FilmYar
تــرجــمـــه از نیــمـا Kamikaze
‫بر اساس یک داستان واقعی
‫فکر کنم ردیف شش بود، وسط متمایل به چپ.
‫بسیار خب.
‫بریم سراغ کلارک تو بخش حراست.
‫یه کلاه‌گیس گنده و بلند رو سرش بود.
‫واقعاً غول‌پیکر بود!
‫می‌دونید چه مدلی رو می‌گم دیگه.
‫تازه، یه لباسی هم تنش بود...
‫یه پالتوی خیلی گشاد پوشیده بود،
‫اونم با اینکه دمای سالن ‫نزدیک ۳۲ درجه بود.
‫حراست جلوشو می‌گیره و می‌گردتش.
‫و تو اون کلاه‌گیس، یه میکروفون قایم کرده بود.
‫آره، یه میکروفون!
‫زیر پالتوش هم ‫یه دستگاه ضبط صدا جاساز کرده بود.
‫عین واقعیته!
‫باورنکردنیه!
‫می‌بینید؟ من ضبط کردن رو ممنوع کردم،
‫چون معتقدم تنها راهِ واقعی برای ‫درک موسیقی، اجرای زنده‌ست،
‫اونم تو یه سالن کنسرت.
‫نه از روی یه نوار ضبط‌شده.
‫دقیقاً همین‌طوره، استاد!
‫همین الانش هم کل ژاپن بابت این موضوع...
‫...بابت تور شما با ‫«ارکستر فیلارمونیک مونیخ» غرق در هیجانه.
‫ممنونم! آخرین سفرم به ژاپن ‫برام مثل یه الهامِ بزرگ بود.
‫راستی، ممنون که قرارداد رو ‫قبل از جلسه برام فرستادید.
‫اونم واسه خودش یه پا الهام بود!
‫بله البته، استاد!
‫مطمئنم تمام شرایطی که ‫درخواست کرده بودید توش لحاظ شده.
‫ده جلسه تمرین برای هر برنامه.
‫آره، ولی ظاهراً تو این دنیا ‫همیشه یه تبصره هشتی هم وجود داره،
‫آقای تاناکا.
‫همون تبصره‌ای که از ‫«بهره‌برداری دیجیتالی از کنسرت‌ها» حرف می‌زنه.
‫اون که برای دو سال بعد از توره، استاد.
‫تا اون موقع، تکنولوژی ما می‌تونه ‫تجربه اجرای زنده رو بی‌نقص شبیه‌سازی کنه.
‫نه، در واقع نمی‌تونه، ‫در ضمن، اصل قضیه رو هم کلاً نگرفتی.
‫استاد...
‫این تکنولوژیِ شما...
‫فقط داره ما رو از «صدای زنده» ‫دورتر و دورتر می‌کنه...
‫کسی «مامالیگا» میل داره؟ ‫(غذای سنتی رومانیایی با آرد ذرت)
‫...و از مخاطبی که داره اجرای زنده رو ‫تو یه سالن کنسرت با تمام وجودش حس می‌کنه.
‫بنابراین، هیچ ضبطی در کار نخواهد بود.
‫استاد، تکنولوژی دیجیتال...
‫نه، با من بازی کلامی نکن! ‫هیچ علاقه‌ای به شنیدنش ندارم.
‫اقتصادِ این تجارت داره تغییر می‌کنه.
‫اقتصاد؟!
‫یه مشت حروم‌زاده‌ی عوضی!
‫این اقتصاد رو شما ساختید!
‫آدمایی مثل شما دارن موسیقی کلاسیک رو می‌کشن!
‫بیت‌های دیجیتال!
‫مردم حتی حس درکِ ‫کنسرت‌های زنده رو هم از دست دادن!
‫قاتلا!
‫خجالت بکشید!
‫شما موسیقی کلاسیک رو کشتید!
‫به خاطر شما و امثال شماست که مرده!
‫موسیقی مرده و مقصرش شمایید!
‫مقصرید!
‫شرم بر شما، با اون ‫میکروفون‌های دیجیتالِ مسخره‌تون!
‫قاتلای عوضی!
‫سرهنگ دموستن چلیبیداکه، ‫به پاس خدمات برجسته‌تون به میهن، شما رو...
‫...شهروند افتخاریِ شهر «یاش» اعلام می‌کنم...
‫...و «صلیب یادبود» رو به شما اعطا می‌کنم.
‫بیاید سر میز!
‫سرجیو، برای بار سوم می‌گم!
‫بیا سر میز!
‫بعد از مراسم کجا رفتی؟
‫غیبتت تو اون ضیافت یه توهین بود...
‫که همه هم متوجهش شدن.
‫تکرار می‌کنم: کجا رفتی؟
‫دنبالم بیا، سرجیو!
‫بچه‌ها،
‫غذاتون رو بخورید.
‫چرا نمی‌تونی به ‫ارزش‌های خونواده احترام بذاری؟
‫جواب بده!
‫جوابمو بده!
‫جواب بده!
‫باید سوژه‌های جالب‌تری واسه فیلم گرفتن پیدا کنی.
‫باید دیروز فیلم می‌گرفتم...
‫با تاناکا؟ نه...
‫این سوژه دیگه خیلی نخ‌نما شده.
‫تو به سوژه‌های جدید و اصیل نیاز داری.
‫سوژه‌های معنادار.
‫از دیدِ من که معنادار به نظر می‌رسید.
‫خودت که می‌دونی، ‫من با این‌جور حقه‌بازی‌ها اصلاً خوب تا نمی‌کنم.
‫مهم نیست چه فیلمایی می‌خوای بسازی میکی، ‫فقط کاری کن که صادقانه باشن.
‫آره، منم همینو می‌خوام.
‫باید ببینی تا الان چی ضبط کردم.
‫- همه‌چیز عالیه. جدی می‌گم. ‫- مطمئنم که همینه.
‫اما همیشه دنبال حقیقت باش. ‫زیبایی فقط یه طعمه‌ست.
‫تو پیداش کردی؟
‫چیو پیدا کنم؟
‫حقیقت رو.
‫گمونم بعضی وقتا،
‫وقتی تو یه کنسرت همه‌چیز با هم جفت‌وجور می‌شه
‫و تمام اجزا با هم یکی می‌شن...
‫این امکان وجود داره، یا تقریباً ممکنه ‫که از مرزِ زیبایی فراتر بریم.
‫در مورد آهنگسازی‌های خودت چطور؟
‫من هنوز در جست‌وجوام...
‫آفرین پسرم!
‫شاگرد اولِ کلاس تو همه‌ی درسا...
‫همون‌طور که انتظار می‌رفت.
‫بیا!
‫تو آلمانی و انگلیسی نمره‌ت عالیه.
‫یه روزی اینا مال تو می‌شه، سرجیو.
‫تو راه منو برای خدمت به میهن ادامه می‌دی،
‫تا مدال افتخار خودت رو به دست بیاری.
‫اما تو امتحان نهایی شدی ۱۹ از ۲۰.
‫این کافی نیست، سرجیو.
‫و این «۱۰ منفی» تو علوم اجتماعی دیگه چیه؟
‫از خارج کتاب امتحان گرفت.
‫فکر نکنم هیچ‌کس کامل گرفته باشه.
‫تو «هیچ‌کس» نیستی.
‫تو یه چلیبیداکه‌ای.
‫و برای اینکه اینو بهت یادآوری کنم، ‫یه چیزی برات دارم.
‫- می‌تونم...؟ ‫- آره.
‫وقتی به دنیا اومدی برات خریدمش.
‫یه روز گرم و آفتابی بود، خوب یادمه.
‫یه روز فراموش‌نشدنی. اولین پسرم.
‫وارث خاندان چلیبیداکه.
‫- خوشت اومد؟ ‫- معلومه، پدر.
‫- خیلی دوستش دارم. ‫- عالیه.
‫یه کراوات برازنده برای ‫نخست‌وزیرِ آینده‌ی رومانی!
‫ممنونم، پدر!
‫مهمان - میزبان | ۰ - ۲
‫سرجیو!
‫جینل!
‫عجب گلی زدی، سرجیو!
‫الان نمی‌تونی این کارو بکنی!
‫کارت برای امروز تموم شد.
‫- چرا؟ جینل! ‫- وقتشه یه کم خنک شیم، خودتو ببین!
‫چشم کاپیتان، اطاعت می‌شه!
‫این یعنی فداکاری برای تیم.
‫- همه‌ی کارا رو جینل کرد. ‫- آره، مثل روباه فرزه.
‫بذار آرنجتو ببینم.
‫- چیزی نیست. ‫- اونشو من تشخیص می‌دم.
‫جالبه.
‫چیش جالبه؟
‫تو پیروز می‌شی.
‫آره. سه گل جلوییم و فقط ده دقیقه مونده.
‫تو برنده می‌شی، سرجیو.
‫یه پادشاه می‌شی.
‫یه پادشاه بدون تاج.
‫شالوم، سرجیو. ‫(شالوم: سلام رایج در زبان عبری و یهودیان)
‫شالوم، گلدا.
‫خب... داستان تو و گلدا چیه؟
‫بامزه‌ست.
‫دیدم داشتید حرف می‌زدید... دستتو گرفت.
‫وقتی دستمو گرفت، داشت راجع به تو حرف می‌زد.
‫قشنگ بود سرجیو! خیلی زیرکانه بود. ‫بی‌خیال، منو رنگ نکن.
‫به جون خودم راست می‌گم، داداش!
‫تلاشت خوب بود!
‫در هر حال، رابطه‌مون به جایی نمی‌رسه.
‫من و گلدا... تفاهم نداریم.
‫یعنی... اصلاً راه نداره، نه؟
‫مطلقاً نه.
‫پدر تو دفترشه.
‫بیا تو!
‫سه تا نخست‌وزیرِ اخیرِ رومانی...
‫...همه‌شون فارغ‌التحصیلِ ‫مؤسسه پلی‌تکنیکِ بخارست بودن.
‫این نامه‌ی پذیرش...
‫...می‌تونه بلیت تو برای رهبریِ این کشور باشه.
‫رومانی باید مدیریت بشه، نه اینکه بهش حکومت کنن.
‫مخالفم، ولی یه روز خودت متوجه می‌شی.
‫حقیقت اینه که مردمِ ما ‫به یه رهبر مقتدر نیاز دارن.
‫اون رهبر من نیستم، پدر.
