ناين مووي مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم .::9Movie.Org::. .:: @official9movie ::.
‫سال ۱۲۴۷ میلادی
‫" t.me/mysrt_hub ○ جدیدترینهای در "
‫چیزی داری بخورم؟
‫خیلی گشنمه.
‫کلاهت رو بردار.
‫شبیه پسرا نیستی.
‫کلاهت رو بردار.
‫نمی‌ترسم.
‫مسافرا توی این کوهستان ‫از قهرمانی به اسم «رابین هود» حرف می‌زدن.
‫اون از ضعیف‌ها محافظت می‌کرد.
‫هیچ‌کس از ضعیف‌ها ‫محافظت نمی‌کنه.
‫اون اصلاً قهرمان نبود.
‫روزی سه بار دعا می‌کرد ‫و به فقرا پول می‌داد.
‫و عشق «لیدی ماریون» رو هم داشت.
‫«لیدی ماریون» ‫قهرمان نبود.
‫همه‌ی اینا از یه افسانه‌ی قدیمیِ ‫چوپانی میاد.
‫یه قصه‌گو که از منم مست‌تر بود ‫اینو تعریف کرد.
‫اون طرفدارِ پر و پا قرصِ رابین هود بود.
‫واسه کسی مثل اون، عشقِ بزرگی وجود نداره.
‫آدمایی رو دیدم که می‌شناختنش.
‫می‌خوای یه رازی رو بدونی؟
‫آره.
‫اون حتی یه بار هم تو عمرش دعا نکرد.
‫همه‌ی این داستان‌هایی که تو کشور پخش شده ‫دروغ پشتِ دروغه.
‫اون یه قاتل و راهزن بود.
‫شاید گلوی یه کلانتر رو بریده باشه...
‫...در کنارِ کلی آدمِ دیگه.
‫مردم جایی دنبالِ معنا می‌گشتن که اصلاً وجود نداشت.
‫اون قهرمان نبود. ‫فقط واسه لذتِ محض دزدی می‌کرد و آدم می‌کشت.
‫همین و بس.
‫اونایی که باهاشون ملاقات کردی،
‫گفتن که بابت جنایت‌هاش ‫پشیمون شده
‫فکر کنم ‫فقط خسته شده بود.
‫بهت می‌گم اگه با اون آدم پست،
‫یعنی «رابین هود» روبرو شدی، ‫بهتره همون لحظه بزنی به چاک.
‫و هر چی از جونت باقی مونده رو ‫نجات بدی.
‫فامیلت کیه؟
‫«ویلیام وین‌رایت»، از اهل «پیکرینگ».
‫از «پیکرینگ»؟
‫پدر.
‫پدربزرگ.
‫یا باید یه حمومی می‌رفتی ‫یا صبر می‌کردی جهت باد عوض شه.
‫یا اینکه سنگینی‌ت رو ‫روی اون یکی پات می‌انداختی.
‫این تنها کاری بود ‫که درست انجام دادی.
‫دارن دروغ می‌خونن.
‫این روستایی‌های نادون.
‫دروغ‌هایی درباره‌ی شجاعت ‫و مهربونی‌ش.
‫اما تقاصِ خون رو ‫باید پس داد.
‫و نسل‌های قربانی‌هاش ‫هنوز دارن تعقیبش می‌کنن.
‫چون در حقیقت،
‫هیچ‌کس پست‌تر ‫و وحشی‌تر نبود...
‫...از اون راهزنِ قاتل، ‫رابین هود.
‫و جان کوچولو.
‫با توماس حرف بزن.
‫اون رو کنار چاه جنوبی ‫دار زدن.
‫شکمش رو سفره کردن.
‫کس دیگه‌ای رو ندارم ‫که ازش بپرسم.
‫چی شد؟
‫اسم من ادوارده.
‫این ادوارد کی بود؟
‫تو جاده دیدمش، ‫ده سال پیش بود.
‫برادرش مرده بود و اون ‫می‌خواست چاودار بکاره...
‫...و تو زمین برادرش ‫نخودفرنگی عمل بیاره.
‫هیچ‌کس قیافه‌ی «ادوارد» رو نمی‌شناخت.
‫واسه همین کشتمش.
‫حالا دیگه من «ادوارد» هستم.
‫«مارگارت» هم زنِ خوبیه.
‫مزرعه‌ی خوبیه.
‫چی شد؟
‫یه خونواده‌ی محلی ‫منو شناختن.
‫مزرعه‌مو ازم گرفتن، ‫«مارگارت» رو هم ازم گرفتن.
‫داشتن جونمم ‫می‌گرفتن.
‫تنهایی نمی‌تونم چیزایی که ‫مال منه رو پس بگیرم.
‫اونا مال تو نیستن.
‫اونا خونواده‌ی منن.
‫خسته‌م، جان.
‫ادوارد.
‫خسته‌م، ادوارد.
‫یه نبرد جانانه می‌شه.
‫از اونایی که تبدیل به افسانه می‌شن.
‫تو قوی‌ای.
‫من از یه نسل قدیمی‌ام.
‫می‌گن تو رگ‌هام ‫خونِ وایکینگ‌هاست.
‫می‌گن که...
