‫[زمان حال]
« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]
‫دور بعدی در ازای ۱۰ میلیون دلار.
‫نه. خواهش می‌کنم دیگه نه.
‫خواهش می‌کنم تمومش کن.
‫باید درست صحبت کنی، جاش.
‫فهمیدن حرفات واقعا سخته.
‫بیا صحنه‌ی بحث رو رد کنیم،‌ باشه؟
‫ببینیم اعضای خانواده‌ات ‫چه حرفی برای گفتن دارن.
‫خب،‌ شما تا الان قوانین رو یاد گرفتین.
‫شما یه چشم دیگه از دست میدین...
‫یا اینکه خودتون و شخصی که ‫دوستش دارین رو نجات میدین...
‫و عضو خانواده‌ی دوستتون رو می‌کشین.
‫اما اگه هر دوی شما آبی رو انتخاب کنین، ‫هر دو اعضای خانواده‌ی هر دوی شما می‌میرن.
‫چیزی می‌خواین بگین؟
‫عیب نداره، جاش. تو قرمز رو انتخاب کن...
‫و بیا با هم از اینجا بریم.
‫وقت تموم شد. چقدر حوصله‌سربر.
‫دین، عوضی.
‫من همخون تو هستم. آبی رو فشار بده.
‫منو نگاه نکن.
‫خودتو نجات دادی، مردی که مثل منه.
‫آقایون،‌ وقتشه که تصمیم بگیرین.
‫انتخاب خودتون رو انجام بدین. ‫سه، دو، یک.
‫نه.
‫نه!
‫وای، خدا. نه.
‫نه، عوضی!
‫ای عوضی.
‫نه ساعت تو هواپیما بودیم...
‫که تو بتونی بیشتر گوشیت رو نگاه کنی.
‫می‌تونستی توی انگلیس بمونی.
‫فکر کردم گفتی اینجا کار نمی‌کنی.
‫نمی‌کنم.
‫پس به کی پیام میدی؟
‫کیت، بس کن.
‫من فقط می‌خوام یه جای خوب پیدا کنم..
‫که توش غذا بخوریم.
‫تو مثل مادرتی.
‫اون از قبل برنامه‌ریزی می‌کرد...
‫هر وقت من شما پسرا ‫رو به سفر تفریحی می‌بردم.
‫اون برنامه‌های سفری که ‫اون چاپ می‌کرد رو یادته؟
‫این هتل خیلی از فرودگاه...
‫فاصله داره؟
‫حس می‌کنم کل عمرمو توی این اتوبوس گذروندم.
‫خیلی خب، داداش.
‫من یه سفر تفریحی برنده شدم، ‫و تو هنوز غر میزنی.
‫می‌تونی از اتوبوس پیاده شی.
‫می‌دونی که مامانم همیشه می‌گفت...
‫این بازی‌ها زندگیت رو خراب می‌کنن.
‫خب؟
‫ما داریم بخاطر این بازی ‫به یه ویلای ۵ ستاره میریم...
‫پس مادرت می‌تونه بره گم شه.
‫وای خدای من.
‫تو خیلی بدی.
‫«برای برنده‌ی مسابقه‌ی ما:
‫ما دوست داریم تو...
‫و یکی از اعضای گروه همراهت ‫که خودت انتخاب کنی رو دعوت کنیم...
‫تا فردا ساعت ۱۲ به یه جلسه‌ی ویژه بیاین.
‫امیدواریم بتونین بیاین.
‫با احترام، از طرف همه‌ی کارکنان دورو گیمز.
‫از اقامتتون لذت ببرین.» ‫خیلی خب.
‫چقدر طول می‌کشه که بیاد؟
‫پول؟ طولی نمی‌کشه.
‫شاید دو سه ماه.
‫اما تو اون یکی سرمایه‌گذار رو...
‫- جور کردی، آره؟ ‫- آره.
‫ما فقط باید کارهای اداریش رو انجام بدیم...
‫و بعد اونا پول رو آزاد می‌کنن.
‫اه.
‫قبل اینکه فراموش کنم، ما ‫باید منوی اسپا رو نگاه کنیم.
‫اونا گفتن که خیلی سرشون شلوغ میشه...
‫برای همین باید یه چیزی رو رزرو کنیم.
‫باشه. خوبه.
‫چند وقته اون زن دیگه گرفته؟
‫من نمی‌دونستم.
‫تو اون زن رو می‌شناختی؟
‫آره. یکی دو بار دیده بودمش.
‫کیت اونو می‌شناخت؟
‫نمی‌دونم.
‫اما اون عذرخواهی کرد و دیگه قضیه تموم شده.
‫نمی‌دونم چرا ما در موردش حرف میزنیم.
‫بیشتر برای این عذرخواهی کرد که لو رفته.
‫اونا چند وقته ازدواج کردن؟
‫اون و کیت رو میگی؟ خیلی وقته.
‫شاید نه یا ۱۰ سال.
‫وای.
‫این ثابت می‌کنه که تو نمی‌تونی ‫هیچ وقت یکی رو کامل بشناسی.
‫کیت می‌خواست بچه‌دار بشه؟
‫من نمی‌دونم.
‫مامانم همیشه می‌گفت...
‫«اگه می‌خوای شوهرت ولت نکنه...
‫بهش بگو که تو می‌خوای ‫بچه‌های اونو بزرگ کنی.»
‫واقعا؟ خب...
‫نه.
‫چیه؟
‫اینا رو نیاز نداری؟
‫- من فقط... ‫- چی؟
‫من می‌خوام یه چیزی رو حس کنم.
‫به من بگو که چکار می‌تونم بکنم.
‫من دیگه به هیچ کدوم از حرفات اعتماد ندارم.
‫حقم بود...
‫منو ببین.
‫خواهش می‌کنم.
‫من دیگه هیچ وقت بهت دروغ نمیگم.
‫ما شنیدیم که شماها دیروز دعوا می‌کردین.
‫وای. شرمنده بابت این.
‫فکر کنم داریم مشکلاتی رو پشت سر میذاریم.
‫اونا همه‌شون مثل همن.
‫خب، جز جود.
‫اوه، بله.
‫جود قطعا منحصر به فرده.
‫شماها چند وقته با هم ازدواج کردین؟
‫اه...
‫فکر کنم ۴ ماه شده.
‫ببینش.
‫شگفت‌انگیزه.
‫آره. خیلی قشنگه.
‫می‌دونی بهترین بخشش چیه؟
‫همه‌ی اینا رایگانه.
‫رفیق. من خیلی از هدر خوشم میاد.
‫می‌دونم هر بار اینو ‫میگم،‌ اما اون خیلی باحاله.
‫و دوستی ما...
‫پسر.
‫حرف نداره.
‫ببین، من خوشحالم برات.
‫جدی میگم.
‫ممنون.
‫ببین، در مورد خودت و کیت...
‫اگه بخوای حرف بزنی من اینجام.
‫فقط همین.
‫ممنون، رفیق.
‫اما من دیدگاهی که داره رو درک می‌کنم.
‫تو کار زشتی کردی.
‫قطعا دارم تاوانش رو هم میدم.
‫راستی بابات کجاست؟
‫احتمالا توی یه سایه داره کتاب می‌خونه...
‫با شناختی که ازش دارم.
‫گوش کن، من فرصت نکردم که درست حسابی ‫ازت تشکر کنم.
‫منظورم برای اینه که اونو دعوت کردی.
‫از وقتی مامان مرد، شرایط براش سخت بوده.
‫آره، می‌فهمم.
‫قابلی نداشت. من خوشحال ‫شدم که این کارو کردم.
‫اونا مثل خانوادم‌ هستن.
‫چه قدر خله.
‫غافلگیر شدم که اونو دعوت کردی.
‫خب، من بهش بدهکار بودم.
‫اون پارسال به من پول قرض داد...
‫و من هنوز دارم صبر می‌کنم...
‫که کارم بگیره.
‫فکر می‌کردم سرمایه‌گذار داری.
‫آره.
‫این ربطی به شرکت نداره.
‫این قضیه‌اش جداست.
‫تو که دوباره شرط بندی نمی‌کنی؟
‫نه.
‫چقدر بهش بدهکاری؟
‫نه هزار دلار.
‫ببین. یه لطفی به من بکن.
‫چیزی در این مورد به هدر نگو.
‫ما به اون مقطع نرسیدیم که راحت بتونم...
‫مسائل مالیم رو بهش بگم.
‫باشه.
‫می‌دونم که همه فکر می‌کنن من بخاطر ‫پول باهاش ازدواج کردم.
