همون اندازه قدرت برای ‫غلبه بهش به دست میارم.
‫واسه همین باید ادامه بدم.
‫عجیب بود، حس کردم این ‫قدرت داره تو وجودم فوران می‌کنه.
‫عالی بود.
‫متوجهم.
‫و واقعاً منو خیلی به فکر فرو برد.
‫باید بیشتر در موردش فکر کنم.
‫پس خوشت اومد.
‫منم از پایانش خوشم میاد.
‫تازگی‌ها اوضاع برام سخت شده.
‫اون‌قدر سخت بود که ‫نمی‌دونستم باید چیکار کنم.
‫واقعاً؟
‫- خیلی سرحال به نظر می‌رسی. ‫- اصلاً این‌طور نیست.
‫فقط نمی‌ذارم بقیه متوجه بشن.
‫متوجهم.
‫تا وقتی که بتونم ‫مشکلاتم رو حل کنم.
‫ترجیح میدم سفره دلم رو
‫پیش بقیه باز نکنم.
‫چی این‌قدر سخته؟
...فقط، کاری که می‌کنم
‫رابطه‌ام با آدم‌های نزدیکم.
‫برام سخته اون‌قدری که ‫دلم می‌خواد خوب عمل کنم.
‫دقیقاً چی برات سخته؟
‫فکر کنم توقعم زیادی بالاست.
‫ولی نمی‌تونم تصمیم بگیرم ‫که توقعاتم خیلی بالاست یا نه.
‫واسه همین دارم با این ‫سردرگمی دست‌وپنجه نرم می‌کنم.
‫واقعاً سخته؟
‫آره، یه ذره.
‫ولی مطمئنم بقیه هم مثل من ‫دارن دست‌وپنجه نرم می‌کنن.
‫آبجو می‌خوری؟
‫نه ممنون، هنوز زوده.
‫مشروب دوست داری؟
‫مشروب؟
‫یه کم دوست دارم، ولی ‫این روزا خیلی کم می‌نوشم.
‫نمی‌نوشی؟
‫بدنم با الکل سازگار نیست، ‫قبلاً هم خیلی زیاده‌روی می‌کردم.
‫واسه همین این روزا ‫دارم رعایت می‌کنم.
‫ولی یه لیوان آبجو اشکالی نداره.
‫آبجوی آلمانی اینجا ‫عالیه، بشکه‌ایه.
‫یکی می‌خوای؟
‫نه، واقعاً میل ندارم.
‫- ولی تو بفرما. ‫- نه.
‫منم خوبم.
‫منم جلوی خودمو می‌گیرم.
‫همین‌طور که روزمره‌ت ‫رو می‌گذرونی،
‫این روزا چی برات از همه مهم‌تره؟
‫مهم‌ترین دغدغه‌ت؟
‫اینکه ذهنم چطوری کار ‫می‌کنه رو زیر نظر می‌گیرم.
‫زیر نظر گرفتن ذهنت؟
‫معمولاً.
‫سعی می‌کنیم حتی به ‫کوچیک‌ترین چیزها هم معنا بدیم.
‫آره.
‫مثلاً.
‫یه دوستی هست که ازش دور شدم.
‫یه روز بهش فکر کردم ‫و دلم براش سوخت.
‫واسه همین براش یه ‫کادوی کوچیک خریدم.
‫می‌خواستم بفرستمش و با خودم ‫گفتم یه کارت هم بذارم کنارش.
‫یه خودنویس رو آوردم بیرون که ‫صد سال بود ازش استفاده نکرده بودم.
‫درش رو برداشتم.
‫و یهو جوهر توش همه‌جا پخش شد.
‫انگشتام کاملاً سیاه شدن.
‫و رفت زیر ناخنام واسه ‫همین نتونستم پاکش کنم.
‫ولی انگار یه جور نشونه بود.
‫که باهاش تماس نگیرم.
‫که بذارم رابطه‌مون همین‌طوری ‫که هست بمونه و کاری نکنم.
‫واسه منم پیش اومده.
‫من چیزها رو اون‌طوری ‫که هستن نمی‌دیدم.
‫داشتم به یه تصویر و داستانی که ‫تو ذهنم ساخته شده بود نگاه می‌کردم.
‫و فکر می‌کردم یه نشونه‌ست.
‫فقط انگشتاییه که جوهری شده،
‫ولی ما باید بهش معنا ‫بدیم و تفسیرش کنیم.
‫ولی این کار واقعاً خسته‌کننده‌ست.
‫بعضی وقت‌ها حالم ‫ازش به هم می‌خوره.
‫انگار داری آیین تائو ‫رو تمرین می‌کنی.
‫مطمئن نیستم همینه ‫یا یه چیز دیگه،
‫ولی فقط می‌خوام چیزها رو ‫همون‌طوری که هستن ببینم.
‫فکر کنم واقعاً مهم باشه.
‫چرا این‌قدر مهمه؟
‫فکر نکنم بتونیم بدون تفسیر ‫کردن چیزها زندگی کنیم.
‫مگه نمی‌گن فهمیدن ‫یعنی تفسیر کردن؟
‫تفسیرهای خیلی زیادی ‫تو این دنیا وجود داره.
‫آرمان‌ها، تصویرها، ‫داستان‌ها... همه‌شون تفسیرن.
‫وقتی یه تفسیر دیگه فایده‌ای ‫نداره، میریم سراغ یکی دیگه.
‫از این تفسیر می‌پریم به اون یکی.
‫بعد یهو زندگی تموم میشه.
‫فکر کنم یه چیز مشابهی ‫توی ذن بودیسم هم هست.
‫معلومه، من کتاب‌هایی درباره‌ی ‫بودیسم و کتاب‌های دیگه هم خوندم.
‫ولی فکر کنم مهم اینه ‫که واقعاً تجربه‌ش کنی.
‫همه‌ی تفسیرها در نهایت ‫به اضطراب ختم میشن.
‫اگه بتونی چیزها رو ‫همون‌طوری که هستن ببینی.
‫اون‌وقت می‌تونی واقعاً ‫آرامش واقعی رو تجربه کنی.
‫از حرفی که زدی خوشم اومد.
‫یه بار رفتم کوه سوراک و ‫هیچ‌کس اون دوروبر نبود.
‫و کنار یه جویبار کوچیک نشستم،
‫واسه یه مدت خیلی طولانی.
‫ولی اون موقع اون تجربه رو داشتم.
‫واقعاً،
‫می‌تونستم چیزهای جلوی روم رو ‫دقیقاً همون‌طوری که هستن ببینم.
‫فقط همون‌طوری ‫که بودن می‌دیدمشون.
‫فقط همون یه بار.
‫همون یه بار حسش کردم.
‫واقعاً باید بهش فکر کنم.
‫آبجو می‌خوای؟
‫فکر کنم خوبم.
‫ولی اگه تو می‌خوای...
‫نه، نه.
‫نیازی ندارم.
‫رژیم دارم.
‫بهتره ننوشم.
‫رژیم داری؟
‫رژیمت چطوریه؟
‫اصلاً آرد و شکر نمی‌خورم.
‫هر وقتم بتونم، روزهٔ ‫متناوب می‌گیرم.
‫هفته‌ای دو بار هم برای ‫تمرینات قدرتی میرم باشگاه.
‫ولی الان که سنم رفته بالا، ‫وزن کم کردن سخت شده.
‫ولی چاره‌ای ندارم. ‫دارم تلاش می‌کنم برگردم.
‫روزهٔ متناوب رو چطوری می‌گیری؟
‫فقط چیزی نمی‌خوری.
‫صبحونه و شام رو حذف می‌کنی.
‫کل غذات رو توی یه بازهٔ ‫۶ تا ۸ ساعته می‌خوری.
‫از ظهر تا ۶ عصر.
‫بقیهٔ اوقات چیزی نمی‌خوری.
