FilmYar
‫این است:
‫جهان ما،
‫دنیای ما،
‫کشور ما،
‫سرزمین باشکوه ما.
‫جایی که زبان در ‫آن تفاوتی نمی‌کند.
‫فریاد بی‌صدای ابدیت در وجودمان.
‫جایی که همه‌چیز آغاز ‫می‌شود و خاتمه می‌یابد.
‫بگذار تا تاریکی بیاید.
‫ممنونم.
‫واقعاً معرکه بودین.
‫مردم، فرماندار بین تماشاچیا بود.
‫لطفاً بمونین، می‌خوایم ‫یه عکس با هم بگیریم.
‫ممنونم.
‫نمایش فوق‌العاده بود.
‫استاد؟ شما اینجایین.
‫- تبریک می‌گم. ‫- ممنون.
‫داریم عکس دسته‌جمعی ‫می‌گیریم. دریا کجاست؟
‫- تبریک می‌گم. ‫- خیلی ممنون.
‫- آقای عزیز. ‫- بله؟
‫- نمایش معرکه بود. خیلی ممنون. ‫- سپاسگزارم.
‫- من و همسرم خیلی تحت تاثیر قرار گرفتیم. ‫- ممنون.
‫چه نکات مهمی رو مطرح کردین.
‫مردم تشنه همچین چیزایی‌ان.
‫- از سریال‌های سطحی تلویزیون خسته شدن. ‫- فکرت؟
‫بله.
‫با فکرت کوجابی آشنا شدین؟ همکار ‫دانشگاهیمه و خودش هم نمایشنامه‌نویسه.
‫تخصصش در زمینه ‫گرسنگی اجتماعی و فیزیکیه.
‫- من برم یه سر به دریا بزنم. شب خوش. ‫- شب خوش.
‫- داداش، تو هم میای بیزاده دیگه، نه؟ ‫- حتماً.
‫حالا فرار نکنی بری‌ها.
‫آقای عزیز، ببخشید، ‫معذرت می‌خوام.
‫خیلی وقت بود منتظر این فرصت ‫بودم. می‌تونم چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟
‫خانم دریا، فرماندار برای ‫عکس گرفتن منتظرتونه.
‫فقط پنج دقیقه طول می‌کشه.
‫اگه بیای بیرون ‫خیلی خوشحال می‌شه.
‫برلین در نقشِ آنکارا
‫نیروهای امنیتی به حملات ‫تروریستی واکنش نشون دادن
‫که هدفشون به هم ‫زدن ثبات کشور بوده.
‫درگیری‌ها تو شرق و جنوب‌شرقی آناتولی ادامه داره، در ‫حالی که اعتراضات تو شهرهای بزرگ همچنان جریان داره.
‫کجای آیرانجی می‌ری؟
‫- خیابون گوونلیک رو می‌شناسی؟ ‫- آره.
‫جلوی قنادی ملیس پیاده می‌شیم.
‫ببخشید، می‌شه صدای ‫رادیو رو کم کنین؟
‫- صداش کمه که. ‫- پس خاموشش کن.
‫چشم.
‫چه خبر؟
‫هیچی.
‫مطمئنی؟ یه چیزی حس می‌کنم.
‫واسه اجرا دیر کرده،
‫یک ساعت زمان می‌خواد ‫تا با ۵۰ نفرش بشینه،
‫و حتی گوشیش رو بی‌صدا ‫نمی‌کنه. اصلاً قابل‌درک نیست.
‫گوشیش سه بار زنگ خورد. سه بار.
‫فکر کردی واسه نمایش اومده ‫بود؟ فقط می‌خواست عکس بگیره.
‫دیگه کلافه شدم.
‫یاووز، نیسا، سرکان، همه ‫داشتن دنبالم می‌گشتن. تورو خدا.
‫نگام کن.
‫عالی بودی.
‫واقعاً. ریتم رو دقیقاً مثل ‫تمرین حفظ کردی. عالی بود.
‫نمی‌دونم. هنوزم فکر می‌کنم ‫پرده دوم خیلی کُند شروع میشه.
‫آره، همین‌طوره. ولی این خوبه.
‫هنوز نخوابیدی؟
‫امروز با «سوال‌های مسخره مامان».
‫اگه بیداری، ‫می‌تونستی بیای افتتاحیه.
‫نمی‌دونم.
‫مامان و بابات یه کاری راه ‫انداختن که کل شهر می‌خوان ببیننش.
‫کنجکاوت نمی‌کنه؟
‫خب پس خلاصه‌شو واسم بازی کنین.
‫لطفاً. یالا دیگه.
‫این بچه منو می‌کشه. بچه کیه؟
‫دختر فرماندار؟
‫همه‌شون لپم رو می‌کشن و ‫می‌گن: «وای، چقدر بزرگ شده!»
‫انگار اصلاً اونجا نیستم.
‫- کی این کار رو می‌کنه؟ موهات چربه. ‫- همه: فکرت، نیسا...
‫- آدم ضربه روحی می‌خوره. ‫- تحمل عشق سخته.
‫تحمل نمایش‌های سه ساعته سخته.
‫عزیز، شنیدی؟
‫من فقط دیالوگ‌هایی رو ‫می‌گم که بابات می‌نویسه.
‫یه ساعت هم بس بود. ‫دنیا رو که نجات نمی‌دین.
‫معلومه که داریم نجات می‌دیم.
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- نه.
‫فکر می‌کنی با تئاتر داری ‫دنیا رو نجات می‌دی؟
‫آره، فکر می‌کنم.
‫نه؟
‫برو تو اتاقت.
‫- ما رو تنها بذار. ‫- منم دوستت دارم، بابا.
‫- سلامتی. ‫- به سلامتی جفت‌مون.
‫راستی،
‫بعد از نمایش یه زن اومد سراغم.
‫چه زنی؟
‫یه زن جذاب حدوداً ۵۰ ‫ساله، باکلاس و خوش‌پوش.
‫بلوند، ولی مصنوعی.
‫می‌خواست بهت تبریک ‫بگه، ولی پیدات نکرد.
‫آره.
‫تو استانبول ایجنت ‫سریال‌های تلویزیونیه.
‫اگه گذرت به اون طرفا ‫خورد، یه زنگی بهش بزن.
‫این روزا دیگه همه ‫واسه ما ایجنت شدن.
‫ما هم باید ایجنت بشیم. ‫درآمدشون خیلی بیشتر از ماست.
‫فقط واسه دیدن تو از استانبول ‫اومده بود. باادب به نظر می‌رسید.
‫معلومه. باادب بودن واسه ‫دلال‌های صنف ما یه بایده.
‫پس این وسط شما بازیگرا چی میشین؟
‫- دارم میرم دوش بگیرم. ‫- منم می‌تونم بیام؟
‫حالا ببینیم میشه ‫ردیفش کرد یا نه.
‫با ایجنتم تماس بگیر.
‫نه به جنگ
‫خدا کمک کنه
‫کس دیگه‌ای هم میاد؟
‫همه‌شون رفتن تجمع.
‫- پس چرا شما نرفتین؟ ‫- می‌تونیم بریم؟
‫خب، اونا که اونجان.
‫پس می‌تونیم بریم؟
‫نمی‌دونم.
‫چی بگم؟ اگه می‌خواین ‫می‌تونین برین. اینجا دانشگاهه.
‫من دارم میرم.
‫خب..
‫شماها کی هستین؟
‫ما... واسه دوره اینجاییم.
‫بچه‌ها؟
‫بچه‌ها،
‫اگه تئاتر دولتی رو ندیدین،
‫پس هیچی از دراماتورژی ‫نمی‌تونم بهتون بگم.
‫اینو از دست ندین.
‫- با اجازه‌تون، منم برم. ‫- بفرما.
‫می‌بینمتون بچه‌ها.
‫عجله کنین.
‫خب؟
‫کس دیگه‌ای نیست؟
‫من ترجیح می‌دم همین‌جا بمونم.
‫- منم همین‌طور. ‫- ما اینجاییم که یاد بگیریم.
‫که یاد بگیریم.
‫حالا چی؟
‫منتظریم.
‫منتظر چی؟
‫گودو.
‫داداش؟
‫فکرت، بیا تو.
‫تو بیزاده اوضاع چطور بود؟
‫خبرهای جدید رو برام بگو.
‫داداش.
‫چه خبر؟
‫پس نشنیدی.
‫چی رو؟
‫پلین، دوگا، اولگای، دنیز و نیلسو
‫می‌رن به یه کافه تا تولد ‫دوستشون رو جشن بگیرن.
‫این چیزا درباره‌ی ترتیبی ‫که وارد اونجا شدن مشخصه:
‫نیلسو اولین نفری نبود که رسید.
‫اولگای یه کم قبل از دنیز رسید...
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- پلین، چطوری؟ ‫- خوبم...
‫- می‌تونم یه چیزی ازتون بخوام؟ ‫- بگو.
‫- می‌شه یه عکس با هم بگیریم؟ ‫- وای، باورنکردنیه.
‫- حتماً. ‫- بابام طرفدارتونه.
‫- بهشون سلام برسون. ‫- بگیر رفیق.
‫اه.
‫خجالت‌آوره.
‫- خب پیتزا می‌خواین؟ ‫- ما گرسنه نیستیم.
‫ما یعنی کی؟
‫وایسا، وایسا.
‫این چه وضعیه، مگه مسجده؟
‫احتمالاً مهمونن.
‫- چه خبره؟ ‫- نپرس. کل اکیپ اینجان.
‫عصر بخیر، بچه‌ها.
‫خوشحالم می‌بینمتون.
‫- خوش اومدی، دریا. چطوری؟ ‫- خوبم، ولی...
‫- ببخشید بی‌خبر اومدیم. ‫- یه ذره پیتزا گرفتیم. گشنته؟
‫- ما سیریم. ممنون. ‫- من یه لقمه می‌خورم.
‫سیب‌زمینی‌ها رو گرم کنم؟
‫- از سر کار اومدی خسته‌ای. خودم انجامش میدم. ‫- نه، خسته نیستم. ولی چه خبره؟
‫گریبان همه رو گرفته: ‫صالحه، گامزه، جنیت...
‫دارم بهت میگم، این سیستماتیکه.
‫- اون که تابلوعه. ‫- همش سیستماتیکه.
‫بچه‌ها، چه خبره؟
‫یکی می‌تونه توضیح بده؟
‫همه‌مون رو تعلیق کردن.
‫کلاس‌هامون لغو شده، ثبت‌نام‌ها ‫متوقف و قراردادها فسخ شده.
‫«... چون از دوازده ساعت کلاس، ‫فقط شش ساعتش رو درس دادین...»
‫«به دلیل اظهارات تحقیرآمیز ‫و توهین‌آمیزی که نشان‌دهنده‌ی
‫تعرض به حقوق شخصیه.»
‫فکر می‌کنیم به خاطر موضع‌مون در ‫مورد جنگ باشه، ولی مطمئن نیستیم.
‫با قدریه صحبت کردم. فردا ‫میریم سراغ رئیس دانشگاه.
‫- قدریه؟ ‫- حقوق.
‫- استاد حقوق و مائوئیست. ‫- رئیس دانشگاه می‌خواد چیکار کنه؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- خودش نامه رو امضا کرده.
‫چقدر نازه.
‫حسابی بزرگ شده‌ها.
‫ساعت چنده؟
‫نزدیک ۳ـه.
‫اونو بذار کنار.
‫داریم برنامه‌ریزی می‌کنیم.
‫خوابیدن که اصلاً حرفش رو نزن.
‫باید بخوابی. فردا روز شلوغیه.
‫- بخاطر دریا، اون تو استرسه. ‫- فکر می‌کنی من نمی‌فهمم؟
‫همیشه چی می‌گیم؟ از مشکلات ‫نترس، از خودِ ترس بترس.
‫فردا یه روز جدیده.
‫همین حرف‌ها ما رو ‫به این روز انداخت.
‫- شیفت خوبی داشته باشی، حکمت. ‫- شما هم همین‌طور، دریا خانم.
‫- دریا. ‫- اومدم، فقط یه قهوه می‌خوام.
‫- دریا، می‌تونی یه نگاه بندازی؟ ‫- باشه، باشه.
‫رمز اشتباه است
‫خوش اومدی، دریا.
‫- همه‌مون داریم جلسه می‌ذاریم. ‫- اومدم، ولی قهوه لازمم. به خدا.
‫منتظر می‌مونیم.
‫داداش، ما آماده‌ایم.
‫باشه.
‫دریا اینجاست، ‫می‌تونیم شروع کنیم.
‫بچه‌ها، یه خبر ناخوشایند دارم.
‫اونا عمداً دارن ما رو ‫منتظر نگه می‌دارن.
‫نیم ساعته گذشته، ‫این دیگه غیرقابل‌قبوله.
‫- خیلی خب، برین تو. ‫- بیاین.
‫از بالا بهمون هشدار دادن.
‫اجرای نمایش رو ‫موقتاً متوقف می‌کنیم.
‫- ببخشید؟ ‫- موقتیه.
‫- نمایش عزیز؟ ‫- فعلاً داریم از تو لیست اجراها حذفش می‌کنیم.
‫چرا؟
‫عزیز خبر داره؟
‫بهش گفتیم، مگه نه؟
‫لابد گفتیم دیگه.
‫می‌دونی همکارهات رو تو ‫چه وضعیتی قرار می‌دی؟
‫می‌ذاریشون تو عمل انجام‌شده؟
‫خانم قدریه، معلومه که ‫همه‌ی اینا رو می‌دونم.
‫همون‌طور که گفتم، من هیچ ‫ربطی به اون نامه‌ها نداشتم.
‫بچه‌ها خیالتون راحت باشه، ما ‫همه‌ی راه‌ها رو امتحان کردیم.
‫با توجه به شرایط، مجبوریم ‫نمایش رو یه مدت تعلیق کنیم.
‫از سه‌شنبه، دوباره نمایش ‫«لیلی و مجنون» رو اجرا می‌کنیم.
‫داری شوخی می‌کنی؟
‫خانم زینب.