‫بعد از جنگ جهانی اول، ‫ماه‌ها تو بیمارستان بستری بودم،
‫در حالی که تمام بدنم از گاز سمی تاول زده بود.
‫دعا می‌کردم زودتر سر پا بشم ‫تا بتونم دوباره به وطنم خدمت کنم.
‫جز مادرت به هیچ‌کس نگفتم ‫که چقدر درد می‌کشیدم.
‫اما دلم قرص بود، ‫چون می‌دونستم تو به جایی می‌رسی که من نتونستم.
‫پدر...
‫من به مؤسسه پلی‌تکنیک اطلاع دادم ‫که پاییز اونجا نمی‌رم.
‫در واقع، هیچ‌وقت نمی‌رم.
‫چی گفتی؟ چی‌کار کردی؟
‫من عاشقِ موسیقی‌ام. می‌خوام آهنگساز بشم.
‫اراجیفه! این چه حماقتِ محضیه، سرجیو!
‫موسیقی رو دوست داری، خیلی هم خوب، اما...
‫بحثِ دوست داشتن نیست، بحث سرِ اینه که من کی‌ام.
‫نه! داری خودتو گول می‌زنی، سرجیو.
‫تو نمی‌خوای آهنگساز بشی.
‫به مؤسسه نامه می‌نویسم و می‌گم که اشتباه کردی.
‫- من تصمیمو گرفتم. نمی‌تونم بدونِ... ‫- موسیقی؟!
‫اون کارِ کولی‌هاست.
‫تو باید باعث افتخار این خونواده بشی، سرجیو!
‫اگه یه بار دیگه این ایده‌ی مسخره به گوشم بخوره، ‫بدجوری تنبیه می‌شی.
‫دوره‌ی تنبیه‌های شما دیگه تموم شده، پدر.
‫تا زمانی که زیر این سقف زندگی می‌کنی،
‫همون کاری رو می‌کنی که من می‌گم!
‫اگه می‌خوای این مسیر رو انتخاب کنی، ‫باید قیدِ حمایتِ خونواده رو بزنی.
‫بدونِ من، بدونِ مادرت.
‫باید روی پای خودت وایسی.
‫پس فردا صبح از اینجا می‌رم.
‫یادت نره اون کراوات زرد رو پس بدی!
‫اون یه هدیه از طرف شماست.
‫از اونجایی که زندگیِ کولی‌وار رو انتخاب کردی، ‫دیگه بهش نیازی نداری.
‫آخرش هم تو یه کافه‌ی کثیف، ‫میونِ یه مشت دائم‌الخمر و فاحشه تلف می‌شی.
‫کراوات همین‌جا می‌مونه.
‫برات آرزوی موفقیت می‌کنم!
‫برو یه گلِ دیگه بزن، سرجیو!
‫چشم کاپیتان، اطاعت می‌شه!
‫کارا چطور پیش می‌ره؟
‫به اونجایی که باید نرسیدیم.
‫برات چای بابونه درست کردم.
‫ممنونم، پوفیگ.
‫تکلیف میکی چی می‌شه؟
‫- میکی چشه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫یه فیلم‌ساز که میلیون‌ها دلار پول در نمیاره،
‫اونم وقتی کارش مستندسازیه.
‫برای اون چی به ارث می‌ذاریم؟
‫باارزش‌ترین چیزِ ممکن رو براش می‌ذاریم.
‫یه آموزش درست، ارزش‌ها و اصولِ بنیادین.
‫چیه؟
‫تو مدام داری برای همه‌ی این آدما پول می‌فرستی.
‫تو هند، تبت، همه‌جا...
‫حتی نمی‌دونی این پولا چطوری خرج می‌شن.
‫بازم می‌خوایم بحثِ اینو پیش بکشیم؟
‫هر چقدر و هر جور که می‌خوای پول بده، ‫ولی به فکر اونم باش، بیتسی!
‫حق امتیازِ سی‌دی‌ها می‌تونه بهش زمان بده ‫تا مسیرشو پیدا کنه.
‫نمی‌تونم این کارو بکنم. نمی‌تونم.
‫با این کار انگار دارم کوکائین می‌فروشم.
‫بیتسی!
‫چه فرقی داره؟ جفتشون لذت‌بخشن، ‫جفتشون هم سودآورن.
‫جفتشون هم کُشنده‌ن!
‫مثل همیشه داری اغراق می‌کنی.
‫آره، اغراق می‌کنم.
‫موسیقی ضبط‌شده خیلی مُضرتره.
‫میکی از پسِ خودش برمیاد، پوفیگ.
‫بخارست، رومانی
‫آهای!
‫شرمنده‌م...
‫شرمنده‌م، پولی ندارم.
‫چه بامزه.
‫اسمت چیه؟
‫جدی می‌گم... علاقه‌ای ندارم. شرمنده.
‫واسه کسی که رو نیمکت می‌خوابه خیلی مغروری.
‫سرجیو.
‫- سلام، سرجیو. من اورتانشیا هستم. ‫- خوشبختم.
‫چی تو رو کشونده اینجا؟
‫هیچی. من...
‫فکر کنم راهو گم کردم.
‫شغلی هم داری؟
‫آره، من...
‫من موزیسینم.
‫سازت کجاست؟ خواننده‌ای؟
‫نه، خواننده نیستم.
‫پیانو می‌زنم.
‫و آهنگسازی می‌کنم.
‫چه سبک موسیقی‌ای؟
‫هر سبکی. همه‌چی.
‫جاز؟
‫آره، از جاز خوشم میاد.
‫پس شاید بتونم کمکت کنم.
‫اوه، نه! ممنون، ولی...
‫همه‌چی روبه‌راهه. همه‌چی... ‫همه‌چی تحت کنترله.
‫آره...
‫دقیقاً، همه‌چی تحت کنترله.
‫نظرت چیه بیای تو باری که کار می‌کنم یه تست بدی؟
‫یه پسرِ خوش‌تیپی مثل تو...
‫...نگرانِ من نباش، مادر.
‫جام امنه و حالمم خوبه.
‫بخارست یه شهرِ فوق‌العاده و پر از زندگیه.
‫همین الانشم به عنوان پیانیست ‫تو یه کلوبِ معروف کار پیدا کردم.
‫به علاوه، کلی رابطه‌ی خوب هم پیدا کردم، ‫که بعضیاشون خیلی هم بانفوذن.
‫دارم راحت تو یه محله‌ی آبرومند زندگی می‌کنم.
‫دلم برات تنگ شده، ‫ولی خیالت راحت باشه، هیچ کم و کسری‌ای ندارم.
‫چیزی نمی‌گذره که تمام نت‌های دنیا رو مصرف می‌کنی.
‫یا حداقل، تمام کاغذای چرک‌نویس رو.
‫یکی‌شون رو برام بزن! همونی که بیشتر از همه دوست داری.
‫هیچ‌کدومشون تموم نشدن.
‫دستکشام کجان؟
‫نمی‌دونم چرا حس می‌کنم تا وقتی یکیشون تموم بشه، ‫من پیر و کر شدم؟
‫من چطوری این‌قدر خوش‌شانس بودم؟
‫به خاطر موهات.
‫قطعاً همین‌طوره.
‫و به خاطر چشمات.
‫اولین باری که بهشون خیره شدم، قلبم آب شد.
‫که واسه قلبِ سنگیِ من، اتفاق خیلی بزرگیه.
‫قلب تو سنگی نیست...
‫تو بهترین آدمی هستی که تا حالا دیدم.
‫به کسی نگیا!
‫باید اعتبارمو حفظ کنم.
‫چطوری این کارو می‌کنی؟
‫چیکار؟
‫همین کاری که می‌کنی...
‫همه‌چی رو با یه لبخند پشت سر می‌ذاری.
‫من این‌جوریم؟
‫بعضی وقتا تمام تمرکزمو می‌ذارم...
‫روی جایی که دلم می‌خواد باشم...
‫نه جایی که الان هستم.
‫و دلت می‌خواد کجا باشی؟
‫تو این لحظه...
‫دلم نمی‌خواد هیچ جای دیگه‌ای باشم.
‫یک، دو،
‫سه، چهار، پنج،
‫شش، هفت و هشت. و یک،
‫دو، سه، چهار، پنج،
‫شش، هفت و هشت.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج،
‫شش، هفت و هشت.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج،
‫شش، هفت و هشت.
‫دست‌ها کشیده. دو، سه، چهار.
‫پنج. آماده. شش، هفت و هشت.
‫یوانا پروکوپیه دومیترسکو، داری چیکار می‌کنی؟
‫ببخشید، مادام. پاهام دلشون می‌خواست یه پیروئتِ دیگه بزنن. ‫(پیروئت: نوعی چرخش روی نوک پا در رقص باله)
‫پوزیشن پنجم، لطفاً!
‫حالا، دوشیزه‌ها، دور پیانو جمع بشید!
‫و لبخند بزنید!
‫شنونده‌ی اجرای آهنگساز مشهور، هاینتس تیسن بودید،
‫که سوئیتِ خودش، «سوئیت هملت اُپوس ۳۰» رو رهبری می‌کرد.
‫این هنرمند برلینی، یکی از آوانگاردترین آهنگسازان آلمانی
‫و از چهره‌های برجسته‌ی جنبش نئوکلاسیکه.
‫هاینتس تیسن یکی از شخصیت‌های تراز اولِ موسیقی کلاسیکه.
‫سرخطِ خبرهای امروز...
‫هیتلر، صدراعظم آلمان، امروز بر تعهدش مبنی بر تثبیتِ
‫حاکمیت کشورش در فضای پیچیده‌ی بین‌المللی تأکید کرد.
‫او در سخنرانی‌اش خطاب به رایشستاگ، ‫(رایشستاگ: پارلمان آلمان در دوران جمهوری وایمار و نازی‌ها)
‫بر تعهد دولت آلمان به صلح تأکید کرد،
‫و اصرار داشت که تلاش آلمان برای حاکمیت مستقل،
‫نباید با میل به تجاوز و جنگ‌طلبی اشتباه گرفته بشه.
‫بلکه به گفته‌ی او، هدف از این کار، تضمین آینده‌ی ملت
‫در دنیایی پر از بی‌ثباتی‌های ژئوپلیتیکه.
‫فوراً بیا برلین. پروفسور هاینتس تیسن.
‫دعا می‌کردم این روز برسه...
‫اما دلم می‌خواست «یه روز دیگه» از راه برسه.
‫اورتانشیا، من...
‫حالا هم گمشو بیرون!
