« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
‫در سال 1990، عراق با تحریم‌هایی شدید با حمایت سازمان ملل متحد روبه‌رو شد که منجر به فقر شدید، قحطی و دسترسی محدود به دارو گردید؛
‫با این وجود صدام حسین همه عراقی ها را مجبور کرد ‫.که تولد او را جشن بگیرند
‫26 آپریل، ‫دو روز قبل از تولد رئیس جمهور.
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
‫آب تازه، هدیه‌ای از طرف رئیس‌جمهور. ‫هر نفر یکی.
‫برگردید توی صف!
‫یکی یکی.
‫خانم، فقط یک گالن میتونی پر کنی.
‫فقط یکی. فقط یکی.
‫- بذار اون یکی رو هم پر کنم. ‫- فقط یکی.
‫- بیا دیگه، بی بی. ‫- خواهش می‌کنم، من دو تا لازم دارم.
‫فقط یکی. فقط یکی بهت می‌رسه حاج خانم.
‫بی بی، سنگینه.
‫- کمک می‌خوای؟ ‫- نه، نه. خوبه.
‫- گوجه‌ چند؟ ‫- کیلویی ۲۵۰.
‫- ۱۰۰ می‌دی؟ ‫- نه.
‫- چرا؟ ‫- نمی‌تونم.
‫اینا که خرابن.
‫- قیمتش همینه. ‫- همه له شدن که.
‫خودم همین‌طوری خریدمشون.
‫- راه بیا دیگه، ۱۰۰؟ ‫- نه، نمیشه. حرفشم نزن.
‫- بی بی، کمک می‌خوای؟ ‫- نه عزیزم.
‫بریم.
‫بیا دیگه، بی بی.
‫زود باش، بی بی.
‫خدا به گیلگمش گفت:
‫«درون آب را نگاه کن،
‫و چهرۀ عشق را خواهی دید.
‫و خدا وعده داد،
‫صاحبان قلب‌های پاک چهره معشوق‌شان را ‫در آب خواهند دید.
‫- بی بی، کدوم آب‌ها؟ ‫- همینجا، توی مرداب‌ها.
‫مادربزرگ، همسایه‌ها دارن کجا می‌رن؟
‫آتیش!
‫«کیک رئیس جمهور»
‫بی بی، چیز دیگه‌ای لازم نداری؟
‫نه.
‫- من رفتم درس بخونم. ‫- برو به سلامت.
‫احمد میخواهد...
‫هفت عدد
‫تخم مرغ بخرد.
‫احمد میخواهد هفت عدد تخم مرغ بخرد.
‫قیمت هر تخم مرغ...
‫لمیعا!
‫سلام سعید!
‫مشق‌های ریاضی رو نوشتی؟
‫همون که احمد و تخم‌مرغ بود؟
‫پلک زدی!
‫فکر می‌کنی رئیس‌جمهور ‫همه کیک‌ها رو خودش می‌خوره؟
‫شششش! ‫دیوار موش داره، موشم گوش داره!
‫کاش من رئیس‌جمهور بودم.
‫چرا؟
‫اونوقت همه کیک‌های دنیا رو ‫می‌خوردم.
‫با همه‌ی پپسی ها!
‫چی؟
‫من همه پپسی‌های دنیا رو می‌خوردم.
‫برای فردا می‌ترسی؟
‫خدا بزرگه.
‫اینقدر بدم میاد وقتی مردم اینو میگن.
‫یعنی قرار نیست تهش خوب تموم شه.
‫قول داده بودی دیروز بیای کمکم. ‫ولی نیومدی.
‫مجبور شدم خودم تنهایی پارو بزنم.
‫ببخشید.
‫شنبه‌ی بعدی میای؟
‫نمی‌تونم. ‫بابام میخواد ‌ببرتم شهر،
‫تا تو شهربازی بلیط بفروشم.
‫- شهربازی خوبه؟ ‫- فوق‌العاده‌ست!
‫یه اژدهای بزرگ داره ‫که تا آسمون پرواز می‌کنه و برمی‌گرده.
‫بی بی!
‫بی‌بی، نمیتونم دعا رو بخونم. ‫دیرم می‌شه.
‫ده بار بخونش ‫بعدش آروم برو دستشویی.
‫یالا.
‫- بی‌بی، نمیشه نخونم؟ ‫- نه.
‫سلام خانم.
‫بفرمائید تو. خوش اومدید.
‫مامانم براتون شیر فرستاده.
‫- سلام ماثانا! ‫- سلام لمیعا! بفرمایید سیب.
‫به کسی ندیا. خودت بخورش. امروز نهار نداریم.
‫این همه کادو برای چیه؟
‫می‌گه دیگه لازم نیست ‫بیای مزرعه.
‫چرا؟
‫- نگرانته. ‫- چرا؟
‫کارم رو به اندازه کافی خوب انجام ندادم؟
‫کل چیزی که بهم گفت همونی بود که بهت گفتم.
‫من با همه وجودم تو اون مزرعه کار کردم.
‫کاشت و برداشت و مراقبتش رو خودم انجام دادم.
‫بعد اینطوری باید مزدم رو بده؟
‫چرا؟
‫برو بیرون!
‫بیا اینجا ببینم. چرا دیر کردی؟
‫ببخشید آقا.
‫کیفتو بده. ‫بهونه نیار.
‫- برو تو صف وایسا. ‫- ممنون آقا.
‫اونا مارو تحریم کردن و ‫و شهرهامونو بمباران کردن،
‫تا مجبور شیم ‫رهبر بزرگمون صدام حسین رو ترک کنیم.
‫اونها می‌تونن غذا و داروهامونو قطع کنن،
‫حتی هوایی که نفس می‌کشیم، ‫ولی تسلیم نمی‌شیم،
‫تا آخرین نفس اسمش رو فریاد می‌زنیم.
‫مثل رئیس‌جمهورمون صدام حسین ‫بهشون جواب می‌دیم.