‫...یه زمانی پدرِ پیرش ‫با یه خرس جنگیده.
‫یه نبرد جانانه می‌شه، ‫رابین.
‫چند نفرن؟
‫چهار... پنج نفر.
‫با هم می‌تونیم ‫شکست‌شون بدیم.
‫احتمالاً می‌میریم.
‫رابین.
‫فرد.
‫عجب ماجراجویی‌ای بود.
‫ماجراجوییِ باحالی بود.
‫یادته وقتی ‫پاتر رو دیدیم؟
‫لخت ولش کنیم ‫یا بکشیمش؟
‫بکشیمش.
‫بگذریم، وقتی داشتم تعریفش می‌کردم...
‫...یکی گفت ‫که لخت ولش کردیم.
‫...و منم یادم نمی‌اومد.
‫همیشه بلد بودی داستان رو قشنگ تعریف کنی، رابین.
‫آخه چرا باید لخت ولش می‌کردیم؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط...
‫ما هیچ‌وقت «پاتر» رو ندیدیم. ‫منظورت چیه که ندیدیمش؟
‫منظورم اینه که همچین اتفاقی هیچ‌وقت نیفتاده.
‫این فقط یه داستانیه ‫که یه جایی شنیدی.
‫اما حتی اگه یه «پاتر» رو ‫می‌دیدیم...
‫...می‌کشتیمش. ‫اگه اتفاق افتاده بود یادم می‌موند.
‫آره.
‫از زنت برام بگو.
‫«مارگارت».
‫زنِ خوبیه.
‫خیلی خوبه. ‫زنِ باخداییه.
‫بهم یاد میده چطوری دعا کنم ‫و نقاشی بکشم.
‫توصیفش کن.
‫توصیفش کنم؟
‫موهاش قرمزه.
‫قرمز...
‫مثلِ خونِ تازه.
‫نه، نه خون نه.
‫نه.
‫یه چیزِ قرمز، ‫اما قشنگ.
‫قرمز مثلِ...
‫...مثلِ غروبِ آفتاب.
‫مثلِ یه غروبِ تابستونی.
‫«مارگارت» ‫زنِ خوبیه.
‫با موهایی به قرمزیِ ‫خورشیدِ در حالِ غروبِ تابستون.
‫اون هوای منو داره ‫منم هوای اونو دارم.
‫«رابین».
‫دشت‌های پهناورِ ‫اون‌ورِ کوه‌ها...
‫...جاهای زیادی واسه ‫یه شروعِ دوباره دارن.
‫قصد ندارم ‫دوباره از صفر شروع کنم.
‫یه مرگ با عزت رو ترجیح می‌دم.
‫هنری! هنری!
‫بیا، هنری!
‫نه، هنری!
‫فرار کن! نه...
‫هنری، برگرد عقب!
‫هنری، بقیه رو بیار!
‫هنری!
‫ادوارد، عشقم...
‫مواظب ‫مارگارتِ کوچولو باش.
‫اون دیگه کوچیک نیست.
‫جات امنه.
‫دخترت جاش امنه.
‫بیا دعا کنیم.
‫خداوندا،
‫خدایا،
‫به ما این توفیق رو عطا کن ‫که با تمام قلبمون مشتاق تو باشیم.
‫بیا، دعا کن.
‫تا وقتی که پیدات کردیم، ‫عاشقت باشیم.
‫و با عشق ورزیدن به تو،
‫از گناهانی که ما رو ازشون رها کردی ‫بیزار باشیم.
‫به خاطر عشقِ ‫عیسی مسیح. آمین.
‫آمین.
‫بسیار خب.
‫متاسفم.
‫درست همون موقع بیدار شدم.
‫دخترعمو.
‫درست همون موقع بیدار شدم.
‫ببخشید!
‫بادی که از شمال و شرق می‌وزید
‫تمومِ خنکا و سرما رو با خودش می‌آورد.
‫فقط به من می‌وزید، نه به بقیه،
‫لباس‌های نازک و کهنه‌م ‫بی‌تقصیر بودن.
‫چمن‌ها از شبنم خیس شده بودن،
‫جوانه‌های کوچیکشون رو خم کرده بودن
‫و گلِ مرواریدِ متواضع ‫سرش رو خم نکرد،
‫وقتی گونه‌های پر از اشکم رو دید.
‫ای جوونِ تیره‌بخت، ‫که برای رنج کشیدن به دنیا اومدی،
‫ای پسرِ بیچاره و درمونده،
‫دنیایی که با شجاعت توش قدم گذاشتی، ‫با شور و حالِ جوونی و بی‌خیالی،
‫انگار داره بهم لبخندِ عریضی می‌زنه.
‫با اینکه دردم به نظر ‫تحمل‌ناپذیر میاد،
‫ولی واقعاً بزرگه.
‫اینم از دردِ من، ‫مثل یه جویبارِ روون،
‫انگار داره باهاشون یکی می‌شه.
‫زمین و ادینبرو ‫دیگه وجود ندارن،
‫و چراگاه‌ها از بین رفتن.
‫دشت‌های سبز، چراگاه‌ها ‫و مرداب‌هایی که یه زمانی اونجا بودن
‫دیگه غیب و نابود شدن.