‫قبل از اینکه نظرم عوض شه و به تخت ببندمت!
‫- این صندلی پره؟ ‫- نه، بفرمایید.
‫ممنونم.
‫چیزی نمونده بود جا بمونم!
‫- کجا می‌ری، جوون؟ ‫- برلین.
‫- برلین؟ ‫- بله.
‫- شما چطور؟ ‫- منم همین‌طور.
‫استاد زبان انگلیسی‌ام تو دانشگاه فریدریش ویلهلم.
‫- آلبرت اینشتین اونجا درس خونده. ‫- درسته!
‫دکتر اینشتین حالا تو ایالات متحده زندگی می‌کنه.
‫اینو نمی‌دونستم.
‫مردِ جوون،
‫آلمان داره... تغییر می‌کنه.
‫با این روندی که پیش می‌ره، ‫اوضاع برای آدمایی مثل تو آسون نخواهد بود.
‫آدمایی مثل من؟
‫منظورم خارجی‌هاست، اقلیت‌ها.
‫این «پیشوا» داره کم‌کم ‫حقوق و آزادی‌های خیلی از مردم رو محدود می‌کنه.
‫به اصطلاح «مخالفانش» رو.
‫حرفایی هست...
‫که اوضاع قراره خیلی خیلی بدتر از این بشه.
‫برلین، آلمان
‫پروفسور، منم!
‫پروفسور تیسن، منم. چلیبیداکه...
‫چلیبیداکه!
‫چلیبیداکه.
‫بیا تو. زود باش!
‫سونیای عزیزم،
‫دارم از برلین برات می‌نویسم، ‫جایی که پروفسور تیسن منو زیر پر و بال خودش گرفته،
‫یه آهنگساز مشهور، که به نظر می‌رسه بهم باور داره.
‫ما غرقِ یادگیری رپرتوارهای دوره رمانتیک شدیم.
‫واقعاً مسحورکننده‌ست.
‫در ضمن، داریم روی آهنگسازی‌های خودم هم کار می‌کنیم،
‫چیزی که داره منو به کشفیاتِ جدید و غیرقابل‌تصوری می‌رسونه.
‫امروز تونستم گوشت مرغ گیر بیارم.
‫دستات...
‫سرجیو، دستات!
‫چی؟
‫دستات مثل یه پرنده آزادن!
‫رهبری کن!
‫بله؟
‫پارتیتورت رو رهبری کن، سرجیو! من می‌نوازم. ‫(پارتیتور: دفتر نُت کامل که تمام بخش‌های یک ارکستر در آن نوشته شده)
‫باشه...
‫نه! نباید این کارو بکنی!
‫نباید دستاتو این‌قدر باز کنی!
‫این‌جوری جلوی ارکستر ضعیف به نظر می‌رسی.
‫باید همیشه ارکستر رو تحت کنترل داشته باشی.
‫همیشه‌یِ همیشه مسلط باش.
‫وگرنه، زنده‌زنده می‌خورنت.
‫این‌جوری بهتره. خیلی بهتره!
‫آره!
‫تو موسیقی رو خیلی شفاف حس می‌کنی.
‫موسیقی تو وجودت جریان داره. این واقعاً متعالیه!
‫این خیلی عالیه پروفسور، ولی من می‌خوام آهنگساز بشم.
‫سرجیوی عزیزم، تو می‌تونی تمام عمرت آهنگسازی کنی.
‫تو این کار خیلی هم ماهری.
‫اما الان دارم کاملاً واضح می‌بینم:
‫رهبری ارکستر، بلیتِ ورودِ تو به کنسرواتواره.
‫تو خیلی طبیعی، راحت و با ظرافت رهبری می‌کنی.
‫دوباره!
‫امروز، پروفسور چشمام رو به روی غنای هنرِ رهبری ارکستر باز کرد.
‫ازم می‌خواد که تو آزمونِ رهبریِ کنسرواتوار موسیقیِ برلین شرکت کنم.
‫«می‌گه که آینده متعلق به رهبرانِ ارکستره،
‫چون مردم به چهره‌ای نیاز دارن که بتونن اونو با موسیقی گره بزنن.
‫اون معتقده که من استعدادِ خاصی تو این زمینه دارم.
‫تنش تو برلین کاملاً حس می‌شه.
‫قوانینِ جدید، یهودی‌ها رو تقریباً از تمامِ حقوقشون محروم کرده.
‫آلمانی‌ها با بدگمانی به خارجی‌ها نگاه می‌کنن، ‫مخصوصاً اگه پوستشون تیره‌تر باشه.
‫من پیشِ پروفسور تیسن احساس امنیت می‌کنم،
‫جایی که موسیقی تمام روزها و شب‌هام رو پر کرده.
‫همه‌تون رو دوست دارم، سرجیو.»
‫همینه.
‫شما می‌تونید تو لیستی که همین الان روی تابلوی اعلانات نصب کردم،
‫اسامی داوطلبانی رو پیدا کنید که...
‫تو آزمونِ ورودیِ دانشجویانِ جدیدِ کنسرواتوار قبول شدن.
‫علاوه بر این، پذیرشِ...
‫...آقای سرجیو چلیبیداکه،
‫با کسب مقامِ افتخاریِ...
‫...«عالی در رهبری ارکستر» اعلام می‌شه.
‫قبول شدم، پروفسور!
‫من قبول شدم!
‫ببینید!
‫موفق شدی.
‫تبریک می‌گم!
‫داری چیکار می‌کنی؟ شنا می‌کنی؟
‫اینجا که آبی نیست.
‫اگه می‌خوای شنا کنی، آب اونجاست، پایین.
‫بیا با من، لطفاً.
‫ببینید، این موسیقی فقط ‫همین‌جا وجود داره، تو همین فضا.
‫نیازی نیست از بیرون بیاریدش.
‫مرکزِ طبیعیِ خودتون رو پیدا کنید!
‫به صدای زنده واکنش نشون بدید!
‫به صدایی که داره با زندگی می‌تپه.
‫بسیار خب.
‫حالا نفر بعدی کیه؟
‫هایل هیتلر! صبح بخیر! بشینید!
‫آقایون، تو کلاس امروز، درباره‌ی...
‫...درک و ارزیابیِ خودِ شما ‫از کنسرت دیشبِ من بحث می‌کنیم.
‫امیدوارم که لذت برده باشید.
‫چه کسی داوطلب می‌شه ‫نظراتش رو به اشتراک بذاره؟
‫چلیبیداکه!
‫ترجیح می‌دم چیزی نگم.
‫خواهش می‌کنم، بگو.
‫چندتا نقصِ کوچیک به چشمم خورد.
‫راستش، اشتباه.
‫اشتباه؟
‫خب، اول از همه، ‫تمپو بیش از حد سریع بود. ‫(تمپو: سرعت اجرای قطعه موسیقی)
‫خیلی سریع. ‫مخصوصاً تو موومانِ اول. ‫(موومان: بخشِ مستقلی از یک قطعه‌ی بزرگ‌ترِ موسیقی)
‫شما با وجود اینکه موسیقی به لاینِ ویولن دوم رسیده بود،
‫همچنان داشتید به ویولن اول اولویت می‌دادید.
‫به بیانِ دیگه،
‫جمله‌ای رو شروع کردید ‫که دیگه تمومش نکردید.
‫کس دیگه‌ای هم اینجا هست ‫که فکر کنه تمپو خیلی سریع بود؟
‫من اصلاً موافق نیستم. ‫به نظرم تمپو بی‌نقص بود.
‫و تعادلِ بینِ ویولن‌ها هم فوق‌العاده بود.
‫متأسفم که متوجه نشدی.
‫خب، می‌بینی که، این فقط ‫یه دیدگاهِ کاملاً شخصیه.
‫دوست وینیِ ما که اینجاست، ‫ظاهراً از کنسرت لذت برده.
‫آقای چلیبیداکه...
‫اگه استعدادت هم قدِ ‫غرورت باشه،
‫شاید بتونی به جاهای خیلی بالایی برسی.
‫اما تا اون موقع، از کسایی یاد می‌گیری ‫که تجربه دارن،
‫و برای آموزش دادن به تو انتخاب شدن.
‫ممنونم، قربان. همین کارو می‌کنم.
‫عالیه... خب، کجا بودیم؟
‫برلین، آلمان
‫مادر عزیزم، خواهش می‌کنم نگران نباش!
‫اگه برای خدمت تو ارتشِ رومانی احضار بشم،
‫تصمیم خودم رو گرفتم که رد کنم.
‫نمی‌تونم تحمل کنم که رومانی ‫با آلمان متحد شده،
‫اونم با توجه به این‌همه ظلم و بی‌رحمی‌شون.
‫خونه‌ها و کسب‌وکار یهودی‌ها مصادره شده،
‫و ورودشون به بعضی مناطق هم محدوده.
‫نگرانِ وضعیت گلدا هستم،
‫وقتی که پای سربازای آلمانی به رومانی باز بشه.
‫گرچه غذا کمه، اما پروفسور تیسن ‫ذخیره‌ی زغال‌سنگِ زیادی داره،
‫به‌خاطر همین تو زمستون جاش گرمه.
‫وایسا!
‫یه کم دیر نیست واسه بیرون بودن؟
‫دارم می‌رم خونه، جناب افسر.
‫بگردینش!
‫یه رومانیایی...
‫شلوارتو بکش پایین!
‫چی گفتی؟!
‫شلوارتو. یالا!
‫بیارش پایین‌تر!
‫ما که چیزی نمی‌بینیم!
‫شانس آوردی! خیلی کوچیکه.
‫ولش کن! رومانیاییِ کونی!
‫یالا! گمشو از اینجا!
‫شانس آورد که یهودی نیست!
‫یهودی‌ها... رومانیایی‌ها... همه‌شون آشغالن!
‫شاید در هر صورت باید بهش شلیک می‌کردم!
‫ارزششو نداره یه گلوله حرومش کنیم.
‫بی‌ثباتیِ فواصلِ نُت‌ها...
‫...بهش یه حسِ غریب و مرموز می‌ده،
‫یه تنشِ شوم، یه تهدید.
‫می‌فهممت، سرجیو.
‫همه‌مون احساس بی‌پناهی می‌کنیم.
‫اما موسیقی استعدادِ توئه، سلاحِ توئه.
‫نواختنِ آثار اساتید بزرگ.
‫و شاید یه روزی، حتی نواختنِ آثارِ خودت.