‫منظورتون کدوم «شرایط»ـه؟ ‫می‌شه ما رو هم روشن کنین؟
‫منظورم وضعیت سیاسیِ فعلیه.
‫یعنی چی؟
‫- شرایط حساسیه. ‫- توضیح بدین.
‫آموزش عالی یا وزارت ‫کشور، جفتش ممکنه.
‫با این حال، نباید از ‫ما محافظت کنین؟
‫همکارهاتون باید شکم ‫خونواده‌شون رو سیر کنن.
‫شما در قبالشون مسئولیت دارین.
‫کی گفته من ازشون محافظت ‫نمی‌کنم؟ لطفاً از این تهمت‌ها نزنین.
‫- تهمت؟ ‫- تهمت.
‫تهمت‌هایی که زده می‌شه ‫هموناییه که توی نامه‌هاست.
‫شما نمی‌تونین مردم رو از کار و ‫جایگاهشون تو جامعه محروم کنین.
‫بلیط‌های نمایش از ‫قبل کاملاً فروش رفته.
‫- این خجالت‌آوره، این کار رو نکنین. ‫- تماشاچی‌ها ایستاده تشویق کردن.
‫حق با توئه سما، ولی ‫این از دست ما خارجه.
‫ما این رو قبول نمی‌کنیم. ‫اول باید دربارش بحث بشه.
‫- من قبلاً این کار رو کردم. ‫- پس دوباره انجامش بده.
‫هر جور مایلین، دریا.
‫ببخشید؟ چی گفتی؟
‫داری ما رو مجبور می‌کنی ‫که قضیه رو بکشونیم به دادگاه.
‫بیاین باعث ناراحتی همدیگه نشیم.
‫کشورمون همین الانشم داره ‫برای بقاش با بقیه‌ی دنیا می‌جنگه.
‫بقیه‌ی دنیا یا ‫رنگ‌های رنگین‌کمان؟
‫- ببخشید؟ ‫- سخت نیست:
‫- قرمز، نارنجی، زرد، سبز، آبی... ‫- گوش کن.
‫اگه می‌خوای از من، دانشگاه ‫یا ایالتمون شکایت کنی، بفرما.
‫این واقعاً مسخره‌بازیه. اصلاً ‫ما اینجا داریم چیکار می‌کنیم؟
‫حق ما این نیست.
‫خودتم اینو می‌دونی، مگه نه؟
‫دریا، اگه برای عکس گرفتن افتخار داده ‫بودی و می‌آمدی، الان اوضاع راحت‌تر بود.
‫دیگه بیشتر از این چیزی نمی‌گم.
‫لعنتی.
‫دارین نمایش رو به خاطر ‫یه عکس کنسل می‌کنین؟
‫- من اینو نگفتم. ‫- چی رو نگفتی؟
‫اینکه نمایش به خاطر ‫عکس نگرفتن تو کنسل شده.
‫پس چی گفتی؟
‫اینکه اوضاع راحت‌تر می‌شد. همین.
‫چرت و پرت تحویلم نده.
‫سلام من رو به فرماندار، ‫نوچه‌هاش و شنودش برسون.
‫دریا، مواظب حرف زدنت باش...
‫حواسم هست دارم چی می‌گم.
‫دارن کار ما رو لگدمال می‌کنن، ‫اونوقت کی داره زیاده‌روی می‌کنه؟
‫ما داریم قضیه رو دوستانه ‫براتون توضیح می‌دیم.
‫محض رضای خدا، می‌تونستیم یه پیام بفرستیم. ‫خودمون رو از این همه بحث خلاص می‌کردیم.
‫آره، چقدر سخاوتمندانه. ‫واقعاً ممنونیم.
‫- دریا، اشکالی نداره. ‫- نه، خیلی هم اشکال داره.
‫هر روز که از این ‫رفتارهای خاص با آدم نمی‌شه.
‫حق با دریاست...
‫دیگه بسه!
‫از سه‌شنبه به بعد، داریم ‫«لیلی و مجنون» رو کار می‌کنیم.
‫خوب فکر کن ببین کجای کاری.
‫درسته.
‫این جلسه تمومه، ممنون.
‫این تویی.
‫به همین کوچیکی.
‫خیلی خب بچه‌ها. می‌تونین برین.
‫باورنکردنیه.
‫تا حالا همچین چرندی نشنیده بودم.
‫اونا دقیقاً همین رو می‌خوان:
‫اینکه هیچ‌کس نبینه پشت ‫درهای بسته چیکار می‌کنن.
‫ولی با ما نمی‌تونن ‫این کار رو بکنن.
‫یار من برای محبوبش ‫آرزوی زندگی داره
‫اما کسی که عشق رو برای ‫منفعت خودش بخواد، تاجره
‫خدایا، نذار قوی‌ترها مال ‫ضعیف‌ها رو بالا بکشن
‫همم
‫و نذار بستر دوست با دشمن یکی بشه
‫من یه دل‌شکسته‌ام که دنبال یه ‫دل‌شکسته دیگه می‌گرده، نه شوهر
‫در عوض ازت می‌خوام ‫گل سرخ بچینم، پروردگارا!
‫فکر کنم می‌تونی یه ‫بار دیگه امتحانش کنی.
‫منظورت چیه؟
‫تئاتر رو میگم.
‫لازم نیست عذرخواهی ‫کنی، ولی حداقل بهشون نگاه...
‫عزیز، اگه ازم می‌خوای ‫پاچه‌خواری کنم، به مشکل می‌خوریم.
‫نمی‌خوام پاچه‌خواری کنی، ‫ولی اگه جفتمون بیکار بشیم...
‫- خودت حساب کتاب کن. ‫- عالیه. انگار خودم نفهمیدم.
‫کلاس‌های گیتار چی می‌شه؟
‫پول زیادیه. با خودش ‫دربارش صحبت می‌کنیم.
‫- ببین کارمون به کجا کشیده. ‫- مگه کارمون به کجا کشیده؟
‫- کله‌شق کوچولوی من. همیشه وسط معرکه‌ای. ‫- تو دانشجو‌هات رو فرستادی تظاهرات.
‫- اون ربطی به این نداره. ‫- من از نمایشنامه‌ت دفاع کردم.
‫بی‌خیال تو رو خدا.
‫باید تکبرش رو می‌دیدی. ‫می‌خوای نقش لیلی رو بازی کنم؟
‫- می‌تونستی خصوصی صحبت کنی.... ‫- حتی اگه نقش لیلی رو بازی می‌کردم:
‫نمی‌بینی اونا با ما مشکل دارن؟
‫- یه بهونه دیگه پیدا می‌کردن. ‫- جلوی همه ضایعش کردی، نه؟
‫الان وقت قهرمان‌بازی نیست.
‫فکر می‌کنی واقعاً دارم ‫فاز قهرمان‌بازی برمیدارم؟
‫بعضی وقت‌ها آره، فقط ‫به فکر غرور خودتی.
‫- تو رو خدا در رو باز کن. ‫- من تنها کسی‌ام که این رو بهت میگه.
‫آقا ذوالفقار، بفرمایین تو.
‫عصر بخیر آقا ‫ذوالفقار، خوش اومدین.
‫بفرمایین تو.
‫از این طرف.
‫نمی‌خوام حاشیه برم.
‫امروز پلیس اومده بود اینجا و کل ‫ساختمون رو گشت، حتی خونه ما رو.
‫پرسیدن کی رفت و آمد ‫می‌کنه و با کیا در ارتباطین.
‫- خب؟ ‫- هیچی دیگه.
‫میگن اینجا پر از ‫خائن و تروریسته.
‫گفتن اگه چیزی ‫دیدیم بهشون خبر بدیم.
‫آقا ذوالفقار، می‌فهمم چی ‫میگین، ولی ما چیزی درباره...
‫بچه‌ها، خودتون می‌دونین ‫که دوستتون دارم.
‫سال‌هاست داریم با هم ‫زندگی می‌کنیم. مگه نه؟
‫ولی من توی ساختمونم ‫آرامش می‌خوام.
‫اصلاً خوب نبود که پلیس ‫امروز از همسایه‌ها بازجویی کرد.
‫ما به این چیزا عادت نداریم.
‫وظیفه ماست که آرامش ‫رو حفظ کنیم، مگه نه؟
‫اومدم این رو بهتون یادآوری کنم.
‫آقا ذوالفقار، جوری رفتار ‫می‌کنین انگار کار اشتباهی کردیم.
‫من نمی‌تونم در این ‫مورد قضاوت کنم، دریا.
‫حرفم رو زدم، بقیش با خودتونه.
‫دیگه من رفع زحمت کنم.
‫آقا ذوالفقار، هیچ‌کس به ‫خرابی حموم رسیدگی نکرده.
‫عزیز،
‫نمی‌خوام دوباره مجبور ‫بشم به پلیس جواب پس بدم.
‫حالا دیگه تا دم در خونمون ‫میان. این چه وضعیه؟
‫ممکن بود ازگی در رو باز ‫کنه. ممکن بود بترسوننش.
‫آره، باید براش توضیح بدیم.
‫دارم دیوونه می‌شم؟
‫- میشه بیای اینجا؟ ‫- چی شده؟
‫بیا اینجا.
‫اون مردا یه مدتیه این ‫دور و بر دارن میچرخن.
‫- خب که چی؟ ‫- دارن ما رو می‌پان؟
‫چرت و پرته.
‫ببین، ببین...
‫توهم نزن. داری ‫منم به توهم میندازی.
‫ولی داره این بالا ‫رو نگاه می‌کنه، عزیز.
‫- کی داره این بالا رو نگاه می‌کنه؟ ‫- ازگی، نه...
‫بابات فکر کرد یکی ‫از دوستاش رو دیده.
‫- کلاست چطور بود؟ ‫- خوب بود، عالی.
‫صداش که خوب میومد. خب، ازش ‫راضی هستی یا برم به حسابش برسم؟
‫داریم پیشرفت می‌کنیم.
‫اگه تو وقتای آزادش اتودها ‫رو تمرین کنه، راه می‌افته.
‫- مگه نه، ازگی؟ ‫- بله.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫تا دم در باهاتون میام.
‫- جمعه‌ی دیگه می‌بینمت. مگه نه، ازگی؟ ‫- بله، خداحافظ.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫جورابت در رفته.
‫وای، نه.
‫چه خبر، فکرت؟
‫آروم باش. چی شده؟
‫چی؟
‫کی؟
‫تو پارکی. باشه.
‫پس منم دارم میام.
‫- داری کجا میری؟ ‫- ریختن تو دفترامون.
‫- امکان نداره! ‫- یه عده رو هم دستگیر کردن.
‫خب
‫ما هر راهی رو امتحان کردیم.
‫ولی با توجه به ‫شرایط اقتصادی فعلی،
‫فقط می‌تونیم بازپرداخت وام‌تون ‫رو برای سه ماه عقب بندازیم.
‫- همینم از هیچی بهتره، مگه نه؟ ‫- بله، دقیقاً.
‫بعد از اون، مجبوریم ‫نرخ بهره رو بالا ببریم.
‫چقدر؟
‫- نوزده درصد. ‫- نوزده درصد؟
‫نوزده درصد، بله.
‫نوزده درصد، خانم نسرین؟
‫هر کاری از دستم برمیومد کردم.
‫داروی تلخ رو باید ‫قورت داد، مگه نه؟
‫دقیقاً.
‫ببخشید خانم دریا، ‫شاید جاش نباشه...
‫من شما رو کجا دیدم؟ ‫تو یه سریال تلویزیونی؟
‫آره، قبل از اینکه همه‌ی ‫شبکه‌های تلویزیونی دولتی بشن.
‫خیلی وقت پیش، اون موقع‌ها که ‫نرخ بهره این‌قدر شرم‌آور بالا نبود.
‫بسیار خب. پس،
‫کار دیگه‌ای هست که ‫بتونم براتون انجام بدم؟
‫منظورتون از «دیگه» چیه؟
‫ما هیچ ارتباطی با ‫سازمان‌های غیرقانونی نداریم.
‫و هیچ‌کس هم به ما خط نداده.
‫همه حق دارن توی صلح زندگی ‫کنن و دقیقاً همین رو بخوان.
‫واسه همینه که اینجاییم ‫و بازم اینجا می‌مونیم.
‫هیچ‌کس حق نداره حقوق ‫شهروندی ما رو محدود کنه.
‫این حق دموکراتیک ماست که ‫توی این جامعه برابر زندگی کنیم،
‫و باهامون رفتار انسانی بشه.
‫شهروندای این کشور
‫دارن به طور سیستماتیک از کارشون
‫و از جایگاهشون توی ‫جامعه محروم می‌شن.
‫این مردم شرافت دارن ‫و خواسته‌هاشون قانونیه.
‫هدف ما اینه که مثل یه درخت آزاد، ‫مثل یه جنگل متحد و در صلح زندگی کنیم.
‫ما کارمون رو پس می‌خوایم!
‫شونه به شونه‌ی هم، از حقمون برای ‫آزادی، عدالت و صلح دفاع می‌کنیم.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه ما رو ‫از حقوقمون محروم کنه.
‫حق! قانون! عدالت!
‫خسته نباشی، حکمت.
‫خانم دریا.
‫چه خبر، برادر حکمت؟
‫خب، چطوری بگم آخه؟
‫چی شده؟
‫«با استعفاتون موافقت شده.»
‫این از طرف کیه؟
‫اونا داخلن، دارن تمرین می‌کنن.
‫خب؟
‫بهم گفتن نذارم برین تو.
‫- چی گفتی؟ ‫- منم تعجب کردم. فقط کاری رو می‌کنم که بهم گفتن.
‫این تصمیم کی بوده؟
‫برادر حکمت.
‫از من نشنیده بگیرین، ‫اما کار خانم زینب بود.
‫خانم دریا.
‫کجایی؟
‫تو همون آدم شجاعی، ‫همونی که اراده داره.
‫تو. تو. تو.
‫اونی که باید اینجا باشه تویی.
‫تو. تو. تو.