‫به درگاه خداوند فریاد می‌زنیم.
‫به ما رحم کن ‫و ما رو ببخش.
‫ای پادشاه آسمان‌ها ‫و ای پروردگار ابدی،
‫دعاهایی رو که بهت تقدیم می‌کنیم ‫بپذیر.
‫بیماران رو عیادت کن ‫و اون‌ها رو ببخش.
‫اسیران رو آزاد کن.
‫به بیوه‌ها و یتیم‌ها کمک کن ‫و اون‌ها رو ببخش.
‫ما گناه کردیم ‫و از تو رو برگردوندیم.
‫تو، ای منجیِ همگان، ما رو نجات خواهی داد
‫ای منجیِ همگان،
‫ما رو نجات بده ‫و گناهانمون رو ببخش.
‫به توبه‌کنندگان رحم کن.
‫و آلودگی‌های ‫گناه رو پاک کن.
‫و ما رو مورد بخشش قرار بده.
‫آمین.
‫گادوین!
‫خواهش می‌کنم...
‫راجر، نه!
‫راجر! نه!
‫نه!
‫جانِ کوچولو!
‫بیست زمستون پیش...
‫...پسرعموی من، ‫والترِ هَویشام رو به قتل رسوندی.
‫برخلافِ ‫نوه‎‌اش.
‫به خاطر دخترت، ‫از جونت می‌گذرم.
‫یه داستان‌هایی درباره‌ی یه صومعه‌ی مخفی شنیدم.
‫یه راهبه‌ی اعظم اونجا زندگی می‌کنه...
‫...که هیچ‌کس یادش نمیاد ‫چند سالشه.
‫می‌گن قدرت شفابخشی داره.
‫می‌برمت پیش اون.
‫اون دوباره خوبت می‌کنه.
‫داستان‌های باورنکردنی‌ای شنیدم.
‫رابین.
‫باید تنهات بذاریم.
‫می‌افتن دنبالمون.
‫برف رو ببین.
‫عجیبه که این‌قدر دیر ‫داره می‌باره.
‫ولی رو زمین نمی‌شینه.
‫خداوند منجی ماست.
‫یه مردی تو رو آورد اینجا.
‫زخم‌هات رو با آتیش بست.
‫و کارش رو هم ‫خیلی خوب انجام داد.
‫شش روزه که اینجایی.
‫توی شکمت ‫جراحت داری.
‫دنده‌های شکسته ‫و یه شکستگی جدی توی پا.
‫می‌فهمی ‫چی دارم بهت می‌گم؟
‫بله.
‫توی ‫صومعه‌ی «سنت کلمنت» هستی.
‫اینجا جایی ‫برای دوره‌ی نقاهته.
‫توی کدوم شهر؟
‫شهری در کار نیست.
‫داستان «سائول» رو ‫می‌دونی؟
‫یه زمانی مردی بود ‫که اسمش «سائول» بود.
‫اون ‫پیروان خداوند رو تهدید می‌کرد.
‫رفت پیش کاهن اعظم...
‫...و ازش نامه‌هایی ‫برای دمشق خواست،
‫خطاب به کنیسه‌ها،
‫تا اگه مرد یا زنی ‫از اهل «طریقت» رو پیدا کرد...
‫...اون‌ها رو دست‌بسته ‫بیاره.
‫همش همین بود.
‫فقط چند قطره.
‫زیاد درد نداشت.
‫نه.
‫من خواهر بریجت هستم.
‫اسمت چیه؟
‫راندولف.
‫پس یه عذرخواهی ‫بهت بدهکارم، راندولف.
‫واسه چی؟
‫بهم التماس می‌کردی ‫بذارم بمیری.
‫ولی من این کار رو نکردم.
‫گفتی داشتم از تب ‫هذیون می‌گفتم.
‫ولی الان دیگه ‫تبم قطع شده.
‫الان استراحت کن، ‫راندولف.
‫بدنت ‫پر از جای زخمه.
‫می‌خوای بگی کسی اینجا ‫از طرف تو در خطره؟
‫نه.
‫ویل آنیهام ‫تا اینجا دنبالت میاد؟
‫این کار رو نمی‌کنه.
‫قرار نیست ‫بهشون آسیبی بزنی.
‫حالا برگرد به تخت.
‫حالا برگرد سمت در.
‫حالا در رو باز کن.
‫هر چقدر ‫دلت می‌خواد دور شو.
‫الان می‌تونی پارو بزنی.
‫یه قایق ‫توی ساحل غربی هست.
‫باشه.
‫اگه توی باغچه کمک کنی، ‫می‌تونی همین‌جا بمونی.
‫من کشاورز نیستم.
‫پس شکار بلدی؟ ‫آره، بلدم.
‫توی این جزیره یه سری شکار پیدا می‌شه.
‫ولی نه، ‫تو شکار نمی‌کنی.
‫تو حتی نمی‌تونی ‫یه کمون رو بکشی.
‫می‌تونم کمونم رو بکشم. ‫بیشتر خرگوش شکار می‌کنم.
‫تله گذاشتن بلدی؟ ‫آره، بلدم.