‫باید سخت باشه.
‫من همیشه باید صبحونه بخورم.
‫اصلاً راحت نیست.
‫- اینجایی؟ ‫- آره.
‫دیگه وقت تمومه.
‫ببخشید.
‫در آخر، توصیه‌ای ‫برای جوون‌ها داری؟
‫فقط یه سوال.
‫باشه.
‫ببخشید، بعد از شما ‫هم یه نفر دیگه هست.
‫معذرت می‌خوام.
‫خودتون رو دوست داشته باشید.
‫واقعاً، خودتون رو بیشتر ‫از همه دوست داشته باشید.
‫همین؟
‫ممنون.
‫نیازی نیست عجله کنی بری.
‫ممنون.
‫آقای کارگردان، از ‫فیلمتون خیلی خوشم اومد.
‫ممنون.
‫خداحافظ.
‫خداحافظ!
‫چقدر وقت مونده؟
‫الان باید بری داخل.
‫ممنون.
‫نه، خواهش میکنم.
‫چیهون کجا رفت؟
‫خبرنگار رو رسوند مترو، ‫ولی یه کم طول کشیده.
‫آها.
‫چطور بود؟
‫خوب پیش رفت.
‫ولی فکر کنم زیادی حرف زدم.
‫برم دستشویی.
‫باشه.
‫دارم زیادی قهوه می‌خورم.
‫زیاد خوردی؟
‫تا الان سه فنجون شده.
‫خواستم خواب از سرم ‫بپره، ولی زیادی خوردم.
‫مصاحبه زیاد داشتی؟
‫فقط زیادی قهوه خوردم.
‫مصاحبه‌ها زیاد نبودن.
‫مطمئنم کلی مصاحبه داری.
‫نه، بعد این فقط یکی دیگه هست.
‫بعدش دیگه تمومه.
‫خسته‌ای؟
‫آره، یه کم.
‫حتماً خسته‌ای.
‫منم همین‌طور.
‫واقعاً؟
‫از دیدنتون خوشحالم.
‫مرسی.
‫نظرت درباره فیلم چی بود؟
‫فیلم؟
‫می‌تونم رک بگم؟
‫حتماً، معلومه که آره.
‫راستش، مطمئن ‫نیستم می‌خواد چی بگه.
‫واقعاً؟
‫تا آخرش نگاه کردم، ولی ‫بازم چیزی دستگیرم نشد.
‫صحنه‌های قشنگی داشت که ‫واقعاً تاثیرگذار بودن، ولی...
‫بازم.
‫ربط قضایا رو واسه ‫فهمیدن داستان درک نکردم.
‫نمی‌دونم می‌خواد چی بگه.
‫وادارم کرد به چیزای ‫مختلف فکر کنم.
‫ولی تهش به هم وصل نمیشن.
‫که این‌طور.
‫شاید فقط من این‌طوریم.
‫شایدم نه...
‫در هر صورت، حس من این بود.
‫پس چرا می‌خوای باهام مصاحبه کنی؟
‫این مصاحبه؟
‫خیلی دلم می‌خواست ‫یه بار از نزدیک ببینمتون.
‫همیشه از قدیم تحسینتون می‌کردم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫جالبه.
‫از دیدنتون خیلی خوشحالم.
‫می‌فهمم چی میگی.
‫ولی جذابیت این فیلم به همینه.
‫متوجهم.
‫زور نمی‌زنه یه پیام یا ‫نتیجه‌گیری خاص رو تحمیل کنه.
‫بهتره فقط با جریان ‫فیلم همراه بشی.
‫من درباره‌ی فیلم‌ها چیز ‫زیادی نمی‌دونم. فقط...
‫فیلم‌هایی که راحت بشه ‫دیدشون، سرگرم‌کننده‌ان.
‫آره.
‫من از اون فیلم‌ها زیاد دیدم.
‫اینکه بدون فکر کردن، اون ‫لذت همیشگی رو حس کنی.
‫خیلی کیف میده.
‫من از بچگی فقط ‫همین‌جور فیلم‌ها رو می‌دیدم.
‫ولی هرچی سنم بالاتر رفته،
‫حس می‌کنم خیلی مصنوعی شدن.
‫انگار فیلم داره بازی‌ام میده؟
‫یا فکر می‌کنه من احمقم؟
‫یه همچین حسی داره.
‫مثل اینه که سوار ترن هوایی باشی،
‫بری بالا و بعد بیای پایین.
‫بالا و پایین...
‫دیگه برام جالب نیست.
‫راست میگی، خیلی قابل‌پیش‌بینیه.
‫﻿
‫یه همچین فیلمی خوب نیست؟
‫من که خیلی دوستش دارم.
‫آره.
‫من فقط یه بیننده‌ی معمولی‌ام.
‫نه، من که ازت انتقاد نمی‌کنم.
‫راستش من خودمم این ‫فیلم رو خیلی دوست دارم.
‫آره.
‫ولی تو واقعاً خیلی خوشگلی.
‫چی؟
‫ممنون.
‫در باز شد و تو اومدی تو،
‫با خودم گفتم چقدر خوشگله.
‫خبرنگاره؟
‫وای، مگه یه خبرنگار ‫می‌تونه این‌قدر خوشگل باشه؟
‫اصلاً این‌طور نیست.
‫از بازیگرها هم خوشگل‌تری.
‫خیلی ممنون.
‫ولی خیلی خوشگلی.
‫واقعاً جذابی.
‫واقعاً؟
‫وای، مرسی.
‫عاشق لبخندتم.
‫خیلی دوست‌داشتنیه.
‫ممنون.
‫چشمات قهوه‌ایه؟
‫قهوه‌ای خیلی جذابه.
‫آره، قهوه‌ایه.
‫ولی نگاهت خیلی دوست‌داشتنیه.
‫﻿
‫درست قبل از اینکه ‫خنده‌ات منفجر بشه،
‫و بعدش هم، اون حس سرد، بچه‌گونه ‫ولی بی‌تفاوتی که ازت ساطع میشه
‫خیلی قشنگه.
‫من
‫می‌تونم اینو بگم؟
‫مثل یه بچه کوچیکی.
‫یه بچه بی‌گناه
‫واقعاً؟
‫ممنون.
‫به نظرم آدم صادقی هستی.
‫آره، هستم.
‫درسته.
‫ولی به نظرم زیادی ‫صادق بودن هم خوب نیست.
‫دیروز سر همین قضیه ‫با دوست‌پسرم دعوام شد.
‫واقعاً؟
‫تا وقتی که صادق باشم، حس ‫می‌کنم می‌تونم به هر کسی حمله کنم.
‫چرا نمی‌تونی صادق‌تر ‫باشی؟ نباشی یه بزدلی.
‫صادق‌تر باش! این‌طوری ‫بهش حمله می‌کنم.
‫- سر این با هم دعوا کردین؟ ‫- آره.
‫دعوای جدی‌ای بود.
‫ولی صبح، با دیدن قیافه‌ش، ‫دوباره حالم خوب شد.
‫به نظر می‌رسید ارزش ‫بخشیدن رو داره؟
‫باید توی حال و هوای مناسبی ‫باشی و با سرعت مناسبی پیش بری
‫تا حس کنی آماده‌ای.
‫ولی من این رو نادیده گرفتم و بهش ‫فشار آوردم تا حرف دلش رو بزنه.
‫واسه همین واسش سخت بود.
‫زیاده‌روی کردم.
‫هرچند فقط داشتم سعی ‫می‌کردم صادق باشم.
‫پس خودت می‌دونی.
‫می‌دونمش، ولی انجام دادنش سخته.
‫راحت نیست که ‫برخلاف ذاتت رفتار کنی.
‫آره، حق با توئه.
‫همین‌طوری که هستی زندگی ‫کن. بهش بگو درکت کنه.