‫با خونم و با جانم، ‫به خاطر تو شکستشان می‌دهیم، صدام
‫با خون و جان، ‫فدای تو ایم، صدام!
‫نگاه کن لمیعا، علوی، ‫دستام خالیه.
‫خالیه، درست؟
‫فوت کن.
‫تو هم. سریع.
‫بهتون معرفی میکنم: میکی!
‫از کجا گرفتیش؟
‫برپا.
‫زنده باد رهبرما ‫صدام حسین.
‫بشینید.
‫جان ما فدای تو.
‫دفترها رو دربیارید، ‫وقت قرعه‌کشیه.
‫- کجا داری می‌ری؟ ‫- باید برم دستشویی.
‫بشین سر جات ببینم. بچه زرنگ!
‫احمق، باید می‌گفتی ‫اسهال داری.
‫- سیب منو ندیدی؟ ‫- نه.
‫- پسر مرد لنگه اومد. ‫- حرف نزنید!
‫- کجا بودی؟ ‫- بابام باید قایقمو درست می‌کرد.
‫- این که نشد جواب! ‫- ببخشید آقا.
‫تو به عنوان تنبیه اسمتو پنج بار بنویس.
‫بجنبید، اسماتونو سریع بنویسید ‫و بدید به من.
‫آقا، بابام دوچرخه‌تونو درست کرد ‫و سلام رسوند.
‫خوبه. تو هم سلام برسون بهش.
‫- اسم خودتو ۵ بار نوشتی؟ ‫- آره، این اولیه.
‫دومی، سومی،
‫چهارمی و پنجمی.
‫پسر خوب.
‫حالا قرعه می‌کشیم...
‫از بین اسم ها.
‫دانش‌آموزی که مدرسه رو ‫برامون تمیز می‌کنه...
‫- اسماعیل محمد جاسم. ‫- بله آقا.
‫پسر خوب.
‫دانش‌آموزی که برامون ‫میوه تازه می‌آره...
‫سعید محمد قاسم.
‫آقا، شنبه نمی‌تونم بیام.
‫چرا که نه؟
‫باید با بابام برم شهر.
‫چیکار می‌کنی؟ فوتبال بازی؟
‫خفه شید!
‫ببخشید آقا.
‫یادت هست که چی به سر رسول و خونواده‌ش اومد؟
‫شما گزارششون رو دادین.
‫آره، چون وظیفه‌مه.
‫- مجازاتشون چی بود؟ ‫- کشیدنشون.
‫مثل سگ کشیدنشون!
‫من فقط یه سرباز ساده ام،
‫و باید هر کی از دستور سرپیچی کنه ‫گزارش بدم.
حتی اگه روح احضار کنید یا یکیتون بمیره،
یا پای یکی بشکنه.
اگه عاقبتت مثل رسول و خانواده‌ش بشه تقصیر من نیست.
- فهمیدی؟ - بله آقا!
- دلت میخواد گزارشتو بدم؟ - نه.
- می‌خواید بِِکشنتون؟ - نه آقا!
بشین.
دانش‌آموزی که آبمیوه می‌آره...
- ناصر محمد علی. - بله آقا. ممنون آقا.
در نهایت، با خوش شانس‌ترین دانش‌آموز،
مسئول کیک تولد،
کسی نیست جز...
لمیعا احمد نایف.
بله آقا.
تبریک میگم لمیعا! باید به خودت افتخار کنی.
‫برامون یه کیک بزرگ و قشنگ درست کن،
‫و پر از خامه اضافی.
‫خیلی وقته هوس کیک کردم.
‫البته من تنها فردی نیستم که هوس کرده. ناامیدمون نکنی ها!
‫- چشم آقا. ‫- دختر خوب. بشین.
‫قرعه‌کشی تموم شد، تا سال بعد.
‫کتاباتونو باز کنید،
‫صفحه ۶۸.
‫بذار کمکت کنم بابا.
‫می‌خوای همون بلایی که سر رسول اومد ‫سر ما هم بیاد؟
‫هندی،
‫نمی‌تونم دروغ بگم.
‫یه کلاغ، دروغ می‌گم. ‫دو کلاغ، راست می‌گم.
بی‌بی، کمک نمی‌خوای؟
‫بی‌بی، آقای موسی سلام رسوند.
‫گفت من دانش‌آموز خاصی‌ام.
‫همه دخترا بهم حسودیشون شد.
‫خودشون بهم گفتن.
‫مامان علی همه چی رو برام تعریف کرد.
‫بی‌بی، ازم عصبانی‌ای؟
‫فردا صبح می‌ریم شهر.
چرا؟
‫بی‌بی، هر چی گفتی انجام دادم.
‫دعا خوندم، ولی فایده نداشت.
‫خواستم آروم برم دستشویی، ‫اونم نشد.
بی‌بی، تو نمی‌خوری؟
‫بی‌بی،
اگه بریم شهر،
می‌شه بریم شهربازی و هندی رو هم با خودمون ببریم؟
خدا بزرگه.
بنویس سه تا تخم‌مرغ،
تخم‌مرغ برای باروری.
یه کیلو آرد، برای زندگی.
آروم‌تر بگو بی‌بی.
یه کیلو آرد، برای زندگی.
یه کیلو آرد...
- ۵۰۰ گرم شکر... - چی؟
‫۵۰۰ گرم شکر، برای زندگی شیرین.
۵۰۰ گرم...
و بکینگ پودر...
برای کیک پف‌دار.
دیگه چی بی‌بی؟
بی‌بی، این مال کیه؟
مال باباته.
زود باش، پاشو شو نمازتو بخون.
سلام.
السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.
بی‌بی، هندی می‌فهمه کی جت می‌آد.
نه عزیزم. گرسنه‌ست، رمال که نیست.
از کجا می‌دونی؟ شاید ما رو پولدار کنه.
بعید می‌دونم.
شاید اگه تخم طلا بذاره پولدارمون کنه.
به حرفاش توجهی نکن.