‫خوبه، ولی نباید ‫بیشتر از شش تا تله بذاری.
‫وگرنه جمعیتشون دووم نمیاره.
‫می‌تونی به همون شش تا تله ‫رضایت بدی؟
‫می‌تونم.
‫خوبه.
‫بقیه وقتت رو هم ‫توی باغچه کمک می‌کنی.
‫داری سعی می‌کنی فرار کنی.
‫ساکتی.
‫آرومم ‫و کند.
‫آرومی، ‫اما باید آروم‌تر حرکت کنی.
‫تو معلولی. ‫- اما جذامی نیستم.
‫اشکالی نداره اگه کند پیش بری. ‫اینجا جاش امنه.
‫این خیلی حرفا توشه.
‫تو می‌دونی، ‫منم می‌دونم.
‫اون ‫ما رو در امان نگه داشت.
‫خیلی قبل‌تر از ما.
‫اونم مثل ما بود.
‫غم بزرگی کشید، ‫درد بزرگی.
‫تو جوونی بیوه شد.
‫اما از دل همون ‫درد...
‫...قدرتی پیدا کرد ‫که ما رو شفا بده.
‫به هر حال به نظر نمیاد ‫خوب شده باشی.
‫یه زمانی یه راهب داستان یه ‫فیلسوف بزرگ رو برام تعریف کرد.
‫بزرگترین فیلسوف ‫زمان خودش.
‫اما یه روز پادشاهش ‫برعلیه‌ش شد.
‫انداختنش توی یه سیاه‌چال تا ‫شکنجه و اعدامش کنن.
‫اما وسط ‫اون بدبختیش...
‫...وقتی که دیگه ‫چیزی براش باقی نمونده بود...
‫...یه فرشته ظاهر شد ‫و باهاش حرف زد.
‫و بهش یاد داد ‫که مهم نیست...
‫...اگه کل دنیا ‫پر از بدبختی باشه...
‫...اگه تنها چیزی که ‫انتظارش رو می‌کشید مرگ بود...
‫...چون چیزی داشت که هیچ‌کس ‫نمی‌تونست بهش دست بزنه...
‫...یا ازش بگیره.
‫اون ذهنش رو داشت.
‫و توی ذهنش...
‫...خدا رو داشت.
‫هیچ‌وقت برای رسیدن به آرامش ‫دیر نیست.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫هر روز پارو می‌زنم.
‫دوستت اون‌قدر قوی بود ‫که بتونه جابه‌جات کنه.
‫اما همه این‌طوری نیستن، ‫واسه همین من اونا رو می‌برم اون‌طرف.
‫منو می‌بری اون‌طرف؟ ‫نه.
‫وقتی جون گرفتی، ‫خودت پارو می‌زنی.
‫فعلاً، ‫حواست به کارهای خودت باشه.
‫یه نفر داره تله می‌ذاره. ‫من می‌رم شکار.
‫نه، نمی‌تونی بری شکار.
‫خب...
‫آخرش چی شد اون ‫فیلسوف بزرگ؟
‫معلومه دیگه، شکنجه شد ‫و بعدشم اعدام.
‫معلومه.
‫با تمومِ دنیا ‫و هر کاری که می‌کنی...
‫هر چی که به این دنیا می‌بخشی رو ‫به‌مون نشون بده.
‫خودِ تو.
‫با ریتم بخون. ‫تو تنها کسی می‌شی که می‌تونه.
‫هی! هی!
‫اون جذامیه یه سری چیزها ‫از اون طرف ساحل آورد.
‫پدر مُرد.
‫اوضاع چطوره؟
‫بیا تا درخت‌هام رو ‫بهت نشون بدم.
‫این‌ها درخت‌های آقطی هستن.
‫برداشت محصول ‫آخرِ تابستون انجام می‌شه.
‫اونا می‌دونن قبلاً کی بودی.
‫باید توی جلسه دادرسی ‫طرف اون رو بگیری.
‫بعدش هم نوبتِ ‫برداشت گلابی‌هاست.
‫و قبل از اون چی بودی؟
‫شمشیر می‌فروختم.
‫در بهترین حالت.
‫در بهترین حالت، حتماً.
‫این‌طوری یاد گرفتیم زندگی کنیم.
‫- درخت‌ها رو یادت هست؟ ‫- درخت‌های گلابی و یاس کبود، عالی بودن.
‫بعضی‌ها می‌دونن.
‫اما مادر روحانی هیچ‌وقت براش مهم نبود ما کی بودیم.
‫و پاییز که می‌شه، وقت برداشت سیب‌هاست.
‫اون...
‫در مورد اتفاق‌هایی که براش افتاده باهات حرف زد؟
‫مادر روحانی هوای دختره رو داره.
‫اگه نگرانی، باهاش حرف بزن.
‫اون درخت‌ها چی بودن؟
‫درخت‌های گلابی، سیب و یاس کبود.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫این آخرین جلسه‌ی درمانیته.
‫هرچند بدنت هنوز ‫به کلی بهبودی نیاز داره.
‫خسته‌ای.
‫آره.
‫ولی قبلاً هم ‫خسته شده بودم.
‫بچه نمی‌خوابه.