‫- اما کجایی؟ ‫- کجایی؟
‫من اینجام، سما.
‫عالیه.
‫آفرین به همگی.
‫ادامه بدین.
‫هامبورگ در نقشِ استانبول
‫- خونه‌ست؟ ‫- آره، خونه‌ست.
‫شاید نشنیده. دوباره بزن.
‫- عزیزای من. ‫- سلام.
‫خوش اومدین.
‫عشق من. چقدر بزرگ شده!
‫خوش اومدین.
‫منتظرتون بودم.
‫کفشاتون رو ‫درنیارین. نه، درنیارین.
‫- از دیدنتون خیلی خوشحالم. ‫- عشق من. خوش اومدین.
‫یکراست برین ‫پذیرایی. بفرمایین تو.
‫چای درست کردم و کیک ‫پختم. همه چی آماده‌ست.
‫این همه زحمت؟
‫تو تو اتاق من می‌خوابی ‫و ازگی هم تو اتاق مهمون.
‫- تو چی؟ ‫- من همین‌جا می‌خوابم.
‫- امکان نداره. ‫- چرا، داره.
‫من که به هر حال همیشه ‫جلوی تلویزیون خوابم می‌بره.
‫بحث بی‌بحث.
‫این اتاق منه؟
‫آره عزیزم.
‫پیتزای آنکارا بهتره.
‫- خب، این یکی گرون‌تر دراومد. ‫- آره، به استانبول خوش اومدی.
‫دارم میرم تو اتاقم ‫تا با پلین حرف بزنم.
‫- بشقابت رو فراموش نکن. ‫- پلین کیه؟
‫دوستش تو آنکارا. من ‫میز رو جمع می‌کنم.
‫تره‌فرنگی‌های خوشمزه‌ای ‫درست کردم. خراب میشن.
‫فردا می‌خوریمشون. نگران نباش.
‫ما می‌خوایم این جابه‌جایی برای ازگی ‫راحت باشه. هر روز که این‌طوری نمیشه.
‫نبایدم بشه. اون باید درست‌وحسابی غذا ‫بخوره. تو سن اون این قضیه خیلی مهمه.
‫- دارین درباره من حرف می‌زنین؟ ‫- گوشاش مثل گربه وحشی تیزه.
‫بیا اینجا عزیزم. بیا دیگه.
‫- نیازی به این کار نیست. ‫- ممنون مامان‌بزرگ.
‫تو دخالت نکن. این یه ‫موضوع بین خودمونه.
‫تو دیگه الان یه دختر جوونی و ‫می‌تونی واسه خودت لیموناد بخری.
‫مجبور نیستی به بقیه وابسته ‫باشی. کسی رو داری؟
‫منظورت چیه؟
!دوست ‌پسر
‫- مامان‌بزرگ... ‫- کسی که دوستش داشته باشی.
‫- وای‌فای داری؟ ‫- چی؟
‫- اینترنت. ‫- آهان، رو گوشیم دارم.
‫بیا، مال من رو بگیر.
‫سن قشنگیه.
‫آره. قهوه می‌خوای؟
‫آره حتماً. تو قفسه سمت ‫راستیه. یه کم شیرین.
‫- تو چی؟ ‫- آره، واسه منم شیرین باشه.
‫برنامه‌تون چیه؟ چیکار ‫می‌تونم براتون بکنم؟
‫همین که ما رو راه دادی خودش ‫خیلیه. چیز دیگه‌ای نمی‌خوایم.
‫این تعارفتون آدم رو ناراحت ‫می‌کنه. اینجا خونه خودتونه.
‫در ضمن، همیشه ‫تنها بودن خیلی بده.
‫خب بهم بگو: حالا چیکار می‌کنیم؟
‫خب، دانشگاه شکایت کرده. ‫ما هم شکایت متقابل کردیم.
‫- اون یکی پرونده کیفریه. ‫- کیفری؟
‫دادستان اظهاراتم رو می‌خواد. ‫انگار یه دانشجو ازم شکایت کرده.
‫شبکه‌های اجتماعیم رو زیر و رو کردن ‫و پست‌ها رو به پرونده‌ام اضافه کردن.
‫دادستانی به خاطر توهین به ‫رئیس‌جمهور تقاضای حبس کرده.
‫ممکنه بیشتر از چهار ‫سال زندان داشته باشه.
‫به کسی توهین کردی؟
‫من فرق بین انتقاد ‫و توهین رو می‌دونم.
‫من به کسی توهین نکردم. اونا ‫فقط دارن ما رو می‌ترسونن.
‫چطور می‌تونیم مطمئن باشیم؟
‫مگه این روزا چیزی هم ‫هست که بشه ازش مطمئن بود؟
‫جلسه دادگاه کیه؟
‫نمی‌دونم. منتظریم.
‫تو به این عدالت باور ‫داری؟ منتظر چی هستی؟
‫چیکار می‌تونم بکنم؟ ‫وکیلا دارن پیگیری می‌کنن.
‫وکیلا به کنار، خودت ‫داری چیکار می‌کنی؟
‫دارم درخواست می‌فرستم.
‫کجاها؟
‫خب، دانشگاه‌های خصوصی. ‫ترجمه هم می‌کنم و اینجور کارا.
‫- تو چی، دریا؟ ‫- منم می‌خوام کار کنم.
‫- یعنی چی؟ ‫- مامان؟
‫چه زود بهت برمی‌خوره. ‫یعنی حق ندارم بپرسم؟
‫دارم دنبال کار و یه مدرسه برای ازگی ‫می‌گردم. داریم تمام تلاشمون رو می‌کنیم.
‫وقتی اوضاع یکم مشخص‌تر ‫شد، برمی‌گردیم آنکارا.
‫بابا منظورم این نبود آخه.
‫منظورم رو اشتباه ‫متوجه شدی، مامان.
‫ببین، من خیلی ‫خوشحالم که اینجایین.
‫از نظر مالی و عاطفی ‫همه‌جوره پشتتونم.
‫ممنون.
‫به ازگی هم کمک می‌کنم خودش ‫رو واسه امتحانا آماده کنه.
‫- پس نگران نباش... ‫- وای، قهوه.
‫اشکالی نداره.
‫اصلاً شاید بهتر باشه این ‫موقع شب قهوه نخوریم.
‫چه خبر؟
‫عزیزم.
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫پاشو.
‫پاشو وگرنه می‌ذارمت تو فر،
‫- می‌پزمت و می‌خورمت. ‫- ولم کن.
‫این وضع موقتیه.
‫دیگه رسیدیم. نمیایم تو؟
‫- می‌خوای سر کلاس بیام پیشت بشینم؟ ‫- می‌تونی کلاست رو پیدا کنی؟
‫آره، دنبالمم نیا. ‫خودم برمی‌گردم خونه.
‫- ساندویچت رو برداشتی؟ ‫- آره.
‫- چیز دیگه‌ای لازم نداری؟ ‫- لطفاً فقط برید.
‫باشه.
‫مامان.
‫- خداحافظ. ‫- موفق باشی.
‫هنرستان موسیقی شاید بهتر باشه. ‫اون به موسیقی و هنر علاقه داره.
‫هنرستان موسیقی؟
‫- اون هیچ‌وقت یه نوازنده حرفه‌ای نمی‌شه. ‫- چی گفتی؟
‫اگه نابغه بود، تا ‫حالا بهمون می‌گفتن.
‫یعنی چون نابغه نیست باید بیخیالش ‫بشه؟ بعضی وقت‌ها واقعاً مسخره می‌شی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ما بوفه‌مون رو تحریم کردیم ‫و داریم امضا جمع می‌کنیم.
‫ما گرون شدن قیمت‌ها و ‫کیفیت بد غذا رو قبول نداریم.
‫واسه همین غذای خودمون رو میاریم ‫و توی زنگ تفریح با هم شریک می‌شیم.
‫ولی مدیر دخالت کرد و گفت ‫ممکنه توی غذا مواد مخدر قایم کنیم.
‫ما داریم با جمع کردن امضا از ‫حق دموکراتیک‌مون استفاده می‌کنیم.
‫- امضا می‌کنید؟ ‫- حتماً.
‫شوخیه دیگه؟
‫شوخی؟
‫- عالیه. ‫- ممنون.
‫گفت مواد مخدر؟
‫بفرما.
‫دو سه سالی کار می‌کنه.
‫مدل جدیدش کی میاد؟
‫میگن بهار، ولی به ‫دست ما نمی‌رسه...
‫تا تابستون. ولی اون تبلت رو ‫بیخیال شو، بهت یه لپ‌تاپ میدم...
‫- نه، نه. روش فکر می‌کنم. ‫- باشه.
‫- روز خوبی داشته باشی. ‫- همچنین.
‫به‌به، دریا خانم.
‫- چه عجب از این طرفا؟ ‫- سلام برادر. بیا بغلم.
‫- خوش اومدی. ‫- ممنون. چطوری؟
‫عالی، ممنون.
‫آخرین بار توی ختنه‌سوران ‫پسرم دیدمت، نه؟
‫خب خودت که می‌دونی: ‫آنکارا، دانشگاه، کار...
‫درسته.
‫بفرمایین
‫شکرو؟ اینجا رو تمیز کن.
‫ببخشید یه کم به هم ریخته‌ست.
‫خب، خب. بگو می‌شنوم.
‫- می‌دونی که اسباب‌کشی کردیم استانبول؟ ‫- آره می‌دونم. منتظر بودم زنگ بزنی.
‫به جاش خودمون اومدیم ‫اینجا. گولین چطوره؟
‫خوبه، خدا رو شکر.
‫- بچه‌ها چطورن؟ ‫- اونا هم خوبن.
‫دلمون براتون تنگ شده بود.
‫- خب، ازگی کجاست؟ ‫- مدرسه‌ست.
‫بعدازظهرا با مادر ‫عزیز درس می‌خونه.
‫- واسه امتحانات دبیرستان؟ ‫- آره. دفعه‌ی بعد میاریمش.
‫امیدوارم.
‫راستش اومدیم یه چیزی ازت بپرسیم.
‫- سیگار می‌کشی؟ ‫- ممنون، ترک کردم.
‫- می‌شنوم. ‫- پس میرم سر اصل مطلب:
‫اون زمین‌مون نزدیک ‫کوه ایدا رو می‌شناسی؟
‫بیا بفروشیمش.
‫- دلیلش؟ ‫- جان؟
‫- چرا می‌خواین بفروشینش؟ ‫- به مشکل خوردیم.
‫پول لازم داریم، به همین سادگی.
‫- شاید شنیده باشی کارمون رو از دست دادیم. ‫- آره، شنیدم.
‫آپارتمان چی؟ وسایلتون؟
‫تو انباره. ما هم ‫پیش مامانم می‌مونیم.
‫دریا، واسه این‌جور کارها ‫نباید یهویی تصمیم گرفت.
‫شهرداری اونجا داره بکوب ‫کار می‌کنه تا یه تونل بسازه.
‫این‌طوری ارزشش بیشتر میشه، ‫واسه همین باید یه خورده دیگه صبر کنیم.
‫- چی؟ ‫- هیچی.
‫فقط برام سواله که اگه قضیه ‫این ملک نبود، اصلاً می‌اومدی؟
‫می‌دونی، ما تو مخمصه مالی ‫هستیم و می‌خواستیم ازت کمک بخوایم.
‫معلومه، کمک می‌کنیم.
‫ولی این یه تصمیم یهویی نیست. ‫من دارم میرم نماز جمعه، باشه؟
‫عزیز، تو هم بیا مسجد.
‫شما برین. من همین‌جا می‌مونم.
‫دریا، حواست به مغازه باشه.
‫- میای نماز جمعه؟ ‫- الان میام.
‫پس بیکاری؟
‫دارم واسه کارها ‫درخواست می‌فرستم.
‫یه چند تا ترجمه هم ‫دستمه که دارم انجام میدم.
‫ترجمه؟
‫میشه باهاش خرج زندگی رو درآورد؟
‫سلام رئیس. ببخشید، خیسم. چطورین؟
‫- خوبم. ‫- ایشون شوهرخواهرمه، عزیز.
‫ایشون هم رئیس پلیسمون هستن.
‫منم
‫- هیچ‌وقت نماز جمعه‌ت دیر نمیشه. ‫- تو هم همین‌طور.
‫بالا می‌بینمت. خدانگهدار.
‫واسه نوه‌ش دنبال یه ‫پلی‌استیشن ۵ می‌گشت.
‫هیچ‌جا پیدا نمی‌شد، حتی تو اروپا. ‫من دو روزه واسش ردیف کردم.
‫اون رئیس پلیسه و منم آدمِ خودشم.
‫تو سوره‌ای که دارم ‫می‌خونم، خدا می‌فرماید:
‫«همان‌طور که به تو ‫امر شده، استقامت کن،
‫و کسانی هم که با تو توبه ‫کردند، باید استقامت کنند.
‫از حد و مرز عدالت ‫و انصاف فراتر نروید.
‫قطعاً خدا به هر کاری ‫که می‌کنید کاملاً بیناست.»
‫تو حدیثی که خوندم، ‫فرستاده‌ی خدا می‌فرماید:
‫«همانا راستگویی شما را به نیکوکاری ‫هدایت می‌کند و نیکوکاری شما را به بهشت.»
‫منظور خدا از جهان، ‫هیچ‌وقت معنای ظاهریش نبوده.
‫قبول باشه.
‫سلام رجایی.
‫- داداش، قبول باشه. ‫- قبول حق باشه.
‫با شوهرخواهرم آشنا شدی؟
‫- از آشنایی‌تون خوش‌وقتم، عزیز. ‫- خوش‌وقتم، رجایی.
‫مگه نگفتی دنبال راننده‌های ‫مطمئن می‌گردی؟
‫هنوزم می‌گردم.
‫عزیز یکی از شریف‌ترین آدم‌های ‫دنیاست. می‌تونی کاملاً بهش اعتماد کنی.
‫خب، تو این جمعه‌ی مبارک ‫یه کار خیر دیگه هم انجام دادم.