بی‌بی می‌دونه تو خروس هستی نه مرغ.
- کجا داری می‌ری؟ - شهر.
بپر بالا.
من عاشق کیکم.
بزرگ‌ترین اختراع تاریخ بشریته.
- آروم باش هندی. - مراقب گونی‌ها باش.
اینا رزق و روزی منه.
کارت چیه؟
کارم مثل پازله.
مردم رو می‌خندونم، گریه‌شون می‌ندازم.
دل‌ها رو می‌شکنم و دوباره درستشون می‌کنم.
بعضی‌ها صدام می‌کنن فرشته، بعضی‌ها شیطان.
بعضی‌ها ستایشم میکنن و بعضی‌ها می‌خوان تیربارونم کنن.
بستگی داره چی براشون بیارم.
من کی‌ام؟
عمو، تو خدایی؟
استغفرالله! اون پستچیه.
ولی نه یه پستچی معمولی.
جاسم فقط نامه‌های مهم رو می‌بره، نامه وزیر و بالاتر!
از عروسی می‌آی؟
نه، داریم می‌ریم عروسی. این ماشین عروسه.
اینم داماده.
تبریک، خوش بخت بشی.
چه بختی؟
مجدی، بهش بگو چقدر خوش شانسی.
مامانم می‌خواست زنم بده.
آمادگیشو نداشتم، ولی اصرار کرد منم قبول کردم.
می‌فهمم.
بهش گفتم بره دنبال عروس بگرده.
رفت در خونه‌ها زد،
از همسایه به همسایه تا یکی رو پیدا کرد.
همه چی رو جور کرد.
بدون اینکه عروس رو ببینی؟
قرار بود ببینمش.
قرار بود تعطیلات آخر هفته هفته بعدی ببینمش.
خودمو شیک کردم، دل تو دلم نبود.
رفیقام رو مهمون کردم،
جشن گرفتیم و تا صبح رقصیدیم.
بعد رفتم پیش افسر اجازه بگیرم.
همون موقع که بیرون اومدم، آمریکایی‌ها بمباران کردن و بیناییمو از دست دادم.
متاسفم.
- میبینی چقدر خوش شانسه؟ - این حرفو نزن.
این بیچاره حالا دیگه کوره.
حداقل دیگه لازم نیست نگران باشم که عروس خوشگله یا نه.
نه ان شاالله که خوشکله!
خدا بهت برکت بده.
- کمک برای رئیس‌جمهور. - آره، حتما.
تولد رئیس‌جمهور مبارک.
مراقب ماشین‌ها باش.
- پنج دینار برای هر دوتا. - برای هر دوتا؟
- آره، برای هر دوتا. - بفرما.
- صبح بخیر آقا. - صبح بخیر.
اینجا.
لباس فرم مدرسه داری؟
آره دارم.
ببخشید.
این یکی رو دارم و یکی دیگه.
- نه. - خوشت نیومد؟
- این یکی رو برمی‌دارم. - ۵۰۰۰ دینار.
نمی‌شه ۳۰۰۰ بدی؟
- نه، ۳۰۰۰ نمی‌شه. - دو تا بشقاب هم بهت می‌دم.
- چی؟ - دو تا بشقاب.
من که بشقاب نمی‌فروشم. لباس می‌فروشم.
خوشت اومد؟
محکم بگیر، نندازیش زمین.
- خب آقا... - بله؟
۳۰۰۰ رو قبول نمی‌کنی و بشقاب هم نمی‌خوای.
- یه رادیو دارم. - ببینمش.
بذار کمک کنم.
گفتم محکم بگیر. چرا انداختیش زمین؟
چرا انداختی؟
نه، ولش کن.
بی‌بی، این لباس‌ها بدنمو میخارونه.
طوری نیست. عادت می‌کنی.
عادت می‌کنی.
‫،شکر ۸۰ دیناره ‫،یه کیلو برنج ۲۵ دیناره
‫،روغن آشپزی ۱۲۵ دیناره
‫.ما فقیریم ‫چطور باید اینا رو بخریم؟
‫از یه تخم‌مرغ برای هر نفر ‫.رسیدیم به یه تخم‌مرغ برای کل خانواده
- حالت چطوره؟ - شکر خدا.
- خوش اومدید. - ممنون.
سلام، حالتون چطوره؟
لطفا بشینید.
- چیزی می‌خورید؟ - نه، ممنون.
- چرا؟ - دیابت دارم. نمی‌تونم بخورم.
تو چی؟ حتما خیلی گرسنه‌ای.
- چی می‌خوری عزیزم؟ - هیچی، ممنون.
مطمئنی؟
یه بشقاب کباب چی؟
با گوجه کبابی و لیمو؟
بخور دیگه.
بی‌بی، این خانم کیه؟
دوستمه، ولی تو نمی‌شناسیش.
یکی از دوستامه.
چند سالته؟
کنیز شما نه سالشه.
خدا حفظش کنه. تو مدرسه خوب درس می‌خونی؟
- شاگرد اول کلاسشه. - عالی.
- اسم خروست چیه؟ - هندی.
یه گربه خونه دارم به اسم لوءلوء.
لولو و هندی. فکر می‌کنی بتونن با هم دوست بشن؟
خروس و گربه دوست نمی‌شن.
- بیشتر می‌خوری؟ - نه.
بی‌بی، با شوهرم حرف زدم.
گفت می‌تونه بدون مدارک هم کارشو راه بندازه.
پس اگه تو هم موافقی، می‌تونم زنگ بزنم.
خب، پس باشه.
- زنگ می‌زنم و برمی‌گردم. - باشه.
ازش خوشت اومد؟
- نظرت چیه؟ - به نظر خوب می‌آد.
- پس خوشت اومد؟ - آره.
دو روز می‌ذارمت پیشش.
- چرا؟ - فقط دو روز.
چرا؟
بی‌بی، ما برای کیک اومدیم اینجا.
کیک رو بیخیال شو عزیزم. دارم تو رو به آدم‌های خوب می‌دم.