‫چه اتفاقی براش افتاده؟
‫اتفاقات وحشتناکی.
‫داستانش رو برات تعریف کرد؟
‫حرف نمی‌زنه.
‫نه چیزی می‌خوره ‫و نه می‌خوابه.
‫اسمش چیه؟
‫مارگارت.
‫اون کیه؟
‫پدرش رو دیده بودم.
‫کشاورز بود.
‫الان دیگه مرده.
‫و احتمالاً مادرش هم همین‌طور.
‫فکر کنم مرده.
‫نمی‌دونم. ‫مرده دیگه.
‫یه داستان قدیمیه.
‫کشته شد.
‫شاید.
‫خیلی باورپذیر دروغ می‌گی.
‫بچه رو دید.
‫شاید.
‫واسه یه بچه ‫خیلی سنگینه.
‫واسه دوستت متأسفم.
‫ممنون.
‫می‌خوای براش دعا کنم؟
‫هر جور راحتی.
‫اسم‌ش چی بود؟
‫ادوارد.
‫نترس عزیزم.
‫به خدا ایمان داشته باش ‫و به من هم ایمان داشته باش.
‫در خانه‌ی پدر من ‫عمارت‌های زیادی هست.
‫و وقتی مکانی رو برات آماده کردم،
‫برمی‌گردم ‫و تو رو پیش خودم می‌برم،
‫تا تو هم همون‌جایی باشی ‫که من هستم.
‫و تو راه رو بلدی.
‫مارگارت.
‫باشه.
‫مارگارت...
‫باشه، مارگارت. ‫باشه.
‫اگه جزیره رو بلد نباشی، ‫گم می‌شی.
‫مارگارت! مارگارت!
‫هی!
‫بده بهش.
‫اون مردایی که ‫بهت صدمه زدن...
‫می‌دونن اینجایی؟ ‫آره.
‫اسمم چیه؟
‫اسمم رو بگو.
‫راندولف.
‫«جان کوچولو» کیه؟
‫این اسم مزخرفه ‫و نباید هیچ‌وقت به زبون بیاریش.
‫اگه بگی،
‫یه گربه شب میاد ‫و زبونت رو از حلقوم می‌کشه بیرون.
‫بخواب.
‫من حواسم به طوفان هست.
‫باشه، اونا می‌دونن.
‫چشمات رو ببند.
‫می‌تونی بخوابی.
‫بخواب.
‫ممنون که منو برگردوندی.
‫قابلی نداشت.
‫داستان این صومعه رو می‌دونی؟
‫نه.
‫حتی قبل از اینکه تاریخ ثبت بشه،
‫اینجا یه مکان مقدس ‫برای «دروئید»های باستان بود.
‫اونا خدایان ناشناخته‌ای رو می‌پرستیدن،
‫که توی این جنگل‌ها ‫ستایششون می‌کردن.
‫بعدش رومی‌ها اومدن.
‫اونا هم قدرت ‫این مکان رو حس کردن.
‫واسه همینم ‫معابدشون رو بنا کردن.
‫و خیلی از مردم دیگه هم ‫همین حس رو داشتن.
‫و واسه عبادت ‫به اینجا اومدن.
‫خدایانِ بی‌شمار، ‫یکی پس از دیگری،
‫که حتی خودشون هم ‫زبون همدیگه رو نمی‌فهمیدن.
‫با این حال، ‫همه جذب این مکان می‌شدن.
‫فکر می‌کنی توی این جزیره ‫جادویی وجود داره؟
‫فکر می‌کنم ‫یه قدرتی وجود داره.
‫من قدرتِ ‫داستان‌ها رو دیدم.
‫اونا می‌تونن آدما رو وادار کنن ‫که کارهای وحشتناکی انجام بدن.
‫و بعد اون کارهای وحشتناک ‫تبدیل به داستان می‌شن.
‫داستان‌ها...
‫هیچ‌کدومشون ‫قابل اعتماد نیستن.
‫نمی‌تونیم ‫بهشون اعتماد کنیم.
‫چاقو هم نون رو می‌بره ‫هم گوشت رو.
‫همه چی به تعادل بستگی داره.
‫و تعادل ‫یعنی چی؟
‫فکر کنم اگه ‫تعادل نبود،
‫ما الان اینجا نبودیم.
‫این دنیا هم ‫وجود نداشت.
‫نه این کلمات رو ‫با هم رد و بدل می‌کردیم.
‫تا حالا بهش فکر کردی؟
‫به دقتِ باورنکردنیِ تعادل،
‫اونم بعد از ‫این همه مدت طولانی؟
‫به تعادلی که لازمه
‫تا یه کلمه متولد بشه، ‫هر کلمه‌ای،
‫و برای دو نفر ‫قابل فهم باشه.
‫راندولف.
‫ممنونم.
‫گشنه‌م نیست.
‫به‌زودی می‌میرم.
‫از کجا می‌دونی؟
‫توی وجودم حسش می‌کنم.
‫چه حسی داره؟
‫قشنگه.
‫یکی اونجاست.
‫آب خیلی متلاطمه.
‫از پاها شروع کن، ‫با برش‌های کوچیک.
‫خوبه، یکی دیگه.
‫نه.
‫خوبه.