‫فامیل‌های صالح، فامیل‌های منم ‫هستن. اگه دوست داشتی فردا یه سر بیا.
‫خب، مطمئن نیستم. ‫همه‌چیز خیلی یهویی شد.
‫شماره‌ی رجایی رو یادداشت کن.
‫شماره‌ش رو بنویس.
‫من رو به عنوان ‫رجایی تاکسی بنویس.
‫۰۵۳۲..
‫سلام به همگی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- چیکار می‌کنین؟ ‫- داریم درس می‌خونیم.
‫ولی خانوم کوچولو یه کم شاکیه.
‫این اولین باره.
‫این همه حفظیات: داده‌ها، فرمول‌ها، ‫اسم‌ها... انگار اینترنت وجود نداره.
‫هوش مصنوعی داره ‫به ریشمون می‌خنده.
‫مراقب حرف زدنت باش.
‫حق با اونه، ولی همه‌مون مجبور ‫بودیم این دوران رو بگذرونیم.
‫چرا واسه تو باید فرق کنه؟
‫چون من تو عصر ‫حجر به دنیا نیومدم.
‫خب، از روز اول مدرسه‌ت برام بگو.
‫- مسخره بود. ‫- مسخره؟
‫کمپین جمع‌آوری امضا ‫کجاش مسخره‌ست؟
‫- یه مشت احمقن. ‫- تو هم امضا کردی؟
‫- فقط واسه اینکه روز اول از جمع طرد نشم. ‫- درسته. باشه.
‫- پس فردا به یه ساندویچ بزرگتر نیاز داری. ‫- یه دنیا ممنون.
‫امروز در مورد مدرسه‌های دیگه ‫حرف زدیم. اگه امتحانا رو خوب بدی...
‫بی‌خیال شو مامان. من قبول ‫نمی‌شم، تازه همه‌شون هم افاده‌ای‌ان.
‫از چی می‌ترسی؟ ‫آزمونات رو که خوب دادی.
‫من می‌خوام هنر بخونم، هنرمندا هم ‫باید خودشون راهشون رو پیدا کنن.
‫اوه، جدی؟
‫مدرسه‌های غیرانتفاعی ‫لازم نیستن. دولتی‌ها خوبن.
‫- همین الان نگفتی یه مشت احمقن؟ ‫- همه‌شون نه. گیتاریست هم بینشون هست.
‫- به‌به، پس از الان دوست پیدا کردی. ‫- هنوز دوست نشدیم عزیزم.
‫- مامان، نوشابه خریدی؟ ‫- من نه. احتمالا کار اون بوده.
‫کار من بود عزیز. کار من بود.
‫دلم خواست. آخر دنیا که نشده، نه؟
‫خب
‫- هر چی می‌گی رو تکرار می‌کنه. ‫- من که چیزی درباره‌ی مدرسه‌ها نگفتم.
‫مگه به فکرت نگفتی یه هنرمند ‫باید خودش راهش رو پیدا کنه؟
‫چیکار می‌تونم بکنم؟ هر چی ‫می‌شنوه رو سریع یاد می‌گیره.
‫به هر حال اون راه ‫خودش رو انتخاب می‌کنه.
‫چیزی که مهمه موضع ‫ما در قبال خانواده‌ست.
‫- موضع ما؟ ‫- آره، اینکه چطور با مشکلات کنار میایم.
‫بهترین کاری که می‌تونیم بکنیم ‫اینه که واسه زندگی آماده‌ش کنیم.
‫دقیقاً مثل دیالوگ‌های ‫فیلمای آبکی.
‫- اینطوریه؟ ‫- از اون بدهاش.
‫همه که نمی‌تونن مثل ‫عزیز توفان باکلاس باشن.
‫سلام قدریه.
‫نه، هنوز بیداریم. چه خبر؟
‫نمیشه سریع‌ترش کرد؟
‫باشه. باشه.
‫عیبی نداره. مرسی.
‫باهات در تماس می‌مونم. شب بخیر.
‫چی گفت؟ وقت دادگاه ‫هفت ماه دیگه‌ست.
‫- هفت ماه؟ ‫- هفت ماه.
‫- می‌خوای به اون یارو تاکسی‌داره زنگ بزنی؟ ‫- کی؟
‫دوست داداشم.
‫نمی‌دونم. هنوز بهش فکر نکردم.
‫کل این هفت ماه رو ‫می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫همه‌چیز خیلی نامشخصه.
‫گیرم من تاکسی برونم، ‫تو می‌خوای چیکار کنی؟
‫شاید برم توی یه سریال بازی کنم.
‫یا مدلینگ.
‫به خوشگلیت اعتماد داری‌ها.
‫یا اینکه کامیون می‌رونم.
‫من کامیون، تو تاکسی. نظرت چیه؟
‫زندگیمون رو می‌چرخونیم.
‫چرا که نه؟
‫گوش کن.
‫من صورتم رو عمل نمی‌کنم
‫یا واسه فالوور بیشتر، خودم ‫رو مسخره‌ی عام و خاص نمی‌کنم.
‫کسی هم ازت چنین انتظاری نداره.
‫ولی شبکه‌های اجتماعی ‫این روزا مهمن.
‫حالا لطفا از حرفم ‫سوءتفاهم نشه، اما...
‫- اما چی؟ ‫- خودت که از اوضاع کلی باخبری.
‫بله.
‫اگه یه سری از پست‌های قدیمی شبکه‌های ‫اجتماعیت رو پاک کنی، شانست بیشتر میشه.
‫کدوم‌ها رو؟
‫اون سیاسی‌ها رو.
‫الان چیزی نگو. خوب روش فکر کن.
‫- کاری رو بکن که فکر می‌کنی درسته. ‫- ما هم‌عقیده نیستیم، کبری.
‫بابت چای ممنون.
‫روزها مشتری بیشتره و شب‌ها ‫ترافیک کمتر. کدوم رو ترجیح میدی؟
‫شب رو.
‫باشه، شب‌ها. ولی حواست باشه، ‫کلی آدم عوضی اون بیرون هست.
‫حواسم هست.
‫- استانبول رو بلدی؟ ‫- آره، اینجا بزرگ شدم.
‫- سیگار که نمی‌کشی، نه؟ ‫- نه.
‫- مشتری‌ها هم حق ندارن بکشن. ‫- فهمیدم.
‫عالیه.
‫اون علامت «X» جدیده. ‫قبلاً روش نوشته بود «تاکسی».
‫در پناه خدا.
‫آمین.
سی‌نما دریم‌ینگ
‫ساعت چنده؟
‫چهار و نیم.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫دارم واسه ازگی ‫ساندویچ درست می‌کنم.
‫- برو بگیر بخواب. ‫- والا خوابم نمیبره.
‫سلام!
‫نمی‌تونم همه‌تون رو سوار کنم، ‫مخصوصاً با الکل. لطفاً پیاده شین.
‫داری چی نگاه می‌کنی؟
‫از دانشکده اخراج شدن، واسه ‫همین تو پارک‌ها کلاس میذارن.
‫«آکادمی خیابانی»
‫همه چی درست میشه.
‫بگو.
‫همه چی درست میشه.
‫بگو دیگه.
‫همه چی درست میشه.
‫- سلام. خوش اومدین. ‫- سلام.
‫کادیکوی، لطفاً.
‫کجای کادیکوی؟
‫تئاتر بلوک. بلدین کجاست؟
‫بله، حتماً.
‫- بقیه‌ش مال خودت. ‫- ممنون.
‫- چی دارین تماشا می‌کنین؟ ‫- نمی‌دونم. دوستامون دعوتمون کردن.
‫- باشه. خوش بگذره. عصر خوبی داشته باشین. ‫- ممنون.
‫سلام.
‫سلام. خوش اومدین.
‫کل بازار رو با خودت آوردی خونه.
‫مامان‌بزرگ ما رو کشوند به دورترین ‫جاهای بازار. چرا؟ چون ارزون‌تره.
‫راست میگه. جلوی ‫بازار از همه جا گرون‌تره.
‫ارزش اون دو لیر رو داشت؟
‫پول که علف خرس نیست. ‫دلت واسم تنگ نشده بود؟
‫ممنون بابت این ‫شفاف‌سازی، و نه، نشده بود.
‫یالا برو.
‫- واسه امشب مهمون دعوت کردم. ‫- مهمون؟
‫داداشم و خونواده‌ش واسه افطار.
‫جدی؟
‫- چرا، مگه سرت شلوغه؟ ‫- نه، معلومه که می‌تونن بیان.
‫- قهوه می‌خوای؟ ‫- نه، روزه‌ام.
‫- چیه؟ ‫- جدی می‌گی؟
‫آره. مگه باید دلیل بیارم؟
‫نه، منظورم اینه.
‫- واسه اینکه خودتو تو دل داداشت جا کنی؟ ‫- مگه من ریاکارم؟ بچگی‌هامونم روزه می‌گرفتیم.
‫من که چیزی نگفتم. خدا قبول کنه.
‫- تو تاکسی چطور بود؟ ‫- خب، بد نبود.
‫اتفاقی از جلوی ‫تئاتر باران رد شدم.
‫کدوم باران؟ می‌تونی پیازها ‫رو خرد کنی؟ عجله داریم.
‫- از گروه تئاتر قدیمی‌مون. ‫- باران تونج‌یورک؟
‫- آره. ‫- ریزشون کن.
‫تو نمایش خودش تو ‫کادیکوی بازی می‌کنه.
‫فکر کنم یکی از مالکاشه.
‫- مگه نداشتی تاکسی می‌روندی؟ ‫- یه مسافر رو اونجا پیاده کردم.
‫شلوغ پلوغ بود، ‫واسه همین رفتم تو.
‫واسه سه‌شنبه هم ‫برامون بلیط گرفتم.
‫اگه یه وقت دلمون خواست بریم.
‫- باید یکی هم واسه مامانت می‌خریدی. ‫- چرا؟
‫نمی‌دونم. یه کم ‫عصبی به نظر می‌رسه.
‫اون و ازگی خیلی با هم ‫بحث می‌کنن. باید بره بیرون.
‫مامانم کلاً اینطوریه. ‫فقط باید تحملش کنی.
‫مادربزرگ قهوه می‌خواد.
‫اوه، عالی شد.
‫پس خودت درستش کن و همه‌چیز رو از ما نخواه. ‫بابات می‌تونه دقیقاً بهت نشون بده چطوری.
‫باید برم دوش بگیرم.
‫- اول آب رو می‌ریزی... ‫- طرز تهیه قهوه رو بلد بودم بابا.
‫صدای توپ بود؟
‫بشقاب‌هاتون رو بدین لطفاً.
‫آره، می‌تونیم شروع کنیم.
‫- قبول باشه. ‫- قبول باشه.
‫دستت درد نکنه دریا. ‫چه سفره‌ی قشنگی.
‫یهویی شد، ببخشید دیگه.
‫نوش جونتون.
‫خب، پسرا.
‫چطورین؟ خیلی وقت ‫بود ندیده بودمتون.
‫ما خوبیم، خاله دریا.
‫ما که خیلی دعوتتون ‫کردیم بیاین آنکارا.
‫- حیف شد بازی‌تون رو روی صحنه ندیدیم. ‫- تو یوتیوب هست.
‫چرا؟ دیگه اجرا نمی‌کنین؟
‫- نمی‌دونم. هنوز معلوم نیست. ‫- واقعاً؟
‫منم خیلی دلم می‌خواست ‫بازی‌ت رو ببینم.
‫صالح به همه می‌گه ‫خواهرش ستاره‌ی تئاتر دولتیه.
‫تعریف کردن نداره. تئاترهای ‫مستقل از ما شجاع‌تر بودن.
‫تعریف کردن نداره؟
‫من همه‌ی مقاله‌ها رو نگه داشتم.
‫بیشتر در مورد بازیگرا می‌نویسن.
‫کسی به نمایشنامه‌نویسا ‫اهمیت نمیده.
‫سرنوشت نویسنده همینه. ولی کسایی ‫که عزیزِ من رو می‌شناسن، درک می‌کنن.
‫می‌خواستم پسرا تو مدرسه تئاتر ‫بازی کنن، ولی خودشون نخواستن.
‫- گروه تئاتر دارین؟ ‫- معلومه که داریم.
‫یه گروه تئاتر هست، ولی...
‫- ولی چی؟ هست یا نیست؟ ‫- آره، ولی نمایشای عجیبی اجرا می‌کنن.
‫مثلاً چی؟
‫- من که سر در نمیارم. چیزای عجیبیه. ‫- شاید تئاتر ابزورد باشه.
‫که واسه بچه‌ها یلینک یا هاینر مولر ‫اجرا نمی‌کنن. فقط نمایشای بی‌خطرن.
‫اونا کین، مادربزرگ؟
‫الفریده یلینک یه نویسنده ‫فمینیست اتریشیه.
‫تو مدارس دولتی از ‫این چیزا خبری نیست.
‫میشه امشب در مورد ‫این موضوع حرف نزنیم؟
‫- کدوم موضوع؟ ‫- پدر و مادرم می‌خوان برم مدرسه خصوصی،
‫- ولی به نظرم لازم نیست. ‫- ازگی.
‫- چیه؟ ‫- وایسا.
‫می‌خوای به این ‫خاطر ملک رو بفروشم؟
‫خب، آره.
‫درآمد که نداریم، کلی هم خرج داریم. ‫مدرسه اونم که دیگه تیر خلاص بود.
‫باریش، اردینچ، پاشین.
‫پاشین.
‫- دریا، چی می‌بینی؟ ‫- چی باید ببینم؟
‫نقص خاصی می‌بینی؟ ‫ناهنجاری‌ای چیزی؟
‫لطفاً بشینین پسرا.
‫پسرای فوق‌العاده‌ای هستن. ‫با عشق، احترام، همه‌چی.
‫مدارس دولتی ما از اون ‫چیزی که فکر می‌کنی بهترن.
‫- موضوع این نیست. ‫- پس موضوع چیه؟
‫فروختن زمین.