‫این حقیقت نداره.
‫برادرش توی هواپیما اینو به من گفت.
‫وای.
‫خب، هنری...
‫یه عوضیه؟
‫آره.
‫برام مهم نیست.
‫من تا حالا نسبت به کسی این حس رو نداشتم.
‫و می‌دونم اون بی‌نقص نیست، اما...
‫فکر می‌کنم می‌تونه بی‌نقص باشه.
‫مثل خونه‌ای که می‌تونه نوسازی بشه.
‫خب، فکر کنم این نقل قول درسته.
‫برای هر کسی یه شخص مناسبی هست.
‫ببین. شرمنده که نمی‌تونم کمک کنم.
‫اگه کیت تصمیم بگیره که منو طلاق بده، ‫من...
‫رفیق، اون طلاقت نمیده.
‫- این‌طور فکر می‌کنی؟ ‫- آره.
‫شما از زمان دانشگاه با هم هستین.
‫اون عاشقته.
‫فقط باید بهش وقت بدی که آروم شه.
‫به من اعتماد کن.
‫خیلی خب. عجله کن. ‫ما باید به یه جلسه بریم.
‫جلسه؟
‫شرکتی که ازش این سفر ‫تفریحی رو برنده شدم...
‫توی اتاقم یه یادداشت گذاشته و نوشته ‫که به یه جلسه‌ی مخفی بیام.
‫تو با من میای.
‫اونا چی می‌خوان؟
‫احتمالا بخاطر باحال بودنم به من جایزه میدن.
‫این چیزیه که فکر می‌کنم.
‫بیا.
‫پس بیا اون جایزه‌ی باحال بودنت رو بگیریم.
‫آره.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫لطفا بشینین.
‫بشین.
‫جود.
‫خب، تو از نزدیک خوش‌تیپ‌تری.
‫و شما؟
‫من اندی هستم.
‫ببخشید، این رفیقمه.
‫اندی، از ملاقات با تو خوشوقتم.
‫بفرمایین. اینا برای شما هستن.
‫ممنون.
‫ممنون که امروز به ما ملحق شدین.
‫این حرفا چیه. شما پولش رو دادین.
‫خب، تو اینو به دست آوردی.
‫ببخشید. شما؟
‫عذر می‌خوام.
‫من مسئول برنامه‌ای هستم که ‫جود بازی می‌کرده.
‫و من دوست دارم بگم که ما...
‫از عملکردت تحت تاثیر قرار گرفتیم، جود.
‫برای همین ما ازت خواستیم امروز بیای اینجا.
‫ما دوست داریم بهت فرصت رفتن به یه مرحله‌ی ‫بالاتر رو بدیم...
‫توی یه بازی اختصاصی که اینجا به صورت ‫حضوری انجام میشه...
‫برای حامیان رده‌ی بالای ما.
‫ولی این بار برای بازی ‫به یه همکار نیاز داری.
‫صبر کن ببینم.
‫بعد از برنده شدن سفر تفریحی ‫یه مرحله‌ی بالاتر هم هست؟
‫تو می‌تونی ۲۰ میلیون دلار به خونه ببری.
‫ببخشید. تو گفتی ۲۰...
‫میلیون.
‫عجب.
‫اون داره با ما شوخی می‌کنه.
‫تو داری با ما شوخی می‌کنی، درسته؟
‫خب، ما یه شرکت بازی‌سازی هستیم.
‫این کاریه که ما می‌کنیم. ‫ما با آدما شوخی می‌کنیم.
‫ما باید چکار کنیم؟
‫عملا همون بازی‌های توی برنامه هست.
‫ولی این‌ بار برای حامیان ما زنده پخش میشه.
‫و هر دوی ما بازی می‌کنیم؟
‫هر دوی شما بازی می‌کنین.
‫آره، اما نکته‌ی منفیش چیه؟
‫مرد باهوشی هستی.
‫بله، همیشه یه نکته‌ی منفی هست، مگه نه؟
‫زندگی هم همین‌طوره.
‫ما می‌خوایم مطمئن شیم که ‫وقتی بازی رو شروع کردین...
‫اونو به پایان برسونین.
‫برای همین می‌خوایم که سر میز بمونین.
‫منظورت چیه؟ یعنی به میز بسته میشیم؟
‫یه جورایی.
‫این مسئله‌ی مهمی نیست.
‫سرمایه‌گذارای ما پول زیادی دادن...
‫که این اتفاق بیفته...
‫برای همین نمی‌تونیم یه بازی رو شروع کنیم...
‫مگر اینکه مطمئن باشیم به پایان می‌رسه.
‫نه، نه، نه. ولش کن.
‫نه، نه. صبر کن.
‫صبر کن. ببخشید.
‫ما علاقه داریم توی بازی شرکت کنیم.
‫آره.
‫فقط باید جزئیات رو بدونیم.
‫یهویی مدیر برنامه‌هام شدی؟
‫رفیق، آروم باش. چیزی نیست.
‫این چطوره؟
‫ما دور اول رو نسبتا ‫بدون ریسک برگزار می‌کنیم.
‫بعدش اگه نخواستین ادامه بدین...
‫می‌تونین میز رو ترک کنین و برید.
‫کی ما بازی می‌کنیم؟
‫فردا.
‫بعضی از کارکنان من ساعت ۹ میان دنبالتون.
‫کیت می‌خواد فردا بریم کوهنوردی.
‫رفیق. پای ۲۰ میلیون دلار وسطه.
‫براش یه کوه بخر که هر وقت خواست ‫بتونه بره کوهنوردی.
‫بیخیال.
‫اندی.
‫این بدون ریسکه.
‫باشه.
‫آره؟
‫- آره. ‫- ایول. دمت گرم.
‫عالیه. تهیه‌کننده‌های من خیلی خوشحال میشن.
‫ممنون.
‫کیت منو می‌کشه.
‫نه، اون این کارو نمی‌کنه، رفیق.
‫چون تو قراره میلیونر بشی.
‫یه میلیونر!
‫آره،‌ آره، آره.
‫اون خیلی خوشگل بود.
‫راستی، من نوشیدنی تو رو هم می‌خورم.
‫تو از کجا اومدی؟
‫نه.
‫نمی‌خوای نوشیدنی بخوری؟
‫مطمئنم.
‫آروم باش.
‫تو چطور...
‫عجیبه.
‫فکر کنم قرار نبود اونو بخورم.
‫صبح بخیر، آقایون.
‫صبح بخیر.
‫خوشحالم که می‌بینم هیچ کدومتون...
‫در طی شب نظرتون عوض نشد.
‫عمرا.
‫تو چی؟
‫اگه اون راضی باشه، منم راضیم.
‫مثل یه دوست واقعی حرف میزنی.
‫سر این حرفت بمون.
‫لطفا بذارین من صحنه رو به شما نشون بدم.
‫می‌تونی پول رو نشونمون بدی.
‫اینم از این.
‫بفرمایین.
‫بشینین.
‫خیلی خب.
‫خب، از من خواسته شده ناظر یک بازی باشم...
‫که ما بهش میگیم «ما یا اونا»
‫این نوعی از مسئله‌ی «دوراهی زندانی» هست.
‫یه پارادوکس توی تحلیل تصمیم‌گیری...
‫که در اون از دو شخص خواسته میشه ‫تصمیمی بگیرن...
‫به نفع خودشون...
‫برای رسیدن به یه نتیجه‌ی بهینه.
‫شما در نهایت فرصت پیدا می‌کنین...
‫که پول زیادی رو بین خودتون تقسیم کنین.
‫اما تا اون موقع، اندی. ‫ما دیروز بهت قول دادیم...
‫که فرصت داری یه دور بازی کنی...
‫و اگه بعدش نخواستی ادامه بدی،
‫می‌تونی بری.
‫این دور اول رایگان ارزشش ۱۰ هزار دلار هست.
‫فقط برای اینکه اومدی ۱۰ هزار دلار می‌گیری.
‫قوانین بازی خیلی ساده هست.
‫در جلوی خودتون ۲ تا دکمه دارین،
‫یکی قرمزه و یکی آبی.
‫اگه هر دوی شما دکمه‌ی قرمز رو انتخاب کنین،
‫شما مشترکا ۱۰ هزار دلار پول می‌گیرین.
‫اگه یکی از شما قرمز رو انتخاب کنه و دیگری ‫آبی رو انتخاب کنه...
‫بازیکن آبی پول کامل رو می‌گیره...
‫و بازیکن قرمز همین مبلغ رو...
‫به شرکت بدهکار میشه.