‫این‌طوریه که تو دلِ این دیوونگی، ‫یه روزنه امید به وجود میاری.
‫از استعدادت استفاده کن!
‫با تمام دنیا به اشتراکش بذار!
‫با وجود این‌همه تنش، پرنده هنوزم خوابه!
‫دیدی! فقط رپرتوارِ روسی ‫می‌تونه همچین تنوعی داشته باشه. ‫(رپرتوار: مجموعه‌ای از قطعات موسیقی که آماده‌ی اجراست)
‫آتشی پنهان، زیرِ ظریف‌ترین پوشش.
‫«استراوینسکی» دقیقاً مثلِ «داستایوفسکی»ه، ‫فقط به زبون موسیقی.
‫تو کنسرواتوار اصلاً حرفی ازش نزن.
‫هنر روسی الان کاملاً ممنوعه.
‫- جدی می‌گم؟ ‫- متوجهم.
‫همون‌جا بمون!
‫مدارکت رو بده ببینم!
‫پدر!
‫میکی! فکر نمی‌کردم تا سه‌شنبه برگردی.
‫همه‌جا دنبالت گشتم.
‫داشتم به اثرِ جدیدِ مادرت ‫نگاه می‌کردم. خارق‌العاده‌ست!
‫- سفر خوبی داشتی؟ ‫- خیلی خوب بود.
‫از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی خوشم اومد، ‫ولی فکر کنم مدرسه فیلمِ نیویورک بیشتر به دردم بخوره.
‫عاشقِ نیویورک می‌شی. ‫اون‌همه انرژی، اون‌همه فرهنگ!
‫آره. فکر کنم ده تا موزه رفتم.
‫به علاوه، رفتم به یه کنسرت ‫که یه رهبر ارکسترِ جدید و خیلی کاردرست داشت.
‫سی‌دی‌ش رو هم خریدم.
‫فکر کردم شاید بتونی کمکش کنی.
‫خب، اگه می‌خواد آینده‌ی کاری داشته باشه، ‫بهتره از من دور بمونه.
‫- ایرادی نداره چند میزان ازش برات پخش کنم؟ ‫- نه، اصلاً.
‫میکی، این دیگه چه گندیه؟
‫واقعاً فکر کردی صدای خوبی داره؟!
‫این یه فاجعه‌ست!
‫کی داره اینو رهبری می‌کنه؟! ‫این یارو رسماً هیچی نمی‌فهمه!
‫پدر، این خودِ...
‫مونیخ، سال ۱۹۸۲.
‫- اینو از کجا پیدا کردی؟ ‫- تو خیابونِ چهل‌ودوم غیرقانونی می‌فروشن.
‫می‌دونستم دارن این کارو می‌کنن، ‫ولی حالا دیگه همه‌جا پر شده!
‫این دقیقاً همون چیزیه که ‫من می‌گفتم، میکی!
‫این موسیقی رو نمی‌شه ضبط کرد. ‫امکان نداره!
‫این یه آشغالِ محضه!
‫مگه نمی‌شنوی؟!
‫- یه مشت کلاه‌بردارِ لعنتی! ‫- آره، کلاه‌بردارای لعنتی.
‫- اما تو داری بهشون اجازه می‌دی. ‫- من چطور اجازه دادم؟
‫داری بهشون اجازه می‌دی پولتو بالا بکشن.
‫می‌ذاری از زحماتت سوءاستفاده کنن! ‫نمی‌فهمی؟
‫چون من بهره‌برداری از چیزی رو ممنوع کردم ‫که اصلاً از نظر من موسیقی نیست؟!
‫پدر، اینا یه مشت مزخرفاتِ نخبه‌گرایانه‌ست!
‫- میکی! ‫- متأسفم، ولی حقیقته.
‫داری آدما رو خط می‌زنی. ‫داری مخاطب‌های خودت رو از خودت دور می‌کنی!
‫من تمام عمرم رو، شبانه‌روز، ‫صرفِ خلقِ یه موسیقیِ واقعی کردم...
‫- خیلیا نمی‌تونن بیان اجراهای تو رو ببینن! ‫- و این تقصیر منه؟
‫میکی، من حاضر نیستم یه دروغ رو بفروشم!
‫خیلی هم خوب، ادامه بده!
‫داری با آسیاب‌های بادی می‌جنگی! ‫این یه جنگِ از پیش‌باخته‌ست. ‫(اشاره به داستان دون کیشوت و توهمِ مبارزه)
‫شاید. با این حال، جنگیه که ‫ارزشِ جنگیدن داره.
‫پسرم، هیچ‌وقت به ‫چیزی کمتر از کمال راضی نشو.
‫هیچ‌وقت!
‫از دیدنت خوشحال شدم!
‫برلین، آلمان
‫زود باش!
‫بدو!
‫بیا با من!
‫برلین، آلمان
‫ارکستر فیلارمونیک برلین.
‫دنبال یه رهبر جدید می‌گردن.
‫پس تکلیفِ «فورت‌ونگلر» چی می‌شه؟
‫اون نمی‌تونه. ‫اون تحت حکومت هیتلر رهبری کرده.
‫اونا مجبورن از گذشته فاصله بگیرن.
‫به یه خونِ تازه تو رگ‌هاشون نیاز دارن.
‫آمریکایی‌ها دارن یه مسابقه برگزار می‌کنن ‫تا رهبر جدید رو انتخاب کنن.
‫این چه ربطی به من داره؟
‫همه‌چیز، مردِ جوون.
‫کاملاً به تو ربط داره!
‫پروفسور، خودتون خوب می‌دونید ‫که من می‌خوام آهنگساز بشم.
‫من حرفای زیادی برای گفتن تو موسیقی‌ام دارم. ‫مخصوصاً الان. بعد از اون‌همه چیزایی که دیدم...
‫صدای تو شنیده خواهد شد، سرجیو.
‫اما ما باید برات یه تریبون بسازیم،
‫و این فرصت برای رهبریِ ‫بزرگ‌ترین ارکسترِ دنیا...
‫...یه موهبتِ الهیه.
‫من هیچ شانسی ندارم.
‫حتی به زور زبونشون رو حرف می‌زنم.
‫تو به زبونِ «موسیقی» حرف می‌زنی.
‫فردا ساعت ۱۰ صبح.
‫تو سالنِ تیتانیا پالاست.
‫نفر بعدی!
‫فرصتِ فوق‌العاده‌ایه، مگه نه؟
‫آره.
‫به نظر میاد از همه‌ی ‫کشورهای متفقین اینجا داوطلب هست.
‫تو چی آماده کردی؟
‫- برای بخشِ انتخابِ آزاد... ‫- خیلی غنی و پرباره.
‫و خیلی هم وسیع.
‫اونجا رو خیلی تند رفت.
‫حیف شد.
‫نفر بعدی.
‫نفر بعدی!
‫نوبت توئه، رفیق.
‫ممنون.
‫- تو چی آماده کردی؟ ‫- دووژاک. ‫(آنتونین دووژاک: آهنگساز برجسته چک)
‫نفر بعدی!
‫بیا مستقیم بریم سراغِ برنامه‌ی آزاد.
‫- اسم و شغلت رو بگو لطفاً! ‫- سرجیو چلیبیداکه.
‫دانشجوی آهنگسازی و رهبری ارکستر،
‫در کنسرواتوار موسیقیِ برلین.
‫- اهل کجا هستی، آقای چلیباد... ‫- چلیبیداکه.
‫من اهل رومانی‌ام، قربان.
‫ممنونم. چه قطعه‌ای رو انتخاب کردی؟
‫- من چیزی انتخاب نکردم، قربان. ‫- بلندتر!
‫- از اینجا صدات رو نمی‌شنویم. ‫- قطعه‌ی خاصی رو انتخاب نکردم.
‫می‌تونیم بپرسیم چرا؟
‫ترجیح می‌دم چیزی رو رهبری کنم که شما انتخاب می‌کنید. ‫هر قطعه‌ای که مایلید.
‫- چقدر لطف داری... ‫- بله، قربان.
‫فکر کردم تا الان دیگه ‫باید از شنیدنِ دووژاک خسته شده باشید.
‫شما انتخاب کنید لطفاً.
‫من با کلِ رپرتوار آشناییِ کامل دارم.
‫این یه جور شوخیه؟
‫- هر قطعه‌ای؟ ‫- عجب عوضیِ ازخودراضی‌ایه!
‫خیالت راحت،
‫به این عوضیِ پررو ‫درسِ تواضع می‌دیم.
‫نظرت راجع به یکم «استراوینسکی» چیه؟ ‫(ایگور استراوینسکی: آهنگساز بزرگ روس)
‫- بادش رو حسابی خالی می‌کنه. ‫- ایده‌ی بی‌نظیریه!
‫رپرتوار روسی. تو نابغه‌ای، ویکتور!
‫بسیار خب.
‫نظرت چیه «پرنده‌ی آتشین» رو امتحان کنیم؟
‫استراوینسکی!
‫انتخابِ عالی‌ایه، قربان.
‫ارکستر در اختیار شماست، استاد!
‫ممنونم. نیازی بهش ندارم.
‫این یارو واقعاً جدیه؟
‫- صبح بخیر، خانم‌ها و آقایان! ‫- صبح بخیر!
‫خیلی زیاده. خیلی زیاده.
‫خیلی بلنده.
‫خیلی بلند و کوبنده شروع کردید.
‫تو این قطعه، ‫شما باید از دلِ هیچ پدیدار بشید!
‫تنش این‌جوری ساخته می‌شه. ‫از دوردست‌ها، درسته؟
‫بذارید فاصله‌ی نُت‌ها شما رو هدایت کنه.
‫این قطعه درسیه درباره اینکه چطور اجازه ندیم ‫فاصله‌ی پنجم ما رو بی‌ثبات کنه.
‫این...
‫یه جور حسِ تهدیده.
‫لطفاً یه بار دیگه.
‫همون‌جا بمونید.
‫خیلی خوبه.
‫آره، اجازه بدید آروم رخنه کنه.
‫پیانیسیمو، ویولاها! ‫(پیانیسیمو: اصطلاحی برای نواختن بسیار ملایم و نرم)
‫پرنده خوابه، بیدارش نکنید!
‫تهدید داره بزرگ می‌شه. داره می‌خزه و میاد تو.
‫خطرناکه.
‫لطفاً همون چیزی رو که می‌خواد بهش بدید!
‫پرنده رو بیدار نکنید!
‫عالیه.
‫عجب دلقکیه!