‫آره، باید کم‌کم ‫همدیگه رو درک کنیم.
‫پس الان تنها زندگی می‌کنی؟
‫نه.
‫با دخترم زندگی می‌کنم.
‫آهان، دخترت.
‫دو سال پیش طلاق گرفتم ‫و با دخترم زندگی می‌کنم.
‫آره، شنیده بودم طلاق گرفتی.
‫ولی چطور اموراتت رو می‌گذرونی؟
‫این روزا خوشحالی؟
‫خوشحالم.
‫چون با دخترم زندگی می‌کنم.
‫یه سگ هم داریم.
‫سگ دارین؟
‫آره.
‫منم خیلی دلم سگ می‌خواد.
‫خیلی بامزه‌ان.
‫واقعاً خیلی بامزه‌ست.
‫اون مثل...
‫چی بگم، یه درخت متحرک؟
‫اون مثل خودِ طبیعته.
‫آره.
‫همین که خوابیدنش رو نگاه می‌کنم، ‫خیلی احساس خوشحالی می‌کنم.
‫دیدنِ راه رفتنش توی خونه،
‫واقعاً حالم رو خوب می‌کنه.
‫به چی فکر می‌کنه؟
‫چی می‌خواد؟
‫همه‌چیزش خیلی بامزه‌ست.
‫خیلی بامزه‌ست.
‫در مورد دخترم، اغلب نگرانم.
‫هر روز یه چیزی واسه نگرانی هست.
‫خیلی ازش ممنونم و ‫خیلی دوستش دارم.
‫ولی دست خودم نیست، همش نگرانم.
‫ولی سگ واقعاً یه نعمته.
‫هر کاری که بکنه، ‫منو خوشحال می‌کنه.
‫خیلی بامزه‌ست.
‫معلومه خیلی دوستش داری.
‫دست خودم نیست.
‫درسته.
‫راستش، آدم‌ها اون‌قدرها ‫هم مهربون نیستن.
‫باید تلاش کنیم تا مهربون باشیم.
‫چون با هم زندگی ‫می‌کنیم و به هم نیاز داریم.
‫ولی بازم،
‫همه‌مون از درون ‫داریم سیاه میشیم.
‫احساس خرد شدن، تحت ‫فشار بودن و خستگی می‌کنیم.
‫اما چطور می‌تونیم یه ‫چهره‌ی معصوم رو حفظ کنیم،
‫وقتی روحمون تیکه‌پاره شده؟
‫خیلی تلاش می‌خواد که ‫فقط چیزهای خوب رو ببینی.
‫ولی می‌دونی،
‫ما در واقع اون‌قدرها ‫هم مهربون نیستیم.
‫درسته.
‫راست میگی.
‫اخیراً توی تلویزیون یه سگ رو ‫دیدم که تا ۳۶ سالگی زندگی کرده بود.
‫واقعاً؟
‫تصورش سخته.
‫ولی اون سگ این‌همه ‫مدت زندگی کرده بود.
‫ولی خیلی پیر بود، ‫موهای پشتش ریخته بود،
‫و به نظر می‌رسید ‫به زور راه میره.
‫اما اگه به صورتش نگاه می‌کردی،
‫دقیقاً مثل قبل بود.
‫همون‌طور مثل یه فرشته بود.
‫به سن انسان، اون ‫سگ ۲۰۰ سالش بود.
‫ولی با این حال،
‫اون یه فرشته‌ست.
‫سگ‌ها تا لحظه‌ای ‫که بمیرن فرشته‌ان.
‫اون‌ها مثل یه فرشته می‌میرن.
‫باید یه سگ بگیرم!
‫حتماً بگیر! اون‌ها ‫خیلی فوق‌العاده‌ان.
‫- هر روز... ‫- دوست‌پسرم از موی سگ متنفره.
‫واسه همین نمی‌تونم سگ بیارم.
‫بعضی سگ‌ها موهاشون ‫نمی‌ریزه، مثل مالتیز یا پودل.
‫ولی نگهداری ازشون ‫سخته چون خیلی پرانرژی‌ان.
‫یه نژاد ترکیبی از مالتیز و ‫پودل هست به اسم مالتی‌پو.
‫اونا خیلی بامزه‌ان، واقعاً!
‫آره، می‌دونم.
‫باید دوباره با ‫دوست‌پسرم صحبت کنم.
‫باید این کار رو بکنی.
‫تو چه نژادی داری؟
‫پامرانین.
‫پامرانین...
‫چند وقته با دوست‌پسرت دوستی؟
‫الان سه ماهه.
‫واقعاً؟
‫خیلی زیاد نیست.
‫فکر می‌کردم خیلی گذشته.
‫- این‌طور فکر می‌کردی؟ ‫- آره.
‫از طرز حرف زدنت این‌طور به ‫نظر می‌رسید که خیلی وقته با همید.
‫وقتی با کسی دوست می‌شم، ‫خیلی روش تمرکز می‌کنم.
‫با آدم‌های دیگه معاشرت نمی‌کنم.
‫یا بعضی وقت‌ها این کار رو ‫می‌کنم، ولی خسته‌ام می‌کنه.
‫با دوست‌پسرم قضیه فرق داره.
‫حتی اگه خسته هم بشم، ‫یه جور خستگیِ متفاوته.
‫یه جورایی نیاز دارم ‫یه مرد کنارم باشه.
‫کس دیگه‌ای دورت نیست؟
‫نه. مردم رو دوست دارم، ولی سخته ‫که وقت زیادی رو باهاشون بگذرونم.
‫منم همین‌طور.
‫- بچه اولی یا دوم؟ ‫- بچه اولم.
‫منم همین‌طور.
‫خواهر برادرت چی؟
‫یه برادر کوچیک‌تر.
‫سربازیه.
‫باهاش صمیمی هستی؟
‫هستم.
‫آبجو می‌خوای؟ آبجو ‫بشکه‌ای اینجا خیلی خوبه.
‫آبجو بشکه‌ای ‫آلمانیه، واقعاً عالیه.
‫آره، حتماً.
‫ببخشید خانم!
‫دو تا آبجو بشکه‌ای، لطفاً.
‫دو تا آبجو بشکه‌ای؟
‫ممنون.
‫اینجا رستوران آلمانیه؟
‫آره، همین‌طوره.
‫اولین باره میام یه ‫رستوران آلمانی.
‫سرآشپز اینجا آلمانیه.
‫تو برلین یه رستوران کوچیک داشت.
‫صاحبش کره‌ایه. ‫شوهرش آشپزی می‌کنه.
‫گارسون‌ها هم بچه‌هاشونن.
‫واقعاً؟
‫یه رستوران خانوادگیه.
‫یه بار با دوست‌پسرت بیا اینجا.
‫آره، واقعاً باید بیایم.
‫دوست‌پسرم سوسیس ‫و گوشت دوست داره.
‫سوسیس‌های آلمانی خوبن، نه؟
‫معلومه، واقعاً خوبن.
‫عالی‌ان.
‫الان سوسیس سفارش بدیم؟
‫می‌تونیم موقع خوردن ‫حرف بزنیم، سوسیس راحته.
‫با آبجو خیلی می‌چسبه!
‫سفارش بدیم؟
‫نه، فکر کنم آبجو کافی باشه.
‫راست میگی.
‫وقتی داشتم می‌اومدم ‫اینجا خیلی استرس داشتم.
‫ولی تو خیلی شاد و صمیمی هستی.
‫- خیلی احساس راحتی می‌کنم. ‫- استرس داشتی؟
‫آره.
‫استرس نداشته باش.
‫هیچ‌وقت استرس نداشته باش.
‫فقط راحت باش.
‫ممنون.
‫منم ازت خوشم میاد.
‫خیلی ممنون.
‫معمولاً چیکار می‌کنی؟
‫وقتایی که تو خونه‌ای؟
‫من؟
‫آهنگ گوش دادن رو دوست دارم.