‫اگه هر دوی شما آبی رو انتخاب کنین، ‫هر دوی شما چیزی نمی‌گیرین...
‫و هر دوی شما ۱۰ هزار دلار بدهکار میشین.
‫یه زمان مشخصی به شما داده میشه...
‫که قبل از تصمیم‌گیری در این مورد ‫بین خودتون حرف بزنین.
‫هر دوی شما متوجه شدین؟
‫من یه سوال دارم.
‫بله؟
‫چرا؟
‫خب، فکر کنم مشخصه که...
‫اگه ما توافق نکنیم اونا پول در میارن.
‫این مثل کافه هست.
‫ما در برابر اونا.
‫آره. اما این برای کیه؟
‫برای کسایی که تماشا می‌کنن.
‫اونایی که تماشا می‌کنن.
‫این جواب درستی نبود، مگه نه؟
‫ببین، من دوست دارم به همه‌ی سوالاتتون ‫جواب بدم،‌
‫اما اینجا زمانمون کمه.
‫پس اگه مشکلی نداشته باشین، بیاین شروع کنیم.
‫ام...
‫خب، مشخصه که ما هر دو قرمز رو فشار میدیم.
‫درسته. بحثی توش نیست.
‫ساده‌ست.
‫بهت گفتم، رفیق.
‫توی این بازی‌ها استراتژی مهمه.
‫ما بازی می‌کنیم و پول بهمون می‌رسه.
‫حدس می‌زنم فکر می‌کنن که ‫وقتی جایزه بیشتر بشه...
‫ما طماع میشیم و سعی می‌کنیم ‫همدیگه رو بفروشیم؟
‫دقیقا. که ما چنین کاری نمی‌کنیم.
‫خوبه.
‫و حالا ما صبر می‌کنیم.
‫آره. ما مجبوریم صبر کنیم؟
‫نمیشه الان دکمه رو فشار بدیم؟
‫متاسفانه نه.
‫یه فرایندی توی پدیدار شدن چیزها هست...
‫پس ما باید صبور باشیم.
‫این آسونترین ۱۰ هزار دلاری هست ‫که من در آوردم.
‫۵ هزار دلار.
‫آره، رفیق. آروم باش.
‫چیه؟
‫من الان یادم اومد که تو به هنری ۹ هزار دلار ‫بدهکار بودی.
‫خب؟
‫این دلیل خوبی برای تو ‫هست که آبی رو فشار بدی.
‫من به این فکر می‌کردم.
‫گمشو، اندی. این چه فکریه.
‫چیه؟
‫رفیق، جدا همچین فکری داری؟
‫آره، من جدا همین فکر رو دارم.
‫من نمی‌تونم ۱۰ هزار دلار بدهکار بشم...
‫بخاطر یه بازی احمقانه.
‫ما چند وقته همو می‌شناسیم؟
‫دقیقا. من می‌دونم تو چطوری هستی.
‫همین‌جوری میگم.
‫چی داری میگی؟
‫فراموشش کن.
‫نه، زود باش بگو.
‫بس کن.
‫- ازم بپرس، رفیق. ‫- نه.
‫ازم بپرس.
‫تو قراره دکمه‌ی آبی رو فشار بدی یا نه؟
‫گمشو، عوضی. من چنین کاری باهات نمی‌کنم.
‫حتی بخاطر اینکه چنین چیزی رو گفتی ‫عوضی هستی.
‫و راستش سابقه‌ی تو...
‫در این چیزا خرابه.
‫چه چیزایی؟
‫خیلی خب، دیگه قضیه داره مسخره میشه.
‫بیخیال. هر دوی ما قرمز رو فشار میدیم.
‫مشکلی نیست.
‫داری به قضیه‌ی ازدواجم اشاره می‌کنی؟
‫قضیه‌ی کوچیکی نبود،‌ داداش، مگه نه؟
‫یه جوری میگی انگار تا حالا ‫خودت اشتباه نکردی.
‫نکردم.
‫دروغ میگه.
‫من قضاوت نمی‌کنم، همین‌جوری دارم میگم.
‫واقعا؟
‫پس شاید منو اونقدری که ‫فکر می‌کنی خوب نمی‌شناسی.
‫نمی‌شناسم؟
‫خیلی خب، بیا عوضی‌بازی در نیاریم.
‫تو قرمز رو فشار میدی. ‫منم قرمز رو فشار میدم.
‫مشکلی نیست.
‫شرمنده، رفیق.
‫نباید اون قضیه رو پیش می‌کشیدم.
‫چیز مهمی نبود. ولی کارم خوب نبود.
‫بهتره قرمز رو فشار بدی.
‫من قرمز رو فشار میدم.
‫دیگه چقدر باید صبر کنیم؟
‫خیلی طولی نمی‌کشه.
‫ببین، ببخشید.
‫خوبه، چون من تنها دوستتم.
‫اون تنها دوست من نیست.
‫من واقعا تنها دوستشم.
‫حتی مادرش منو به اون ترجیح میده.
‫ترجیح می‌داد.
‫آره، شرمنده.
‫مشکلی نیست، رفیق.
‫خیلی خب.
‫کافیه.
‫آقایون، تصمیم خودتون رو بگیرین.
‫در سه ثانیه...
‫دو ثانیه...
‫یک ثانیه...
‫هر دو قرمز رو انتخاب کردین.
‫تبریک میگم، آقایون.
‫پنج هزار دلار به حساب شما ریخته شد.
‫لطفا بررسی کنین.
‫آره، من پول گرفتم.
‫آره، منم همین‌طور.
‫بهت گفتم، رفیق!
‫آره!
‫این پایان دور رایگان ما بود.
‫خب، اگه می‌خواین به بازی ادامه بدین،
‫باید دست چپتون رو بذارین روی میز...
‫و باید تا پایان بازی اینجا بمونین.
‫صبر کن.
‫فکر می‌کردم در این مورد شوخی می‌کنی.
‫آره.
‫حتی برای منم چنین چیزی خطریه.
‫بیشتر ترسناکه.
‫پسر، ما ۵ هزار دلار گرفتیم.
‫بیا بریم بیرون.
‫خیلی خب. ببین.
‫اگه یه چیزی رو امضا کنیم...
‫که کسی به میز بسته نشه...
‫و ما قول بدیم که نریم چی.
‫تصمیمش با من نیست.
‫کاریش نمیشه کرد. ‫من باید به تهیه‌کننده‌هام جواب پس بدم.
‫هر دوی ما پول برنده شدیم.
‫بیا برگردیم یه نوشیدنی بخوریم و جشن بگیریم.
‫جایزه‌ی دور بعد چقدره؟
‫صد هزار دلار.
‫اندی. بیخیال،‌ رفیق. ‫ما می‌تونیم انجامش بدیم.
‫می‌تونیم؟
‫آره. ما همین کار الان رو می‌کنیم.
‫آسونه.
‫دورهای دستگرمی همیشه آسونن.
‫نه، رفیق. فکر می‌کنم بازی همین‌جوری میمونه.
‫فقط پول بیشتر میشه.
‫ببین، من با پولی که دارم راضیم.
‫ممنون، اما من نیستم.
‫ببین‌، من باهات رک حرف میزنم، خب؟
‫اگه تو بازی نکنی، من پولی نمی‌گیرم.
‫پس قطعا به نفع منه که...
‫سعی کنم تو رو قانع کنم که بمونی.
‫چطوره این کارو بکنیم؟
‫ما بهتون فضا میدیم.
‫می‌تونین اونجا برین و به طور خصوصی ‫در موردش حرف بزنین.
‫بذارین اینو ازتون بپرسم:
‫فکر می‌کنین چند بار توی زندگی پیش میاد...
‫که فرصت رو پیدا کنین که ‫۲۰ میلیون دلار برنده شین؟
‫و هزینه‌اش برای ما چیه؟
‫همه یه قیمتی دارن، اندی. ‫قیمت تو چه‌قدره؟
‫بیا بریم با هم حرف بزنیم.
‫اون گفت می‌تونیم بریم حرف بزنیم. ‫بیا بریم حرف بزنیم.
‫بفرمایید.
‫ما تنهاتون میذاریم.
‫اگه برنده بشیم.
‫ما برنده میشیم.
‫پسر، هر چیزی ممکنه اشتباه پیش بره.
‫ما توی همون دور دستگرمی با هم ‫بحثمون شد.
‫پسر، این بحث نبود.
‫این گفتگوی برادرانه بود.
‫خب، من نمی‌خوام دستم رو...
‫ببندن.