‫هر دومون به ارث بردیمش. ‫همون‌قدر که مال توئه، مال ما هم هست.
‫- دریا. ‫- یه لحظه، عزیز.
‫حالا که بحثش شد، ‫بذار حرفم رو تموم کنم.
‫دریا راست میگه. سطح مدارس ‫تو سالای اخیر تغییر کرده.
‫- الان بحث مدرسه نیست. ‫- دریا، دوباره میگم:
‫اگه پول لازم داری، کمکت می‌کنم.
‫ما یه خانواده‌ایم ‫دیگه. مگه نه، گولین؟
‫معلومه دریا، خوشحال ‫میشیم کمکت کنیم.
‫یه کار خیر تو ماه رمضون میشه.
‫بیخیال این بحث بشیم.
‫ازگی، میشه باقلوایی که ‫آوردیم رو از آشپزخونه بیاری؟
‫شاید جو رو عوض کنه.
‫بشین سر جات، ازگی.
‫همیشه دخترا، مگه نه؟
‫اردینچ، باریش، امروز ‫شما دسر رو بیارین.
‫بشینین پسرا. خودم میرم.
‫عزیزم، نگام کن.
‫به جای اینکه پشتم در بیای، اونجا ‫تو بزدلی کردی، عزیز. حرفی ندارم.
‫- عزیزم، من فقط می‌خواستم... ‫- برو.
‫الان نمی‌خوام باهات ‫حرف بزنم. برو بیرون.
‫باقلوای گولواوغلو ‫یه چیز دیگه‌ست.
‫عملیات‌های برون‌مرزی ادامه داره.
‫وزارتخونه اعلام کرد: «ما متعهدیم ‫که تروریسم رو از ریشه نابود کنیم.»
‫تعداد زیادی از اهداف در ‫عملیات‌های هوایی و زمینی نابود شدن.
‫مقامات تأکید کردن ‫که این عملیات‌ها
‫مطابق با قوانین بین‌المللی ‫و حق دفاع از خوده.
‫چه عالی. عطر زدی؟
‫از طرف مادربزرگته؟
‫و گوشواره‌های جدید؟ اون ‫ماره؟ از کجا گرفتیشون؟
‫- اون پسر خوش‌شانس کیه؟ ‫- اوه مامان.
‫- بهم بگو. ‫- یکی از بچه‌های گیتارزنه، ولی اون‌طوری که فکر می‌کنی نیست.
‫- ولی برات کادو گرفته؟ ‫- اون پولش به کادو نمی‌رسه.
‫احتمالاً فقط یه هدیه تبلیغاتیه.
‫احتمالاً اشانتیونی چیزیه.
‫عکسشو داری؟
‫نه. از شبکه‌های ‫اجتماعی استفاده نمی‌کنه.
‫- باحاله. ‫- منم همین فکر رو می‌کنم.
‫می‌خوایم هفته بعد بریم تئاتر.
‫- با ما بیا و اونم با خودت بیار. ‫- اصلاً حرفشم نزن.
‫معرفیش نکن. طوری رفتار می‌کنیم ‫که انگار همدیگه رو نمی‌شناسیم.
‫نمی‌تونم چیزی بهت بگم. تو ‫فقط می‌خوای شوهرش بدی.
‫فقط کنجکاوم.
‫ولی من حریم خصوصی ‫می‌خوام. بهم فضا بده.
‫عزیزم، ما مادرا فقط می‌خوایم ‫بدونیم بچه‌هامون با کی می‌گردن.
‫چیز مهمی نیست. ما ‫فقط با هم گیتار می‌زنیم.
‫خوبه. وقتی آدمای خوب وارد ‫زندگیت می‌شن خوشحال می‌شم.
‫به بابا نگی‌ها، باشه؟
‫داری چی می‌نویسی؟
‫وقتی تموم شد می‌تونی بخونیش.
‫نظرت درباره ازگی چیه؟
‫منظورت چیه؟
‫شماها اصلاً با هم حرف می‌زنین؟
‫حواست رو پرت کردم؟
‫ما با هم زندگی می‌کنیم. ‫معلومه که حرف می‌زنیم.
‫ولی بحث ازگی نیست.
‫- پس چی؟ ‫- بحث توئه.
‫تو.
‫این شرایطی که توش هستیم ‫برای هیچ‌کس آسون نیست.
‫ولی دیگه نمی‌ذارم مثل ‫امشب کسی بهم سرکوفت بزنه.
‫- بابا، می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم. ‫- بپرس عزیزم.
‫چرا بهم کُردی یاد ندادی؟
‫تو کردی بلدی؟
‫- آره، دارم کلاس کردی می‌رم. ‫- که چی بشه؟
‫زبان مادری‌مونه. ‫می‌خوام بدونم کی هستم.
‫- تو سلطانی. ‫- ولی می‌خوام ریشه‌هام رو بشناسم.
‫ریشه؟ تو که گیاه نیستی.
‫- بدون کمک تو یاد می‌گیرم. ‫- عالیه. یه ستاره هم تو دفترت می‌ذارم.
‫- داری مسخره‌م می‌کنی؟ ‫- اصلاً.
‫نمی‌دونم باید به چه ‫زبونی باهات حرف بزنم.
‫شاید منم بتونم ‫انگلیسی یاد بگیرم.
‫حتماً بابا.
‫خوش اومدی.
‫بذار بغلت کنم. دیدنت ‫اینجا خیلی خوبه.
‫ما هم از دیدنت خوشحالیم.
‫- باز شروع کردی. ‫- چی رو؟
‫ناراحته که از ضمیر جمع ‫استفاده کردم: «ما خوشحالیم».
‫اصلاً نمی‌تونم تحمل کنم ‫زوج‌ها به جای هم حرف بزنن.
‫- از دیدن باران خوشحال نیستی؟ ‫- خوشحال نیستم، ذوق‌زده‌ام.
‫- نمایش عالی بود. ‫- ممنون، دریا.
‫آبجو؟ شراب؟ چی می‌خوای؟
‫- آب. ‫- آبجو.
‫- روژدا، دو تا آبجو و یه آب لطفا.
‫حتما.
‫من و روژدا اینجا رو ‫می‌چرخونیم. بدون اون کارم لنگ بود.
‫- خواهش می‌کنم. بس کن. ‫- نه.
‫این‌طوری نمیشه.
‫ممنونم.
‫خب رفقا، زندگی چطوره؟
‫داریم از بوی گند استانبول ‫لذت می‌بریم. تو چطور؟
‫- شنوایی‌ت چطور شده؟ ‫- هنوز منتظریم.
‫می‌تونی به زودی برگردی دانشگاه؟
‫حقمه که برگردم. ‫همکارام هم همین‌طور.
‫- ولی هیچ‌کدوم نمی‌دونیم چی پیش میاد. ‫- خوب می‌دونم.
‫- به مبارزه ادامه بده. ‫- درسته.
‫تو چطوری، باران؟
‫سعی می‌کنم اینجارو سرپا نگه ‫دارم. امروز شاید ۵۰ نفر اومده بودن.
‫اگه این‌قدر دوستت نداشتم، ‫می‌گفتم: بیا همین‌جا با هم بجنگیم.
‫امشب مال تو بود.
‫تئاتر ما به بزرگی اونجایی ‫که بهش عادت داری نیست.
‫ما اومدیم که تو رو ببینیم.
‫حرف منم همینه: هر ‫روز بیاین منو ببینین.
‫بیاین مثل قدیما یه کاری راه بندازیم. ‫بازیگر، نویسنده، سالن... همه‌چیز داریم.
‫تصمیمش با من نیست. از وزیر ‫فرهنگ و وزیر خارجه بپرس.
‫اون فقط کنترل نخست‌وزیر، رئیس‌جمهور ‫و وزرای آموزش و کشور رو دستش داره.
‫دقیقاً. یه کلمه اشتباه ‫بگی، لهت می‌کنم.
‫حواست باشه.
‫پیشنهادش به نظرت چطوره؟
‫خب،
‫با این همه بلاتکلیفی، ‫الان وقت مناسبی نیست.
‫نباید به جای زندگی تو بلاتکلیفی، ‫سرنوشت رو خودمون به دست بگیریم؟
‫منظورت چیه؟
‫مگه نگفتی تو آنکارا نمی‌تونیم اون‌قدر ‫که دلمون می‌خواد شجاع باشیم؟
‫- خب؟ ‫- خب فکر کنم حق با توئه.
‫وقتی به عقب نگاه می‌کنم، می‌بینم ‫تو آنکارا راضی نبودیم، مگه نه؟
‫همیشه مجبور بودیم اول ‫نمایشنامه‌ها رو تایید بگیریم.
‫یادته اولش چه ‫رویاهای بزرگی داشتیم؟
‫حالا تنها رویامون اینه که ‫فقط روزمون رو بگذرونیم.
‫گذروندن روز که ‫نمی‌تونه رویا باشه.
‫نباید باشه.
‫- قهوه می‌خوری؟ ‫- یه قلپ از مال تو می‌خورم.
‫بفرما.
‫نامه‌های زرد؟
‫بعدش چی میشه؟
‫اول بخون. بعدش حرف می‌زنیم.
‫خوندیش؟
‫نظرت چیه؟
‫فکر نمی‌کنی همونیه ‫که لازم داریم؟
‫صدا.
‫نامه‌های زرد
‫و حرکت.
‫حرکت.
‫یکی یکی.
‫- بیاین تو. ‫- بفرمایید.
‫بفرمایید.
‫برین.
‫عجله داریم.
‫لطفاً از این طرف.
‫- شما برین، من میام. ‫- نه، منتظر می‌مونیم.
‫اینجا نمی‌تونین منتظر ‫بمونین. لطفاً برین جلو.
‫دستگاه ضربان‌ساز یا ‫ایمپلنت پزشکی دیگه‌ای دارین؟
‫نه. فلزِ توی سوتینمه. ‫چیز مهمی نیست.
‫باشه، لطفاً منتظر بمونین.
‫- چای می‌خوری یا قهوه؟ ‫- اون جمله رو حذف کن.
‫سلام.
‫- دیرمون شده، باید بریم. ‫- باشه، باشه. مشکلی نیست.
‫- برو جلو. ‫- بفرما.
‫کت.
‫کفش.
‫سوتین.
‫چی گفتی؟
‫- باید سوتینت رو دربیاری. ‫- خدای من، داری شوخی می‌کنی؟
‫- ما فقط داریم دستورات رو اجرا می‌کنیم. ‫- همه‌مون فقط داریم دستورات رو اجرا می‌کنیم.
‫خواهش می‌کنم.
‫بفرما.
‫بهت گفتم به‌خاطر فلزه.
‫خدایا، دوباره بوق زد.
‫- شلوار هم باید دربیاد. ‫- چی؟
‫- شلوارت رو دربیار. ‫- بدون شلوار امتحانش کن.
‫- شورت هم دربیارم؟ ‫- حتماً.
‫- داری کی رو اینجا لخت می‌کنی؟ ‫- دلیلی نداره بی‌ادبی کنی.
‫داری کی رو لخت می‌کنی؟
‫ببرینش.
‫- مگه چیکار کردم؟ ‫- خودت می‌فهمی.
‫باشه، باشه.
‫عزیز.
‫فکر کنم این صحنه باید ‫جور دیگه‌ای تموم بشه.
‫چطور؟
‫باید زن رو کامل لخت کنن.
‫منظورت چیه؟
‫کاملاً برهنه؟
‫خب...
‫باشه.
‫- نظرت چیه؟ کاملاً برهنه؟ ‫- کاملاً برهنه؟
‫ما که اروپا نیستیم، ‫واسه همین نمی‌دونم.
‫روژدا، تو چی میگی؟
‫اگه مطمئن نیستی، باید به ‫حس بازیگرها اعتماد کنی.
‫ولی جای سواله که آیا بدن زن ‫باید این‌طوری به نمایش دربیاد.
‫بحث سر این نیست ‫که ما چی می‌خوایم،
‫بلکه بحث اینه که ‫صحنه چی می‌طلبه.
‫واسه همینه که مردها نباید تا وقتی ‫شلوارش رو درنمیاره، ولش کنن.
‫بحث سر عبور از خط قرمزه.
‫نباید قبل از اینکه به خواسته‌شون ‫برسن، دستگیرش کنن.
‫باشه. یادداشت شد. ‫در موردش فکر می‌کنیم.
‫فعلاً بذارین با صحنه ‫دستگیری ادامه بدیم.
‫تا شش هفته دیگه؟
‫تا اون موقع می‌تونیم ‫تمومش کنیم. تو چی میگی؟
‫باید عجله نکنیم.
‫- نظرت در مورد عنوان چیه؟ ‫- منظورت چیه؟
‫«نامه‌های زرد» خوبه، ولی ‫می‌تونیم یه چیز بهتر پیدا کنیم.
‫«نامه‌های زرد» خوبه. ‫مبارزه‌مون باید شفاف باشه.
‫- موافقم. ‫- منم همین‌طور.
‫اگه نامه‌های زرد ‫نبود، اصلاً اینجا نبودی.
‫روژدا، می‌خوای بیشتر ‫در موردش توضیح بدی؟
‫- فقط دارم می‌گم اوضاع چطوریه. ‫- خب چطوریه؟
‫خب، تا وقتی که خودتون درگیر ‫نشده بودین، همه چی براتون راحت بود.
‫سال‌ها با خوشحالی توی ‫تئاتر دولتی کار کردین، مگه نه؟
‫روژدا، این طرز حرف زدن نیست.
‫- راحتی ما اذیتتون کرد؟ ‫- حق با اونه.
‫ولی خیالمون رو راحت کنین، ما ‫این موضوع رو خیلی جدی گرفتیم.
‫خیلی خب. افتتاحیه ‫شش هفته دیگه است.
‫در مورد برهنگی چی می‌گین؟
‫مشکلش چیه؟
‫به دل نگیر. مجوز ‫برای یه نمایش دیگه...
‫- می‌تونیم سر اصل مطلب بمونیم؟ ‫- کدوم مطلب؟
‫همون برهنگی.