تو نمی‌شناسیشون، ولی من می‌شناسم.
لباس بهت می‌دن، غذا می‌دن و بزرگت می‌کنن.
دیگه نمی‌تونم ازت مراقبت کنم. خیلی خسته‌ام.
- کار بدی کردم؟ - نه.
دوستت دارم، کمکت می‌کنم و لباساتو می‌شورم...
منم دوستت دارم، و بهترین چیزها رو برات می‌خوام.
بی‌بی، ما برای کیک اومدیم. منو ول نکن اینجا.
گفتم کیک رو فراموش کن.
- آقای موسی چی؟ - بره به درک.
یه کیک کوچولو کافیه.
از کجا پولشو بیارم؟
بی‌بی، پیشت می‌مونم.
ببخشید بی‌بی.
حازم می‌خواد باهات حرف بزنه.
خدا بزرگه.
ممنون عزیزم.
این کار برام آسون نیست.
ولی دیگه نمی‌تونم ازش مراقبت کنم.
خسته‌ش نکن، از بالا بهش حرف نزن،
و راه درست رو بهش نشون بده.
من ناچاراَ دارم میدمش به بقیه.
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »
نگران نباش هندی. خودم پیشتم.
- آقا، تو شهربازی هم توقف می‌کنی؟ - کدومش؟
- همون که اژدهای بزرگ داره. - ۵۰۰ دینار.
- تخفیف نداره؟ - برو بیرون ببینم.
برو دیگه، گمشو.
عکس می‌خوای؟ بیا اینجا.
برگرد تو صف.
- ابوسعید کجاست؟ - کی؟
- فقط یه پا داره. - نمی‌شناسمش.
- نمی‌شناسیش؟ - نه.
جوابتو که دادم. دیگه چی می‌خوای؟
برگرد عقب. بذار کارمو کنم.
- یه دختر کوچولو ندیدی؟ - نه.
- یه خروس تو دستش بود. - نه، ببخشید.
یه دختر کوچولو از اینجا رد نشد؟
آقا، یه دختر کوچولو ندیدی؟
نه، ندیدم.
- خروس تو دستشه. بچه‌ست. - ببخشید.
ندیدمش.
یه رحمی بکن. خدا برکت می‌ده بهت.
خوب شکاری کردی پسر، آفرین.
بفرما.
اونا هستن افسر. پولمو دزدیدن.
سعید!
ای پدرسگ، بیا اینجا!
یکی جلوشونو بگیر!
چپ.
یه کم راست‌تر.
نه، خیلی شد. برش گردون.
خوبه.
بهتر شد.
- سلام. - سلام خانم.
چیکار می‌تونم براتون بکنم؟
نوه‌م گم شده.
خدای من، چه مصیبتی.
مثل گونی برنج گمش کردی؟
یه لحظه سرمو برگردوندم. بعدش دیدم نیست.
- پس حالا شعبده‌بازه؟ - نمی‌دونم.
حسین، یه چای بیار.
چای میخوام چیکار.
می‌خوام دخترمو پیدا کنم.
خانم، باید دو روز صبر کنی...
نمی‌تونم دو روز صبر کنم. نمی‌تونم.
چرا داد می‌زنی؟
چون نگرانم و تو کمک نمی‌کنی.
مگه مسئولیت بچه های شما با ماست؟
آره.
- چرا؟ - چون هست.
لا اله الا الله!!
فقط انجامش بده!
امروز سرمون گرم تولد رئیس‌جمهوره.
خدا حفظش کنه.
برو خونه. خودش برمی‌گرده.
- بدون اون نمی‌رم. - برمی‌گرده، باور کن.
گفتم که، از اینجا تکون نمی‌خورم.
تا پیداش نکنید، همینجا وایمیستم.
چطور برم وقتی هنوز پیدا نشده؟
الو، بله؟
- چرا اومدی اینجا؟ - اومدم اژدها رو ببینم.
- بدون بی‌بی؟ - رفته پیش دوستاش.
واقعاً؟
اژدها رو دوست داشتی؟
خیلی هم بزرگ نبود.
مگه تو اژدهای دیگه ای هم دیدی؟
این لیست مواد اولیه‌مونه. بخون.
دست‌خطت بده.
جرا میوۀ من رو ننوشتی؟
یعنی حالا تو یه تیم ایم؟
می‌دونی تو فرانسه چی بهش می‌گن؟
بهش می‌گن «faire l'amour».
فرانسه بلدی؟
معلومه.
عاشق هر چیزی ام که فرانسوی باشه.
داستان‌های عاشقانه‌شونو دوست دارم، فیلم‌هاشونو،
و مخصوصاً طرز بوسیدنشون.
سیرش نمی‌شم.
هیچی به پای بوس فرانسوی نمی‌رسه.
فرهنگ من عربیه.
فرهنگ عرب قشنگه.
مخصوصاً گوشتشون. عالیه، همیشه تازه.
خریدامو می‌تونم بگیرم؟
هر چی بخوای بهت می‌دم.
اول یکم بشین. چرا وایسادی؟
هر چی دلت بخواد بهت می‌دم.
یه کم بشین تا حرف بزنیم.
می‌دونی عزیزم،
تو انباری پشتی کلی چیز خوب دارم که بهت بدم.
موز از سومالی،
سیب از لبنان...
حتی نون فرانسوی دارم. تا حالا مثلش نخوردی.
و هندونه‌هایی به این بزرگی، شیرین و خوشمزه.
عالی.
وضع منو نمی‌بینی؟
دقیقاً، پس خطری نداره.
عالیه.
سلام آقا.
مغازه بسته ست عزیزم.
ولی شکر لازم دارم.
شکر نداریم عزیزم. شکر نیست.
این خانم شکر داره، همه شکرهای دنیا.
و شیر هم.
- عزت! - همه چی داره.
بی‌ادبی نکن.
چقدر می‌خوای؟
۵۰۰ گرم.
خیلی زیاده.