‫اگه ببندن دفعه اولت نیست
‫دیدی؟ تو این قضیه رو جدی نمی‌گیری.
‫اندی.
‫به این فکر کن که زندگی‌هامون چطوری میشه...
‫اگه چنین پولی رو داشته باشیم.
‫اگه همه چیز اشتباه پیش بره...
‫و تو چنین مبلغی رو بدهکار بشی چی؟
‫اونا اینجا دنبال چنین چیزی هستن.
‫مثل یه کافه هست. یادته؟
‫اونا همیشه برنده میشن.
‫اگه ما ببازیم اعلام ورشکستگی می‌کنیم...
‫و باهاش کنار میایم.
‫اونا نمی‌تونن چیزی که نداریم رو بگیرن.
‫رفیق. به کیت و بابات فکر کن.
‫اگه مادرت بود چه کار می‌کرد؟
‫این حرفو نزن.
‫ما همین کارو می‌کنیم.
‫چرا حس می‌کنم قراره از این پشیمون بشم؟
‫آره!
‫تو قراره مرد خیلی پولداری بشی.
‫فقط مسخره بازی در نیار، جود.
‫- در نمیارم. ‫- جدی میگم.
‫به جون خودم.
‫از کی تا حالا جونت برات مهم شده؟
‫من خیلی هیجان دارم.
‫تو خیلی بچه‌ای.
‫ما هستیم.
‫عالیه. هر دوی شما ‫می‌خواین این کارو انجام بدین؟
‫آره.
‫اندی؟
‫آره، چرا که نه.
‫عالیه، پس ما...
‫ازتون می‌خوایم که گوشی ‫و ساعتتون رو تحویل بدین.
‫برای کم کردن حواس‌پرتیه.
‫روش خط نندازی.
‫لطفا این کارو بکنین.
‫این خیلی سفت گرفته.
‫تو هم خیلی خودتو سفت می‌گیری همیشه.
‫جود، جدی گفتم.
‫بهتره این قضیه رو جدی بگیری.
‫باشه، رفیق. توی عمرم ‫هیچ وقت این‌‌قدر جدی نبودم.
‫خیلی خب، بیاین شروع کنیم، باشه؟
‫در شروع هر دور...
‫من جایزه‌ی بازی رو توضیح میدم.
‫توی این دور، ما برای گرفتن ‫۱۰۰ هزار دلار بازی می‌کنیم.
‫درست مثل قبل...
‫اگه هر دوی شما دکمه‌ی ‫قرمز رو فشار بدین،
‫پول بین شما تقسیم میشه.
‫- اما... ‫- دیدی؟
‫همیشه یه «اما» هست.
‫توی این دور یه انگشت هم از دست میدین.
‫ببخشید، چی گفتی؟
‫فکر می‌کنم اون گفت ما یه انگشتمون ‫رو از دست میدیم.
‫اگه یکی از شما آبی رو فشار بده،‌ ‫و دیگری قرمز رو فشار بده.
‫بازیکن آبی ۱۰۰ هزار دلار رو کامل می‌گیره...
‫و دستش سالم می‌مونه.
‫بازیکن قرمز ۱۰۰ هزار دلار بدهکار میشه...
‫و یه انگشت هم از دست میده.
‫داری با ما شوخی می‌کنی؟
‫پسر، اون با ما شوخی می‌کنه.
‫فکر نمی‌کنم شوخی کنه.
‫اگه هر دوی شما آبی رو فشار بدین...
‫هر دوی شما ۱۰۰ هزار دلار بدهکار میشین...
‫و کل دستتون رو هم...
‫از مچ به پایین از دست میدین.
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫این فقط یه آزمایش ساده برای همکاریه.
‫فقط همین.
‫به هر دوی شما زمان معینی داده میشه...
‫که قبل از گرفتن تصمیم نهایی ‫بین خودتون در این مورد صحبت کنین.
‫پس از این زمان به طور بهینه استفاده کنین.
‫برای کسانی که تماشا می‌کنن.
‫زمان شما شروع شد.
‫من می‌خوام از این بازی بیام بیرون. ‫شنیدین چی گفتم؟
‫نه، رفیق.
‫من حق و حقوقی دارم.
‫اندی، تو قوانین رو می‌دونستی...
‫و باز انتخاب کردی که توی بازی شرکت کنی.
‫تو موافقت کردی که تا بازی تموم نشده ‫این میز رو ترک نکنی.
‫پس لطفا... بازی کنین.
‫خیلی خب، رفیق.
‫فکر کنم بدونم اینجا چه خبره.
‫دارن از ما فیلم می‌گیرن، این یه ‫برنامه‌ی تلویزیونی واقع‌نما هست، درسته؟
‫این مثل یه دوربین مخفیه.
‫خوبه. بامزه‌ست.
‫من می‌فهمم.
‫به نظرت اون باهات شوخی داره؟
‫اندی، این قضیه رو جدی نگیر.
‫بهش فکر کن.
‫کیه که بیا و انگشت آدما رو قطع کنه؟
‫ما وسط ناکجاآباد توی یه جزیره هستیم.
‫اونا می‌تونن هر چی رو که می‌خوان قطع کنن.
‫کی قراره جلوشون رو بگیره؟
‫اونا هنوز قوانینی دارن.
‫فکر نمی‌کنم براشون مهم باشه.
‫- اندی. ‫- هیچ کسی نمی‌دونه ما اینجا هستیم.
‫پسر، آروم باش.
‫به من نگو که آروم باشم.
‫تو ما رو وارد این قضیه کردی.
‫الان نقشه‌ات چیه؟
‫آقایون. زمان داره تموم میشه.
‫باید در مورد این حرف ‫بزنین که می‌خواین چکار کنین.
‫قرمز یا آبی.
‫تو واقعا دیوونه‌ای.
‫من فقط به مردم چیزی که میخوان رو میدم.
‫اندی، بیا بازی رو انجام بدیم، باشه؟
‫این یه شوخیه. باید شوخی باشه.
‫اگه امتناع کنم چی؟ اگه چیزی رو فشار ندم؟
‫بعدش باید بلافاصله تو رو فسخ کنیم.
‫این یعنی چی؟
‫کی از کلمه‌ای مثل فسخ استفاده می‌کنه؟
‫چیزی نیست. آروم باش.
‫الان اصلا آروم نیستم، جود.
‫باورم نمیشه با چنین چیزی موافقت کردم.
‫ما الان می‌تونستیم توی ساحل ‫نوشیدنی بخوریم.
‫اما نه.
‫فکر نکنم اینجا بتونین به ما نوشیدنی بدین؟
‫میشه فقط برای یه ثانیه ‫این قضیه رو جدی بگیری؟
‫که چی بشه؟ مثل تو عصبی بشم؟
‫آره. دقیقا همین.
‫رفیق، تو این قضیه رو خیلی جدی گرفتی.
‫شاید اگه یکمی از من یاد می‌گرفتی...
‫الان اینقدر بدهی نداشتی.
‫واقعا؟
‫خب، شاید اگه تو از من یاد می‌گرفتی...
‫نمی‌رفتی با کارآموز اداره ازدواج کنی...
‫و زندگیت رو به فنا بدی.
‫اگه تو نبودی زندگیم مشکلی نداشت.
‫اون زمانی که...
‫تو دهن گشادت رو جلوی کیت باز کردی تموم شد.
‫از کجا به این رسیدی؟
‫تو بذر تردید رو توی دلش کاشتی.
‫«بذر تردید؟» باشه، شکسپیر.
‫نه، مچ تو رو گرفت. من چیزی رو نکاشتم.
‫تقصیر من نیست که زنت ‫یه روانی بدبینه...
‫که به کسی اعتماد نداره.
‫۳۰ ثانیه، آقایون.
‫بس کن.
‫مهم نیست.
‫ببین، جود. من فکر نمی‌کنم ‫این شوخی باشه.
‫اندی.
‫من بهت قول میدم کیت هر دقیقه ‫ممکنه از اونجا بیاد بیرون.
‫این قضیه جای نگرانی نداره.
‫خب، اگه شوخیه، قرمز رو فشار بده.
‫نمی‌دونم.
‫از کجا بدونم تو قرمز رو فشار میدی.
‫لعنت بهت! قرمز رو فشار بده. ‫جدی میگم.
‫وقت تموم شد.
‫آقایون، تصمیمتون رو بگیرین.
‫در سه ثانیه...
‫دو ثانیه...
‫یک ثانیه...
‫جالبه.
‫اندی قرمز رو انتخاب کرد ‫و جود آبی رو انتخاب کرد.