‫بعضی وقتا نقاشی می‌کشم و...
‫برای لاغر شدن ورزش هم می‌کنم.
‫چه جور آهنگی؟
‫خب...
‫یه چیز احساسی؟
‫و اصیل. از این‌جور ‫آهنگ‌ها خوشم میاد.
‫آره.
‫منم نقاشی کشیدن رو دوست دارم.
‫ولی برای نقاشی کشیدن، ‫ذهنت باید آروم باشه.
‫واسه همین زیاد نمی‌تونم بکشم.
‫این خیلی خوبه.
‫خوشمزه‌ست.
‫مگه نه؟
‫آبجوی آلمانی واقعاً متفاوته.
‫صددرصد.
‫مشروب دوست داری؟
‫آره.
‫الان دیگه اون‌قدرها نمی‌خورم.
‫ولی قبلاً هر روز می‌خوردم.
‫واقعاً؟
‫حتی اگه هر روزم ‫می‌نوشیدم، خوب بود.
‫شب‌ها.. یکی دو ‫گیلاس شراب می‌خوردم.
‫شب‌ها هیچ کاری ‫واسه انجام دادن نیست.
‫آره.
‫بعد از اینکه بچه می‌خوابید.
‫تنهایی واسه خودم ‫جرعه‌جرعه می‌نوشیدم.
‫تلویزیون تماشا می‌کنی؟
‫تلویزیون ندارم.
‫اوه، بدون تلویزیون...
‫دخترم بهم پیله می‌کنه، ولی نه.
‫قبلاً زیاد می‌نوشیدی؟
‫آره، خیلی می‌نوشیدم.
‫اگه بچه نداشتم،
‫شاید تا الان از ‫الکلیسم مرده بودم.
‫نوشیدن خیلی آرامش‌بخشه.
‫زندگی کسل‌کننده‌ست.
‫بعد از سگ‌دو زدن‌های طول روز،
‫یه گوشه بی‌صدا ‫می‌نشستم و می‌نوشیدم،
‫بدون اینکه به کسی آسیبی بزنم.
‫فقط دلم می‌خواست ‫محو بشم و نابود بشم،
‫بدون اینکه کسی بفهمه.
‫از این‌جور رویاها داشتم.
‫ولی بعد از اینکه بچه‌دار شدم،
‫همه‌چیز یه شبه تغییر کرد.
‫متوجهم.
‫به سلامتی!
‫درباره یکی مثل من ‫چه فکری می‌کنی؟
‫من چه فکری می‌کنم؟
‫راستش، دلم یه ذره ‫واسه جوون‌ها می‌سوزه.
‫اونا تاریک و ‫گرفته‌ان، خیلی تاریک.
‫در مورد من، سنم خیلی بیشتره،
‫و خیلی چیزها رو تجربه کردم...
‫نمی‌گم این باعث ‫میشه از بقیه بهتر باشم،
‫ولی وقتی جوونی ‫باید اوضاع فرق کنه.
‫ولی همه‌تون خیلی ‫گرفته و تاریکین.
‫فکر کنم دنیا ما رو ‫این‌طوری می‌کنه.
‫به هر طرف نگاه کنی رقابته،
‫تاریک و ناامیدکننده‌ست.
‫همه‌مون احساس می‌کنیم ‫به حال خودمون رها شدیم.
‫حتی بین آدم‌هایی که ‫همدیگه رو دوست دارن.
‫از روی نیاز با یکی آشنا میشی،
‫هر کدوم مراقب خودتونین و تا جایی که ‫می‌تونین از کنار هم بودن لذت می‌برین.
‫انگار مردم به این می‌گن عشق.
‫راست می‌گی.
‫دارم زیادی حرف می‌زنم؟
‫نه، اصلاً.
‫حرفی برای جوونایی مثل من داری؟
‫همین الان گفتم دیگه.
‫درسته.
‫فقط خودت رو دوست داشته باش.
‫بیشتر از هر چیزی خودت ‫رو دوست داشته باش.
‫و فکر نکن کار خاصی هست ‫که حتماً باید انجامش بدی.
‫اصلاً همچین چیزی وجود نداره.
‫اول از همه، خودت رو بیشتر ‫از هر کسی دوست داشته باش.
‫نه ارزش‌هات، نه هدف‌هات،
‫خودت رو واقعاً دوست داشته باش.
‫آره.
‫دلیلی که طلاق گرفتم...
‫با اینکه بچه داشتم.
‫و مطمئن نبودم چطوری ‫قراره پول دربیارم،
‫و می‌دونستم همه ‫قراره منو مقصر بدونن،
‫شروع کردم به فکر کردن که...
‫من واقعاً این آدم رو دوست دارم؟
‫یا نه؟
‫بعد، اون منو دوست داره؟
‫یا فقط چون پدر بچه‌ام ‫هست، باهام مونده؟
‫می‌دونی بعدش بهم چی گفت؟
‫گفت همه همین‌طوری زندگی می‌کنن.
‫همه فقط همین‌طوری زندگی می‌کنن.
‫اصرار نکن که متفاوت باشی.
‫ولی من نمی‌خوام ‫اون‌طوری زندگی کنم.
‫آدم فقط یه بار زندگی می‌کنه.
‫من فقط با عشق ‫واقعی زندگی می‌کنم.
‫این انتخاب منه.
‫به همراه دخترم.
‫و سگم...
‫چون واقعاً دوستشون دارم.
‫تا وقتی زنده‌ام واقعاً ‫دوستشون خواهم داشت.
‫می‌تونم هر کاری براشون بکنم.
‫کارهایی که هیچ‌وقت انجام ندادم.
‫می‌تونم چیزهایی رو تحمل ‫کنم که هیچ‌وقت تحمل نکردم.
‫من عشقِ الکی رو ‫تو زندگیم نمی‌پذیرم.
‫آره.
‫اینجا. سلام!
‫بله.
‫کارگردان اینجاست.
‫سلام.
‫وقتشه که جمعش کنیم.
‫آه، بله.
‫لازم نیست عجله کنی.
‫مشکلی نیست.
‫خیلی وقتت رو گرفتم.
‫ممنون بابت امروز.
‫آره.
‫صبر کن... فقط یه دقیقه.
‫خداحافظ، خوب زندگی کنی.
‫آره.
‫ممنون.
‫ممنون بابت امروز.
‫ممنون. خداحافظ.
‫با مترو اومدی؟
‫بله
‫میرسونمت تا ایستگاه.
‫نه. خوبه. خودم پیاده میرم.
‫راهش طولانیه. میتونم برسونمت.
‫واقعاً خوبه. خداحافظ.
‫باید خوب باشه که به جای ‫نوشتن، ضبطش می‌کنی.
‫آره.
‫راستش، نوشتن بهتره.
‫ولی این خیلی راحته. ‫آخرش همش ضبطش می‌کنم.
‫اون کسی که بیرون بود ‫و راهنماییم کرد کی بود؟
‫کی؟ کارگردان؟
‫نه. کارگردان رو خوب ‫می‌شناسم. اون کسی که کنارش بود.
‫با صورت سبزه. قد بلند.
‫چیهون؟
‫اون یه دوسته که ‫داره بهم کمک می‌کنه.
‫مدیر برنامه‌ته؟
‫نه، مدیر برنامه‌ام نیست. ‫هرچند که دوست داره باشه.
‫ام، هنوز مطمئن نیستم.
‫وقتی دوباره شروع به کار کردم
‫اونم خواست امتحان ‫کنه. واسه همین باهام اومد.
‫این اولین فیلمشه.
‫اون برادرزاده‌ی یکی از ‫دوستامه. یه دکه تئوک‌بوکی داره.
‫ولی می‌خواد این ‫کار رو امتحان کنه.