فکر کردی دختر رئیس‌جمهوری؟
دختر رئیس‌جمهور نیست.
تو قرعه‌کشی ما رو انتخاب کردن.
اون کیک می‌آره من میوه.
و؟
اگه جورش نکنیم، زندگیمون نابود می‌شه.
شنیدی؟ زندگیشون نابود می‌شه.
آقا، لطفا...
یه کم رحم و مروت از خودت نشون بده
کارگر برای خونه‌ت لازم نداری؟
- می‌تونم دستشویی رو تمیز کنم. - نه، ممنون.
مغازه بسته ست!
خدا روزی می‌ده. برید پی کارتون.
- می‌تونم مرتب کنم... - برو دیگه، گمشو.
- هر کاری بگی می‌کنم! - بیا برو.
بسته‌ایم، ورشکسته شدیم، شکر هم نداریم. گمشو!
شکر از کجا بیارم؟
یه جوری میگن انگار زیادی دارم برای خودم.
چرا بهشون ندادی؟
ببین، این سهمت از عدسه.
اون چیزی که قول دادی رو بده.
و شکرشونو بده.
نیم ساعت وقت بهت میدم.
نیم ساعت که کمه. حداقل یه ساعتش کن که یه چیزی هم بفهمم.
عزت! پررو نشو.
بیا اینجا پسر.
بیا اینجا ببینم.
می‌خوام بیرون در بمونی.
هیچ‌کسو راه نده تو.
اگه بذاری کسی بیاد تو، شکر بهت نمی‌رسه.
یه دختر کوچولو ندیدی؟
اینجا نیست. برو خونه!
- التماست می‌کنم، بچه‌مو پیدا کن. - سرمون شلوغه.
نشستنی پشت میز سرت شلوغه؟
برو خونه. این کار ماست.
برو دخترمو پیدا کن. مگه تو قانون نیستی؟
- حواست به خوت باشه ها. من افسرام. - خودت مراقب باش.
- یه دختر کوچولو ندیدی؟ - چه دختری؟
نمی‌تونی بیای تو.
- ورود ممنوع. برو بیرون. - دست از سرتون بر نمیدارم.
- دخترمو می‌خوام. - بیا اینجا.
چرا این‌قدر داد می‌زنی؟
دخترمو می‌خوام.
- داد نزن. بشین. - فقط برو پیداش کن.
- چی می‌خوای؟ - دخترمو. حالیت نمیشه؟
- بهت که گفتیم برو خونه. - برم خونه چه فایده ای داره؟
فکر کردی ما کار دیگه ای جز کار تو نداریم؟
- اصلا میخوام برم پیش سرگرد. - نمی‌تونی. نیستش.
- می‌دونم همینجاست. - احترام خودتو نگه دار!
برو کنار. نمی‌تونم بزنمت.
مودب باش؛ بشین. گفتم نمیشه ببینیش.
- دخترمو می‌خوام. - به خدا قسم...!
افسر علی، از دفتر وزیر نامه دارم.
شر اینو از سر من کم کن.
براش یه صندلی بیار.
- برو بیرون. - از اینجا تکون نمی‌خورم! خودت برو!
خیال کردی ما نوکرتیم؟
بشین. چرا اینجایی؟
دخترم گم شده!
- چی شده؟ - دارم دنبالش می‌گردم.
باشه، باهاش حرف می‌زنم.
خودم هزار بار بهش گفتم.
- بذار من بهش میگم. - نمی‌خواد کمک کنه.
مشکل چیه؟
دائم می‌ره تو اتاق‌ها. کار داریم.
دهاتی‌ها فکر کردن می‌تونن به ما امر و نهی کنن؟
- بهش یکم ادب یاد بده. - می‌فهمم.
احترام بذار!
می‌شکنیش. ولش کن.
اگه یکیشو برداریم، پولدار برمی‌گردیم خونه.
میتونیم قشنگ ترین لباس ها رو بپوشیم.
می‌خوای ما دزدی کنیم؟
نگفتم «بدزدیم» که. همینطوری میگم.
حرف زدنم دیگه جرم شده؟
ما قرار نیست دزد بشیم.
هی بچه‌ها!
چی شده آقا؟
لعنتی، باورم نمی‌شه!
چی شده؟
- لطفا عجله کن! - عجب مصیبتی!
- داره چه اتفاقی میفته؟ - خیلی گند زدم.
چی شده؟
باید بره بیمارستان.
پس شکر ما چی؟
شکر ما، آقا؟
برو گم شو تو هم با اون شکرت!
شکر به چه دردی می‌خوره؟ وضعیتو نمی‌بینی؟
چرا همچین غلطی کردم؟ چی به سرم زده بود؟
قیر توش!
کمک کن بشینه.
نه، باید بره.
شما ببریدش پذیرش.
اگه کسی چیزی در مورد من پرسید،
منو ندیدی، فهمیدی؟
یهو دیگه نمی‌تونی راه بری؟
اشکالی نداره خانم، ما باهاتون میایم.
ممنون عزیزم. اسمت چیه؟
سعید.
اسم قشنگیه.
اگه پسر زائیدم،
اسمشو می‌ذارم سعید.
- اسمت چیه؟ - لمیعا.
لمیعا؟
ان شاء الله که پسره.
- شما خواهر برادراید؟ - همسایه‌ایم.
- کی آوردش اینجا؟ - هیچ‌کس.
- چی؟ - با تاکسی اومدیم.
ممنون بابت خدمت رسانیتون.
آمریکایی‌ها بمبارانتون کردن، ها؟
آره.
سعید؟
لمیعا!
چیکار می‌کردی؟
همینطوری داشتم چرخ میزدم.
اون پلاستیک چیه دستت؟
پلاستیکه دیگه.
از کجا آوردیش؟
یکی دادش بهم.
- چشماش بزرگه یا کوچیک؟ - بزرگ.
- بزرگ؟ - آره.
- دماغش؟ - بلند.
- و دهنش؟ - کوچیک.