‫خیلی خب. اندی، این مسخره‌ست.
‫باید در این مورد به من اعتماد کنی، باشه؟
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫تو دیوونه شدی؟
‫لعنتی! لعنتی!
‫وای خدا! وای خدا!
‫تبریک میگم، جود.
‫صد هزار دلار...
‫به حسابت واریز شد.
‫تو چه مرگته؟
‫اندی، تو حالا به شرکت...
‫همین مقدار پول رو بدهکاری.
‫وای خدا.
‫اندی. رفیق، ما برات یخ میاریم.
‫ما برات یخ میاریم.
‫ما سردش می‌کنیم و می‌تونی ‫اونو بخیه بزنی.
‫درست میشه.
‫اینو بخیه بزن، عوضی!
‫جایزه‌ی دور بعد ۵۰۰ هزار دلاره.
‫لعنت بهت.
‫اوه.
‫تو هم همین‌طور.
‫من متاسفم. نمی‌دونستم این اتفاق میفته.
‫پونصد هزار دلار؟
‫بیا بازی کنیم.
‫آفرین.
‫تو چه مرگته؟
‫من فقط دارم کارمو می‌کنم.
آوامــووی
‫قانون‌ها همونن.
‫اگه هر دوی شما قرمز رو فشار بدین،
‫شما ۵۰۰ هزار دلار به طور مشترک می‌گیرین.
‫اما یه انگشت رو هم از دست میدین.
‫اگه یکی از شما آبی رو فشار بده و اون یکی ‫قرمز رو فشار بده،
‫بازیکن آبی کل پول رو می‌گیره...
‫و دستش سالم می‌مونه.
‫بازیکن قرمز همون مقدار بدهکار میشه...
‫و یه انگشت هم از دست میده.
‫صحبتتو تمومش کن.
‫اگه هر دو بازیکن آبی رو فشار بدن،
‫هر دوی شما ۵۰۰ هزار دلار بدهکار میشین...
‫و کل دستتون...
‫از مچ به پایین رو از دست میدین.
‫لطفا بین خودتون در این مورد صحبت کنین.
‫برای کسانی که تماشا می‌کنن.
‫اصلا با کی دارین حرف میزنین؟
‫تو قبلا منو توی وضعیت‌های داغونی ‫کشونده بودی.
‫اما این بار واقعا شاهکار کردی، جود.
‫خیلی خب،‌ باید یه چیزی باشه...
‫که ما بتونیم انجامش بدیم ‫و از این وضع بیایم بیرون.
‫ما می‌تونیم یه کاری بکنیم، باید به ما بگی.
‫جود، تنها راه خروج از ‫این بازی اینه که تمومش کنید.
‫قوانین رو می‌دونی.
‫اما کی قوانین رو درست کرده؟
‫ما نمی‌دونیم چرا این اتفاق داره میفته.
‫چرا این برات خنده‌دار شده؟
‫حداقل شاید برای یه بارم که شده درس بگیری.
‫چه درسی، اندی؟ چی؟
‫که من باید بیشتر مثل تو باشم؟ آره؟
‫چون از دید من...
‫زندگی تو خیلی جالب نیست، رفیق.
‫و این تقصیر کیه؟
‫دقیقا.
‫رفیق، ببخشید. خب؟
‫اما من و تو باید با هم کار کنیم...
‫اگه قرار باشه از این وضع بیایم بیرون.
‫حالا می‌خواد با هم کار کنیم.
‫من نمی‌دونستم قراره این کارو ‫با انگشتت بکنن.
‫دقیقا همینو گفتن،
‫کلمه به کلمه.
‫اندی، اگه می‌دونستم واقعیه...
‫آبی رو فشار نمی‌دادم.
‫قضیه همینه.
‫تو می‌ترسی که من آبی رو فشار بدم.
‫رفیق، هیچ کدوم از ما نمی‌تونیم ‫آبی رو فشار بدیم.
‫من می‌تونم هر دکمه‌ای رو ‫که بخوام فشار بدم.
‫اندی، من بهت قول میدم که ‫قرمز رو فشار میدم.
‫قول تو هیچ ارزشی برای من نداره.
‫اصلا باید پیشنهاد بدی که این بار ‫فدا شی.
‫در هر صورت یه انگشت رو از دست میدی.
‫فدا شم؟ رفیق...
‫تو گفتی ما برادریم، درسته؟
‫- آره، اما... ‫- اما چی؟
‫من برای تو یه انگشت از دست دادم.
‫تو برای من یه انگشت از دست میدی. ‫برادریم.
‫اما رفیق، اونا فقط همین رو...
‫نمی‌خوان، مگه نه؟
‫چه جور آدمی پیشنهاد نمیده که فدا شه...
‫برای تیم بعد از این کاری که تو با من کردی؟
‫مگر اینکه پول برات مهم باشه.
‫رفیق، کارم...
‫ای مرتیکه‌ی طماع!
‫تو باورنکردنی هستی!
‫رفیق، این منصفانه نیست.
‫منصفانه؟
‫یه انگشتم بخاطر تو قطع شد.
‫واقعا؟ خب...
‫این برای منم آسون نبوده.
‫عجب.
‫همیشه خودت مهمی، مگه نه؟
‫تا حالا توی زندگیت فداکاری کردی؟
‫فداکاری؟
‫آره. فداکاری.
‫برای کسی کاری کرده باشی که خودت نباشی؟ ‫کاری که ازش سود نبری.
‫رفیق،‌ این بحثو پیش نکش.
‫چرا؟
‫کردی؟
‫چون من هنوز تصمیمم رو نگرفتم...
‫که کدوم دکمه رو فشار میدم.
‫پس شاید تصمیمم رو تغییر بده...
‫دقیقا فکرشو می‌کردم.
‫من می‌دونستم مامانت قراره بمیره.
‫این حرفت یعنی چی؟
‫همه‌ی ما می‌دونستیم که مامانم ‫قراره بمیره.
‫آره.
‫چون من بهش گفتم بهت بگه.
‫نه. داری چرت میگی.
‫رفیق. اون از چندین ماه قبل این که ‫به بقیه بگه...
‫می‌دونست که سرطان داره.
‫اون نمی‌خواست چیزی بگه. فکر می‌کرد بهتره...
‫که یه شب بی سر و صدا بمیره و تموم شه.
‫من مجبور شدم التماسش کنم که بهت بگه.
‫از کی می‌دونستی؟
‫این مهم نیست.
‫چیزی که مهمه این واقعیته که ‫من راضیش کردم که...
‫از کی می‌دونستی؟
‫۶ ماه.
‫۶ ماه؟!
‫ما ۳ هفته وقت داشتیم که وسایلش ‫رو آماده کنیم و خداحافظی کنیم.
‫و تو و اون از ۶ ماه قبل می‌دونستین؟
‫اون می‌خواست همه چیز به طور ‫معمول پیش بره، رفیق.
‫بذار ببینم درست فهمیدم.
‫اون به تو گفت و به من نگفت؟
‫رفیق، خیلی اذیت شدم که ‫اینو ازت مخفی نگه دارم،
‫اما اون قسمم داد به کسی نگم.
‫چرا باید به تو اینو بگه؟
‫اون به کسی نیاز داشت که اونو ‫ببره بیمارستان...
‫برای دکترش.
‫اون می‌خواست از تو محافظت کنه ‫و برای همین از من خواست.
‫و اون موقع بود که شما دو ‫تا خیلی به هم نزدیک شدین.
‫رفیق، من می‌خواستم اینو بهت بگم.
‫اما دیدم اون موقع چقدر حالت خرابه...
‫با قضایایی که در مورد کیت پیش اومده بود.
‫اما همزمان می‌تونستم ببینم ‫که چقدر غیرمنصفانه هست...
‫که مادرت به کسی نمی‌گفت.
‫پس هر روز من سعی می‌کردم ‫راضیش کنم یه چیزی بگه...
‫تا وقتی بالاخره گفت.
‫اینم از این.
‫فداکاری کردم.
‫حالا تو می‌دونی.
‫اگه برات مهم بود به من می‌گفتی.
‫رفیق، این حقیقت نداره، خودتم اینو می‌دونی.
‫وقت تموم شد.
‫لطفا تصمیمتون رو بگیرین.
‫این هیجان‌انگیزه.
‫در سه، دو، یک...
‫جالبه.
‫خیلی جالبه.
‫وای خدای من. لعنتی.
‫وای خدای من!
‫وای خدای من.
‫وای خدا.
‫اه!
‫وای خدا... وای خدا.