‫دکه رو داده دست زنش که بچرخونه.
‫هر دومون اهل بوسانیم.
‫واسه همین با هم راحتیم.
‫صورتش خیلی برنزه شده.
‫واسه همین کنجکاو شدم.
‫آفتاب گرفته.
‫تازگیا با زنش رفته بود هاوایی.
‫پس تو هاوایی برنزه شده؟
‫خیلی تیره‌ست.
‫همه اونجا فکر کردن بومی اونجاست.
‫تعجب نکردم.
‫چشماش هم خیلی درشته.
‫آبجوئه خوبه، نه؟
‫آره، خوبه.
‫آبجوی بشکه‌ای اینجا واقعاً عالیه.
‫آبجوی آلمانی یه چیز دیگه‌ست.
‫اهل نوشیدنی هستی؟
‫این روزا سعی می‌کنم کمتر بخورم، ‫ولی خب معلومه که دوست دارم.
‫خیلی می‌چسبه.
‫ولی خیلی چاق شدم. اگه ‫بخورم نمی‌تونم وزنم رو کم کنم.
‫الان که عالی به نظر میای.
‫نه، اینطور نیست.
‫به هر حال، سخته.
‫با بالا رفتن سن، ‫کم کردن وزن سخته.
‫به خاطر کارم رژیم گرفتم.
‫چرا تصمیم گرفتی برگردی؟
‫دنبال کاری بودم که ‫بهش علاقه داشته باشم.
‫که بهش علاقه داری...
‫واقعاً از بازیگریت خوشم اومد.
‫اصلاً این‌طور نیست.
‫فکر کنم یه چیزی کم داره.
‫واسه همین شروع کردم ‫کلاس بازیگری رفتن.
‫کلاس بازیگری میری؟
‫آره. تا حالا دو بار رفتم.
‫کجا درس میخونی؟
‫یه استودیو رو امتحان ‫کردم که خوش‌نامه.
‫و فکر کنم داره بهم کمک می‌کنه.
‫یه نفر هست که به خاطر ‫روش تدریسش معروفه.
‫کلاس‌هاش رو چطوری برگزار می‌کنه؟
‫روش عجیبی داره.
‫همه‌چیز درباره اصول اولیه است.
‫و اون چیزی که درونت هست.
‫اون سعی می‌کنه این ‫چیزها رو تحریک کنه.
‫هنوز باید ببینم چی ‫میشه. تازه شروع کردم.
‫کلاس بازیگری رفتن،
‫نباید برات آسون باشه.
‫به هیچ وجه احساس خجالت نمیکنم.
‫چیزی رو که ‫نمیدونی، باید یاد بگیری.
‫اگه یاد نگیری، فقط ‫خودت ضرر میکنی.
‫و این روزها داشتم فکر میکردم...
‫آیا همیشه جنبه درس‌خونی داشتم؟
‫فهمیدم واقعاً از مطالعه ‫کردن چیزها لذت میبرم.
‫من جنبه منطقی هم دارم.
‫پس باید دنبال تحصیلاتت میرفتی.
‫خودت گفتی.
‫خیلی دیر فهمیدم.
‫اگه بچه بودم گاز زغال‌سنگ ‫استنشاق نکرده بودم،
‫الان خیلی باهوش بودم.
‫گاز زغال‌سنگ؟
‫آره.
‫راسته، باور نمی‌کنی؟
‫باورت می‌کنم.
‫مجبوری باور کنی، راسته.
‫آره.
‫ولی این فیلم جدید، چطور ‫شد که انتخابش کردی؟
‫از فیلم‌نامه‌اش خوشم اومد.
‫کارگردان انگار می‌دونست ‫باید بفرستتش واسه من.
‫واقعاً عالی بود.
‫همون لحظه که خوندمش بهش زنگ زدم.
‫بهش گفتم فیلم‌نامه‌اش عالیه.
‫می‌فهمم.
‫به نظرت چیِ این ‫فیلم‌نامه خیلی خوب بود؟
‫اینکه هیچ اغراقی توش نبود.
‫بیشتر از هر چیزی، از ‫داستان‌های غیرواقعی بدم میاد.
‫راحت تونستم با موقعیتِ ‫توی فیلم ارتباط برقرار کنم.
‫منو جذب خودش کرد.
‫و دلم خواست خودم ‫توی اون موقعیت باشم.
‫حسم این بود.
‫می‌فهمم.
‫فیلم خوب چیه؟
‫اگه بخوای...
‫فیلم خوب؟
‫مطمئن نیستم، حتماً برای ‫هر کسی فرق می‌کنه.
‫چیزی که مردم ‫خوب می‌بینن، متفاوته.
‫جایگاه و سلیقه‌شون ‫فرق داره. درسته.
‫با این حال،
‫تو هیچ ایدئالی داری ‫که بگی فیلم خوب اینه؟
‫من؟
‫خب...
‫حتی اگه داشته باشم، فکر ‫نمی‌کنم خیلی به درد بخور باشه.
‫آره.
‫فکر نمی‌کنم نیازی باشه ‫سرِ ایدئال‌ها بحث کنیم.
‫در نهایت، آدما کاری که ‫می‌خوان رو انجام میدن،
‫و چیزی که می‌خوان رو می‌بینن.
‫ما همه خیلی جدا ‫از هم زندگی می‌کنیم،
‫هرچقدر هم که توی یه جامعه باشیم.
‫هیچ‌وقت حقیقت مطلقی وجود نداشته.
‫فقط چیزایی هست که ‫مردم دوست دارن یا ندارن.
‫منظورت اینه؟
‫مطمئن نیستم.
‫چطور می‌تونستم بفهمم ‫چی درسته یا غلط؟
‫حقیقتی که به درد همه بخوره...
‫چطور می‌تونستم اون رو بفهمم.
‫وقتی حتی نمی‌تونم بدن ‫خودم رو کنترل کنم؟
‫قبلاً درباره فیلم‌نامه حرف زدی.
‫خوندن دوباره فیلم‌نامه‌ها چطوره؟
‫سخته؟
‫وقتی می‌خونی، فیلم ‫تو ذهنت شکل می‌گیره؟
‫نمی‌تونم درباره فیلم چیزی ‫بگم. این به کارگردان مربوطه.
‫اما اگه شخصیت متقاعدکننده باشه،
‫و بخوام تو اون ‫موقعیت قرار بگیرم،
‫این چیزیه که برام مهمه.
‫البته که کارگردان هم مهمه.
‫اگه ذره‌ای شک درباره ‫کارگردان داشته باشم،
‫اون‌وقت بهتره انجامش ندم.
‫به فیلم‌هایی که بازی کردی ‫نگاه می‌کنم. یا سریال‌ها.
‫همه‌شون خیلی متفاوت بودن.
‫کاملاً متفاوت.
‫واقعاً این‌طوریه؟
‫اما فکر کنم بازی کردن تو ‫همه‌شون یه حس رو داشت.
‫نظرت درباره فیلم ما چی بود؟
‫از تو نپرسیدم.
‫فیلم خوبیه.
‫واقعاً ازش خوشم اومد.
‫و خیلی عالی بود که ‫دوباره تو یه فیلم دیدمت.
‫ممنونم.
‫خوبه که برگشتی.
‫به سلامتی!
‫می‌خوام یه زن باحال باشم.
‫از این به بعد خیلی باحال می‌شم.
‫یه زن باحال؟
‫آره.
‫- اما تو همین الانشم هستی. ‫- نه.
‫باید خیلی بیشتر تلاش ‫کنم. هنوز خیلی راه مونده.
‫به نظرت زن باحال کیه؟
‫کسی که مجبور نباشه کارهایی ‫رو بکنه که دوست نداره.
‫به خاطر عشق واقعی، باید ‫کارهایی رو بکنی که دوست نداری.
‫اگه نه،
‫بچگانه به نظر میاد.