‫مردم قرار نیست در مورد خود نمایش حرف بزنن، ‫در مورد لخت شدن دریا توفان حرف می‌زنن.
‫بذار حرف بزنن. چشم ‫یا سینه، چه فرقی می‌کنه؟
‫شخصیت تو نمی‌خواد لخت بشه، ‫پس نمادگرایی سیاسی‌اش زیر سواله.
‫علاوه بر این،
‫جای سوال داره که یه ‫نویسنده و کارگردان مرد
‫بتونه همچین چیزی رو ‫از یه بازیگر زن بخواد.
‫پس اگه یه زن نوشته بودش فرق ‫می‌کرد و تو از شکایت‌ها می‌ترسی.
‫ما به شکایت عادت داریم.
‫فقط یه پیشنهاد بود.
‫تو از ما خواستی شجاع‌تر باشیم، ‫عزیز. نقطه شروع من اون بود.
‫به هر حال، بیایین ‫تبلیغات خوبی انجام بدیم.
‫مردم باید بدونن که ‫کار تو ادامه داره.
‫می‌تونی به کل دنیا بگی، ولی سالن فقط ۱۰۰ تا صندلی ‫داره. بیایین جلوی هزینه‌های اضافی رو بگیریم.
‫ازگی.
‫ازگی، افتادی توی توالت؟
‫بیا دیگه، می‌خوام یه ‫چیزی ازت بپرسم.
‫نقش بازیگر. چهار حرفی.
‫جدی می‌گی مادربزرگ؟ ‫نقش، دیگه چی می‌تونه باشه؟
‫واحد پول آلبانی. دو حرفی.
‫لک.
‫یه کلمه دیگه برای احمق، ده حرفی.
‫- نمی‌دونم. ‫- نین‌کام‌پوپ.
‫نین‌کام‌پوپ؟ چه باحال.
‫داغه، رو معده‌ت هم سنگینی میکنه.
‫- دارم میرم پیش دوستام. ‫- ولی داره هوا تاریک میشه.
‫همین جلوی در هستیم.
‫صبر کن، کجا داری ‫میری؟ اونا کی هستن؟
‫دوستام هستن و گوشیم هم همراهمه. ‫دارم میرم هوا بخورم. نگران نباش.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫بریم.
‫- می‌دونی نین‌کام‌پوپ یعنی چی؟ ‫- نین‌کام‌پوپ؟ یه جور دیوه؟
‫نه. این یه کلمه دیگه واسه احمقه.
‫حضور محترم جناب ‫قاضی و دادگاه عالی‌
‫به عنوان یک شهروند صلح‌طلب که ‫همواره تا آخرین رقم مالیاتش را پرداخت کرده
‫و حتی یک جریمه پارک هم نداشته،
‫متعجبم که شاهد آن هستم که با ‫اتهامات جنایی جدی روبرو شده‌ام.
‫- عالی به نظر میاد. ‫- آره.
‫من یک عضو پیوستهٔ فرهنگستان هستم،
‫و قصد دارم امور علمی خود را ‫در آرامش و آزادی به انجام برسانم.
‫آزادی فکر و بیان برای هر ‫دموکراسی‌ای ضروریست.
‫مشکلات اجتماعی باید با عقل سلیم ‫و گفتگو حل شوند، نه با خشونت.
‫دریا، یه چیز جالب برات دارم:
‫یه نقش اصلی تو یه ‫سریال، آدمای خوب،
‫و یه بودجه حسابی هم داره.
‫این چیزی نبود که ‫با هم قرار گذاشتیم.
‫- می‌دونم. ‫- دریا، قهوه می‌خوری؟
‫اگه برات ایده‌آل ‫نبود، زنگ نمی‌زدم.
‫من فقط از جنگ‌هایی که ‫سال‌هاست ادامه دارند انتقاد کردم،
‫که جان خیل عظیمی از انسان‌ها را ‫گرفته و زخم‌های عمیقی بر جامعه گذاشته.
‫من مردم را تشویق کردم ‫که از ابراز عقایدشان نترسند.
‫من هیچ مقصود مجرمانه‌ای نداشتم، هیچ ‫دستوری نگرفتم و درگیر تبلیغات هم نشدم.
‫- داشتم منتظر می‌موندم... ‫- نه، اول جمله، بعد برو سراغش.
‫یا چی گفتیم؟ خط اول، درسته؟
‫منتظرم، ولی ‫نمی‌دونم منتظر چی‌ام.
‫پرنسس از راه رسید.
‫- کدوم پرنسس؟ ‫- بیخیال دیگه.
‫ببخشید. برگرد.
‫- اون قضیه دست‌ها چیه؟ ‫- خب خودت انجامش بده.
‫من بازیگر نیستم. نه، نه.
‫دوازده تا برند مختلف رو دیدم و ‫بهترین گزینه خرید رو پیدا کردم.
‫انتخاب درست خیلی مهمه. ‫درست مثل دوستا. می‌دونی؟
‫بله؟
‫- منظورت ایزوئه؟ ما حتی با هم قرار هم نمی‌ذاریم. ‫- و فامیلی‌اش؟
‫- این دیگه چیه مامان؟ ‫- سعی کن درک کنی:
‫نمی‌خوام مجبور باشم نگران بشم.
‫کاراجاباش. بفرما. ‫حالا خیالت راحت شد؟
‫یا شماره پاسپورت و آدرس و ‫بقیه چیزاش رو هم می‌خوای؟
‫سس گوجه.
‫من این اتهامات را رد می‌کنم ‫و خواستار تبرئه فوری هستم.
‫- دانشجوهای ما امیدوارن. ‫- آره، دوشنبه...
‫- دلمون برات تنگ شده بود. ‫- روز بزرگ فرا رسید.
‫- و بیانیه‌ات؟ ‫- دریا داره می‌خوندش.
‫- بهش سلام برسون. ‫- سلام میرسونه.
‫- همچنین. ‫- باشه، مراقب خودت باش.
‫مختصره.
‫خوبه.
‫- بچه‌ها؟ ‫- اوه، بیدارت کردیم.
‫- ساعت چنده؟ ‫- ساعت پنج‌ئه.
‫به هر حال خوابم ‫نمی‌بره. چیزی خوردی؟
‫واسه تو راه یه چیزی آماده کردیم.
‫ساندویچ‌های ازگی ‫رو تو یخچال یادت نره.
‫نگران اون نباش.
‫- باید برم، قطار منتظر نمی‌مونه. ‫- بذار یه بغلت کنم.
‫تا آخرش از خودت ‫دفاع می‌کنی، بچه‌م.
‫برات دعا می‌کنم.
‫خداحافظ.
‫اینا هم اومدن.
‫بجنبین رفقا، داریم دیر می‌رسیم.
‫اگه داشتنِ یه ایده جرم نیست، ‫پس بیان کردنش هم جرم نیست.
‫ساکت. بشین سر جات.
‫هم وقت شما داره تلف میشه ‫هم وقت ما. این جرم نیست.
‫- یه روزی به دانشگاه برمی‌گردیم. ‫- دقیقاً.
‫اینجا کلاس درس نیست.
‫لطفاً اینو فراموش ‫نکنین. حالا ادامه بدیم.
‫- ۲۰۱۸-۲۴. ‫- حاضر.
‫شما پسرِ مهمت و گونگور هستید،
‫متولد ۱۲ ژانویه ۱۹۷۵، ‫در کادیکوی، استانبول،
‫آدرس فعلی: آپارتمان ۱، پلاک ۶ خیابان ‫باشاک، منطقه اساداوغلو، چانکایا، آنکارا.
‫- درسته؟ ‫- الان ساکن استانبولم.
‫مجتمع مسکونی اولین پارک، ‫بلوک سی، آپارتمان ۴۶، فیکیرتپه،
‫کادیکوی، استانبول.
‫- تحصیلات؟ ‫- دکترا.
‫و شغل؟
‫- من استادم. اخراج شدم. ‫- حقوقت؟
‫دیگه حقوقی ندارم و به ‫عنوان راننده تاکسی کار می‌کنم.
‫- حقوقم زیر حداقل دستمزده. ‫- شهروند ترکیه، بدون سوءپیشینه.
‫شکایتی علیه شما ثبت شده.
‫شما در مورد رئیس‌جمهور تو ‫شبکه‌های اجتماعی مطلب نوشتین.
‫می‌خواین توضیحی بدین؟
‫من فقط یه استاد نیستم، ‫یه نویسنده هم هستم.
‫من تو دنیای فکر و ‫تخیل زندگی می‌کنم.
‫هر چیزی که می‌نویسم، شامل ‫نمایشنامه‌هام، از زندگی الهام گرفته شده.
‫من این مطالب رو با توجه به ‫وضعیت سیاسی منتشر کردم.
‫فکر نمی‌کنم توهین‌آمیز ‫باشن و اتهامات رو رد می‌کنم.
‫این دفاعیه کتبی ماست، ولی ‫یه دفاعیه شفاهی هم ارائه میدم.
‫لیست رو دیدین. ما صدها پرونده ‫داریم. سه جمله بهتون وقت میدم.
‫سه جمله؟
‫- سکوت! ‫- این غیرقابل قبوله.
‫من با موکلم موافقم. ما دفاعیه‌مون رو برای ‫دادستان فرستادیم و اتهامات رو رد می‌کنیم.
‫پست‌های اون صرفاً انتقاده ‫و جرم محسوب نمیشه.
‫به خاطر یه شکایت، پلیس تو ‫شبکه‌های اجتماعی جستجو کرده.
‫پلیس، دادستان و قوه قضاییه ‫با عجله‌ای بی‌سابقه عمل کردن.
‫اونا مشخصاً موکل من رو هدف قرار ‫دادن تا بترسوننش و منصرفش کنن.
‫پست‌های اون همگی ‫تحت حمایت آزادی بیانه.
‫درخواست لغو ممنوع‌الخروجی ‫و تبرئه موکلم رو دارم.
‫من موافقت نمی‌کنم.
‫ما شکایتی که علیه متهم ‫شده بود رو بررسی کردیم.
‫متهم دانشجوهاش رو تشویق ‫کرده که وسط کلاس برن تظاهرات.
‫اون دانشجوهایی هم که به حرفش ‫گوش ندادن رو تحت فشار گذاشته.
‫اسمشم بذارن ضد جنگ، باز ‫هم کاملاً علیه دولت ما بوده.
‫توی اون سمینار یه ویدیو ضبط شده.
‫ما درخواست داریم ‫که الان پخش بشه.
‫این ویدیو توی کیفرخواست نبود.
‫درخواست ردش رو داریم.
‫این دیگه به نظر ‫دادگاه بستگی داره.
‫- ویدیو چقدر طولانیه؟ ‫- کوتاهه، جناب قاضی. سی ثانیه.
‫تصمیم گرفته شد:
‫ویدیوی توی پرونده باید پخش بشه.
‫ولی زود تمومش کنین.
‫بچه‌ها.
‫اگه تئاتر دولتی رو ندیدین،
‫پس هیچی از دراماتورژی ‫نمی‌تونم بهتون بگم.
‫اینو از دست ندین.
‫- با اجازه‌تون، منم برم. ‫- بفرما.
‫خب؟
‫کس دیگه‌ای نیست؟
‫من ترجیح می‌دم همین‌جا بمونم.
‫- منم همین‌طور. ‫- ما اینجاییم که یاد بگیریم.
‫که یاد بگیریم.
‫همون‌طور که ‫می‌بینین، ویدیو واضحه.
‫ما درخواست داریم به جرم ‫تبلیغ برای یه سازمان تروریستی
‫و توهین به دولت‌مون ‫اعلام جرم بشه.
‫حکم صادر شد:
‫درخواست رفع ‫ممنوع‌الخروجی متهم رد میشه.
‫ممکنه جرم سنگینی رخ داده باشه.
‫علاوه بر این، نظارت ‫قضایی هم اعمال میشه.
‫درخواست شاکی برای ‫اعلام جرم نزد دادستان عمومی
‫در تاریخ دیگه‌ای بررسی میشه.
‫به نام مردم
‫- مادرت سه بار بهم زنگ زد. ‫- به منم همین‌طور. چی شده؟
‫می‌فهمم چی شده.
‫الو؟ مامان؟
‫یه اتهام جدید از تو آستین‌شون ‫درآوردن و قاضی هم تاییدشون کرد:
‫تروریسم و توهین.
‫پرونده‌های بیشتری ‫در راهه. منتظریم.
‫خیلی متاسفم.
‫بگو چی شده.
‫گوشی رو بده به من.
‫مامان، چی شده؟
‫گوش نمیده؟
‫باشه مامان.
‫داریم میایم.
‫چی شده؟
‫- باید برگردیم. ‫- چی شده، کجا دارین میرین؟
‫بچه‌ها، اوضاع استانبول ‫هم خیلی متشنجه. باید بریم.
‫بجنبین دیگه!
‫- چرا اومدین که حالا بخواین برین؟ ‫- دیگه اینجوریه، فیکو.
‫ولی شما که سالی ‫یه بارم به زور میاین.
‫- من میتونم برم، تو بمون. ‫- نه، نه.
‫فیکو، تمومش کن، لطفاً.
‫ما مثل برادر ازتون استقبال کردیم، ‫حالا دارین همین‌جوری میرین؟
‫- ولشون کن برن. ‫- کجا برن؟
‫قرار بود فردا تو پارک درس بدیم.
‫شاگردات کلی منتظرت بودن.
‫باشه، باشه، پس دفعه بعد.
‫اینجوری که نمیشه. تو ‫هم باید مسئولیت‌پذیر باشی.
‫مگه نه بچه‌ها؟ امروز ممکن ‫بود مستقیم بفرستنمون زندان.
‫- داری اغراق می‌کنی. ‫- نه، نمی‌کنم.
‫ما داریم یه بچه بزرگ می‌کنیم. باید درک ‫کنی. واسه تفریح که برنمی‌گردیم، خب؟
‫بفرمایید برین. دیگه ‫مزاحمتون نمیشیم.