‫چند دور دیگه مونده؟
‫دونستنش از جذابیتش کم می‌کنه.
‫خب، انگشت‌های من داره تموم میشه.
‫اوه.
‫از این چی به تو می‌رسه؟
‫پول.
‫پس این فقط برای تو یه شغله.
‫می‌دونم هر دوی شما فکر می‌کنین ‫من اینجا شرور داستانم.
‫اما اگه برای چنین چیزی تقاضا وجود نداشت،
‫ما اینجا نبودیم، مگه نه؟
‫و همون‌طوری که هر دوی شما می‌دونین ‫پول خیلی مهمه.
‫اگه مهم نبود شما به این میز بر نمی‌گشتین.
‫پس اینکه ما رو درگیر این قضایا کردی...
‫تقصیر کس دیگه‌ایه؟
‫دیدی؟ تو می‌فهمی.
‫چقدر بی‌ادبم که توی شرایط فعلی...
‫انگشتم رو سمتت می‌گیرم.
‫تو واقعا عوضی هستی.
‫شما باید هیجان‌زده باشین، آقایون.
‫ما اینجا داریم هنر خلق می‌کنیم. ‫و قسمت خوبش هنوز مونده.
‫لعنتی.
‫دور بعدی ۱ میلیون دلار جایزه داره.
‫برای چنین پولی...
‫ما نمی‌تونیم فقط یکی دو انگشت رو قطع کنیم،
‫پس وقتشه که ریسک رو بیشتر کنیم.
‫وای خدا، نه.
‫این چه کوفتیه؟
‫بابا؟
‫هنری؟
‫اونو وارد این قضیه نکنین.
‫اون همین الانش کلی زجر کشیده.
‫متاسفانه حامیان ما این‌طور فکر نمی‌کنن.
‫بابا، مشکلی نیست. همه چیز درست میشه.
‫حالا که می‌دونین چی برای از دست دادن هست،
‫بذارین توضیح بدم چی می‌تونین به دست بیارین.
‫اگه هر دو بازیکن قرمز رو فشار بدن،
‫مشترکا یک میلیون دلار به شما می‌رسه.
‫اما چشمای شخصی که ‫براتون عزیزه سوزونده میشه.
‫کاملا کور میشن.
‫یعنی چی!
‫اگه یکی از شما آبی رو فشار ‫بده و اون یکی قرمز رو فشار بده...
‫بازیکن آبی پول کامل رو دریافت می‌کنه...
‫و شخصی که دوستش داره سالم از اینجا میره.
‫بازیکن قرمز همون مقدار پول...
‫رو بدهکار میشه...
‫و شخصی که دوستش داره بلافاصله فسخ میشه.
‫به قتل می‌رسه؟
‫هنری، من متاسفم.
‫من نمی‌دونستم داریم وارد چی میشیم.
‫اگه هر دو بازیکن آبی رو فشار بدن،
‫هر دوی شما یک میلیون دلار بدهکار میشین...
‫و شخصی که براتون عزیزه بلافاصله فسخ میشه.
‫این چه کوفتیه؟
‫تو یه روانی هستی!
‫نه، نه، نه. جاش دست منو ببرید.
‫کلش رو قطع کنین. اصلا جفتشو قطع کنین.
‫فقط بذارین بابام بره.
‫چقدر مهربونی، اما نه.
‫وقتشه که صحبت کنین قبل اینکه ‫تصمیم نهایی رو بگیرین.
‫برای کسانی که تماشا می‌کنن.
‫اندی، ما باید چکار کنیم؟
‫من نمی‌دونم.
‫ما بدهی رو پرداخت می‌کنیم. خب؟
‫فقط بگین چی می‌خواین...
‫و ما پول رو پرداخت می‌کنیم.
‫و می‌تونین بذارین برن. خواهش می‌کنم.
‫اون برادر کوچیکتر منه.
‫یا باید آبی رو انتخاب کنی یا قرمز، جود.
‫چاره‌ی دیگه‌ای نیست.
‫داریم در مورد جون ‫آدمای بیگناه صحبت می‌کنیم.
‫مگه خودت خانواده نداری؟
‫چنین چیزی برای خانواده‌ی من اتفاق نمیفته.
‫پس خودتو جای ما بذار، زن.
‫اگه جای ما بودی چه حسی داشتی؟
‫لازم نیست این کارو بکنم.
‫برای همین تماشا می‌کنیم که شما ‫این رو پشت سر میذارین.
‫پس می‌خوای بشینی...
‫و مجبورمون کنی که تماشا کنیم ‫خانواده‌مون صدمه ببینه؟
‫من فقط مسئول بازی هستم.
‫تو الان اینجایی. کس دیگه‌ای نیست.
‫تو تنهایی. می‌تونی بذاری برن.
‫ما تنها نیستیم.
‫صبر کن، تو از اونا می‌ترسی؟
‫قضیه اینه؟
‫حامیا هر چی بخوان همون میشه.
‫آقایون، دارین وقتتون رو هدر میدین.
‫و ما اینجا زمان کمی داریم.
‫پس بجنبین.
‫تو همیشه این بازی رو انجام می‌دادی.
‫تو در مورد شرکت چیزی نمی‌دونستی؟
‫رفیق، این یه برنامه‌ست که ‫توی گوشیم نصب کردم.
‫من نمی‌دونم این چیه.
‫باید یه چیزی بدونی.
‫فکر می‌کنی اگه چیزی می‌دونستم که ‫می‌تونست به ما کمک کنه...
‫تا الان نمی‌گفتم؟
‫باید یه کاری بکنی، جود.
‫چکار کنم، اندی؟ چکار کنم؟
‫نمی‌دونم.
‫خیلی خب. بیا کاری رو انجام بدیم...
‫که کمترین مقدار صدمه‌ی بلندمدت ‫رو میزنه، باشه؟
‫ما قرمز رو فشار میدیم.
‫اونا بابام و هنری رو کور می‌کنن.
‫می‌خوای به گزینه‌ی بعدی فکر کنی؟
‫چون من فکر نمی‌کنم.
‫چطوره که بشنویم اونا ‫چه حرفی برای گفتن دارن؟
‫ببینیم این به تصمیم‌گیری ‫شما کمک می‌کنه یا نه.
‫من به هر دوی اونا ۱۰ ثانیه میدم ‫که حرفشونو بزنن.
‫حرفشونو بزنن؟ یعنی چی؟
‫این چیه؟
‫این یه جور سرکاریه؟
‫چون این خنده‌دار نیست.
‫تو نمی‌دونی، بابا. کاش این‌طور بود.
‫خب به پلیس زنگ بزنین.
‫وقت تمومه.
‫من عاشقتم، پسر. ادامه بده.
‫هنری؟ ده ثانیه.
‫خب، این بار دیگه شاهکار کردی، داداش.
‫شرمنده. من نمی‌دونستم این چیه،‌ برادر.
‫برام مهم نیست. برام مهم نیست.
‫من نمی‌دونم اینجا چه خبره،
‫اما نمی‌تونم کور بشم.
‫نمی‌تونم. من سال دیگه ازدواج می‌کنم.
‫من کلی از عمرم مونده...
‫قصد بی‌احترامی ندارم، اما ساموئل ‫عمرش رو کرده.
‫درست میگم؟
‫خواهش می‌کنم این کارو نکنین.
‫چطور کار کنم؟ کی بهت کمک کنه؟
‫- کی قراره بهت کمک کنه؟ ‫- وقت تمومه.
‫این کارو نکن، خواهش می‌کنم!
‫اون به نکته‌ی خوبی اشاره کرد.
‫نه، نه، نه،‌ بابا. نه.
‫اندی، به حرفش گوش کن، رفیق.
‫اون از تو می‌خواد که کار درست رو بکنی.
‫گور بابات، جود.
‫حتی بهش فکرم نکن.
‫هر دوی ما قرمز رو فشار میدیم. ‫خودت گفتی.
‫ما قرمز رو فشار میدیم. ‫این تنها راهه.
‫همه می‌تونن زنده بمونن.
‫- جود! ‫- خفه خون بگیر، اندی.
‫بذار یه لحظه فکر کنم،‌ خب؟
‫من باید بتونم بهت اعتماد کنم.
‫پای جون بابام در میونه. ‫اگه آبی رو فشار بدی...
‫من نمی‌دونم که تو آبی رو فشار میدی.
‫تو اصلا از هنری خوشت نمیاد.
‫من ازش خوشم میاد.
‫نه نمیاد. تو گفتی اون عوضیه.