‫عشق واقعی؟
‫شاید چون بازیگرم. همیشه ‫آدم‌هایی بودن که کمکم کنن.
‫از سن خیلی کم ‫بازیگری رو شروع کردم.
‫واسه همین کل زندگیم، فقط ‫کارایی رو کردم که دلم می‌خواست.
‫هیچ‌وقت کاری که دلم ‫نمی‌خواست رو انجام ندادم.
‫واسه همین تنبل شدم و هیچ‌وقت ‫صبر و تحملم رو تقویت نکردم.
‫وقتی ازدواج کردم، همسرم ‫همه کارام رو انجام می‌داد.
‫حالا می‌خوام تغییر کنم.
‫به خاطر بچه‌ام هم که شده.
‫فقط به نظرم باحاله.
‫تحمل کردن چیزا.
‫این اولین بارمه.
‫قبلاً، تحمل کردن فقط...
‫اگه از چیزی حتی یه ذره بدم ‫می‌اومد، ازش دوری می‌کردم.
‫اصلاً صبر نداشتم.
‫حالا که یه ذره صبر پیدا کردم،
‫آدما رو واضح‌تر می‌بینم.
‫واو. این آدما تو زندگیشون ‫خیلی چیزا رو تحمل کردن.
‫ولی با وجود اینکه هر روز همچین بار سنگینی ‫رو دوششون بوده، انسانیتشون رو حفظ کردن.
‫خیلی عجیبه.
‫منم همین فکر رو می‌کردم.
‫اگه هنر نبود، هیچ صبری نداشتم!
‫من این‌طوری زندگی کردم.
‫راستش، کاری که من کردم رو به ‫سختی می‌شه اسمش رو هنر گذاشت.
‫به هر حال...
‫فهمیدم.
‫بفرمایید.
‫بله، کارگردان.
‫همه چی خوبه؟
‫وقتمون تموم شده، به ‫اندازه کافی حرف زدین؟
‫بله، خوب بود.
‫عالی بود.
‫خوشحالم.
‫در آخر، احیاناً،
‫توصیه‌ای برای جوونا داری؟
‫چیزی که کمکشون کنه؟
‫اینکه خودت رو دوست داشته باشی؟
‫اینکه بیشتر از هر چیزی ‫خودت رو دوست داشته باشی؟
‫به نظرم این از همه مهم‌تره.
‫بسیار خب.
‫لازم نیست عجله کنی.
‫به هر حال تو آخری هستی.
‫عجله‌ای ندارم.
‫راستش می‌خوام با ‫کارگردان حرف بزنم.
‫- جدی؟ ‫- بله؟
‫چند روز پیش باهاش مصاحبه ‫کردم، ولی چون امروز اومده،
‫- می‌خوام چند تا سوال دیگه ازش بپرسم. ‫- فهمیدم.
‫چه خوب شد.
‫می‌خوای همین‌جا حرف بزنیم؟ ‫اینجا خوبه، من میرم اون‌طرف.
‫نه، اشکالی نداره.
‫می‌ریم یه رستوران و موقع ‫غذا خوردن حرف می‌زنیم.
‫گفت هنوز غذا نخورده، ‫واسه همین توافق کردیم.
‫اگه اتفاقی تو هم هنوز ‫غذا نخوردی، با ما بیا.
‫نه، شما دو تا برین.
‫کلاس دارم باید برم.
‫چه کلاسی؟
‫همون کلاس بازیگری ‫که بهت گفته بودم.
‫- امروز اون کلاسه؟ ‫- آره، همین امروز بعدازظهر.
‫خیلی خب، پس من میرم.
‫ممنونم.
‫از دیدنت خیلی خوشحال شدم.
‫منم همین‌طور.
‫واقعاً.
‫در این صورت،
‫من دیگه میرم.
‫- چیهون بیرون منتظره. ‫- جدی؟
‫و می‌تونی بهم بگی
‫اسم کسایی که امروز دیدم چی بود؟
‫- شماره‌هاشون رو هم بده. ‫- آره، حتماً.
‫همین الان برات می‌فرستم.
‫امروز عالی بودی.
‫یه وقت دیگه هم بریم شام بخوریم!
‫هر وقت خواستی بهم زنگ بزن.
‫باشه، حتماً بهت زنگ می‌زنم.
‫الان داری میای بیرون؟
‫من یه ذره دیگه می‌مونم. تو برو.
‫خداحافظ!
‫- آره. ‫- خداحافظ.
‫می‌بینمت.
‫- داری سیگار می‌کشی؟ ‫- آره.
‫مایع‌ام تموم شده.
‫فکر کنم کارگردان ‫با ما غذا نمی‌خوره.
‫- جایی رفته؟ ‫- مصاحبه داره.
‫مصاحبه؟ الان؟
‫امروز خیلی کار کرد.
‫معمولاً پخش‌کننده این کارها رو انجام ‫میده، ولی خودش تنهایی انجامش داد.
‫بله.
‫واسه تو چطور بود؟ خوب بود؟
‫من فقط از اینکه اینجا برای ‫مصاحبه‌هات هستم خوشحالم.
‫انگار واقعاً داره شروع میشه.
‫واقعاً داره اکران میشه؟
‫فقط همین منو هیجان‌زده کرد..
‫آره، ممنون.
‫سلام.
‫سلام، شما تماس گرفتین؟
‫بله.
‫ببخشید، بیرون بودم ‫واسه همین نشنیدم.
‫داشتم به مصاحبه‌مون ‫فکر می‌کردم...
‫بله.
‫گفتم که آدما مهربون نیستن.
‫اینکه موجودات ‫مهربونی نیستن، یادتونه؟
‫بله. اینو گفتین.
‫یه کم بابتش نگرانم.
‫فکر کنم اون حرفا ‫ممکنه بد برداشت بشه.
‫این‌طور فکر می‌کنین؟
‫بله. اگه درست نقل‌قول نشه، ‫ممکنه آدما بد برداشت کنن.
‫واسه همین ترجیح می‌دم ‫اون بخش رو ننویسین.
‫متوجه شدم.
‫به نظرم مشکلی نداره.
‫و در مورد شوهرم،
‫اون بخشی که درباره طلاقم گفتم.
‫بله.
‫لطفاً اون رو هم ننویسین.
‫واقعاً؟
‫فکر نمی‌کنم در حقش منصفانه باشه.
‫لازم نیست مردم اینو بدونن.
‫واسه همین می‌خوام ‫که اون رو حذف کنین.
‫الو؟
‫جواب نمی‌دین.
‫این‌طور نیست.
‫فکر کنم بیش از حد ‫دارین نگران می‌شین.
‫نه. این‌طور نیست.
‫نمی‌خوام اون رو بنویسین.
‫لطفاً به نظرم احترام بذارین.
‫اگه این‌طور فکر می‌کنین...
‫و وقتی پیش‌نویس رو تموم ‫کردین می‌خوام تاییدش کنم.
‫قبل از اینکه منتشر بشه.
‫واقعاً؟
‫ولی قرار بود امروز ‫یا فردا بنویسمش.
‫مشکلی نیست.
‫می‌تونین برام ایمیل کنین.
‫آدرس ایمیلم رو براتون می‌فرستم.
‫خیلی خب.
‫ممنون، بابت امروز سپاسگزارم.
‫خواهش می‌کنم.
‫و مصاحبه خیلی خوبی بود.
‫ممنونم.
‫خواهش می‌کنم.
‫ممنون.
‫بله. آدرسم رو براتون می‌فرستم.
‫آره.
‫خداحافظ.
‫خیلی نوشتی.
‫سخت بود؟
‫آره، سخت بود. هیچی یادم نمیاد.
‫با اینکه همین الان اتفاق افتاد.
‫با این حال، خیلی نوشتی.
‫به خاطر اینه که دست‌خطم درشته.