‫آره، حالا ادامه بده.
‫سمت شکم نبر. ‫خوبه.
‫اینجا رو ببین.
‫همین‌جوری... آفرین.
‫باریکلا. حالا اون یکی رو انجام بده.
‫تموم شد. ‫خیلی خوب بود.
‫جوون شجاعی هستی.
‫ممنون، خواهر.
‫الان گرسنته؟
‫بله، خواهر.
‫«سارا» امشب یه شام عالی ‫برات درست می‌کنه.
‫خوراک ماهی هرینگ.
‫دوست داری؟
‫آره. اهل کجایی؟
‫مزرعه‌ی خونوادگی‌مون ‫نزدیک «کزیک»ـه.
‫نزدیک «کزیک». ‫بله قربان.
‫راندولف. ‫راندولف!
‫نزدیکی‌های کِزیک.
‫اون زنِ جذامی گفت که دنبال برادرزاده‌ت می‌گردی.
‫آره. ‫بهت حمله کردن.
‫آره ‫توی جاده.
‫اینجا جاش امنه. ‫کدوم جاده؟
‫توی جاده‌ی کِزیک.
‫خدا رو شکر که زنده موندی.
‫شکرِ پروردگار.
‫نظرت چیه بعد شام یه کم عسل بخوری؟ چون خیلی شجاع بودی.
‫ممنونم، خواهر.
‫مارگارتِ کوچولو...
‫یه مَرد...
‫قبل اینکه بیای به صومعه، اون رو دیده بودی؟
‫مارگارت.
‫اون مردا...
‫اون مردایی که بابات رو ‫اذیت کردن...
‫صورتشون رو دیدی؟
‫بابا گفت: ‫«فرار کن».
‫اصلاً ندیدیشون.
‫بابا دیگه دعا نکرد.
‫عصبانی بودم.
‫داشت توی دلش دعا می‌کرد.
‫اسم بابات چی بود؟
‫بابای تو، بابای توئه.
‫بیارش اینجا.
‫خوب کار کردی.
‫خوبه.
‫می‌بینی؟ اینجا بیشتر خم می‌شه.
‫حالا باید متعادلش کنی ‫تا یه دست خم بشه.
‫پس این قسمت ‫یه کم ظریف‌کاری می‌خواد.
‫خوبه.
‫می‌تونی این کار رو واسم انجام بدی؟
‫برات یه کاسه درست می‌کنم.
‫باشه.
‫امروز یاد داستان ‫«لوکرتیوس» شاعر افتادم.
‫اون یه اثر درباره‌ی اتم‌ها نوشته بود.
‫اگه درخت‌ها، آدم‌ها و سنگ‌ها رو تجزیه کنی،
‫به کوچک‌ترین ذرات می‌رسی،
‫ذرات نامرئی‌ای که ‫تمام جهان رو ساختن.
‫و این اتم‌ها توی خلأ حرکت می‌کنن.
‫و بعضی وقت‌ها،
‫بدون هیچ دلیلی، ‫مسیرشون رو عوض می‌کنن.
‫حتی اگه خیلی ناچیز باشه.
‫و اگه وجود نداشت...
‫این انحرافِ کوچیک و ‫غیرقابل‌پیش‌بینی،
‫که باعث می‌شه با هم برخورد کنن ‫و یکی بشن،
‫اگه نبود، مطلقاً هیچ‌چیزی ‫زیرِ این آسمون وجود نداشت.
‫خوبه.
‫خیلی هم عالی.
‫بگیرش.
‫خب، بریم.
‫خوبه.
‫به نظرت کدوم ‫به کمونت می‌خوره؟
‫بذار ببینیم.
‫خوبه.
‫جفتشون خوبن.
‫مارگارت.
‫مارگارت، بیا بازی کنیم.
‫آرتور.
‫بلدی ماهی بگیری؟ ‫- آره.
‫به یه دستِ قوی نیاز دارم. ‫بیا.
‫خانواده‌ت زمین دارن؟
‫آره.
‫چند نفرین؟
‫نمی‌دونم.
‫خوبی؟
‫دیگه مثل قدیما جوون نیستم.
‫می‌تونی با یه دست ‫بلندم کنی؟
‫ممنون.
‫ضربه بدی خوردی.
‫کی این کارو باهات کرد؟
‫یه مَرد.
‫چند تا مَرد.
‫دزدها.
‫بذار ببینم.
‫زخمش عمیقه.
‫خیلی شانس آوردی که زنده موندی.
‫پسر خیلی خوش‌شانسی هستی.
‫خدا رو شکر کن که زنده‌ای.
‫آره...
‫خدا رو شکر که سرت رو ‫از جا نکند.
‫راندولف.
‫قربان.
‫مادر روحانی می‌خواد که بیای.
‫و آدم‌های این صومعه، ‫چه در گذشته و چه در آینده،
‫اما حتی برای یک لحظه هم ‫در تمام این مدت،
‫در تمام اون سال‌های ‫خوب و آروم،
‫به مادر روحانی نمی‌گی که ‫واقعاً کی هستی.
‫چرا؟
‫آخه...
‫یکی از اون آدمای گمنام،
‫مرده‌های ناشناسی که ‫توی سایه‌های ذهنت هستن...