‫ولی در اون حدی ازش بدم نمیاد ‫که بخوام بکشمش.
‫- پس ازش متنفری؟ ‫- نه!
‫عجب. نمیشه بذاری برن؟
‫فشار دادن اون دکمه‌ی ‫آبی قتل حساب میشه، جود.
‫و من می‌تونم برای تو هم همینو بگم.
‫بابام خیلی بهت گیر میده.
‫من اونو به این سفر آوردم.
‫بعد اینکه التماست کردم.
‫رفیق، اون اصلا از من خوشش نمیاد.
‫اون ازت متنفر نیست.
‫اون فقط فکر می‌کنه تو ‫روی من تاثیر بد میذاری.
‫بفرما.
‫نه، نه، گوش کن.
‫بابام عاشقته. خب؟ ‫تو عضوی از خانواده هستی.
‫با اینکه دوست دارم کل روز رو ‫به این گوش کنم،
‫وقتتون تموم شده.
‫تصمیمتون رو بگیرین.
‫۱۰ ثانیه وقت دارین.
‫من متاسفم، بابا.
‫من عاشقتم، هنری.
‫یعنی چی؟
‫سه ثانیه، دو ثانیه،‌ یک ثانیه.
‫نه، نه،‌ نه،‌ نه.
‫نه،‌ نه، نه.
‫خواهش می‌کنم این کارو نکنین!
‫نه، نه، نه.
‫نه!
‫تو کشتیش.
‫تو دروغ گفتی و اونو کشتی.
‫بیاین بریم دور بعدی، باشه؟
‫نه، نه، نه. این کارو نکن.
‫چی؟
‫ما ۶ نفر بودیم که به اینجا اومدیم.
‫همه‌ی ما می‌دونستیم کار قراره ‫به کجا کشیده بشه، مگه نه؟
‫بیاریدشون.
‫اگه هر دوی شما قرمز رو فشار بدین...
‫شما ۵ میلیون دلار رو به طور مشترک ‫برنده میشین.
‫اما زبون شخصی که دوستش دارین ‫بریده میشه.
‫- اگه یه نفر... ‫- نه!
‫آبی رو فشار بده و اون یکی قرمز رو فشار بده،
‫بازیکن آبی کل پول رو دریافت می‌کنه...
‫و شخصی که دوستش دارین سالم میره.
‫- بازیکن قرمز... ‫- ما قوانین رو می‌دونیم.
‫نیازی نیست که تکرارش کنی.
‫درست میگی.
‫می‌تونین در این مورد صحبت کنین.
‫برای کسانی که تماشا می‌کنن.
‫ببخشید. این وضعیت خیلی داغونیه.
‫ما چاره‌ای نداشتیم.
‫بهشون دروغ نگو.
‫ما چاره‌ داشتیم.
‫در این مورد نداشتیم.
‫چطور می‌دونستیم این اتفاق میفته؟
‫چون هر جایی که میری خرابی به بار میاد.
‫باید از این می‌دونستی.
‫کیت، من برای همه چیز متاسفم. من...
‫خودخواه و گیج بودم و... ‫این منصفانه نیست.
‫هیچ کدوم از اینا در حق تو منصفانه نیست.
‫من با کمال میل جونم رو میدم که ‫از این قضیه بیای بیرون.
‫قول میدم وقتی از اینجا بریم...
‫اوضاع تغییر می‌کنه.
‫هر چی که تو بخوای.
‫چطوره که بشنویم خانم‌ها چه حرفی ‫برای گفتن دارن؟
‫من به هر کدوم ۱۵ ثانیه میدم ‫که حرفشون رو بزنن.
‫باید از خودت خجالت بکشی.
‫کیت. کیت. به خودت مسلط باش.
‫- نمی‌دونم. ‫- نه، نه، نه.
‫همه چیز درست میشه.
‫ما اینو پشت سر میذاریم.
‫اگه این آخرین باری باشه ‫که بتونم حرف بزنم...
‫عاشقتم. همیشه عاشقت بودم.
‫من نمی‌تونم فراموش کنم چی شد...
‫اما می‌تونم اونو پشت سر بذارم.
‫این کارو می‌کنم.
‫این برای من کافیه.
‫خیلی خب. وقت تمومه.
‫نه، نه، نه. کیت، عاشقتم.
‫اوه!
‫هدر، ۱۵ ثانیه.
‫عزیزم، قسم می‌خورم...
‫درست میشه. من خودمونو از ‫این وضع نجات میدم.
‫من حامله‌ام.
‫چی؟
‫من حامله‌ام.
‫جدی میگی؟
‫از کی؟ از کی می‌دونستی؟
‫مدت زیادی نیست. نمی‌دونستم چطور بهت بگم. ‫ببخشید.
‫لازم نیست عذرخواهی کنی.
‫لازم نیست عذرخواهی کنی. شنیدین؟
‫گوش کردین؟ اون حامله‌ست.
‫- زمان تمومه. ‫- خواهش می‌کنم.
‫نه، نه، نه، نه! اون حامله‌ست.
‫نمی‌تونین این بلا رو سرش بیارین.
‫خواهش می‌کنم.
‫بله، این غیرمنتظره بود.
‫هدر، جدی گفتی که بارداری؟
‫اندی، خواهش می‌کنم بگو که ‫حرفشو شنیدی.
‫من شنیدم.
‫بذار بره. بذار همین حالا بره.
‫به خدا خودم می‌کشمت.
‫جود.
‫با این رفتار به هیچ کجا نمی‌رسی.
‫من فقط برای مردم این کارو می‌کنم.
‫خب بهشون بگو. بهشون بگو که می‌تونن ‫آزادش کنن.
‫من این قدرت رو ندارم. ‫من فقط برگزارکننده هستم.
‫این حقیقت نداره. تو برادرمو کشتی.
‫تو این کارو کردی.
‫من نمی‌دونم چی باید بگم.
‫خیلی خب، من بهتون زمان بیشتری میدم...
‫تا تصمیمتون رو بگیرین.
‫جود، گوش کن.
‫جود!
‫ما نباید بذاریم اتفاقی که دفعه‌ی ‫قبل افتاد دوباره بیفته.
‫خواهش می‌کنم.
‫نه. نه.
‫ما باید این کارو برای هم بکنیم، باشه؟
‫آره. آره.
‫برادریم.
‫خیلی خب. وقت تمومه.
‫تصمیم خودتون رو بگیرین.
‫درست میشه.
‫در سه، دو، یک.
‫ای دروغگوی لعنتی.
‫نه...
‫به خدا من می‌کشمت.
‫اندی، شرمنده. من واقعا شرمنده‌ام.
‫من نمی‌تونستم...
‫اندی، تو قرمز رو انتخاب کردی...
‫و جود، تو آبی رو انتخاب کردی.
‫۵ میلیون دلار...
‫به حسابت ریخته شد. تبریک میگم.
‫ای کثافت قاتل! اون زنمه.
‫کیت، من متاسفم.
‫نه، نه، نه، نه. خواهش می‌کنم نه.
‫من هر کاری.
‫چرا؟
‫هدر حامله‌ست.
‫اما تو تازه اونو دیدی.
‫و امیدی به ازدواج شما نبود.
‫گور بابات!
‫خب، دیگه مهمونی نداریم.
‫تو همین الانش هر کی ‫برام مهم بود رو ازم گرفتی.
‫خب، این حقیقت نداره. پس جود چی؟
‫اوه! خیلی خب. بیاین ادامه بدیم.
‫دور بعد ۱۰ میلیون دلار جایزه داره.
‫اگه هر دوی شما قرمز رو فشار بدین،
‫پول به طور مساوی بین شما تقسیم میشه،
‫اما یکی از چشمای شما سوزونده میشه.
‫اگه یکی از شما آبی رو ‫فشار بده و اون یکی قرمز،
‫بازیکن آبی ۱۰ میلیون دلار رو کامل می‌گیره.
‫بازیکن قرمز همین مقدار رو بدهکار میشه...
‫و هر دو چشمش می‌سوزه.
‫اگه هر دوی شما آبی رو فشار بدین،
‫هر دو بلافاصله فسخ میشین.
‫لطفا بحث کنین.
‫برای کسانی که تماشا می‌کنن.
‫وقت طلاست، آقایون.
‫من به وقت نیازی ندارم.
‫منظورت چیه؟
‫من آبی رو فشار میدم.
‫چی؟ اندی؟ نه، نه، نه.
‫تصمیمم رو گرفتم.
‫رفیق. می‌دونم ناراحتی.