‫«پرنده رو بیدار نکنید...» جدی می‌گه؟
‫- یه کلمه‌ی دیگه حرف بزنی، اخراجی! ‫- پرنده داره بیدار می‌شه!
‫- صبح بخیر! ‫- صبح بخیر!
‫ممنونم.
‫رستاخیزِ برلین از زیر خاکستر؛ ‫جوانی رومانیایی با چوبِ رهبری‌اش غوغا به پا کرد
‫«سونیای عزیزم،
‫امیدوارم حالت خوب باشه.
‫باورم نمی‌شه اینجا چه اتفاقی برام افتاده.
‫با اینکه دیگه وقتِ چندانی واسه آهنگسازی ندارم، ‫ولی حداقل دارم موسیقی کار می‌کنم!
‫چندتا گونی قهوه از آمریکایی‌ها خریدم.
‫باید به زودی به دستتون برسه.
‫خواهش می‌کنم بهم خبر بده ‫که مامان و بابا چطورن.
‫با یک دنیا عشق، سرجیو.»
‫«اورتانشیای عزیزم،
‫این هدیه تنها راهیه که می‌تونم باهاش
‫از تمام کارایی که برای اون جوونِ سرگردان رو نیمکت کردی، ‫تشکر کنم.
‫تا دیدارِ دوباره، سرجیو.»
‫- سمفونی شماره هفتِ بروکنر؟ ‫- آره، فیلادلفیا سال ۸۹.
‫کاری که با اون سی‌دیِ کپی ‫با پدرت کردی...
‫بی‌خیال، مامان!
‫تو بهش حقه زدی.
‫تند رفتی، میکی.
‫بدجوری تو ذوقش زدی. ‫و حرفاتم خیلی گزنده بود.
‫شاید این‌جوری بفهمه ‫که کاری از پیش نمی‌بره.
‫اون دنبالِ از پیش بردنِ چیزی نیست! ‫فقط جورِ دیگه‌ای بلد نیست زندگی کنه.
‫تنها کاری که از دست ما برمیاد، ‫اینه که کنارش باشیم.
‫اینجاست که اشتباه می‌کنی، مامان!
‫همچین فایل‌های ضبط‌شده‌ای ‫همه‌جا پرن!
‫این اتفاق داره می‌افته... ‫چه خوشش بیاد چه نیاد.
‫جلوگیری از این کار ‫دقیقاً مثلِ تلاش برای گرفتنِ رعدوبرقه.
‫من گورِ بابای پولم!
‫می‌تونه پولاشو به هر کی دلش می‌خواد ببخشه. ‫فقط به اون کلاه‌بردارا نده.
‫می‌دونی بدترین بخشِ ‫کلِ این ماجرا چیه؟
‫بهم بگو!
‫حتی داغون‌ترینشون، ‫حتی اونایی که مزخرف‌ترین کیفیتِ صدا رو دارن...
‫برای من مثل یه گنج می‌مونن.
‫من که تو بوستون، فیلادلفیا، لندن، نیویورک یا استکهلم نبودم!
‫تو مدتی که مدرسه بودم چندتا اجراشو از دست دادم؟
‫می‌دونم که هیچ‌وقت مثل اجرای زنده نمی‌شه، ولی...
‫برای من، همه‌چیزه!
‫این تنها چیزیه که دارم.
‫و تنها چیزیه که وقتی دیگه بینمون نباشه، برام می‌مونه.
‫اما چون می‌دونم که اون چقدر از این کار متنفره، ‫همیشه حسِ یه خائن رو دارم.
‫لندن، انگلستان
‫نه.
‫نه...
‫هنوزم افتضاحه. مثل همون قبلی‌هاست!
‫- استاد، ما قبلاً هم در این مورد بحث کردیم. ‫- برگردون عقب.
‫گوش کن!
‫می‌شنوی؟
‫سازهای زهی هیچ بُرندگی و ضربی ندارن! ‫به‌جای اینکه تنش رو ببرن بالا، دارن کشش می‌دن.
‫هیچ بافتی، هیچ عمقی، ‫هیچ اثری از حسِ شاعرانه توش نیست.
‫- سرجیو، یعنی داریم خیلی کند می‌زنیم؟ ‫- نه...
‫نه، خواهش می‌کنم! کارِ همه‌تون، ‫واقعاً بی‌نظیره. مسئله اینه که...
‫تمپوی کلی مشکل داره. خیلی کند به نظر می‌رسه.
‫- استاد، این دقیقاً همون‌طوریه که شما رهبریش کردید. ‫- مطمئنم که همینه.
‫ولی این چیزی نیست که من تو سالن شنیدم.
‫کلِ اون غنا و پُریِ صدا از بین رفته، ‫واسه همین تمپوی کلی غلط به نظر میاد.
‫درست نیست، خیلی کنده!
‫ما سرعت رو دست‌کاری نکردیم، ‫وگرنه زیر و بمیِ صدا به هم می‌ریخت.
‫می‌فهمم، ولی این چیزی نیست ‫که من تو سالن شنیدم.
‫هیچ‌وقت مثل اجرای تو سالن نمی‌شه.
‫ببین،
‫ما داریم اینجا دورِ خودمون می‌چرخیم.
‫پیشنهادت چیه؟
‫برشون‌گردونید اینجا!
‫- چی گفتی؟ ‫- برشون گردون! ارکستر رو می‌گم.
‫همین الانشم دو روز بیشتر وقت تلف کردیم.
‫بودجه رو رد کردیم!
‫جداً متأسفم.
‫پروسه تولید تو جریانه،
‫و آلبوم دقیقاً طبق قرارداد منتشر می‌شه.
‫من چه غلطی کردم؟!
‫باورتون بشه یا نه... فوق‌العاده‌ست!
‫زیبایی که هدفِ اصلی نیست!
‫قراره یه ثروتِ حسابی براتون بیاره.
‫و... با تمام احترام استاد،
‫خیلی از مردم متوجه این تفاوت نمی‌شن.
‫دقیقاً.
‫هیچ‌کدوم از شماها هم ‫متوجه هیچ تفاوتی نمی‌شید!
‫البته که همه‌شون دیوانه‌ن، ولی...
‫این یکی از همه‌شون روی هم دیوانه‌تره.
‫شنونده‌ی اجرای پدیده‌ی جوان، ‫سرجیو چلیبیداکه بودید،
‫که ارکستر فیلارمونیک برلین رو تو ‫تئاتر «تیتانیا پالاست» رهبری می‌کرد.
‫براوو، استاد!
‫پایانِ فوق‌العاده‌ای بود، سرجیو!
‫یه گندِ تمام‌عیار بود، پروفسور.
‫- ویولن دوم بازم دیر وارد شد! ‫- چی؟
‫تو موومانِ دوم، کریستوف و هلموت! ‫اصلاً نمی‌تونن پا به پا بیان.
‫- نوازنده‌ی فرنچ‌هورن کاملاً بی‌مصرفه! ‫- آروم باش، سرجیو!
‫بحثِ همون سهمیه‌ی اجباریه. ‫برنامه‌ی بازسازیِ کشوره.
‫این ارکستر می‌تونه تبدیل به یه جواهر بشه.
‫اما اگه انتخاب نوازنده‌ها بازم سیاسی باشه،
‫فیلارمونیک برلین صداش ‫شبیه جشن‌های دهاتی می‌شه!
‫- این حرفت خیلی زشته! ‫- این نظرِ صادقانه‌ی منه.
‫شما منو استخدام کردید تا موسیقی بسازم. ‫منم دارم سعیمو می‌کنم.
‫- از شما ممنونم! ‫- رازِ شما چیه؟
‫چطور می‌تونی این‌همه انرژی ‫و همزمان این‌همه احساس خلق کنی؟
‫من هیچ کاری نکردم. ‫همه‌ش کارِ «دووژاک» بود.
‫من فقط اجازه می‌دم خودش شکل بگیره.
‫- به کسی نگیا! ‫- تا وقتی تو نگی، منم نمی‌گم.
‫چلیبیداکه!
‫آقای شهردار!
‫خیلی زیبا و تکان‌دهنده بود!
‫برلینِ ویران‌شده‌ی ما، ‫تو این روزهای سخت به امید نیاز داره.
‫به هنرمندایی مثل شما.
‫موسیقیِ شما متعلق به مردمه، ‫و البته که باید روی صفحه ضبط بشه.
‫اجازه بدید پروفسور دکتر «پیندل» رو بهتون معرفی کنم،
‫مدیر جدیدِ «دویچه گرامافون».
‫مایه افتخاره که ‫بالاخره باهاتون ملاقات می‌کنم.
‫نبوغِ خالص بود!
‫ای‌کاش ضبطش کرده بودیم.
‫راستش، امشب یه چندتا... اشتباه پیش اومد.
‫دقیقاً قشنگیِ ضبط کردن همینه؛ ‫اینکه می‌تونی هر نقصِ کوچیکی رو پاک کنی.
‫و به کمال برسی.
‫آره، شاید.
‫استاد، بی‌صبرانه منتظرم تا استودیوهای ‫«دویچه گرامافون» رو بهتون نشون بدم.
‫بی‌نظیرن.
‫اصلاً با لندن قابل قیاس نیست.
‫خودم شخصاً تضمین می‌کنم.
‫بی‌صبرانه منتظرم.
‫- باهاتون تماس می‌گیرم. ‫- بله، عصر بخیر!
‫سرجیو!
‫استاد فورت‌ونگلر، می‌شه بعداً صحبت کنیم؟
‫داری آینده‌ت رو خراب می‌کنی، جوون! ‫این ارکستر بهترین ارکسترِ دنیاست.
‫اگه من تونستم رهبریش کنم، تو هم می‌تونی.
‫یاد بگیر کوتاه بیای!
‫وگرنه روزهات اینجا شماره افتاده.
‫سرجیو!
‫می‌خوام تو رو با یه دوستِ عزیز آشنا کنم،
‫مارتین اشتاینکه.
‫- از آشناییت خوشوقتم، سرجیو! ‫- منم همین‌طور.
‫کمک‌های مارتین خیلی حیاتی بود ‫تا بتونم سکوتِ بینِ نت‌ها رو بشنوم.
‫اون زندگی منو تغییر داد. ‫با اینکه حتی بودایی هم نیستم!
‫- می‌فهمم. ‫- پروفسور مثل همیشه داره اغراق می‌کنه.
‫اما این حقیقته که بعضی وقتا، ‫سروصدا خیلی زیاده.