- اون چیه؟ - کوچیک.
مو‌هاش؟
سیاه و بلند.
- سیاه؟ - قهوه‌ای.
مو‌هاش قهوه‌ایه.
‫خوبی؟
- قهوه‌ای یا سیاه؟ - مو‌هاش قهوه‌ایه.
ممنون.
- شبیهشه؟ - آره.
‫اینو کجا ببرم؟
فردا بیا، یه گزارش می‌نویسم.
اونم باید بیاد.
حاج خانم!
عمو، لباس می‌خوای یا ساعت؟
- نه، ممنون. - مطمئنی؟
- آره، مطمئنم. - کیفیت خوبی داره.
- عمو، ساعت می‌خوای یا لباس؟ - نه، ممنون.
- مطمئنی؟ قشنگنا. - نه، ممنون.
بیا گونی‌هاتو بردار.
نمی‌تونم ببرمشون. معلولم.
خب، من رانندم، باربر که نیستم.
۳۰۰۰ بهت می‌دم تا حملشون کنی.
این الان حقوق یه معلمه.
سلام آقا.
به من ربطی نداره.
- می‌تونم انعام بدم. - منو گدا فرض کردی؟
خودم دارم بهت می‌دم...
الو، یه لحظه...
از صبح یه دینار هم درنیاوردم!
- داد نزن! - پاتو از گلیمت درازتر کردی!
پول نمی‌دم.
- شوخی می‌کنی؟ - به نظرت دارم شوخی میکنم؟
شوخیه؟
- برو. - رسید رو امضا کن.
کدوم رسید؟
هیچی تحویل نگرفتم. هیچی هم امضا نمی‌کنم!
- وسایلتو می‌ندازم تو خیابون. - هر کاری دلت می‌خواد بکن!
چرا امروز این‌قدر سرم درد میکنه؟
پنج تا تخم‌مرغ.
یه کیلو آرد.
- ۵۰۰ گرم شکر. - شکر می‌بینی اینجا؟
فقط تخم‌مرغ می‌فروشم.
تخم‌مرغ برمی‌دارم.
- پنج تا تخم‌مرغ ۲۵۰۰ دیناره. - این‌قدر پول ندارم.
به من چه خب؟
یه ساعت دارم.
خودم ساعت دارم.
پول ندارم.
ساعتتو بفروش یا بشین تا مرغت تخم بذاره.
- این خروسه، مرغ نیست. - فرقی نداره.
برو بفروشش.
- لباس می‌خوای؟ - برای چی؟
گفتم لوبیا، تخم‌مرغ، چای می‌فروشم...
برو پول گیر بیار، بعد بیا.
من خودم انقدر فقیرم که گونی‌هامو نمی‌تونم تحویل بگیرم.
پول از کجا گیر بیارم؟
یه چیزی بفروش بیا.
برو دیگه. عجب صبحی...
از صبح یه پاکت سیگار هم نفروختم.
یکی ساعت می‌خواد بهم بفروشه، یکی دیگه سرم داد می‌زنه...
سعید؟
اینجام.
بیا کمک کن، یه لنگه پا واینستا.
این طرفو بگیر. من از زیرش می‌گیرم.
برو بالا.
برو دیگه.
بجنب، زود برو!
محکم بگیرش.
- می‌افته. - من دارمش.
عمو!
عمو، گونیتو آوردیم.
اگه بقیه‌شو هم بیاریم پنج تا تخم‌مرغ می‌دی؟
باشه، اگه همه‌شو بیارید.
روچشمم.
بچه‌های آتیش پاره.
‫ببخشید، می‌تونی کمک کنی؟ یه خانم تو ماشینمه
دکتر، یکی باید بیاد...
نمیبینی مریض دارم؟
- تو ماشینه. - برو پذیرش.
خانم، کمک لازم دارم...
یه لحظه صبر کن آقا.
التماست می‌کنم. فقط یه نفر بیاد کمک.
لطفا آقا، اون تو ماشینه.
- این یکی سنگین‌ترم هست. - غر نزن، فقط راه برو.
مراقب باش، نندازیش.
نگران نباش، گرفتمش.
پلک زدی!
از نو بریم.
دوباره پلک زدی!
باشه، یه دور دیگه.
- صبر کن. کجا داری می‌ری؟ - می‌رم سراغ بابامو بگیرم.
- دیوونه‌ای؟ دستگیرت می‌کنن. - چرا؟
چون می‌فهمن پسر یه گدایی.
بیا گونی رو ببریم بالا.
- دارو می‌خوری؟ - آره.
چه دارویی؟
قرص دیابت.
اشکالی نداره.
عمیق نفس بکش.
- خوبه. - ممنون.
یه بار دیگه.
باشه.
حالا سرفه کن.
خوبه. حالا دراز بکش.
- سن بالا این چیزا رو هم داره. - خدا خودش مراقبته.
- پرستار؟ - بله دکتر؟
- فلوئوروکینولون داریم؟ - از زمان تحریم‌ها نه.
- وضعیتش خیلی نگران‌کننده‌ست. - چیکار می‌تونیم بکنیم؟
به خاطر تحریم‌ها داروهاشو نداریم.
- هر کاری از دستم بربیاد انجام می‌دم. - ممنون.
اگه چیزی لازم داشتی، از پرستار بخواه.
- ممنون دکتر. - موفق باشی.
- خوبی؟ - لمیعا کجاست؟
نگران نباش. امروز پیداش می‌کنم.
نگران نباش.
من شیفت صبحم، مراقبش هستیم.
- ممنون. - خیلی خوب مراقبت می‌کنیم.
خیلی مهربونید. اینم برای ناهارتون.
لطفا خوب مراقبش باشید.
این فقط برای شیفت روز کافیه.
البته.
با مدیر شیفت شب هم چک می‌کنم.
- ممنون. - نگرانش نباش. خوب جائیه.
نگران نباش هندی. اینا بچه‌های تو نیستن.
اذیتش نکن.
آروم باش. اشکالی نداره.