‫ناراحت؟
‫تو دو نفری که برام مهم بودن رو کشتی.
‫و فکر می‌کنی ناراحتم؟
‫فکر می‌کنی من اینا رو می‌خواستم؟
‫من آبی رو فشار میدم.
‫خیلی خب. اندی. به من گوش کن.
‫دیگه بعد از این هیچ چیزی ندارن.
‫این باید دور آخر باشه. ‫قرمز رو فشار بده.
‫ما یه چشم رو از دست میدیم.
‫اما می‌تونیم ببینیم و از اینجا بریم.
‫برای این دیر شده.
‫رفیق. ما می‌تونیم با هم ‫از این قضیه بریم بیرون.
‫چرا اینو نمی‌خوای؟
‫بس کن.
‫تو کیت رو کشتی.
‫حرف دیگه‌ای نمونده.
‫من آبی رو فشار میدم.
‫و تو می‌تونی هر چیزی ‫که می‌خوای رو فشار بدی.
‫پس میذاری به عنوان مجازات ‫منو کور کنن،
‫آره؟
‫من آبی رو انتخاب می‌کنم.
‫و اگه من آبی رو فشار بدم چی؟
‫هر دوی ما می‌میریم. به درک.
‫اندی، به حرفی که داری میزنی فکر کن.
‫اصلا امکان نداره ما بتونیم از این قضیه ‫زنده بیرون بریم.
‫تو اونقدری احمق نیستی ‫که اینو نفهمی.
‫وقت تمومه.
‫تصمیمتون رو بگیرین.
‫من آماده‌ام.
‫منم همین‌طور.
‫اوه، من عاشق اینم.
‫سه، دو، یک.
‫آفرین،‌ اندی.
‫تبریک میگم.
‫پول به مقدار مساوی...
‫به حساب هر دوی شما واریز شد.
‫حالا آماده بشین. این ‫شاید یکم درد داشته باشه.
‫صبر کن.
‫صبر کن. لازم نیست این کارو بکنین.
‫صبر کن. خواهش می‌کنم.
‫نه، نه، نه. ما می‌تونیم...
‫آقایون، وقتی ما شروع کردیم،
‫من قول دادم فرصت اینو داشته باشین ‫که ۲۰ میلیون دلار برنده بشین.
‫و من همیشه سر قولم می‌مونم.
‫ولی کنجکاوم بدونم...
‫در مورد پول چه حسی دارین...
‫حالا که به اینجا رسیدی؟
‫می‌تونی با پولت بری به درک.
‫خب، فکر کنم در برابر مسائل دیگه...
‫این پول کمی به نظر میاد، مگه نه؟
‫بیاین کار رو تموم کنیم، باشه؟
‫دیگه می‌خوای چکار کنیم؟
‫خب، این بازی‌ها بدون پیچش آخر...
‫لذتی نداره.
‫شما هدر رو یادتونه.
‫نه، نه، نه، این منصفانه نیست.
‫کارمون باهاش تموم شد.
‫نمی‌تونین اونو برگردونین.
‫نمی‌تونین این کارو باهاش بکنین. ‫اسلحه رو سمتش نگیرین.
‫عزیزم، حالت خوبه؟ اذیتت نکردن؟
‫چشمت.
‫نگران نباش، هدر. اونا ‫زنده می‌مونن... یا نمی‌مونن.
‫این به تو بستگی داره.
‫خیلی خب، هدر، گوش کن. ‫به حرفم گوش کن.
‫همه چیز درست میشه. خب؟
‫تو مشکلی برات پیش نمیاد. قول میدم.
‫اون خیلی بامزه‌ست.
‫کل روز داره همینو میگه.
‫آقایون... این دور...
‫شما با هم به عنوان یه تیم...
‫در برابر هدر بازی می‌کنین.
‫وای.
‫اندی، تو از طرف تیمت انتخاب می‌کنی،
‫و هدر، تو کارت انتخابیت ‫رو وقتی ازت خواسته شد...
‫بالا می‌گیری.
‫اگه هر دو تیم قرمز رو انتخاب کنن،
‫همه‌تون به طور مشترک ۲۰ میلیون ‫دلار می‌گیرین،
‫اما یکی از چشماتون سوزونده میشه.
‫اگه یه تیم آبی رو انتخاب کنه ‫و تیم دیگه قرمز رو انتخاب کنه...
‫تیم آبی با ۲۰ میلیون دلار از اینجا میره...
‫و تیم قرمز بلافاصله فسخ میشه.
‫اگه هر دو تیم آبی رو انتخاب کنن،
‫همه‌تون فسخ میشین.
‫من بهتون وقت میدم که ‫حرف بزنین...
‫قبل اینکه تصمیم نهاییتون رو بگیرین.
‫برای کسانی که تماشا می‌کنن.
‫مشکلی نیست.
‫خب، چکار کنیم؟ همه ‫قرمز رو انتخاب کنیم، آره؟
‫و همه‌مون زنده می‌مونیم، درسته؟ ‫آره.
‫و من و جود تا آخر عمر کور می‌مونیم.
‫بس کن، اندی. کار درست رو بکن ‫و قرمز رو انتخاب کن.
‫نمی‌دونم.
‫اون حامله‌ست.
‫خواهش می‌کنم. من نمی‌خوام ‫که هیچ کدوممون بمیریم.
‫و من باید باور کنم...
‫کسی مثل تو آبی رو انتخاب نمی‌کنه...
‫که کل پول رو برداره؟
‫یه نفر مثل من؟
‫تو فقط دنبال پولی.
‫بس کن، اندی! قرمز رو فشار بده.
‫نه.
‫خیلی خب. فرض کنیم من قرمز رو فشار بدم.
‫من قرمز رو فشار دادم.
‫باید به اون اعتماد کنم؟
‫به من اعتماد کن، رفیق. باشه؟
‫ببین، هر دوی ما امروز اشتباه کردیم.
‫هر دومون دروغ گفتیم، اما در نهایت...
‫من و تو هنوز خانواده هستیم.
‫عجب. جالبه...
‫چون به لطف تو خانواده‌ی واقعی من مردن.
‫ببینین، من نمی‌دونم امروز اینجا چی شد،
‫و من بابت کیت واقعا متاسفم.
‫اما خواهش می‌کنم این کارو نکن.
‫من قرمز رو انتخاب می‌کنم.
‫من عاشق جودم.
‫من نمی‌خوام اتفاقی براش بیفته.
‫من نمی‌خوام بدون اون زندگی کنم.
‫نیازی نیست ما خانواده و یا حتی ‫دوست باشیم.
‫اما می‌تونیم همه‌ی ما با هم ‫از اینجا بریم.
‫خواهش می‌کنم.
‫باشه.
‫قرمز؟
‫قرمز.
‫خیلی خب. تصمیمتون رو بگیرین.
‫قرمز یا آبی. ما یا اونا؟
‫انتخاب خودتون رو نشون بدین. ‫سه، دو،‌ یک.
‫عالی بود.
‫تبریک میگم، هدر.
‫حالا می‌تونی با ۲۰ ‫میلیون دلار از اینجا بری.
‫حرفی می‌خوای بزنی؟
‫من نمی‌فهمم.
‫ببخشید.
‫ما فقط ۴ ماهه ازدواج کردیم.
‫من فکر نمی‌کنم که...
‫تو خودتو توی این دردسر انداختی، ‫و من هنوز جوونم.
‫ببخشید.
‫خیلی خب. ممنون، هدر. وقتشه بری.
‫اصلا حامله‌ای؟
‫خاک.
‫خب، همه چیز تموم شد.
‫درست سر موقع. آفرین، تیم.
‫حالا...
‫آقایون، حرفی هست که بخواین به هم بگین؟
‫[زمان حال]
‫نفهمیدم چی می‌خوای بگی.
‫هیچ کسی نمی‌تونه از این بازی بره بیرون.
‫اگه حامی‌ها از تو خوششون بیاد...
‫تهیه‌کننده‌ها تو رو برمی‌گردونن...
‫هر جوری که شده.
‫ما داریم تماشا می‌کنیم که تو ‫این قضیه رو پشت سر میذاری...
‫که لازم نباشه ما دوباره این کارو بکنیم.
‫هر کسی که اینجاست بازی رو انجام داده.
‫و اگه بازی نکنی، ما پول نمی‌گیریم.
‫پس بیا این بازی رو تموم کنیم ‫تا کارمون تموم بشه.
‫باشه؟
ویرایش نهایی : قاسم سمنگانی
« فيلميار – مرجع دانلود فيلم و سريال » [ FilmYar ]