‫- داری چرت و پرت میگی. ‫- من دارم چرت و پرت میگم؟
‫باشه، اصلاً هیچی نگفتم. ازگی ‫مشکل داره و مادرمم تنهاست.
‫باید برم استانبول، همین. شب خوش.
‫فهمیدم. شب خوش. ‫مراقب خودتون باشین.
‫- این دیگه پررویی‌ئه. ‫- من پرروام؟
‫این حرفا مزخرفه. چه شِرُ وری میگه.
‫حالا افتادیم به جون هم.
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫می‌خواستم باهاش حرف بزنم.
‫داد زد که «چرا داری تو کیفمو ‫می‌گردی» بعدشم با عصبانیت رفت بیرون.
‫ساعت‌ها بود که رفته بود.
‫با کی؟ کجا؟ خیلی ترسیده بودم.
‫باید یه خونه پیدا کنیم.
‫برداشتت همین بود؟ خدایا.
‫اشتباه برداشت نکن، این ‫قضیه ربطی به تو نداره.
‫خیلی خب. ولش کن.
‫خودم باهاش حرف می‌زنم.
‫در رو باز کن، منم.
‫ازگی.
‫- ببین منو. ‫- ای بابا، بابا، فقط تنهام بذار.
‫خیلی خب، بیا.
‫روشنش کن.
‫بیا یه نخ بکشیم.
‫گوش کن. چی بگم؟ ‫منم سیگار می‌کشم.
‫دیگه بچه نیستی. خودت می‌فهمی.
‫بابا، تو و این اخلاقِ «درک ‫کردن»ت خیلی رو مخه.
‫چی انتظار داری؟ ‫اینکه دیکتاتور باشم؟
‫با ممنوعیت و تنبیه و این حرفا؟
‫ما می‌خوایم ازت محافظت کنیم، ولی ‫تو بزرگ شدی و من باید بهت اعتماد کنم.
‫- اون تو کیفمو گشت. ‫- هیچ‌کس تو کیفتو نگشته.
‫می‌فهمیم که عصبانی هستی، ولی مادربزرگ ‫فقط داشت لباسای کثیفت رو چک می‌کرد.
‫اگه منم میرفتم سراغ دفترچه‌ت، ‫تو هم شاکی میشدی، مگه نه؟
‫بیا.
‫راحت باش.
‫بعضی یادداشت‌ها ‫خیلی تداعی‌کننده‌ان.
‫اگه برات جالبه، بیانیه‌ی ‫امروزم اونجاست.
‫نمی‌خوام.
‫خب، به هر حال میذارمش اینجا.
‫پست حذف بشه؟
‫راشیت، نمیدونم چی بگم.
‫فقط یه پیشنهاد بود، عشقم.
‫و هنوزم سر جاشه.
‫مجبوریم این بلا رو سر هم بیاریم؟
‫چی رو؟
‫این بحث‌ها رو.
‫میتونیم کوتاه بیایم.
‫جفتمون میدونیم تهش به کجا میرسه.
‫داری چی میگی؟
‫من میگم: «داری خفه‌م میکنی، ‫احساس حبس شدن دارم. نمیفهمی؟»
‫تو میگی: «ولی برای منم آسون ‫نیست. من تو یه رابطه‌ی ممنوعه‌م.»
‫بعد من میگم: «متاسفم، ولی این مشکل ‫توئه، گندکاری خودته که باید درستش کنی.»
‫فکر میکنی چون مریضم ‫باید هوامو داشته باشی،
‫ولی من اون مدل توجهی که ‫اسمش دلسوزیه رو نمی‌خوام.
‫تو میگی چه حسی بهم داری، ولی ‫من اونم نمی‌خوام، پس این یه بن‌بسته.
‫بعد اون قیافه‌ی درهم‌شکسته‌ای رو ‫میگیری که گاهی اوقات برام جذابه.
‫و اون لحظه‌ی درخشان توئه.
‫بلند میشی و مثل یه متفکر ‫بزرگ اعلام میکنی: «آره،
‫یه کم فاصله گرفتن ‫برای جفتمون خوبه.»
‫بعد وسایلت رو جمع میکنی و تمام.
‫میری. میری؟ کجا؟
‫کات. میری پیش زنت.
‫- عالی بودین. ممنون بچه‌ها. ‫- فکر کردم قراره منو ببلعه.
‫شخصیت رو اینجوری ‫تصور نکرده بودم،
‫ولی تاثیر فوق‌العاده‌ای ‫داره. خیلی ممنون.
‫باعث افتخار من بود.
‫ - کی خبردار میشین؟ ‫- کی خبردار میشیم؟
‫- هرچه زودتر. ‫- خیلی زود باهاتون تماس میگیریم.
‫عالیه. دریا، با من بیا.
‫- مراقب خودت باش. ‫- خیلی ممنون. خداحافظ.
‫- میبینمت. ‫- خداحافظ.
‫این جواب نمیده. بعداً بهش میرسم.
‫باید موقع حرف زدن حرکت کنه؟
‫- مثل دیروز. ‫- مثل تمرین آخر.
‫اینجا میشینه.
‫پس دیگه ثابت نیست.
‫کجا بودی؟ جواب تلفنت رو نمیدادی.
‫الان اینجام.
‫ولی همه‌مون منتظر بودیم.
‫- یه کاری داشتم. ‫- چه کاری؟
‫عزیز، بیا بحث نکنیم. ‫الان اینجام. باشه؟
‫بیا شروع کنیم.
‫- عجله‌ای نیست. راحت باش برو یه قهوه بگیر. ‫- نه، ممنون. از کجا شروع کنیم؟
‫«منتظرم.»
‫خیلی خب، از پرده سوم ‫شروع می‌کنیم، همون مونولوگ.
‫منتظرم.
‫یه مدتیه منتظرم.
‫حتی نمی‌دونم منتظر چی‌ام.
‫ولی منتظرم.
‫شاید خودت بدونی:
‫مجبور شدن به انتظار، یه جور اعمال کنترله که توسط اون ‫شخص یا نهادی که تو رو منتظر نگه داشته، انجام میشه.
‫منتظر نگه داشتنِ بقیه، ‫ابزار رژیم‌های استبدادیه.
‫ولی...
‫اگه ندونی منتظر چی هستی،
‫توی بلاتکلیفی غرق ‫میشی. توش خفه میشی.
‫و بلاتکلیفی، حتی فراتر از ‫استبداد، یه روش تمامیت‌خواهه.
‫آ
‫چه خبر؟
‫- عزیز، نمی‌دونم. ‫- چی رو نمی‌دونی؟
‫داریم درباره تعیین سرنوشت ‫حرف می‌زنیم، که خب خیلی هم خوبه،
‫ولی یه جورایی ‫خودخواهانه به نظر میاد.
‫خیلی آمرانه میاد: ‫«اینطوریه یا اونطوریه.»
‫فکر کنم باید دوباره ‫متن رو بازبینی کنیم.
‫بی‌خیال دریا.
‫- بیا یه استراحت کنیم؟ ‫- استراحت؟ تازه شروع کردیم.
‫ببخشید.
‫کجا داری میری؟
‫کجا داری میری، دریا؟
‫چیزی هست که بخوای بهم بگی؟
‫امشب بریم پیتزا ‫بخوریم؟ ازگی دوست داره.
‫مامانم گوشت خریده. اگه ‫نریم قیامت به پا می‌کنه.
‫- مهم اینه که مامانت راضی باشه. ‫- چیزی شده؟
‫سرم درد می‌کنه. ‫حتماً دارم پریود میشم.
‫باشه. امروز رو تعطیل کنیم؟
‫- کی پشت خط بود؟ ‫- یه دوست.
‫یه دوست؟ چه خوب.
‫- لازمه بهت توضیح بدم؟ ‫- معلومه که نه.
‫فقط برام سوال بود که کی بوده که ‫به خاطرش همه چی رو ول کردی.
‫عزیز، دیگه خیلی داره زیاده‌روی میشه. میشه نمایش ‫رو بذاریم کنار تا تکلیف خودمون رو روشن کنیم؟
‫ما همین الان داریم تکلیفمون رو ‫روشن می‌کنیم، دریا. ضایعم نکن.
‫- جلوی کی؟ ‫- جلوی کسایی که ازمون استقبال کردن.
‫باید با هم همکاری کنیم. ‫وگرنه حق رو به روژدا میدیم.
‫باشه. بیخیالش شو، عزیز.
‫دیگه داره مسخره میشه.
‫- خوبه؟ ‫- آره، ولی من دیگه گوشت نمی‌خورم.
‫اون دنده‌ها به قیمتشون می‌ارزن.
‫اینم یه دلیل دیگه ‫برای گوشت نخوردن.
‫قدیمیا می‌گفتن: تو خونه‌ای ‫که گوشت باشه، غمی نیست.
‫- اون قدیما، گوشت چیز خاصی بود. ‫- آره بابا.
‫از اون موقع تا حالا ‫چیز زیادی عوض نشده.
‫دریا، تو که چیزی نمی‌خوری.
‫- مامان رژیم آبجو گرفته. ‫- آبِ جو.
‫ممنون، همه چی خیلی خوشمزه‌ست.
‫می‌خواستم ببرمتون ‫بیرون، ولی اینم خوبه.
‫یه چیزی هست که باید بهتون بگم.
‫چی شده؟
‫- حامله‌ای؟ ‫- ول کن مامان.
‫- حس خواهر بزرگه رو داری. ‫- خوشبختانه من از اون مرحله گذشتم.
‫چرا؟ الان دیگه زنا تو ‫پنجاه سالگی هم بچه میارن.
‫خب، چیزی که می‌خواستم بگم اینه:
‫دارم یه کار جدید شروع می‌کنم.
‫چی هست؟
‫یه سریال تلویزیونی. نقش اصلی.
‫واقعاً؟
‫بفرمایید، سراپا گوشیم.
‫قراره نقش یه زن ثروتمند و شهری رو ‫بازی کنم که صاحب یه آژانس تبلیغاتیه.
‫«باغ بهشت»، که ‫اسم سریال هم همینه.
‫رابطه‌های زیادی داره، ولی هیچکدوم ‫جدی نیست. زبونشم خیلی تنده.
‫پدرش باهاش زندگی می‌کنه. همیشه ‫فکر می‌کنه مریضه... اسمش چیه؟
‫- هیپوکندری. ‫- دقیقاً.
‫همش بهش زنگ می‌زنه، واسه ‫همین یه گوشی دوم می‌گیره.
‫- بعدش چی؟ ‫- خب...
‫جمری چیگدم کارگردان جوان ‫و بااستعدادیه. تیمشون عالیه.
‫پس با تیمشون ملاقات کردی؟ کی؟
‫همین تازگیا. خیلی سریع پیش رفت.
‫پس اون تماس واسه این ‫بود. چرا چیزی نگفتی؟
‫باید تست بازیگری می‌دادم. ‫هنوز هیچی قطعی نبود.
‫- کدوم شبکه؟ ‫- شبکه ک. هفته بعد شروع می‌کنیم.
‫کانال کِ؟
‫- دلیل اینکه می‌خوای نمایش رو عقب بندازی همینه؟ ‫- یا این، یا اینکه یکی دیگه نقشش رو بازی کنه.
‫صبر کن، صبر کن. یکی دیگه؟
‫دریا، کانال کِ؟ هفته بعد؟ یکی ‫دیگه؟ اصلاً می‌فهمی داری چی میگی؟
‫- این یه فرصته که کارها رو... ‫- پس الان شدیم فرصت‌طلب؟
‫اون کانال ما رو هدف گرفته بود.
‫این موضوع آینده ازگیه. ‫اگه اینو نمی‌فهمی...
‫اگه نگران آینده‌ای، ببین این ‫سریال‌ها چی تو جامعه تزریق می‌کنن.
‫فیلمنامه‌ها پیشرو هستن. با تئاتر هنری ‫هم نمی‌تونی شکم یه خونواده رو سیر کنی.
‫ما اینجا عملاً مفت‌خوریم.
‫- اینجا خونه تو هم هست. ‫- نه، اینجا آپارتمان شماست و ما مهمونیم.
‫حق‌الزحمه چقدره؟
‫- ببخشید؟ ‫- منظورش دستمزدته.
‫اونقدر که یه نفسی بکشیم و ‫خرج مدرسه ازگی رو بدیم.
‫- من نمی‌خوام برم مدرسه خصوصی. ‫- مامان، تو پیشنهاد دادی بهمون کمک کنی، مگه نه؟
‫- کدوم پیشنهاد؟ ‫- مدرسه ازگی.
‫- من اون مدرسه احمقانه رو نمی‌خوام. ‫- پیشنهاد هنوز سر جاشه؟
‫خیلی ممنونم، ولی ‫می‌خوام خودم پول دربیارم.
‫خودت درباره استقلال ‫فردی حرف می‌زدی.
‫- واسه همینه میگن هر کسی یه قیمتی داره. ‫- منظورت چیه؟
‫- همون که گفتم. شنیدی چی گفتم. ‫- داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫عزیز، نگام کن.
‫داری واقعیت رو نادیده می‌گیری. ‫وسواس تو نسبت به هنر پر از تکبره.
‫- مامان، یه چیزی بهش بگو. ‫- بهش؟ داری به من میگی بهش؟
‫بیا منطقی حرف بزنیم. اگه بتونه ‫پول خودش رو دربیاره که خوبه.
‫پول، پول، همه‌چی فقط ‫پوله که واسه همه مهمه.
‫دقیقاً همون‌جایی که ‫می‌خوان ما باشیم. نمی‌بینی؟
‫از مقاومت کردن خسته شدم.
‫اینکه تو تئاتر فعالیت کنی تو ‫رو تبدیل به یه مبارز می‌کنه؟
‫- کاش اصلاً واردش نمی‌شدم. ‫- دقیقاً.
‫تو حق نداری منو قضاوت کنی.
‫دوستات تو خیابونن و تو ‫داری به ایگوت می‌رسی.
‫- ایگوی من؟ خجالت بکش. ‫- دوست واقعی حقیقت رو میگه.