‫اگه بشکنن دیگه خنده‌دار نیست.
- دیگه از کجا تخم مرغ گیر بیاریم؟ - بیا دیگه.
همینم به اندازه کافی سخت بود!
داشتم شوخی میکردم بابا!
- ممکن بود وحشت کنه. - دیگه بسه.
تو هم ول نمیکنی ها!
‫فکر می‌کردم به ازدواج‌ سنتی اعتقاد نداری.
اگه خوب در بیاد چی؟
من دلقک نیستم. خواننده‌ام.
ساعت می‌خوای؟
ساعت با کیفیت درجه یک.
ساعت می‌خوای؟
- اینو از کجا دزدیدی؟ - دزد نیستم آقا.
همه کسانی که اینجا میان همینو می‌گن.
ساعته کهنه و خرابه.
‫ارزشی نداره. برو یه سر بازار.
آقا، اصله.
جنسش هم از نقره ست.
اگه دوست داری امتحان کن.
گوش کن، داره کار می‌کنه. گوش کن.
تیک‌تاک می‌کنه.
با این حال، من همین الان یه عالمه ساعت دارم.
از الماس، طلا و نقره،
و هیچ‌کس نمی‌خره شون.
وقتی این یکی رو ببینن، می‌خرنش.
چون یکی مثل این نداری...
به این کوچیکی.
هی می‌گی نقره‌ست، ولی نیست.
- و کار هم نمی‌کنه. - این ساعت فرق داره.
اونایی که داری همه پلاستیکن. این یکی آهنیه.
باشه، چقدر می‌خوای؟
- چقدر؟ - ۴۰٬۰۰۰.
- دیوونه‌ای؟
- ۴۰٬۰۰۰ چی؟ - باشه، ۳۰.
‫این قیمت‌ها رو از کجات در آوردی؟
‫25؟
‫نه، ممنون. بفرما، برو.
‫- ۲۰ چی؟ - نه، ببخشید. برو.
چقدر می‌خوای؟
۱۰٬۰۰۰ بهت می‌دم. اگه نمی‌خوای برو جای دیگه بپرس.
این نشونه خداست برات.
دیگه چی می‌خوای؟
بفرما.
- ممنون. باید بشمارم؟ - بشمار.
یک دو سه
‫33. 34. 35. 36.
‫37. 38. 39...
- ۴0 هزار بار شمردیشون! - خب؟ فقط دارم مطمئن میشم.
حتی منم یادمه.
- می‌تونیم چیزی بخریم؟ - آره، کلی.
عالی.
آب.
لمیعا.
لمیعا کجایی؟
‫- بفرمائید. - ممنون.
دست نزن.
- این کیک چنده؟ - برای تو خیلی گرونه.
- ولی من پول دارم. - ببینم.
- آقا یوسف؟ - بله.
می‌تونی بیای اینجا؟
- چک کن ببین جعلی‌ان یا نه. - حتما.
- اینا جعلی‌ان؟ - نه، نیستن.
- جعلی نیستن. - هستن.
‫- این پول ماست. - این اسکناس‌ها جعلی‌ان.
- نه، پول ماست. - جعلی‌ان!
- درست نیست. - برو بیرون.
به من دست نزن! ولم کن!
ولم کن!
- دست نزن. - خداحافظ.
برو بیرون!
فکر کردی کی هستی؟
اون یه کلاهبردار درجه یک بود!
باید برم خونه.
میرم دنبال بابام بگردم. اصلا بذار دستگیرم کنن.
اگه می‌خوای بری خونه برو. ولی من نمی‌رم.
چرا؟
نمی‌تونم خب. باید کیک رو درست کنم.
میام الان.
تو، بیا اینجا ببینم!
وایسا!
سرتو می‌شکنم!
سعید!
مگه ما قرار نبود دزدی نکنیم؟ بهتره توبه کنی.
‫ندزدیدم، قرض گرفتم. پلاستیک خودت چی؟
یه مرد مهربون بهم داد.
مگه هدیه گرفتن ممنوعه؟
ولش کن. بادکنک لازم نداریم.
تو نخواه. ولی من لازم دارم.
چیکار داری می‌کنی؟
اینجا مسجده. برو جای دیگه بازی کن.
مواظبش باش سعید!
لمیعا!
چی می‌خوای؟
یه لحظه چشم از هندی برداشتم و گم شد.
چی؟
یکی ندزدیدش؟ یه مرد هی نگاهش می‌کرد.
حالا چیکار کنیم؟
یه دقیقه تنهات ‌بذارم گمش می‌کنی؟
خب، حالا چیکار کنیم؟
- آقا! - بله.
- یه خروس ندیدی؟ - رفت طبقه بالا.
- کجا بالا؟ - اون طرف.
اگه پیداش نکنیم، تو دردسر می‌افتی.
بیا.
گفتم مواظبش باش!
نمی‌دونستم.
تقصیر منه،
باید اون چیزایی که در موردت می‌گفتن باور می‌کردم.
بقیه راست می‌گفتن.
تو طلسم شدی. حتی بابات هم دستگیر شد.
کجا داری می‌ری؟
دنبال بابام. برو گمشو!
بابای لنگت؟
حداقل مال من زنده‌ست!
آره، راهتو بکش برو!
‫حالا که برا خودت میوه دزدیدی،
دیگه لازم نیست نگران باشی.
اینو می‌بینی؟
مال تو بود.
‫آقا، اون خروسه؟
آره تازه سر بریدمش. چیه؟
یکی تو مسجد خروسمو دزدید.
هر روز کلی خروس برام می‌آرن.
از کجا بدونم مال تو بود یا نه؟
تاج قرمز، منقار سفید با یه لکه سیاه روش،
اینجاش هم و پرهای طلایی داره.
تو کیسه بود؟
بله آقا.
- این بود؟ - آره، همون کیسه هندیه.
ولی اونو نمی‌بینم، تو کشتیش؟
هنوز نه، داره با مرغه خوش می‌گذرونه.