‫مطمئن نیستم دقیق باشه. ‫همون‌طور که نوشتمش.
‫تونستم کلمات رو بنویسم.
‫ولی خیلی سرسری بود.
‫اشکالی نداره، خوبه.
‫سوال‌ها یادم نمیاد. ‫خیلی ازم سوال پرسیدن.
‫جدی؟
‫ولی به زور یادم میاد.
‫- ممنونم. ‫- مرسی.
‫خیلی از چیزهایی ‫که گفتم رو نوشتم.
‫و همین‌طور که انجامش ‫میدم، مطمئنم بیشتر یادم میاد.
‫درسته.
‫مجبورم دقیقاً همون ‫چیزی که نوشتم رو بگم؟
‫نیازی نیست.
‫اگه چیز دیگه‌ای یادت اومد، ‫می‌تونی همون‌طوری پیش بری.
‫پس اون چطوری دیالوگ رو میگه؟
‫اون دنبال تو میاد. ‫زیاد این کار رو کرده.
‫آره.
‫پس حدود ۳۰ دقیقه بهت وقت میدم.
‫لازم نیست کلمه به کلمه حفظش کنی.
‫پس ۳۰ دقیقه بهت وقت میدم.
‫برای من خوبه. ‫می‌تونی انجامش بدی؟
‫آره. تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫این خیلی جالبه.
‫نوشتنِ چیزی که همین ‫الان برام اتفاق افتاده، جالبه.
‫درسته.
‫پس چیزی که واقعاً می‌تونیم توی ‫این کلاس بازیگری تقویتش کنیم
‫اینه که خاکمون رو ‫حاصلخیزتر کنیم.
‫من این‌طوری فکر می‌کنم.
‫- خاک؟ ‫- آره، خاک.
‫یه جور تمرین تجربی.
‫تمرین تجربی...
‫اینکه خیلی صادقانه به ‫خودِ واقعی‌ت نگاه کنی؟
‫پس داری به رنگ‌های ‫خاص خودت انرژی میدی.
‫حتی وقتی دیالوگ‌های معمولی میگی
‫رنگ‌های وجودت ‫خودشون رو نشون میدن.
‫آها.
‫اما
‫این استعداد واقعی می‌خواد.
‫و...
‫بعضی‌ها خودشون این رو دارن.
‫واسه اونا همین‌طوری جواب ‫میده، حتی اگه تمرین هم نکرده باشن.
‫همین که شروع به ‫بازی کنن، اتفاق میفته.
‫عجیبه، نه؟
‫- نظرت چیه؟ ‫- بله؟
‫شروع کنیم؟
‫حتماً، بزن بریم.
‫بیشتر از یه ساعته ‫وقت داشتی حفظش کنی.
‫- بله. ‫- باشه...
‫پرده رو بکشیم پایین؟
‫- آره. خودم انجامش میدم. ‫- لازم نیست. خودم انجامش میدم.
‫- واقعاً؟ ‫- ممنونم.
‫چشمام دیگه خوب نمی‌بینه.
‫چشمات؟
‫هرچی پیرتر میشم ضعیف‌تر میشن...
‫فیلم چطور بود؟
‫فیلم؟
‫آره. خیلی خوب بود.
‫واقعاً ازش خوشم اومد.
‫ممنون.
‫راست میگی؟
‫آره، می‌تونی حرفم رو باور کنی.
‫چی‌اش رو این‌قدر دوست داشتی؟
‫در مورد اون...
‫میشه بعداً بهت بگم؟
‫من بیشتر عادت دارم ‫افکارم رو بنویسم.
‫یه کم محتاطم.
‫فکر کنم همه کسایی که ‫می‌نویسن همین‌طورین.
‫کسایی که می‌نویسن؟
‫آره.
‫هنوز جوونی، ولی نوشتن ‫این بلا رو سرت آورده؟
‫آره، انگار همین‌طوره.
‫وقتی می‌نویسی، ‫این اتفاق برات میفته.
‫ضبط کردن این باید راحت باشه. ‫قدیما مردم یادداشتش می‌کردن.
‫آره. بهتره هم‌زمان با ‫گوش دادن یادداشتش کنی.
‫ولی این راحت‌تره...
‫یادداشت کردنش بهتره، نه؟
‫ولی با این حال، ضبط کردن ‫باعث میشه چیزی رو از دست ندی،
‫و بتونی حرفای بقیه ‫رو دقیق نقل‌قول کنی.
‫- درسته. ‫- آره.
‫این اولین فیلمت بعد ‫از یه مدت طولانیه.
‫چرا تصمیم گرفتی یه ‫فیلم مستقل کار کنی؟
‫نباید فیلم مستقل کار می‌کردم؟
‫نه، منظورم این نبود.
‫این بازگشتِ خیلی مورد انتظارته.
‫کارگردان‌های زیادی حتماً ‫می‌خواستن باهات کار کنن.
‫- با من؟ ‫- آره.
‫هیچ‌کدومشون نبودن.
‫خب، من جار نزدم که ‫قراره دوباره کار کنم.
‫فقط از فیلم‌نامه‌ی ‫کارگردان بانگ خوشم اومد.
‫اون اومد خونه‌م و ‫درباره فیلمش توضیح داد،
‫و خیلی صادق بود.
‫تحت تأثیر اشتیاق خالصش ‫به سینما قرار گرفتم.
‫بهش اعتماد کردم.
‫من به راحتی به ‫کسی اعتماد نمی‌کنم.
‫اون واقعاً کارگردان خوبیه.
‫- دقیقاً. ‫- آره.
‫بعد از اون وقفه طولانیت.
‫چرا خواستی برگردی به بازیگری؟
‫خیلیا مشتاق بودن دوباره ببیننت.
‫خیلی وقت گذشته، نه؟
‫بعد از طلاق گرفتن.
‫حس کردم باید یه کاری انجام بدم.
‫بچه‌م بزرگتر شده، اونقدر ‫که بتونه تنها وقت بگذرونه.
‫بچه‌م بهم گفت برم ‫بیرون و کار کنم.
‫مثل یه آدم بزرگ.
‫بهم گفت برم پول دربیارم.
‫تو واقعاً فوق‌العاده بودی.
‫همه تو کشور دوستت داشتن.
‫اون دیگه مهم نیست.
‫من فقط برای الان زندگی ‫می‌کنم، برای امروز.
‫از این به بعد، باید خوب کار کنم.
‫حتماً موفق میشی.
‫ولی چی شد که ‫کارتون به طلاق کشید؟
‫سخت بود؟
‫هر طلاقی سخته.
‫چه چیزیش سخت بود؟
‫بهتره در موردش حرف نزنیم.
‫اونم حق داره حریم ‫خصوصی داشته باشه.
‫بیا فقط در مورد فیلم حرف ‫بزنیم، اینجوری بهتر نیست؟
‫آره، ولی اگه چیزی ‫هست که می‌خوای بگی...
‫مطمئنم خیلی‌ها کنجکاون.
‫گفتم نه.
‫به هر سوالی که در مورد ‫فیلم داشته باشی جواب میدم.
‫چیِ فیلم رو دوست داشتی؟
‫وقتی برای اولین بار شروع ‫کردی به کار روی این فیلم؟
‫اول از همه، فیلم‌نامه ‫خیلی خوب بود.
‫یه داستان کلیشه‌ای و ‫پر از فراز و نشیب نبود.
‫وقتی فیلم‌هایی مثل ‫اون رو می‌بینی،
‫حس نمی‌کنی که دارن ‫از بالا بهت نگاه می‌کنن؟
‫آره، حق با توئه.
‫حس کردم در مورد منه.
‫مطمئن نیستم کارگردان ‫قصدش این بوده باشه.
‫شاید می‌خواست منو انتخاب کنه، واسه ‫همین ازم به عنوان مدل استفاده کرد...