‫توی یه زندگی دیگه است.
‫عزیزم.
‫بهم قول بده.
‫رابین.
‫بهم قول بده.
‫خداحافظ، بریجت.
‫آرتور.
‫بیا.
‫توی یه ساحل دوردست ‫یه بچه هست.
‫شاید برادرزاده‌ت باشه.
‫توی نامه نوشته بود که دنبال ‫برادرزاده‌ی گم‌شده‌ت می‌گردی.
‫آره.
‫فکر می‌کنی خودش باشه؟ ‫خواهیم دید.
‫هیچ اثری ازشون نمی‌بینم.
‫الان باید منتظر بمونیم.
‫شاید برگردن.
‫اسمت چیه؟
‫آرتور.
‫وقتت رو با دروغ گفتن به من ‫تلف نکن.
‫اسم واقعیت چیه؟
‫گادوین.
‫تصمیم با خودته، گادوین،
‫که این کار رو انجام بدی
‫یا اینکه برگردی ‫پیش خونواده‌ت.
‫چه کاری انجام بدم؟
‫تا حالا چند نفر رو ‫کشتی، گادوین؟
‫تا حالا چندتا بچه رو کشتی؟
‫اون‌قدر آدم کشتم ‫که حسابش از دستم در رفته.
‫خیلی بیشتر از اون زمانی ‫که تو زنده بودی،
‫دارم فک و فامیل‌های ‫اونایی که کشتم رو می‌کشم.
‫اولین نفر رو یه عمر پیش کشتم. ‫اصلاً یادم نمیاد کی بود.
‫اون موقع برام هیچ اهمیتی نداشت.
‫اما برادراش و بچه‌هاش...
‫نوه‌هاش منو یادشونه.
‫واسه همین مجبورم ‫اونا رو هم بکشم.
‫دوباره...
‫و دوباره، با چهره‌های متفاوت، ‫مثل سایه‌ها.
‫هی تکرار و تکرار می‌شه. ‫هیچ‌وقتم تمومی نداره.
‫این یه نفرینه، گادوین.
‫و این نفرینیه که ‫خودت انتخابش می‌کنی،
‫حتی اگه از روی وظیفه انجامش بدی.
‫دنیا هیچ اهمیتی به وظیفه‌ت نمی‌ده.
‫این دنیا فقط تشنه‌ی خونه.
‫و خون هم تنها چیزیه که از من نصیبش می‌شه.
‫می‌خوای یه بچه رو بکشی، «گادوین»؟
‫می‌خوای مسئول قتلِ...
‫...یه دختربچه باشی؟
‫پدرت مرده.
‫عموهات هم همین‌طور.
‫من بزرگ‌ترین مردِ باقی‌مونده‌ام.
‫دیگه کی توی اون خونه زندگی می‌کنه، «گادوین»؟
‫مادرم.
‫عمه‌هام.
‫خواهرام.
‫تو یه خونه و زندگی داری، «گادوین».
‫- آره. ‫- برگرد خونه.
‫به خونواده‌ت بگو ‫که تموم بدهی‌های خونی تسویه شده.
‫و یه روزی هم ‫خودم باید جواب پس بدم.
‫برو تو تخت خودت بخواب.
‫قدر زندگی‌ای که بهت بخشیده شده رو بدون ‫و اونو با خونواده‌ت بگذرون.
‫و اگه برگردی اینجا،
‫این فرصت دوباره‌ای که برای زندگی داشتی رو ‫دور انداختی.
‫و اون‌وقت می‌دونی چیکار می‌کنم.
‫گلوتو می‌بُرم ‫و دیگه هیچ‌وقت بهت فکر نمی‌کنم.
‫حالا برو.
‫پشت سرت رو هم نگاه نکن.
‫فکر کردم رفتی.
‫من «رابین» هستم، همون یاغی.
‫باید بدونی ‫که من یه هیولام.
‫من «راندولف» نیستم.
‫من اون یاغی‌ام...
‫رابین هود.
‫ببخشید.
‫بهم بگو برم.
‫همین الان میرم.
‫برو بخواب.
‫بریجت. ‫- دراز بکش.
‫تو شوهرم رو زنده زنده سوزوندی.
‫خواب دیدم که اون از قبل مرده بود. ‫پس چرا در رو قفل کردی؟
‫انگار یه قرن طول کشید تا لای ‫خاکسترهای خونه‌مون دنبالش بگردم.
‫و خیلی کوچیک به نظر می‌رسید.
‫گوشه دیوار کز کرده بود،
‫در حالی که بخش زیادی از بدنش ‫سوخته بود.
‫اما هر چقدر هم که خوابش رو ببینم، ‫می‌دونم که اون زنده بود.
‫چون تا آخرین لحظه،
‫بدنش رو دور بچه‌هامون ‫حلقه کرده بود.
‫راندولف.
‫منم.
‫مردم دارن درباره‌ی ‫رابین هود حرف می‌زنن.
‫داستان‌ها سر هم می‌کنن.
‫همه‌ش دروغه.
‫دروغ‌هایی که سال‌ها پیش می‌گفتم،
‫تا احمق‌ها باورشون بشه.