تنهایی؟
چرا؟
برای خرید مواد کیک. تو قرعه‌کشی مدرسه انتخاب شدم.
‫باید کیک درست کنم.
- مواد رو خریدی؟ - نصفش هنوز کمه.
- چی کم داری؟ - شکر و بکینگ پودر.
همین؟ شکر و بکینگ پودر؟ بده ببینم.
بکینگ پودر ندارم،
ولی شکرها اینجاست.
روز شانسته.
- این مال منه؟ - آره.
- واقعاً؟ - به خدا.
‫ولی هندی رو هم باید بدی ها.
نگران نباش. فقط صبر کن.
- پسر عزیزم؟ - بله پدر؟
‫- خروسو بیار. - باشه.
- ممنون پسر. - اشکالی نداره.
و اینم خروست.
حالا صبر کن، با هم می‌ریم خونه بکینگ پودر میگیریم.
- اسم بابات چیه؟ - محمد قاسم.
- چی؟ - محمد قاسم.
کسی با این اسم نیست. برو زندان.
دوباره چک می‌کنی؟
علی، یه لطفی در حقم می‌کنی؟
‫کسی این دختر رو ندیده؟ یا نیاوردتش اینجا؟
- نه، هیچی. - چک کن.
- می‌تونم یه تلفن بزنم؟ - بزن.
امروز این دهاتی‌ها چه خبرشونه؟ برو پی کارت. گمشو!
دهاتی‌ها!
- کلاس چندمی؟ - سوم دبستان.
و می‌خوای چیکاره بشی؟
نمی‌دونم.
- خونه‌تون دوره؟ - نه، نزدیکیم.
- آقا، خیلی مونده؟ - نه. نزدیکیم.
ولی قبلش باید یه کار کوچیک بکنم، بعد بریم.
- طول می‌کشه؟ - نه، نگران نباش.
- این ساختمانو می‌شناسی؟ - نه.
- واقعاً؟ - نه، نمی‌شناسم.
‫با خونم و با جانم، ‫شوم فدایت، صدام!
سینما دوست داری؟
آره.
در موردش شنیدم،
ولی تا حالا نرفتم.
عالیه. سینما جادوئه.
شگفت‌انگیزه.
میریم با هم یه فیلم قشنگ می‌بینیم.
خیلی خوشت میاد.
و بعد...
بی‌بی حتما نگرانمه.
نه، نگران نمی‌شه. تو و من با هم دوستیم.
می‌بینی چقدر خوب می‌شه.
- سلام، فیلم شروع شده؟ - آره.
حالا می‌ریم تو سالن،
و بکینگ پودر جادویی رو پیدا می‌کنیم.
خجالت نکش.
بیا یه فیلم فوق‌العاده ببینیم.
بیا.
خجالت نکش! بیا.
دختر خوب.
همینه.
خودت می‌بینی، بکینگ پودر ارزششو داره.
دو تا بلیت.
کجا داری می‌ری؟ صبر کن!
دزد!
آقا، این دختر رو دستگیر کردیم.
‫باشه. پنج دقیقه.
خروسم چی؟
اسمت چیه؟
لمیعا!
- لمیعا چی؟ - احمد نایف.
‫- خبری از پرونده‌مون نشد؟ - خفه شو!
نه، دختره اینجا نیست.
هر کی بود رو آوردم.
به همکارات تو مرکز الرشید زنگ بزن، شاید دیده باشنش.
اگه می‌تونی.
هر جور میدونی، ولی وقت تلف کردنه.
احتمالا رفته جایی گدایی کنه.
اگه زحمتی نیست.
اینم ناهار امروز. حرامزاده رو لباسم خرابکاری کرد.
این خروسو از کجا آوردی؟
با هم فامیل میشید؟
نه، ولی مگه یه دختری باهاش نبود؟
- تو سلوله. - واقعاً؟
منو ببر پیشش.
مادربزرگش خیلی نگرانشه.
من دختره که خروس داشت رو می‌برم.
پاشو دختر خروسی!
- ممنون. - لازم نیست.
تو بیشتر لیاقتشو داری. خیلی ممنون.
بیا.
بریم.
باشه، بریم.
- بی‌بی کجاست؟ - الان می‌ریم پیشش.
- بهت چی گفت؟ - پرسید تو کجایی.
بهش گفتم می‌برمت پیشش.
بریم پیداش کنیم.
اون خانم که اینجا بود، کجا رفت؟
این عصای بی‌بیه.
دیگه نمی‌تونه ازش استفاده کنه.
بی‌بی بهت گفت چرا ازم عصبانی بود؟
لمیعا، عزیزم.
بیا.
اول آرد رو می‌ریزیم.
آرد برای زندگی.
بعد شکر،
چون شکر زندگی رو شیرین‌تر می‌کنه.
بفرما مامان.
فقط سه تا تخم‌مرغ تونستم گیر بیارم.
بعد، تخم‌مرغ‌ها...
- برای باروری. - خیلی خوب.
تخم‌مرغ، برای باروری.
می‌خوای هم بزنی؟
بفرما.
امشب می‌خوای پیش ما بمونی؟
منم هم بزنم؟
بیا، بیا با ما بازی کن!
با خون با جان، فدایی توایم صدام!
- عالی. بشین. - جونمونو فدا می‌کنیم.
همه عراق فریاد می‌زنه: «صدام ما رو سربلند کرده!»
آفرین عزیزم. بشین.
بیاید میوه‌ای که سعید آورده رو ببینیم.
انگار کامیون روش رد شده.
ولی بهتر از هیچیه.
حالا بیایم کیک رو ببینیم.
که لمیعا درست کرده،
ببینیم مزه‌ش خوبه یا نه.
و اینکه خامه اضافی ریخته همونطوری که گفتم...
خوبه. براش دست بزنید.
لمیعا!
بیا مسابقه پلک زدن!
فیلم ادامه دارد
« فیلمیار – مرجع دانلود فيلم و سريال »