‫و می‌تونه حتی گوش دادنِ ساده رو هم سخت کنه.
‫شما دوتا اشتراکات زیادی دارید.
‫شاید بهتر باشه بازم همدیگه رو ببینیم.
‫آره، باعث خوشحالیه.
‫شب بخیر، آقای اشتاینکه.
‫«جینلِ عزیزم،
‫جواب نامه‌ی قبلیم رو ندادی.
‫اون کت چرمی که بهت قول داده بودم رو سفارش دادم.
‫باید تو چند هفته‌ی آینده به دستت برسه.
‫خیلی گرمه، عاشقش می‌شی!
‫خبرای زیادی از سختی‌هایی که ‫تو وطن باهاش درگیرید می‌شنوم.
‫آزادی خیلی باارزشه.
‫من بازم براتون شکلات، قهوه و پلیور می‌فرستم،
‫چون این فکر که عزیزترین آدمای زندگیم ‫غذا و جای گرم ندارن...
‫...غیرقابل‌تحمله.
‫حتی اگه یه چهارمش هم به دستتون برسه، ‫بازم خوشحالم.
‫دلم برای بوی چمنزارهای آفتابی‌مون ‫و اون سقف‌های کاهگلی تنگ شده.
‫گرم‌ترین سلام‌هام رو به گلدا برسون.
‫مراقب خودتون باشید، سرجیو.»
‫ما یه گروه فوق‌العاده داریم، اما حقیقت اینه که
‫هیئت مدیره با تغییرات مخالفه.
‫سرجیو...
‫تازه، ازم می‌خوان کلِ رپرتوارِ ‫سمفونیک بتهوون رو ضبط کنم.
‫- سرجیو! ‫- بله.
‫دارم می‌پرسم «تو» حالت چطوره.
‫منم دارم سعی می‌کنم همینو بگم!
‫چرا نمی‌تونی رها کنی، سرجیو؟
‫این تلخیِ تو، این غمِ تو،
‫این خشمِ تو...
‫اینا همه‌ش فقط سروصداهای توی ذهنته. ‫هیچ معنایی ندارن.
‫قلبت رو رها کن، سرجیو!
‫وقتی موسیقی می‌سازم دقیقاً همین کارو می‌کنم.
‫و بعد از آکوردِ پایانی چه اتفاقی می‌افته؟
‫چرا هنرمند و انسان ‫باید دو شخصِ متفاوت باشن؟
‫وقتی موسیقی متوقف می‌شه، ‫از گوش دادن دست نکش سرجیو!
‫به سکوت‌ها گوش بده!
‫- حتماً داری شوخی می‌کنی! ‫- من قبلاً این اشتباه رو کردم.
‫افتضاح بود!
‫«دویچه گرامافون» بی‌نظیره.
‫و نمی‌تونی ارکستر لندن رو ‫با فیلارمونیک برلین مقایسه کنی!
‫بحث سرِ ارکستر نیست.
‫وظیفه‌ی من خلق موسیقیه. ‫نه اینکه با ضبط کردن نابودش کنم.
‫چلیبیداکه، وقتی پات رو گذاشتی اینجا ‫یه آدمِ هیچ‌کاره بودی!
‫- من ازت یه ستاره ساختم! ‫- من دارم سعی می‌کنم موسیقی بسازم.
‫منم دارم سعی می‌کنم یه تجارت رو بچرخونم!
‫ما کعبه‌ی آمالِ موسیقی کلاسیکیم،
‫و باید صفحه بفروشیم!
‫منم همین‌طور شنیدم.
‫از گفتنش متنفرم، ولی منم که تصمیم می‌گیرم ‫کی بیاد و کی بره.
‫پس بهتره بری دنبالِ یه ‫عروسک خیمه‌شب‌بازیِ دیگه بگردی!
‫آقای چلیبیداکه...
‫کارت تمومه!
‫تو نابود شدی!
‫این آخرین باری بود که تو برلین رهبری کردی.
‫گلدای عزیزم، کارم با برلین تموم شد.
‫تا جایی که می‌شد سعی کردم مدارا کنم،
‫اما سرِ شرایطِ لازم برای خلق موسیقی ‫کوتاه نمیام.
‫برای ساکت کردنِ سروصداهای توی ذهنم،
‫همین الان دعوتنامه‌ی رهبری تو ‫آمریکای جنوبی رو قبول کردم.
‫هر جا که موسیقی منو ببره به دنبالش می‌رم،
‫به این امید که بتونم اون نوری رو که تو برلین ‫ازم دریغ شد، دوباره روشن کنم.
‫جفتتون رو خیلی دوست دارم، سرجیو.
‫تو این دردسر رو درست کردی، خودتم حلش می‌کنی! ‫فقط یه وظیفه داشتی!
‫منم یه وظیفه دارم، ‫اینکه ۳۰ دقیقه‌ی دیگه رو صحنه باشم.
‫همه‌چی تحت کنترله.
‫- تحت کنترله؟! ‫- آره.
‫آلبرتو، شاید همین‌طوری با این لباسا برم رو صحنه.
‫لباستو دربیار!
‫چی گفتی؟
‫شلوارتو می‌گم.
‫باورش سخته! آخه چطوری دو دست کت‌وشلوار رو گم کردی؟!
‫اونم دوتا!
‫هر دوتا فراک غیبشون زده! ‫(فراک: کتِ رسمی دنباله‌دار)
‫- همه‌چی مرتبه. ‫- همه‌چی مرتبه؟ جدی می‌گی؟!
‫یکی دیگه پیدا می‌کنیم.
‫- زود باش. سایز پات چنده؟ ‫- ۴۶.
‫- هیچی اندازه‌م نیست! ‫- شاید اینا بشن؟
‫همه‌چی حله؟
‫هی، تو!
‫بزن به چاک!
‫می‌خوای بری رو صحنه؟
‫زود باش!
‫بله؟
‫می‌خوای بری رو صحنه؟
‫بندازینش بیرون!
‫سه تا، لطفاً!
‫پس به کی اعتماد کنم؟ به خودم؟
‫یه عمرِ دیگه نیاز دارم تا بتونم اون آهنگسازی بشم که دلم می‌خواد.
‫به شاگردام اعتماد کنم؟ کسایی که دارن زور می‌زنن،
‫اما خیلی کم پیشرفت می‌کنن، ‫اونم اگه اصلاً پیشرفتی تو کار باشه.
‫به میکی اعتماد کنم؟
‫که صادقانه فکر می‌کنم...
‫...اصلاً نمی‌دونه خطرِ واقعی چیه.
‫پس به کی می‌تونم اعتماد کنم؟
‫چرا هیچ‌وقت نباید راجع به ‫کارای فوق‌العاده‌ای که کردی حرف بزنیم؟
‫بیتسی...
‫میکی تو رو فوق‌العاده‌ترین آدمی می‌دونه ‫که تا حالا روی زمین زندگی کرده.
‫منم همین‌طور فکر می‌کنم.
‫کاش می‌تونستی خودت رو ‫از چشم ما ببینی، به جایِ...
‫به جایِ چشمای پدرم؟
‫نه، اصلاً نمی‌خواستم اینو بگم.
‫اما شاید فرقی هم نکنه.
‫من اصلاً شبیه پدرم نیستم.
‫پس این سرسختی و لجبازیِ بی‌حدومرز چی؟
‫پسر به باباش می‌ره دیگه.
‫واقعاً بی‌نظیر بود!
‫نترس، گاز نمی‌گیرم!
‫احتمالاً فراموش‌نشدنی‌ترین کنسرتِ ‫تمام عمرم بود.
‫رسماً از پا دراومدم!
‫من قبلاً کارِ این ارکستر رو شنیده بودم. ‫باهاشون چیکار کردی؟
‫و شما...؟
‫من «لا اسکالا» تو میلان بودم،
‫اجرای «توسکانینی» رو تو آمریکا شنیدم، ‫ولی همچین چیزی...
‫من یوانام.
‫یوانا پروکوپیه دومیترسکو.
‫خوشبختم!
‫از دیدنت خوشحالم...
‫دوباره!
‫می‌خوای بگی یادت نمیاد؟
‫اعتراف می‌کنم که خیلی تغییر کردم.
‫تو کمتر تغییر کردی.
‫یادت میاد تو بخارست پیانو می‌زدی،
‫تو کلاس باله‌ی دخترکوچولوها؟
‫نه!
‫- چرا، من همون دخترِ دست‌وپاچلفتی‌ام. ‫- نه!
‫وقتی شنیدم که دقیقاً همین‌جا، تو بوینس آیرس رهبری می‌کنی...
‫اونم قطعه‌ی دبوسی! ‫(کلود دبوسی: آهنگساز برجسته فرانسوی)
‫می‌دونی که آهنگسازِ موردعلاقه‌مه؟
‫اجرای تو، بدون هیچ اغراقی،
‫متعلق به یه دنیای دیگه بود!
‫می‌دونم! تو خیلی بااستعدادی. ‫و چقدرم متواضع!
‫ما... راستش امشب ما اصلاً دبوسی اجرا نکردیم.
‫معلومه که نه! ‫شما موسیقیِ فرشته‌ها رو نواختید.
‫تنها چیزی که مهمه اینه که ‫فوق‌العاده بودی.
‫دلت می‌خواد با هم شام بخوریم؟
‫امشب؟
‫متأسفانه نمی‌تونم. شوهرم منتظرمه.
‫- مثلاً آخر هفته. ‫- شرمنده‌م.
‫فردا می‌رم.
‫تو این شرایط، شوهرم ‫باید یه کم بیشتر صبر کنه، مگه نه؟
‫یه حسی بهم می‌گفت که اون صلح‌نامه‌ی مسکو ‫فقط یه بهانه بود.
‫و تو همین‌طوری ول کردی رفتی؟
‫نه، به خواهرم، سوزانا، خبر دادم.
‫ولی اونم مثل همیشه دعوام کرد.
‫پدر و مادرت چی؟
‫پدرم تو رومانی بیزینسِ مهمی داشت.
‫- عمراً از اونجا می‌رفت. ‫- خب چی شد؟
‫شوروی‌ها همه‌چی رو بالا کشیدن.
‫اونم با رژیم درافتاد، واسه همین ‫برای شش ماه فرستادنش اردوگاهِ کار اجباری.
‫الان تو یه آپارتمانِ خیلی کوچیک ‫تو بخارست زندگی می‌کنه.
‫با گربه‌هاش.