‫تا توی تاریکی دنبالم بیان.
‫رابین.
‫چه بلایی سرت آوردن؟
‫نترس.
‫از اینجا می‌برمت بیرون.
‫مارگارت کوچولو رو هم نجات می‌دم.
‫با هم یه زندگی جدید ‫رو شروع می‌کنیم.
‫ادوارد.
‫از زنت برام بگو.
‫زنم...
‫مارگارت.
‫زنم، مارگارت.
‫نقاشِ چهره بود.
‫یه قایق لازم دارم.
‫موهاش...
‫قرمز بود مثلِ...
‫غروبِ آفتاب.
‫مثلِ خورشیدی که داره غروب می‌کنه.
‫نورِ قرمز، نشونه‌ی ‫شروعِ تابستونه.
‫ای خورشید...
‫مرگِ هنریت رو ‫پیدا کردی
‫آماده‌ام که تمومش کنم.
‫این زندگی رو بهت مدیونم.
‫این وحشتناکه.
‫از این زندگی ‫چی بهم بدهکاری؟
‫هیچ‌چیزی بهم بدهکار نیستی.
‫تا اون موقع هیچ‌وقت ‫جونی رو نگرفته بودی.
‫ممکنه شبیه به ‫هرس کردنِ یه گل باشه.
‫اما نباید این‌طوری باشه.
‫نباید.
‫ولی با این حال، ممکنه.
‫به کسایی که میان ‫به این جزیره کمک می‌کنم.
‫درمانشون می‌کنم.
‫منو درمان کن.
‫مارگارتِ کوچولو...
‫اسم پدرت جان بود.
‫سال‌ها قبل از اینکه ‫پدرت بشه، می‌شناختمش.
‫باهاش آشنا شدم...
‫یه بار موقع رد شدن ‫از یه پل...
‫روی یه رودخونه‌ی بزرگ.
‫آدم لجبازی بود.
‫اصلاً کوتاه نمی‌اومد...
‫جلوی هیچ‌کسی.
‫حتی جلوی من.
‫واسه همین روی اون پل ‫با هم گلاویز شدیم.
‫همدیگه رو چپ و راست می‌زدیم.
‫زدم کنار سرش.
‫اونم زد تو شکمم.
‫روی پل پام لغزید...
‫و شالاپ افتادم تو آب.
‫با باسن فرود اومدم.
‫همین که اومدم بیرون...
‫تا مغز استخون خیسِ آب بودیم...
‫همدیگه رو بغل کردیم.
‫به بابات می‌گفتیم ‫«جان کوچولو».
‫و سال‌های سال...
‫توی «گرین‌وود» مثل یاغی‌ها زندگی کردیم.
‫بساط عیش و نوشمون به راه بود.
‫به فقرا پول می‌دادیم.
‫اون پول‌ها رو کی می‌دزدید؟
‫ما می‌دزدیدیم.
‫از آدم‌های بد.
‫متوجهی؟
‫آدم‌های بد.
‫پدرت...
‫دلش می‌خواست من این‌ها رو برات تعریف کنم.
‫چون خیلی خاطرش رو می‌خواستم.
‫نباید هیچ‌وقت ‫اینو به کسی بگی.
‫حتی به بچه‌هایی ‫که باهاشون بازی می‌کنی.
‫نباید هیچ‌وقت اسم پدرت رو ‫بهشون بگی.
‫آدم‌های بدی اون بیرون هستن.
‫و اونا از دست پدرت ‫عصبانی‌ان.
‫واسه همینم ‫از دست تو هم عصبانی‌ان.
‫می‌تونیم ‫این رازو نگه داریم؟
‫می‌تونم ‫این رازو نگه دارم، مارگارت کوچولو.
‫می‌تونم.
‫باشه.
‫آفرین، همینطوره!
‫بیا اینو بگیر.
‫چون اون کوچیک بود...
‫چی؟
‫چرا به بابام می‌گفتن ‫«کوچولو»؟
‫چون وقتی باهاش آشنا شدم ‫بچه بود.
‫مثل تو.
‫بکشش.
‫پات رو خم کن، ‫همون‌طوری که دیدی من انجام دادم.
‫سمت پنجره.
‫یه تیر بذار توش.
‫اون نقطه‌ای رو پیدا کن که ‫آب به آسمون می‌رسه.
‫تیر رو کنار گونه‌ت نگه دار.
‫و نگهش دار.
‫بهت می‌گم کی رهاش کنی.
‫و وقتی گفتم...
‫ولش نمی‌کنی.
‫فقط دیگه ‫نگهش نمی‌داری.
‫چشم بدوز به هدف.
‫بدنت همیشه ‫در حال حرکت خواهد بود.
‫حس کن کی اون تیر ‫رها می‌شه.
‫یه ریتمی پیدا می‌کنی.
‫نگهش دار تا وقتی بهت بگم ‫رهاش کنی.
‫تو قوی هستی.
‫حسش کن.
‫این ارتعاش رو.
‫این ریتم رو.
‫حالا رهاش کن.
‫" t.me/mysrt_hub ○ جدیدترینهای در "
‫" تقدیم به جانفدایان راه آزادی "