‫منم بهش فکر کرده بودم.
‫واقعاً؟
‫با این حال، اینو ننویس، ‫ممکنه ناراحتش کنه.
‫فکر نمی‌کنم بخواد ‫بابت این ناراحت بشه.
‫خیلی محتمله که ‫همین اتفاق افتاده باشه.
‫منم موقع تماشای فیلم ‫همین فکر رو کردم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫متوجه شدم.
‫با این حال، ننویسش. اون ‫هیچ‌وقت مستقیم بهم نگفت.
‫بسیار خب.
‫ولی فکر می‌کنم داری ‫زیادی نگران میشی.
‫مصاحبه‌ها برای اینه که ‫صادقانه حرف دلت رو بزنی.
‫خوبی‌شون همینه.
‫این برای نویسنده خوبه.
‫ولی برای من سخته.
‫به هر حال. امیدوارم به ‫خواسته‌ام احترام بذاری.
‫می‌تونی این کارو بکنی؟
‫باشه.
‫میشه موقع حرف ‫زدن یه آبجو بخوریم؟
‫من موقع کار نمی‌نوشم. متاسفم.
‫خیلی خب.
‫حرفی هست که بخوای
‫به جوونایی مثل من بزنی؟
‫به جوونا...
‫فقط اینکه، خودت ‫رو دوست داشته باش.
‫خودت رو دوست داشته باش.
‫نه فقط خودت، بلکه خودِ واقعیت رو.
‫اینکه بخوای طبق چیزایی زندگی ‫کنی که بقیه تو ذهنت فرو کردن،
‫اینکه کل عمرت حس ‫کنی داری فرار می‌کنی،
‫همیشه، انگار که،
‫داری خودت رو سرزنش می‌کنی.
‫این خودِ واقعی تو نیست.
‫فکر می‌کنی هست؟
‫دوست داشتنِ خودِ واقعیت...
‫و هیچ کاری نیست که مجبور باشی جوری ‫انجامش بدی که انگار زندگیت بهش بستگی داره.
‫همه‌مون انگار تو زندگی خیلی ‫به خودمون سخت می‌گیریم.
‫باید فقط ریلکس باشیم.
‫و زندگی‌مون رو با ‫آسودگی بگذرونیم.
‫هر چی که باشه.
‫آره، ولی اینجوری ریلکس ‫بودن خیلی هم آسون نیست.
‫اون...
‫اون اولین قدم برای ‫دوست داشتنِ خودِ واقعیه.
‫اینکه خودت رو سرزنش نکنی.
‫اینکه مدام حسرت چیزی رو نخوری.
‫اینکه همیشه از ‫آینده انقدر نترسی.
‫فقط اینکه...
‫فقط به خودت اجازه ‫بدی که آزادتر باشی.
‫فکر کنم این باید ‫اولویت اول باشه.
‫و اگه این کار رو بکنی،
‫می‌تونی خودت رو دوباره پیدا کنی.
‫چطور می‌شه دست از ‫سرزنش کردن خودت برداری؟
‫چطور می‌شه از ترسیدن ‫از آینده دست کشید؟
‫اینکه چیزها رو ‫همون‌طوری که هستن ببینی.
‫فقط برای یک ثانیه.
‫اینکه چیزها رو همون‌طوری ‫که هستن، جلوی چشمت ببینی.
‫اینکه اون تجربه رو داشته باشی.
‫اگه بتونی چیزها رو همون‌طوری ‫که واقعاً هستن ببینی، اون تجربه،
‫قدرتی که داره،
‫باعث میشه بفهمی هر چیزی که ‫تا الان زندگی کردیم، یه توهم بوده.
‫حتی فقط برای یک ثانیه؟
‫آره.
‫آره، حقیقت داره.
‫چرا؟ فکر می‌کنی خیلی کوتاهه؟
‫نه، اصلاً.
‫ولی واقعاً سخته، که حتی ‫یک ثانیه به دستش بیاری.
‫من تجربه‌اش کردم.
‫توی کوه سوراک،
‫یه روز تنها بودم ‫و تجربه‌اش کردم.
‫فکر می‌کنم آسمون کمکم ‫کرد که تجربه‌اش کنم.
‫واقعاً؟
‫فقط یه بار بود، ولی...
‫من اون تجربه رو ‫هیچ‌وقت از دست نمیدم.
‫با نگه داشتن اون ‫لحظه زندگی می‌کنم.
‫چیزی که اون موقع دیدم.
‫اون تجربه واقعاً حقیقی بود،
‫و تمام چیزی که بهش ‫میگیم زندگی روزمره.
‫اگه بخوام راستش رو بگم.
‫شاید این‌طوری باشه که
‫ما داریم اشتباه می‌کنیم،
‫و همه‌اش ممکنه یه توهم باشه.
‫من بهش باور دارم.
‫باور دارم.
‫این تنها زمانیه.
‫تنها لحظه‌ای که می‌تونم حس کنم
‫که واقعاً آزادم.
‫تنها زمانی که عشق ‫کامل رو تجربه می‌کنم
‫توی همچین لحظه‌ایه.
‫منم می‌تونم همچین ‫چیزی رو تجربه کنم؟
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫من تجربه‌اش نکردم.
‫وقتی آماده باشی، ‫تجربه‌اش می‌کنی.
‫می‌تونی از طریق ‫کلمات درباره‌اش بدونی.
‫ولی تجربه چیزیه که ‫خودت باید به دستش بیاری.
‫اون تجربه قدرت واقعیه.
‫وقتی آماده باشی،
‫وقتی واقعاً بهش نیاز ‫داشته باشی، یه لحظه
‫خودت رو میندازی توش.
‫واسه آدمایی که آماده نیستن،
‫فقط کلمه‌ست، بدون هیچ قدرتی.
‫کاش منم یه بهشتی ‫مثل مال تو داشتم.
‫بهشت فقط یه کلمه‌ست.
‫راستش...
‫بله؟
‫نه. من...
‫خیلی حرفای بیخودی زدم.
‫- مگه نه؟ ‫- نه، اصلاً.
‫واقعاً؟
‫خیلی راضی به نظر میای.
‫مثل کسی که تو راه ‫تائو قدم برمی‌داره.
‫شفاف به نظر میای.
‫ممنون.
‫کاش می‌تونستم یه آبجو بخورم.
‫پس فقط یکی بخوریم؟
‫یه لیوان باید اوکی باشه.
‫- بخوریم؟ ‫- آره.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫اوه، این خیلی عالیه!
‫خسته نباشی.
‫اینجا تموم میشه.
‫می‌دونم.
‫دمت گرم. واقعاً.
‫ممنون.
‫- ممنون. ‫- خسته نباشی.
‫اگه هر جا حس کردی ‫بازیگریت خیلی خشک شده.
‫سعی کن این تمرین رو انجام بدی.
‫به نظر من، اینجور تمرین‌ها،
‫هر بار که انجامش بدی، ‫همون‌قدر بیشتر بهت کمک می‌کنه.
‫آره.
‫ï»¿
‫چون هر وقت بخوام ‫می‌تونم انجامش بدم.
‫درسته.
‫بریم یه لیوان آبجو بزنیم؟
‫- خیلی دلم آبجو می‌خواد! ‫- واقعاً؟ پس بزن بریم.
‫موضوع اینه که...
‫بچه‌ام کلی پیام برام فرستاده.
‫می‌پرسه کی میام خونه.
‫پس بچه‌ات منتظره.
‫حتی اگه الانم برم، ‫یه بساطی داریم.
‫پس بهتره بری.
‫پسر یا دختر؟
‫دختر.
‫پس یه دختر داری...
‫باید برگردم پیشش.
‫پس بریم.
‫ولی ماشینت کجاست؟
‫تو پارکینگه.
ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming
متـرجم: اشــکان هیــدی
FilmYar