‫من دوست تو نیستم. اگه می‌دونستم ‫اینقدر زود خودت رو می‌فروشی، من...
‫تو چی؟
‫جمله‌ت رو تموم کن.
‫کجا داری میری؟
‫جواب نمیده.
‫اشکالی نداره مامان. ‫احتمالاً با همن.
‫واقعاً نمی‌خواستم ‫اینطوری بشه. ما رو ببخش.
‫با توام، عزیزم.
‫اگه می‌تونی پول خودت ‫رو دربیاری، برو دنبالش.
‫بله؟
‫کجایی عزیز؟
‫تو راهم که به باران ‫بگم داریم ولش می‌کنیم.
‫خودم انجامش میدم، مشکلی نیست.
‫- واسه همین زنگ زدی؟ ‫- ازگی پیشته؟
‫نه، چرا باید باشه؟
‫- فکر کردم شاید دنبالت اومده باشه. ‫- بهش زنگ زدی؟
‫خیلی وقتا. نمی‌تونیم نه خودش ‫رو پیدا کنیم نه دوستاش رو.
‫- کجا ممکنه رفته باشه دریا؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- شاید رفته خونه داداشت. ‫- چرا باید بره اونجا؟
‫ولش کن. دارم ‫برمی‌گردم. می‌بینمت.
‫هیچی.
‫کجاست؟
‫بیا بریم پلیس.
‫- منم بیام؟ ‫- همین‌جا بمونید شاید برگشت.
‫- الو. ‫- سلام داداش.
‫- چه خبر دریا؟ ‫- خواب بودی؟
‫- نه، بیداریم. ‫- ببخشید مزاحمت شدم.
‫- این چه حرفیه. چه خبر؟ ‫- یه کم درگیر یه بحران شدیم.
‫- یعنی چی؟ ‫- ازگی پیش شما نیست؟
‫ازگی؟ نه.
‫- باشه، ممنون. ‫- چی شده؟
‫- بعداً زنگ می‌زنم، باید برم. ‫- نصفه شبه. الو؟
‫هیچی؟ آخه کجا ممکنه باشه؟ ‫الان همه جور آدم عوضی تو خیابونه.
‫- خب، یه پسری بود... ‫- کدوم پسر؟
‫- کسی که باهاش می‌گرده. ‫- داری چی میگی دریا؟
‫- دوست‌پسر دخترمون، عزیز. ‫- ایول. حالا اینو بهم میگی؟ کی هست اصلاً؟
‫ایزو یا همون اسماعیل. از مدرسه. گیتار ‫می‌زنن. گفت رابطه‌شون مسئله‌دار نیست.
‫نپرسیدی کیه، پدر و مادرش ‫چیکاره‌ان، کجا زندگی می‌کنه؟
‫- پرسیدم، ولی جواب درستی نگرفتم. ‫- همه‌تون دارین دیوونه‌ام می‌کنین.
‫حس می‌کنم زیادی‌ام. تو ‫خونه خودم غریبه شدم.
‫رفتار تو با ‫خانواده‌ات فرقی نداره.
‫- این چرت و پرتا چیه؟ ‫- یا تو تاکسی‌ای یا تو تئاتر.
‫آخرین بار کی با ازگی وقت گذروندی، ‫با هم درس خوندین یا جایی بردیش؟
‫من سحرخیزم و براش ‫ساندویچ درست می‌کنم.
‫اونم میده به بچه‌های ‫دیگه. اینو نمی‌دونستی؟
‫از خوردن هر روز یه چیز تکراری ‫خسته شده و از من پول می‌خواد.
‫همه اون سکوت‌ها، حالا ‫همه‌ش داره بیرون می‌ریزه.
‫صبر کردم و امیدوار بودم، ولی اگه دست ‫تو بود، ده سال با مادرت زندگی می‌کردیم.
‫از من چی می‌خوای؟ به هر ‫کاری می‌کنم ایراد می‌گیری.
‫- مسئولیت‌پذیر باش. ‫- مسئولیت؟
‫بزرگترین مسئولیت من اینه که ‫الگوی خوبی برای بچه‌ام باشم،
‫- نه اینکه پشت سرت یواشکی کار کنم. ‫- یواشکی کار کردن؟
‫واسه کار کردن باید از تو اجازه ‫بگیرم؟ تو کدوم قرنی زندگی می‌کنی؟
‫اجازه؟ من تو عمل ‫انجام‌شده قرار گرفتم.
‫آره، و مجبوری قبولش کنی.
‫نوشتن نمایشنامه‌های شبه‌فمینیستی ‫فایده‌ای نداره. سعی کن واقعاً زندگی‌ش کنی.
‫حرف‌ها رو نپیچون. جفتمون می‌دونیم ‫قراره واسه چه کانال آشغالی کار کنی.
‫معلومه که می‌دونیم. ‫فقط تو اینجا باهوشی؟
‫تو از نظر اخلاقی ورشکسته‌ای.
‫اخلاق؟ الان داریم در مورد اخلاق حرف می‌زنیم؟ ‫حداقل من می‌دونم چرا دارم این کار رو می‌کنم.
‫باید تو این سن و سال تو ‫اون تئاتر کوچیک بپوسم؟
‫فقط واسه اینکه یه مشت شبه‌روشنفکر بشینن دور ‫هم و با ارضای ایگوشون، ادای انقلاب دربیارن.
‫داری سال‌ها زحمت رو ‫با دو تا جمله به باد می‌دی.
‫و تو فکر می‌کنی با تئاتر ‫می‌تونی دنیا رو نجات بدی.
‫- داری دنبال رویاهای پوچ می‌دوی. ‫- پس با من ندو.
‫ازگی به خاطر اون «دوستاش» ‫تو اون مدرسه گم شده.
‫نمایشت رو اجرا کن و با اکیپت راکی ‫بزن، ولی به من نگو چی درسته و چی غلط.
‫بحث اخلاقی رو تو شروع کردی. تویی ‫که داری همه چیز رو قضاوت می‌کنی.
‫خب؟
‫تمام زندگی ما دور تو می‌چرخه.
‫مادر عزیز گوشت ‫خریده، بشینید بخورید.
‫از نمایشنامه عزیز ‫دفاع کن، اخراج شو.
‫برو دادگاه عزیز، ‫احمق به نظر برس.
‫عزیز داره نمایشنامه ‫می‌نویسه، وایسا کنار.
‫پس نکن. کاش حتی یه خط هم برای ‫آدم نمک‌نشناسی مثل تو ننوشته بودم.
‫نباید می‌نوشتی. من بهت نیازی ‫ندارم. خودت نقشش رو بازی کن.
‫- یادت رفته از کجا اومدی. ‫- فکر کردی کی هستی؟
‫من تو رو ساختم. اگه من ‫نبودم، هیچی جز یه آشغال نبودی.
‫تو هیچی نبودی. من ‫ازت یه بازیگر ساختم.
‫درسته.
‫تو من رو ساختی.
‫من یه آشغالم.
‫ما رو برسون به اداره پلیس.
‫ببخشید.
‫- ببخشید. ‫- بله؟
‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر.
‫ما دنبال دخترمون می‌گردیم. ‫رفته بیرون و هنوز برنگشته.
‫نمی‌تونیم پیداش ‫کنیم و خیلی نگرانیم.
‫آخرین بار کی دیدینش؟
‫- حدود سه ساعت پیش. ‫- خیلی خب. از این طرف.
‫ما یه سیستم جستجو و ‫نجات برای افراد گمشده داریم.
‫ولی فقط چند ساعت گذشته.
‫ما فقط اگه بیش از ۲۴ ساعت گذشته ‫باشه، تیم‌های نجات رو اعزام می‌کنیم.
‫خب حالا باید چیکار کنیم؟
‫متاسفانه باید صبر کنید.
‫صبر کنیم؟ نمی‌فهمم. صبر برای چی؟
‫بچه ۱۴ ساله ما تو ‫خیابون‌هاست. صبر برای چی؟
‫سیستم ما... برای ‫چی باید صبر کنم؟
‫- که جنازه‌اش رو پیدا کنیم؟ ‫- اگه می‌خواید دردسر درست کنید...
‫- من دنبال دخترمم. ‫- بسه، آروم باش و بذار حرف بزنم.
‫مامانته. جواب بده.
‫سلام مامان. ازگی برگشته؟
‫نه. تو اداره پلیسم.
‫- میشه اسم و عکسش رو بذاریم؟ ‫- من که مشکلی ندارم.
‫لازم نیست عصبانی بشی. ما ‫فقط داریم کارمون رو انجام میدیم.
‫ازگی فیروزه توفان.
‫میشه یه لطفی در حقم بکنی؟
‫اسماعیل کاراجاباش، میشه ‫آدرسش رو بهمون بدی؟
‫اسماعیل کاراجاباش؟
‫حتی اگه داشتمش هم نمیتونستم ‫بهتون بدم. این کار غیرقانونیه. متاسفم.
‫اسماعیل کاراجاباش؟
‫بیا بریم.
‫به برادرت زنگ بزن.
‫چرا باید این کارو کنم؟
‫خیلی خب، خودم زنگ میزنم.
‫صالح، سلام.
‫ما تو کلانتری هستیم و ‫هیچ خبری از ازگی نیست.
‫اون رئیس پلیسه رو میشناسی؟ ‫شاید بتونه برای آدرس کمکمون کنه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫باهاش حرف زدی؟
‫آره. حتی نصفه شب ‫هم چند تا تماس گرفت.
‫شانس آوردی: فقط سه تا اسماعیل ‫کاراجاباش تو استانبول هست.
‫یکیشون ۵۵ سالشه، یکیشون ‫۳۴ و اون یکی ۲۳ سالشه.
‫بیست و سه ساله؟
‫ترجیح میدادی ۵۵ ساله باشه؟
‫- ازگی گفت یه سال ازش بزرگتره. ‫- تو هم حرفشو باور کردی؟
‫دیگه چیکار میکردم؟ فرض ‫میکردم داره دروغ میگه؟
‫- خب آدرس اون ۲۳ ساله رو داریم؟ ‫- ۵۵، ۳۴ یا ۲۳. یکیشو انتخاب کن.
‫برون.
‫از اونجا بپیچ سمت راست.
‫راست، راست.
‫باید همینجا باشه.
‫برو جلو. من همینجا منتظر میمونم.
‫وگرنه ممکنه تصادف بشه.
‫شاید اینجا باشه.
‫اسماعیل کاراجاباش اینجاست؟
‫ایزو؟
‫- بله؟ ‫- تو اسماعیل هستی؟
‫چه مرگتونه؟
‫ازگی.
‫اوه، دارین خوش میگذرونین.
‫بچه‌ها،
‫اگه دارین ازگی رو از ما ‫قایم میکنین، پشیمون میشین.
‫هیچی. اینجا نیست.
‫- فقط داریم وقت میگذرونیم... ‫- خفه شو.
‫حرف نزن.
‫پاشو. داریم میریم خونه.
‫- شانس آوردی که نمیکشمت. ‫- اون همین الان پیداش شد...
‫خفه شو.
‫میکشمت. وظیفه‌ت ‫بود که به ما خبر بدی.
‫عوضی.
‫بزن بیرون.
‫- گریه نکن. ‫- عزیز، دیگه بسه.
‫کارش به اینجا کشید...
‫برو تو.
‫تو هیچ فرقی با برادرم نداری.
‫لباس زیر.
‫هی، خوش‌تیپ. این‌طوری حرف ‫بزنی، کارمون به مشکل می‌خوره.
‫هدفت چیه؟ می‌خوای به کسی ‫کمک کنی یا فقط یه بازی قدرت کثیفه؟
‫حتی اگه باشه، به تو چه؟
‫چون دیگه بخشی از زندگی تو نیستم.
‫جایی که تو پر کرده بودی، ‫راحت‌ترین بخش برای جایگزینی بود.
‫- اوه، عجب. ‫- آره، اوه عجب.
‫بینگو و کات.
‫وقت ناهاره، بچه‌ها. ‫نوش جان همگی.
‫- خانم دریا، غذاتون توی تریلره. ‫- ممنون، شافاک.
‫ممنون.
‫خوش برگشتی.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم، تو چطوری؟
‫عالی‌ام، ممنون. تو چی؟
‫مامان، داریم تمام ‫تلاشمون رو می‌کنیم.
‫- گرسنته؟ بیا غذا بخوریم. ‫- نه، باید برم سراغ تاکسیم.
‫بیا. هفته بعد می‌بینمت.
‫می‌تونی بمونی. می‌تونیم ‫با هم غذا بخوریم.
‫بیا دیگه.
‫غذای خوبیه.
‫واقعاً دارن تلاش می‌کنن.
‫- عزیز، تو هیچی نخوردی. ‫- گرسنه نیستم، ممنون.
‫- امروز کی کارت تموم میشه؟ ‫- حدوداً دو ساعت دیگه.
‫جمری چیگدم سکانس آخرم رو جلو ‫انداخت تا مجبور نباشم منتظر بمونم.
‫تو چی؟
‫باید ماشین رو پس بدم و ‫بعد دوباره دنیا رو نجات بدم.
‫تو هم موفق میشی.
‫نقدها خوبن.
‫نقدها؟
‫در مورد «نامه‌های زرد».
‫مخصوصاً سکانس فلزیاب.
‫- رتبه‌بندی‌هات چطورن؟ ‫- خوبه، اوضاع روبه‌راهه.
‫ولی سخته، رقابت خیلی شدیده.
‫مامان، کارگردان داره ‫از چی نگاه می‌کنه؟
‫منظورت چیه؟
‫دوربین نیست. از توش نگاه می‌کنه ‫و بعد به مدیر فیلم‌برداریش نکته میگه.
‫نمایاب کارگردان
‫بذار معرفیت کنم.
‫و باید کلاه‌گیس رو درست ‫کنم، درست سر جاش نمی‌مونه.
‫تو چی؟
‫- می‌تونم اینجا بمونم؟ ‫- حتماً.
‫راحت باش.
FilmYar