‫واقعاً متأسفم.
‫هر وقت به دارو نیاز داشته باشه براش می‌فرستم.
‫مادرم بعضی وقتا برام نامه می‌نویسه.
‫ولی باید حواسش باشه چی می‌نویسه.
‫تمام نامه‌ها ‫توسط پلیسِ «سِکوریتاته» بازرسی می‌شه. ‫(سِکوریتاته: سازمان اطلاعات و پلیس مخفی رومانی)
‫اگه یه کلمه‌ی اشتباه بنویسی، کله‌سحر میان بهت سر می‌زنن ‫و یه کتکِ مفصل مهمونت می‌کنن.
‫واقعاً این‌قدر اوضاع خرابه؟
‫منم خونواده‌م رو همون‌جا جا گذاشتم.
‫ما هم بعضی وقتا به هم نامه می‌دیم.
‫گمونم خواهرم، سونیا، برای اینکه نگرانم نکنه، ‫خیلی از جزئیات رو برام تعریف نمی‌کنه.
‫می‌تونم یه چیزی بهت نشون بدم؟
‫هنوز تموم نشده.
‫چقدر پرنوره!
‫چقدر قدرت داره! چقدر...
‫امیدبخشه!
‫با این حال، چقدر دست‌نیافتنیه!
‫چند روزِ دیگه، روشو کلاً رنگ می‌زنن.
‫با این وجود، من فرستادمش تو دلِ کائنات.
‫حتی اگه تأثیرش خیلی ناچیز باشه.
‫و تو دیدیش.
‫می‌تونم پیشت بشینم، پدر؟
‫سرجیوی عزیزم، بابت غذا و لباس‌های گرم ‫یک دنیا ازت ممنونم.
‫با این حال، پلیسِ مخفی ‫به ما مشکوک شده که داریم احتکار و دلالی می‌کنیم،
‫و دو تا مأمور، چند شبِ پیاپی جلوی خونه‌مون ‫کشیک می‌دادن.
‫مادر خیلی نگرانه، ‫ولی خبرای خوبت بهمون دلگرمی می‌ده.
‫می‌دونم که دلواپس مایی، ‫ولی خواهش می‌کنم سعی نکن برگردی.
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌ذارن از اینجا بری.
‫چه روز قشنگیه!
‫باید بریم پارک، پدر.
‫هوا بخوریم!
‫تنها چیزی که نمی‌تونن مصادره‌ش کنن همینه.
‫بیا بریم، پدر!
‫اون حروم‌زاده‌ها همه‌چیزمو گرفتن.
‫حتی خونواده‌مو.
‫اونا فراریش ندادن.
‫تو این کارو کردی.
‫دارم برای سرجیو نامه می‌نویسم.
‫می‌خوای چیزی بهش بگی؟
‫پدرت برات آرزوی سلامتی می‌کنه.
‫تورین، ایتالیا
‫صبح بخیر، مهمانِ عالی‌مقام.
‫صبح بخیر، خانم‌ها و آقایان.
‫به نمایندگی از تمام همکارانم در مطبوعات، ‫ورودتون به ایتالیا رو خیرمقدم می‌گم، استاد!
‫باعث خوشحالیه که دوباره شما رو تو اروپا می‌بینیم.
‫- دلمون براتون تنگ شده بود! ‫- ممنونم.
‫منم دلم براتون تنگ شده بود.
‫چرا ایتالیا رو انتخاب کردید، استاد؟ ‫چرا ارکسترِ RAI؟
‫اسپاگتی، شرابِ کیانتی، فوتبال!
‫ولی چرا RAI؟
‫اونا شرایطِ لازم برای خلقِ موسیقی رو ‫برام فراهم کردن.
‫- منظورتون همون ده جلسه تمرین واسه هر برنامه‌ست؟ ‫- بله.
‫ما سازنده‌ایم، یه کلیسای جامع ‫دو روزه ساخته نمی‌شه.
‫استاد،
‫تکنولوژیِ ضبط تو این چند سالِ اخیر ‫یه جهشِ عظیم داشته.
‫- ممکنه نظرتون رو درباره... ‫- نه!
‫شما نمی‌تونید موسیقی رو تو یه پنکیک فشرده کنید.
‫اما کنسرت‌های شما تو اینجا ‫قراره ضبط بشن.
‫پخشِ زنده می‌شن... ‫اون یه بحثِ کاملاً جداست!
‫یه لحظه‌ی منحصربه‌فرد تو بسترِ زمان. ‫که برای همیشه هم ناپدید می‌شه.
‫گذراست.
‫نه، نسخه‌ی ضبط‌شده یه چیزِ تک‌بُعدیه.
‫بارها و بارها گوش دادن به ‫یه فایلِ ضبط‌شده از یه کنسرت،
‫دقیقاً مثلِ هم‌خوابگی ‫با عکسِ «مرلین مونرو» می‌مونه!
‫«کارایان»، با ارکستر فیلارمونیک برلینش، ‫در صدرِ جدول فروش قرار داره.
‫اون تو تمام دنیا مشهوره.
‫کوکاکولا هم همین‌طوره.
‫چرا این‌قدر نسبت به رهبرهای دیگه ‫تند و نیش‌دار حرف می‌زنید؟
‫فقط دارم صادقانه می‌گم.
‫خیلی از اونا اصلاً در حدِ انتظار نیستن. ‫در واقع خیلی هم ضعیفن.
‫- ممکنه چندتا اسم برامون نام ببرید؟ ‫- نه.
‫فردا فقط می‌رید راجع به همین تیتر می‌زنید.
‫ولی باورتون بشه یا نه، خودم رو هم ‫با همون استانداردها قضاوت می‌کنم.
‫- اما خودتون رو بالاتر از بقیه می‌بینید. ‫- نه، اصلاً.
‫من نمی‌تونم به «همین‌قدر کافیه» راضی بشم.
‫نه!
‫این خیلی... هنوزم خیلی ماشینیه.
‫یه جوری ساز می‌زنید انگار اصلاً اینجا نیستید.
‫ببینید... فکر می‌کنید می‌دونید ‫ترومپت‌ها قراره چطوری بنوازن. ولی نمی‌دونید.
‫منم نمی‌دونم. ‫قانونِ «پدیدارشناسی» همینه.
‫اون می‌نوازه، من گوش می‌دم ‫و به شیوه‌ی نواختنش واکنش نشون می‌دم.
‫شما هم همین‌طور.
‫هر بار، یه شروعِ تازه‌ست.
‫یادتون میاد آخرین بار چطور ‫این قطعه رو نواختید؟
‫اون خاطره رو پاک کنید.
‫فقط یه بار می‌تونید روی برفِ ‫دست‌نخورده قدم بذارید.
‫همون برفِ دست‌نخورده باشید!
‫دوباره، لطفاً.
‫فکر کردی می‌ذارم بدونِ من ‫بری دلِ کلِ ایتالیا رو ببری؟
‫می‌تونم یه سؤالی ازت بپرسم؟
‫وای خدای من!
‫هیچ‌وقت شوهری در کار نبوده، ‫مگه نه؟
‫چرا، بوده...
‫معلومه که بوده!
‫ترکش کردم.
‫بهش گفتم که با جذاب‌ترین مردِ ‫روی کره‌ی زمین آشنا شدم.
‫چرا فکر می‌کنی اون مرد تویی؟
‫اوراقِ طلاق الان روی میزِ کارشه.
‫دستِ خودم که نیست، عاشق شدم دیگه!
‫واقعاً؟
‫صددرصد!
‫می‌تونم بپرسم اون مردِ خوش‌شانس کیه؟
‫این‌طوری باید رازها رو فاش کنم.
‫مطمئنی؟
‫فکر کنم آره.
‫چقدر مطمئنی؟
‫کاملاً مطمئنم.
‫کاملاً مطمئنی؟
‫ونیز، ایتالیا
‫اُم مانی پادمه هوم. ‫(مانترای معروف بودایی برای آرامش و تزکیه)
‫«جینلِ عزیزم،
‫اون نوری که به گلدا گفتم ‫دنبالش می‌گردم،
‫ظاهراً یه مکان نبوده، بلکه یه شخص بوده.
‫اسمش یواناست.
‫من تو تمام عمرم این‌حجم از انرژیِ مثبت رو ‫تو یه انسان ندیده بودم.
‫اون کاملاً خودِ واقعیشه، بدونِ هیچ پشیمونی‌ای،
‫و جوری بهم الهام می‌بخشه که ‫فکر می‌کردم فقط موسیقی می‌تونه.
‫بزرگ‌ترین آرزوم اینه که ‫یه روزی همه‌تون بتونید ببینیدش.
‫فکر کنم پدر هم ازش خوشش میومد.
‫همه‌تون رو دوست دارم، سرجیو.»
‫می‌بینم که داری سخت تلاش می‌کنی. ‫ولی به نظرم داری راهِ خودت رو سد می‌کنی.
‫چطور می‌تونیم به «انریکه» کمک کنیم ‫تا دیگه گیج نشه؟
‫کسی می‌دونه؟ از کجا شروع کنیم؟
‫همیشه از کجا شروع می‌کنیم؟
‫از رها کردنِ تمام پیش‌داوری‌ها ‫و انتظاراتی که از این قطعه داریم،
‫و با گوش ندادن به چیزی که اینجا تو ذهنمونه، ‫بلکه به چیزی که دقیقاً همین الان اینجاست.
‫فقط اون موقع‌ست که می‌تونید ‫با حضورِ کامل، شروع به ساختن موسیقی کنید.
‫- موافقید؟ ‫- بله.
‫حالا که حرف از حضور و لحظه‌ی «حال» شد،
‫وقتشه ازتون بابت حضورتون تشکر کنم.
‫من برای چند هفته‌ی آینده ‫عازمِ تورِ ژاپن هستم،
‫ولی وقتی برگشتم می‌بینمتون.
‫ببخشید، سؤالی داشتید؟
‫نه، رفیق. هیچ سؤالی ندارم.
‫هیچ مأموری از پلیسِ مخفیِ رومانی ‫«رفیق»ِ من نیست.
‫- شما آدم خیلی دقیقی هستید. ‫- تو خیلی تابلوئی.
‫فقط می‌خواستم بتِ جدیدِ کشور رو ‫از نزدیک و شخصاً ببینم.
‫- شما حسابی برای خودتون اسم‌ورسم دست‌وپا کردید. ‫- من فقط یه موزیسینم.
‫خواهش می‌کنم، تواضع اصلاً بهتون نمیاد.
‫کلِ بخارست داره راجع به شما حرف می‌زنه.
‫در واقع، کلِ کشور داره حرفتونو می‌زنه!
‫- دلتون برای کشورتون تنگ نشده؟ ‫- کشورِ من؟ اونجا کشورِ من نیست.
‫کشورِ من همون روزی مُرد ‫که شماها ما رو تبدیل به جیره‌خوارِ مسکو کردید.
‫- خیلیا می‌گن ما آزادتون کردیم. ‫- خیلیا...
‫آقای چلیبیداکه،
‫مایلید تو وطن خودتون رهبری کنید؟
‫ما از صمیم قلب دلمون می‌خواد ‫بازگشتتون به کشور رو خوش‌آمد بگیم.
‫هر چی باشه، موفقیتِ شما ‫مثل یه داستانِ پریان می‌مونه.
‫می‌دونیم که شما خواسته‌های سخت‌گیرانه‌ای دارید.
‫می‌تونیم هر چندتا جلسه تمرینی که بخواید رو ‫براتون هماهنگ کنیم،
‫و البته که ‫کنسرت رو هم ضبط نمی‌کنیم.
‫خب؟
‫آخه چطور می‌تونی حتی به همچین چیزی فکر کنی؟!
‫این یه دیوونگیه!
‫اونجا کشورِ ماست.
‫شاید کشورِ تو باشه، ولی دیگه کشورِ من نیست.
‫ما هنوزم رومانیایی هستیم.
‫- اونا دیگه هرگز نمی‌ذارن از اونجا بری. ‫- من پاسپورتِ پناهندگی دارم، پوفیگ.
‫دقیقاً!
‫تو هیچ تابعیتی نداری. ‫کی قراره برای بیرون آوردنت از اونجا بجنگه؟
‫این حرفات مسخره‌ست، بیتسی!
‫ما یه بچه داریم!
‫- بچه‌ای که اصلاً رگ‌وریشه‌ش رو نمی‌شناسه! ‫- من که از این بابت خوشحالم!
‫وقتی فیلارمونیک نیویورک ‫برات چکِ سفیدامضا می‌فرسته،
‫چطور می‌تونی به رهبری کردن ‫تو اون جهنمِ کمونیستی فکر کنی؟
‫پس من می‌تونم تو هر کجای این دنیا موسیقی بسازم، ‫جز کشورِ خودم...
‫کشورِ تو جاییه که ‫زن و بچه‌ت اونجا هستن!
‫کیوتو، ژاپن
‫وقتِ گوش دادن فرا رسیده، سرجیو.
‫همه‌چی خوبه. همه‌چی روبه‌راهه.
‫گفتگوی عمیقی بود، سرجیو.
‫عیدِ پاک مبارک!
‫بابا جون!
‫میکی!
‫عیدت مبارک! دلم برات تنگ شده بود.
‫ببین...
‫بفرما!
‫این برای توئه.
‫- عید پاک مبارک، بیتسی! ‫- عید تو هم مبارک، پوفیگ!
‫بیتسی، این...
‫می‌تونم کمکت کنم؟
‫لطفاً.
‫برای تمام آرامش و خوشبختی‌ای که لایقشی!
‫باید برگردم.
‫قلب من اونجاست. ‫باید برای خونواده‌م رهبری کنم.
‫اگه تو بری... منم میام.
‫بخارست، رومانی
‫میهای نیکولسکو هستم، وزیر فرهنگ.
‫به خونه خوش اومدید، استاد!
‫قربان، تو مدت اقامتتون ‫با دبیرکل هم ملاقات می‌کنید؟
‫اجازه بدید استاد استراحت کنن.
‫فرصت‌های دیگه‌ای هم پیش میاد. ممنونم.
‫به خونه خوش اومدید!
‫ممنونم! از صمیم قلب ازتون ممنونم!
‫هی، کاپیتان!
‫نه، بذارید رد بشن!
‫سونیا کجاست؟
‫تو راهه، داره از «یاش» میاد. به‌زودی می‌رسه.
‫پدر رو هم با خودش میاره؟
‫مطمئن نیستم.
‫نمیاد؟
‫اشکالی نداره.
‫استاد سرجیو چلیبیداکه ‫ارکستر فیلارمونیک جرج انسکو
‫بخش اول: راپسودی رومانیایی ‫اثرِ جرج انسکو
‫بخش دوم: باغچه‌ی جیبی ‫اثرِ سرجیو چلیبیداکه
‫بله؟
‫سونیا!
‫سرجیو!
‫- برگشتی خونه. ‫- برگشتم خونه.
‫برگشتم خونه.
‫خدای من!
‫بالاخره رسیدی.
‫بیا اینجا!
‫تو فرودگاه دنبالت گشتم. کجا بودی؟
‫خونه...
‫خدای من، یه نگاه به خودت بنداز!
‫سرجیو...
‫پدر فوت کرد.
‫کی؟
‫سه روز پیش.
‫دیروز خاکش کردیم.
‫درد نکشید.
‫اون...
‫اینو برای تو گذاشت.
‫مدالش...
‫سرجیو،
‫همه‌مون خیلی بهت افتخار می‌کنیم.
‫ممنونم، سونیای من.
‫نمی‌خواستم این‌جوری باخبر بشی.
‫من اومدم اینجا تا برای شما اجرا کنم.
‫برادرِ بزرگِ من...
‫از اون مورچه‌های کوچیکش بگیر، ‫تا اون باغچه‌ی جیبیِ قشنگش.
‫باغچه‌ی جیبیِ ما.
‫رستاخیزِ برلین از زیر خاکستر؛ ‫جوانی رومانیایی با چوبِ رهبری‌اش غوغا به پا کرد
‫استخدامِ خونِ تازه از بلوک شرق ‫برای ارکستر فیلارمونیک!
‫«ایدا هندل» در شهر مقدس، ‫مسحورِ پادشاه چلیبیداکه
‫چلیبیداکه با امتناع از ضبط موسیقی، ‫گورِ خودش را می‌کَند
‫تبعیدِ چلیبیداکه در آمریکای جنوبی
‫رنسانسِ ایتالیایی برای چلیبیداکه
‫سرجیو چلیبیداکه، پسرِ من
‫یه سؤال دارم.
‫چطور موسیقی رو زنده نگه داریم؟
‫جوری حرف می‌زنی که انگار موسیقی ‫بیرون از وجود توئه.
‫- این‌طور نیست. ‫- نه، این‌طور نیست.
‫استاد، داریم بهش نزدیک می‌شیم؟
‫دارید نزدیک می‌شید...
‫چقدر دیگه راه مونده؟
‫...به خودِ واقعیتون.
‫این ممکنه یه ابدیت طول بکشه.
‫عجول نباش، پاتریک!
‫من فقط...
‫گوش کن!
‫اما...
‫موسیقی خودِ تویی.
‫حالا اگه ایرادی نداره،
‫باید به یه درختِ بیدِ مجنون برسم ‫که متأسفانه داره خشک می‌شه.
‫از همه‌تون ممنونم.
‫هفته‌ی آینده می‌بینمتون.
‫منم الان میام پیشتون.
‫این باید آب داده بشه.
‫پدر، نگران نباش!
‫- می‌دونم باید چیکار کنم. ‫- می‌دونم.
‫می‌دونی از کجا می‌دونم؟
‫از کجا؟
‫چون می‌دونم وقتی وقتش برسه، ‫هر کاری رو که حس می‌کنی درسته انجام می‌دی،
‫دقیقاً همون‌طوری که من همیشه ‫کاری رو کردم که قلبم می‌گفت.
‫می‌دونی که برام کاملاً روشنه.
‫دیدگاهت رو می‌فهمم و می‌خوام بهت احترام بذارم.
‫همین که روی پای خودت وایسادی یعنی بهم احترام می‌ذاری.
‫نمی‌خوام چیزی رو بهم ثابت کنی.
‫اگه تصمیم بگیرم مسیر و مبارزه‌ی تو رو ادامه بدم چی؟
‫خب پس همون کارو بکن! ‫ولی این تصمیمِ خودته.
‫من تمام عمرم رو...
‫...بر اساس انتظاراتِ بقیه زندگی کردم.
‫تو مجبور نیستی این کارو بکنی.
‫پس قضیه‌ی رسیدن به «کمال» چی می‌شه؟
‫حتی اون باغِ بودایی هم ‫کاملاً بی‌نقص نیست، میکی.
‫وجود نقص لازمه تا بهمون یادآوری کنه ‫که کمال می‌تونه چطوری باشه.
‫تو برای رسیدن به کمال تلاش می‌کنی، ‫اما اون کمالِ مخصوصِ خودت خواهد بود.
‫کاری رو بکن که قلبت می‌گه!
‫می‌دونی که من همیشه دوستت خواهم داشت، پسرم.
‫تا همیشه.
‫سلام!
‫اون درختِ آلو رو ببین ‫که چطور داره زیرِ آفتاب می‌سوزه!
‫من بهش آب می‌دم.
‫بریم؟
‫بریم.
‫حالا که تا اینجا اومدیم...
‫می‌خوام این بالا یه چیزی بهت نشون بدم ‫که فکر کنم بتونیم یه کاریش بکنیم.
‫و می‌خوام بدونم تو هم موافقی یا نه.
‫آره، حتماً.
‫استاد به مدت پنج دهه، موسیقی را ‫برای مردم به ارمغان آورد،
‫ارکسترهای بزرگی را رهبری کرد
‫و ارکسترهای ناشناخته را ‫به سوی شکوه و عظمت هدایت کرد.
‫در سال ۱۹۹۲، رئیس‌جمهور آلمان ‫از چلیبیداکه دعوت کرد
‫تا در برلین رهبری کند،
‫تا اتحاد دوباره‌ی آلمان ‫و پایانِ کمونیسم را جشن بگیرند.
‫سرجیو چلیبیداکه در ۱۴ اوت ۱۹۹۶، ‫در سن ۸۴ سالگی درگذشت.
‫یک سال بعد، میکی فایل‌های ضبط‌شده از ‫کنسرت‌های پدرش را منتشر کرد
‫و درآمد آن به بنیادهای موسیقی اختصاص یافت.
‫روی هر آلبوم درج شده است
‫که این اثر صوتی تنها یادگاری از ‫یک لحظه‌ی خاص است،
‫اما «موسیقی» نیست.
تــرجــمـــه از نیــمـا Kamikaze
FilmYar